II OSK 955/16

Dnia 9 lutego 2018 roku Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Barbara Adamiak Sędziowie sędzia NSA Andrzej Gliniecki sędzia del. WSA Izabela Bąk-Marciniak (spr.) Protokolant sekretarz sądowy Anna Dziosa-Płudowska po rozpoznaniu w dniu 9 lutego 2018 roku na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej przy udziale Prokuratora Prokuratury Okręgowej w Lublinie delegowanego do Prokuratury Regionalnej w Lublinie Agnieszki Nosowskiej sprawy ze skargi kasacyjnej G. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 25 sierpnia 2015 r. sygn. akt II SA/Lu 875/14 w sprawie ze skargi G. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie do ponownego rozpoznania; 2. zasądza od [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz G. S. kwotę 720 (słownie: siedemset dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z dnia 25 sierpnia 2015r., sygn. akt II SA/Lu 875/14 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie oddalił skargę G. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...] 2014r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego. Powyższy wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym : Decyzją z dnia [...] 2014 r,, nr [...], wydaną w wyniku ponownego rozpoznania sprawy, Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...], nakazał G. S. rozbiórkę zblokowanych czterech silosów na zboże wraz z wiatą do rozładunku, położonych na działce nr ewid. [...]. W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w toku wszczętego z urzędu postępowania ustalono, że G. S. na opisanej działce zrealizował, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, cztery silosy na zboże. Zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego gminy [...], zatwierdzonym uchwałą Nr XLII/251/09 Rady Miejskiej w Bychawie z dnia 29 grudnia 2009 r. wskazana działka położona jest na terenie zabudowy zagrodowej. Organ wskazał, że plan miejscowy dopuszcza lokalizację na tym obszarze silosów związanych wyłącznie z przechowywaniem produktów rolnych z gospodarstwa rolnego. W ocenie organu, w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, uzasadnione jest twierdzenie, że wykonane roboty budowlane nie spełniają tego warunku, albowiem silosy zrealizowane przez stronę wykorzystywane są na cele komercyjne przez osoby trzecie. Z powyższego, zdaniem organu, wynika, że budowa silosów była niezgodna z ustaleniami planu, nie mogła zostać więc zalegalizowana, co obligowało organ do orzeczenia rozbiórki samowolnie zrealizowanych obiektów budowlanych. Utrzymując w mocy tę decyzję Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił wyrażone w niej stanowisko organu pierwszej instancji, podkreślając, że niewątpliwie opisane obiekty budowlane wykorzystywane są przez [...] Spółkę z o.o. z siedzibą w [...] do prowadzenia w działalności gospodarczej na opisanej nieruchomości. Skargę do Sądu na powyższą decyzję złożył G. S., wnosząc o jej uchylenie z uwagi na naruszenie: - art. 7, 10, 11, 28, 77 § 1, 80 i 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267; dalej: K.p.a.), wskutek nieustalenia w sposób wyczerpujący istotnych okoliczności w sprawie, dokonanie błędnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów, niezapewnienia stronom czynnego udziału w postępowaniu oraz nieodniesienia się do zarzutów odwołania, - art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r. poz. 1409 ze zm.; dalej także: Prawo budowlane), wskutek skierowania decyzji do niewłaściwego podmiotu. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku oddalającego skargę wskazał, że organy nadzoru budowalnego prawidłowo, to jest zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a,, a organ odwoławczy również zgodnie z art. 136 K.p.a., ustaliły i oceniły wszystkie istotne okoliczności w rozstrzyganej sprawie, co dało im podstawę do prawidłowego zastosowania w tej sprawie przepisów prawa materialnego. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że na działce o nr ewid. [...], stanowiącej własność skarżącego, znajdują się budowle rolnicze w postaci zblokowanych czterech silosów na zboże wraz z wiatą do rozładunku. Komunikacja na terenie działki odbywa się wewnętrznymi ciągami jezdnymi o nawierzchni gruntowej, częściowo utwardzonymi żużlem. Organy administracji, opierając się na treści uzasadnień wyroków w sprawach karnych (wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie IV Wydział Karny z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt IV K 660/06, wyrok Sądu Rejonowego w Lublinie XV Wydział Karny z dnia 26 lipca 2010 r., sygn. akt XV 6/10, wyrok Sądu Rejonowego Lublin-Wschód III Wydział Karny z dnia 16 maja 2011 r., sygn. akt III W 6/11, wyrok Sądu Okręgowego w Lublinie V Wydział Karny z dnia 25 sierpnia 2011 r., sygn. akt V Waz 106/11), uznały, że w związku z prowadzoną na tej nieruchomości działalnością gospodarczą w okresie od jesieni 2000 r, do wiosny 2001 r. zostały zrealizowane, bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę, cztery silosy na zboże. W toku tego postępowania organ pierwszej instancji przeprowadził dowód w postaci przesłuchanie skarżącego w celu ustalenia przeznaczenia omawianych silosów, to jest czy służą one do przechowywania produktów rolnych pochodzących z gospodarstwa rolnego, czy też służą składowaniu zboża w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Podczas przesłuchania w dniu 20 marca 2014 r., skarżący odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące ewentualnego wykorzystywania silosów na cele komercyjne. Sąd I instancji wskazał, że w myśl art. 28 ustawy Prawo budowlane, roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. W świetle art. 29 ust. 1 pkt 1 lit. d Prawa budowlanego, pozwolenia na budowę nie wymaga budowa naziemnych silosów na materiały sypkie o pojemności do 30 m3 i wysokości nie większej niż 4,50 m. Z dostarczonej przez skarżącego w dniu 28 lutego 2011 r. dokumentacji technicznej wynika zaś, że każdy z czterech silosów na zboże posiada średnicę wynoszącą 3,50 m (promień 1,75 m), wysokość użytkową wynoszącą 6,00 m oraz pojemność 50 t każdy z nich. Pojemność użytkowa każdego z silosów wynosi więc około 57,70 m3. Z materiału dowodowego zgromadzonego w aktach sprawy, w tym zwłaszcza z przedstawionej przez stronę inwentaryzacji architektoniczno-budowlanej, wynika, że zblokowana budowla składająca się z czterech silosów z wiatą rozładunkową służy do przyjmowania zboża (pszenicy, jęczmienia i kukurydzy), poprzez kosz znajdujący się pod zadaszeniem stanowiącym obudowaną wiatę, układ przenośników ślimakowych i kubełkowych, podających ziarno do silosów, które znajdującą się poza wiatą. W opisie technicznym do inwentaryzacji architektoniczno- budowlanej wskazano, że "wiata i silosy tworzą razem zblokowaną konstrukcję, poprzez wzajemne posadowienie ich na wspólnych stopach oraz połączenia konstrukcji dachu i wspólnych pomostów roboczych". Prawidłowo zatem oceniły organy nadzoru budowlanego, że opisana wyżej inwestycja, polegająca na wykonaniu czterech zblokowanych silosów na zboże wraz z wiatą do rozładunku na działce nr ewid. [...], stanowiąca całość techniczno-użytkową , nie została zwolniona z pozwolenia na budowę na podstawie art. 29 Prawa budowlanego. Zgodnie z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego gminy Bychawa, w brzmieniu ustalonym uchwałą nr XLIl/251/09 Rady Miejskiej w Bychawie z dnia 29 grudnia 2009 r. (Dz. Urz. Woj. Lubel. z 2010 r. nr 42, poz. 919), działka nr ewid. 230/4 położona w miejscowości [...], znajduje się na terenie przeznaczonym pod zabudowę zagrodową, co umożliwia realizację obiektów rolniczych związanych z obsługą rolnictwa. Jak prawidłowo wskazały organy administracji, lokalizacja na wspomnianej nieruchomości czterech silosów na zboże o pojemności 50 t każdy z nich byłaby zgodna z zapisami planu jedynie w przypadku, gdyby związane one były wyłącznie z przechowalnictwem produktów rolnych z gospodarstwa rolnego i nie służyłyby składowaniu zboża w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, generującej uciążliwości dla sąsiedniej zabudowy. Wskazana działka jest położona bowiem w terenie oznaczonym symbolem 20 MR, przeznaczonym na zabudowę zagrodową w gospodarstwie rolnym. Oznacza to możliwość lokalizacji na tym terenie budynków wymienionych w § 3 pkt 21 wskazanej wyżej uchwały oraz budowli rolniczych, o jakich mowa w przepisach rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowle rolnicze i ich usytuowanie (Dz.U. z 1997 r. nr 132, poz. 877), do których są zaliczane silosy na zboże. Usytuowanie silosów na zboże winno spełniać warunki w/w rozporządzenia, w szczególności w zakresie odległości od granic sąsiednich działek, od istniejącej zabudowy, czy także od innych budowli rolniczych. Sąd I instancji podkreślił, że zasadnie oceniły organy, że omawiane silosy nie są wykorzystywane zgodnie z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...], wyłącznie do przechowywania produktów rolnych pochodzących z własnego gospodarstwa rolnego, albowiem służą one składowaniu zboża w ramach prowadzonej działalności gospodarczej, będącej źródłem uciążliwości dla zabudowy znajdującej się na sąsiedniej działce. Stanowisko takie potwierdza też treść uzasadnień powołanych wyżej wyroków sądów karnych wydanych w latach 2009-2011, złożonych przez właściciela działki sąsiedniej – A. D., z których w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że wskazane silosy zbożowe wykorzystywane są na cele komercyjne przez osoby trzecie. Okoliczność ta ma istotne znaczenie w sprawie, zwłaszcza że skarżący w toku przesłuchania przeprowadzonego przez organ pierwszej instancji w dnia 20 marca 2014 r., bez podania przyczyn, odmówił udzielenia odpowiedzi na pytanie dotyczące ewentualnego wykorzystywania silosów na cele komercyjne. Trafnie stwierdziły również organy, że o wykorzystywaniu wspomnianych zblokowanych silosów na zboże wraz z wiatą do rozładunku oraz wagą na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą świadczy również postępowanie prowadzone przez Starostę [...] pod sygnaturą akt [...], dotyczące oddziaływania instalacji do przechowywania zboża zlokalizowanej w [...], gmina [...], w którym to stroną postępowania jest [...]Spółka z o.o, W postępowaniu tym Starosta [...], po ponownym rozpatrzeniu sprawy, w związku z wnioskiem [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...]2009 r., znak: [...], o zobowiązanie[...] Spółki z o.o. w [...] do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego, decyzją z dnia [...] 2014 r., znak: [...], orzekł o braku zasadności zobowiązywania tej Spółki do sporządzenia i przedłożenia przeglądu ekologicznego instalacji do przechowywania zboża zlokalizowanej na wspomnianej nieruchomości w [...]. Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że w trakcie przeprowadzonych przez Wojewódzki Inspektorat Ochrony Środowiska w [...] kontroli instalacji służącej Spółce do prowadzonej działalności gospodarczej nie stwierdzono przekroczeń dopuszczalnych poziomów hałasu, bądź stężeń zanieczyszczeń powietrza atmosferycznego . Niewątpliwym jest to, że omawiany obiekt budowlany jest wykorzystywany na cele związane z prowadzoną działalnością gospodarczą przez opisaną Spółkę. W konsekwencji trafnie również oceniły organy, że wskazany obiekt narusza w sposób jednoznaczny ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] w odniesieniu do działki nr ewid. [...], albowiem plan ten zakłada jedynie możliwość przechowywania produktów rolnych pochodzących z własnego gospodarstwa rolnego. Dodatkowo organy oceniając okoliczność prowadzenia działalności gospodarczej na działce położonej w [...], w zakresie skupu i sprzedaży zbóż, powołały się na informacje powszechnie dostępne na stronie internetowej [...] Spółki z o.o., w tym do zamieszczonej na stronach internetowych informacji dla rolników, zawierającej wykaz podmiotów gospodarczych prowadzących skup, sprzedaż i przetwórstwo zbóż na terenie województwa lubelskiego. Wbrew twierdzeniom skarżącego dowody te zasadnie zostały dopuszczone przez organy administracji orzekające w sprawie. Zgodnie bowiem z art. 75 § 1 K.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co jest zgodne z prawem i może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy. Oczywistym jest więc, że opisane wyżej dowody w postaci wydruków stron internetowych były dopuszczalnym dowodem potwierdzającym fakt prowadzenia na opisanej nieruchomości działalności gospodarczej z wykorzystaniem znajdujących się na tej nieruchomości zblokowanych silosach na zboże wraz z wiatą do rozładunku oraz wagą. Niezależnie od tego podkreślić należy, że jak wynika z wniosków końcowych zawartych w dostarczonym przez skarżącego projekcie zamiennym, zblokowane silosy na zboże z wiatą do rozładunku zlokalizowane są w odległości 4,30 m od północnej granicy działki. Oznacza to zatem, że obiekt ten został zrealizowany z naruszeniem wskazanej § 8 pkt 5 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Gospodarki Żywnościowej z dnia 7 października 1997 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budowie rolnicze i ich usytuowanie, z którego wynika, że odległość ta - dla silosów na zboże i pasze o pojemności większej niż 100 ton - winna wynosić 5 m. W rozpoznawanej sprawie jest poza sporem, że skarżący nie przedłożył zaświadczenia świadczącego o zgodności z planem miejscowym silosów na zboże wraz z wiatą do rozładunku, położonych na działce nr ewid. [...], wykorzystywanych do prowadzonej działalności gospodarczej. W tych okolicznościach organy nadzoru budowlanego obu instancji obowiązane były, w myśl powołanych przepisów, do orzeczenia nakazu rozbiórki. Procedura legalizacyjna, uregulowana w art. 48 ustawy, nie zawiera bowiem norm uznaniowych, lecz normy bezwzględnie obowiązujące, których zastosowanie nie zależy od woli organu nadzoru budowlanego. W razie ustalenia, że obiekt budowlany powstał bez wymaganego pozwolenia na budowę i wdrożenia procedury z art. 48 ustawy, a następnie niewywiązania się przez inwestora z obowiązku przedłożenia zażądanych dokumentów, ustawodawca nie pozostawił organowi wyboru w zakresie treści rozstrzygnięcia, obligując go do orzeczenia nakazu rozbiórki. Przepis art. 48 ust. 4 ustawy Prawo budowlane stanowi bowiem, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków , o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1, z którego wynika m.in., że właściwy organ nadzoru budowlanego nakazuje, w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego pozwolenia na budowę , Dalej Sąd wskazał, że prawidłowo organy nałożyły na skarżącego, będącego właścicielem nieruchomości obowiązek rozbiórki spornego obiektu budowlanego. Niewątpliwie obowiązki, o których mowa w art, 48 ustawy Prawo budowlane - stosownie do art. 52 Prawa budowlanego - mogą być skierowane do inwestora, ale tylko pod warunkiem, że posiada on w dacie orzekania przez organ uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na realizację nakazu. Wobec tego, że w sprawie niespornym jest, że to skarżący, a nie Spółka [...] jest właścicielem nieruchomości, na której zlokalizowany jest podlegający rozbiórce obiekt budowlany, a tym samym, to skarżący jest również właścicielem opisanego obiektu, prawidłowo skierowany został nakaz rozbiórki do skarżącego. Sąd nie dopatrzył się w sprawie naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W szczególności odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisu art. 10 § 1 K.p.a., wskazać trzeba, że skarżący nie wykazał, by został pozbawiony możliwości udowodnienia swoich twierdzeń, czy też możliwości złożenia wyjaśnień i żeby uchybienie tym przepisom mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Tym samym nie można uznać, że niezawiadomienie skarżącego, przed wydaniem decyzji organu pierwszej instancji, o zebraniu materiału dowodowego i możliwości składania wniosków dowodowych uniemożliwiło mu dokonanie w tym postępowaniu konkretnej czynności procesowej. Skarżący nie wskazał również żadnego dowodu, którego nie mógł powołać z tej przyczyny. Jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy, po zapoznaniu się przez stronę z materiałem dowodowym zgromadzonym w aktach sprawy, co miało miejsce 10 marca 2014 r., organ pierwszej instancji skierował do Prokuratury Rejonowej w Świdniku pismo przesyłające kopie wyroków, a także skierowane do skarżącego pismo tego organu z dnia 10 marca 2014 r. wzywające go do stawienia się w organie w dniu 20 marca 2014 r,, celem złożenia zeznań. W aktach tych znajduje się protokół z przesłuchania skarżącego, którego treść została mu odczytana przed podpisaniem protokołu. Brak jest również podstaw do uznania, jak zdaje się twierdzić skarżący, że stroną postępowania w niniejszej sprawie winna być Spółka [...]. Skarżący jest właścicielem nieruchomości, na której znajduje się obiekt budowlany, co do którego orzeczono rozbiórkę. Ponadto zauważyć należy, że w toku postępowania przed organami administracji skarżący nie starał się nawet wykazać, by innemu podmiotowi niż on sam, przysługiwały jakiekolwiek prawa rzeczowe do tej nieruchomości oraz do zrealizowanego na niej obiektu budowlanego. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył G. S. zaskarżając go w całości i domagając się uchylenia w całości skarżonego wyroku, i przekazania sprawy WSA w Lublinie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenia od organu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił : a) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisu prawa materialnego - art. 52 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane poprzez błędną jego wykładnię i w konsekwencji uznanie za zgodne z prawem skierowanie decyzji do właściciela gruntu w sytuacji gdy organ ustalił osobę inwestora przedmiotowych silosów – B. K.; B) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, których uchybienie miało wpływ istotny wpływ na wynik sprawy a mianowicie: art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez jego niezastosowanie i oddalenie skargi w sytuacji gdy [...]Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w [...] dopuścił się w prowadzonym przez siebie postępowaniu naruszenia: - art. 7, 77 i 80 oraz 107 § 3 K.p.a. poprzez wadliwą ocenę dowodu w postaci przesłuchania strony - wadliwe uzasadnienie faktyczne decyzji przejawiające się w stwierdzeniu prawidłowości postępowania organu I instancji mimo braku ustosunkowania się do zeznań skarżącego w zakresie w jakim dotyczyły one wykorzystania przedmiotowych silosów na cele związane z prowadzeniem gospodarstwa rolnego skarżącego oraz w zakresie w jakim skarżący twierdził, że prowadzi gospodarstwo rolne a także nieustosunkowanie się do tych zeznań również przez organ II instancji w tym zakresie; - art. 7,77,80 K.p.a. poprzez przyjęcie, iż wyroki z lat 2010-11 szczegółowo określone w uzasadnieniu decyzji organu I instancji mogą stanowić dowód na brak zgodności w sposobie aktualnego wykorzystania przedmiotowej budowli z uwarunkowaniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...]; - art. 7,77,80 K.p.a. poprzez dorozumiane przyjęcie, iż organ administracji publicznej jest związany ustaleniami faktycznymi sądów karnych zawartymi w uzasadnieniach wyroków z lat 2010 - 11 szczegółowo określonych w uzasadnieniu decyzji ; - art. 7,77,80 K.p.a. poprzez przyjęcie za prawidłową sprzeczną z zasadą swobodnej oceny dowodów oceną zaświadczenia Burmistrza [...] z [...] 2013. r. i pominięcie że z treści tegoż zaświadczenia wynika, iż przedmiotowe silosy związane są z przechowywaniem produktów rolnych z własnego gospodarstwa rolnego i nie służą składowaniu zboża w ramach działalności gospodarczej; - art. 7,77,80 K.p.a. poprzez dokonanie błędnej oceny dowodów i przyjęcie, że z wydruku strony internetowej spółki [...] sp. z o.o., wykazu firm prowadzących skup zboża oraz decyzji Starosty [...] znak [...] z [...] 2014r. dot. oddziaływania instalacji do przechowywania zboża wynika, iż spółka [...] prowadzi działalność gospodarczą w silosach na działce nr ewidencyjny [...] w sytuacji gdy z zebranego i przedstawionego w uzasadnieniu decyzji materiału dowodowego (decyzja Starosty [...], wykaz firm prowadzących skup zboża i wydruk strony internetowej) wniosek taki nie wynika; - art. 86 w zw. z art. 7,77,80 K.p.a. poprzez dorozumiane przyjęcie, iż trafne jest uznanie przez organy, że zaistniała możliwość przeprowadzenia subsydiarnego dowodu z przesłuchania strony w sytuacji gdy nie wyczerpano dostępnych organom środków dowodowych; - art. 86 w zw. z art. 7,77,80 K.p.a. poprzez dokonanie wadliwej oceny dowodu w postaci przesłuchania strony - wadliwego przyjęcia, iż odmowa odpowiedzi przez skarżącego na pytanie o komercyjne wykorzystanie przedmiotowych silosów może być przesłanką do przyjęcia, że przedmiotowe silosy są nadal wykorzystywane w sposób jaki został określony w wyrokach sądów karnych, z lat 2010-11, szczegółowo opisanych w uzasadnieniu skarżonego wyrok;. - ewentualnie naruszenie art. 28 K.p.a. poprzez niewezwanie [...] sp. z.o.o. do udziału w sprawie w sytuacji gdyby przyjąć, jak czyni to organ II instancji, iż prowadzi ona działalność gospodarczą w przedmiotowych silosach i z tych samych względów niewezwanie Barbary Kurant jako domniemanego inwestora przedmiotowych obiektów. W uzasadnieniu skargi szczegółowo uargumentował treść wskazanych zarzutów. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Prokurator Okręgowy w Lublinie wniósł o jej oddalenie, w uzasadnieniu wskazując, iż zaskarżony wyrok odpowiada prawu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje : Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Przepis art. 183 § 2 p.p.s.a. wymienia przesłanki nieważności postępowania. Przepis art.183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. wskazuje, że nieważność postępowania zachodzi jeżeli w tej samej sprawie toczy się postępowanie wcześniej wszczęte przed sądem administracyjnym albo jeżeli sprawa taka została już prawomocnie osądzona. Na terminie rozprawy w dniu 9 lutego 2018r. przed Naczelnym Sądem Administracyjnym pełnomocnik skarżącego dołączył do sprawy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w [...] z dnia [...]2005r.nr PINB [...] wydaną na podstawie art.59 ust.1 i art.83 ust.1 w zw. z art.55 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane, którą po rozpatrzeniu wniosku z dnia 30.11.2005r. G.S. udzielono mu pozwolenia na użytkowanie budowli rolniczej – zblokowanych silosów na zboże z wiatą do rozładunku na działce nr ew. [...]. Decyzja ta została poświadczona notarialnie w dniu 1 lutego 2018r.przez notariusza M. R. w Kancelarii Notarialnej w Lublinie, rep [...]. W uzasadnieniu przedłożonej decyzji organ stwierdza, że w wyniku prowadzonego postępowania w sprawie zrealizowania bez pozwolenia na budowę obiektów rolniczych - zblokowanych silosów na zboże z wiatą do rozładunku na działce nr ew. [...]nakazano G. S. decyzją z dnia [...]2005r. znak PINB [...] wykonanie zaleceń wyszczególnionych w przedłożonej przez inwestora inwentaryzacji powykonawczej z opinią techniczną o prawidłowości wykonania robót. W dniu 28.09.2005r. inwestor poinformował tut. Inspektorat o spełnieniu nałożonego obowiązku. Jednocześnie w/w decyzją G. S. został zobowiązany do wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pozwolenia na użytkowanie tego obiektu. W dniu 30.11.2005r. inwestor złożył wymagany wniosek, dołączając oświadczenie o braku sprzeciwu lub uwag ze strony organów wymienionych w art. 56 Prawa budowlanego. Przeprowadzona w dniu 12.12.2005r. obowiązkowa kontrola obiektu – co wynika z treści przedłożonej decyzji – potwierdziła jego zgodność z planem sytuacyjnym oraz dokumentacją powykonawczą. Stwierdzono wykonanie nakazanych robót, co upoważniało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o pozwoleniu na użytkowanie. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie był w posiadaniu opisanej wyżej decyzji i nie poddał kontroli jej bytu prawnego. Nie wiadomo więc czy decyzja ta funkcjonuje w obrocie prawnym, czy też nie. Ponieważ pod względem materialnym jest to ta sama sprawa co zaskarżona kasacyjnie Sąd II instancji zobowiązany był z urzędu przeanalizować przesłankę z art. 183 § 2 pkt 3 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny nie przeszedł zatem do zbadania zarzutów kasacyjnych. Należy pamiętać, że stwierdzenie nieważności decyzji, w oparciu o którą wydano inną przedmiotowo zależną decyzję, może stanowić podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji zależnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a., jako wydanej z rażącym naruszeniem prawa, a nie do wznowienia postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 8 K.p.a." (uchwała składu 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 listopada 2012 r. sygn. akt I OPS 2/12, ONSAiWSA z 2013 r., nr 1, poz. 1). Z uwagi jednak na niedostatecznie wyjaśniony w sprawie stan faktyczny Naczelny Sąd Administracyjny nie był w stanie okoliczności tej przesądzić. Skoro bowiem okazałoby się, że w obrocie prawnym funkcjonuje decyzja o pozwoleniu na użytkowanie obiektu nie może pozostać to bez wpływu na byt prawny decyzji o nakazaniu rozbiórki, czy też wcześniejsze prowadzenie postępowania legalizacyjnego w stosunku do przedmiotowej inwestycji. Brak wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji udzielającej pozwolenia na użytkowanie skutkowałoby niemożliwością przeprowadzenia tego postępowania, co byłoby z pewnością nie do zaakceptowania w praworządnym państwie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2017 r. sygn. akt II OSK 2766/154 – orzeczenie dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Naczelny Sąd Administracyjny nie przesądza o sposobie rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jedynie wskazuje, że ponownie rozpoznając sprawę Wojewódzki Sąd Administracyjny zbada byt prawny decyzji o pozwoleniu na użytkowanie z dnia 19.12.2005r., czy funkcjonuje ona w obrocie prawnym, a jeśli tak to w jakim kształcie i jaki w związku z tym jest jej wpływ na decyzję rozbiórkową. Sąd I instancji zwróci się w tej kwestii o udzielenie informacji do organów administracyjnych i w zależności od wyniku ustaleń wyjaśni w sposób wyczerpujący stan faktyczny i podejmie stosowne rozstrzygnięcie . Z uwagi na powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art.185 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji. O kosztach orzeczono w myśl art. 203 pkt 1 p.p.s.a.