II SA/Wr 568/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Władysław Kulon Sędzia WSA - Mieczysław Górkiewicz Sędzia NSA - Andrzej Wawrzyniak /sprawozdawca/ Protokolant starszy sekretarz sądowy - Magda Minkisiewicz po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skarg K.G., J.G., M.S.M., A.M., A.M., A.M. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] r. Nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu dwudziestu siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej oddala skargi. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. zatwierdził projekt budowlany i udzielił spółce I.D. sp. z o.o. O. S.K.A. pozwolenia na budowę zespołu dwudziestu siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej z zagospodarowaniem terenu, zjazdami z drogi publicznej, miejscami postojowymi, ciągami pieszo-jezdnymi z wyłączeniem przyłączy, przy ul. [...] we W. (dz. nr 431/12, 432, 433, AM-13, obręb W.). Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W. przeniósł swoją decyzję z dnia [...] r. nr [...] na rzecz spółki I.D. sp. z o.o. Z. sp.k. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], Prezydent W. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, że do Wydziału Architektury i Budownictwa Urzędu Miejskiego W. wpłynęły wnioski K.G., J.G., M.S.-M., A.M., A.M. i A.M. o wznowienie na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa postępowania zakończonego wyżej wymienioną decyzją z dnia [...] r. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent W., powołując jako podstawę prawną rozstrzygnięcia art. 104 i art. 151 § 1 pkt 1 w związku z art. 62 kpa oraz art. 92 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 595 z późn. zm.), odmówił uchylenia ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. W uzasadnieniu organ I instancji wywodził, że K.G., J.G., M.S.-M., A.M., A.M. i A.M. nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu zakończonym wyżej wskazaną decyzją z dnia [...] r., ponieważ należące do nich nieruchomości nie znajdują się w obszarze oddziaływania przedmiotowej inwestycji i dlatego brak jest podstaw do uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Odwołania od powyższej decyzji złożyli K.G. i J.G., M.S.-M. i A.M. oraz A.M. i A.M.. Odwołujący się zarzucili tej decyzji rażące naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, a to: 1. art. 77 § 1, art. 80 i art. 145 § 1 pkt 4 kpa, polegające na przyjęciu, że wnioskodawcy nie są stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.), pomimo że są oni właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, którego dotyczy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], albowiem: a) ciąg pieszy znajdujący się pomiędzy nieruchomościami wnioskodawców a działką inwestycyjną to nieużytek o nawierzchni gruntowej; b) odległość pomiędzy projektowanym budynkiem a nieruchomościami wnioskodawców wynosi od 6 do 8 m; c) podnoszone przez wnioskodawców zacienienie nieruchomości stanowiącej ich własność nie dotyczy budynku mieszkalnego na niej posadowionego, a tej części, w której znajduje się zagospodarowany ogród; d) zaprojektowana kanalizacja deszczowa nie będzie w stanie zbierać wód opadowych z terenu inwestycji bez negatywnych konsekwencji dla nieruchomości wnioskodawców; e) na działce inwestycyjnej nie powstają domy jednorodzinne, a wielorodzinne, w skład których wchodzą samodzielne lokale mieszkalne, które po uzyskaniu decyzji o samodzielności lokalu będą miały urządzone księgi wieczyste odrębne od nieruchomości gruntowej, na jakiej zostały wzniesione, co oznacza, że intensywność zabudowy oraz kubatura będą sprzeczne z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; przy czym K.G. i J.G. oraz M.S.-M. i A.M. podali ponadto, że: f) wysoka intensywność zabudowy lokalami spowoduje znaczne pogorszenie poziomu komfortu akustycznego; g) wysoka intensyfikacja zabudowy porównywalna do budynków wielorodzinnych, w której rzeczywista ilość miejsc parkingowych przeznaczonych do parkowania samochodów dla całej inwestycji nie spełni warunku minimalnej ilości miejsc parkingowych dla zabudowy wielorodzinnej zgodnej z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego; 2. art. 7 i art. 8 w związku z art. 77 kpa, polegające na: a) przyjęciu, że brak jest podstawy odniesienia się do merytorycznych zarzutów podniesionych przez wnioskodawców dotyczących niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zarzutów dotyczących scalenia nieruchomości, pomimo że zarzuty te wskazują na podniesione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji okoliczności, które pozwalają ustalić, czy wnioskodawcy są stroną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane; b) przyjęciu, że skoro na podmiocie żądającym wznowienia postępowania spoczywa ciężar wykazania, że ma on legitymację materialno-prawną w rozumieniu art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, to organ administracji architektoniczno-budowlanej ma prawo do nałożenia na wnioskodawców obowiązku podania konkretnego przepisu prawa wskazującego, że planowana inwestycja ograniczy swobodne zagospodarowanie nieruchomości wnioskodawców, pomimo że żaden przepis nie uprawnia organu do nakładania takiego obowiązku, przy czym wnioskodawcy wykazali istnienie legitymacji materialno-prawnej, poprzez wskazanie art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane, przytoczenie faktów i merytorycznych zarzutów dotyczących niezgodności planowanej inwestycji z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego oraz zarzutów dotyczących scalenia nieruchomości. Wskazując na powyższe zarzuty odwołujący się wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji, albo zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Wojewoda D., po rozpatrzeniu powyższych odwołań, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa oraz art. 82 ust. 3 ustawy Prawo budowlane, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania i podkreślił, że wznowienie postępowania stanowi tryb nadzwyczajny służący ponownemu zbadaniu sprawy zakończonej decyzją ostateczną. Przywołując art. 149 § 1 kpa Wojewoda wskazał, że jedną z przesłanek niedopuszczalności wznowienia postępowania jest wystąpienie z wnioskiem o wznowienie przez osobę nie posiadającą prawa strony postępowania. Zgodnie jednak ze stanowiskiem dominującym w orzecznictwie sądów administracyjnych, w przypadku, gdy wnioskodawca powołuje się na podstawę wznowienia z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, właściwy organ jest zobowiązany wznowić postępowanie i dopiero w ramach wznowionego postępowania ustalić, czy wnioskodawcy przysługuje legitymacja procesowa. Powołując się następnie na art. 145 § 1, art. 145a, art. 145b i art. 148 kpa organ przedstawił treść pism procesowych wnioskodawców i stwierdził, że ich podania o wznowienie postępowania zostały złożone z zachowaniem ustawowego terminu. Przytaczając art. 28 ust. 2 i art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane oraz art. 28 kpa Wojewoda D. podał, że w toku prowadzonego przez Prezydenta W. postępowania oraz w treści odwołań odwołujący się nie wskazali na wystąpienie konkretnych, obiektywnych okoliczności wynikających z określonych przepisów prawa, które będą się wiązały z rzeczywistym ograniczeniem sposobu korzystania z ich nieruchomości. Organ zaakcentował, że prawnie relewantne ograniczenia w sposobie korzystania z nieruchomości nie są tożsame z ewentualnymi uciążliwościami wygenerowanymi przez realizację spornej inwestycji (hałas, kurz budowlany, porywane przez wiatr śmieci). Wojewoda stwierdził, że z dokonanych ustaleń wynika, iż wskutek realizacji spornej inwestycji, nieruchomości odwołujących się nie zostaną objęte żadnymi kwalifikowanymi ograniczeniami w ich użytkowaniu, a sam fakt realizacji kwestionowanego zamierzenia w bliskiej odległości od budynków odwołujących się oraz spodziewane negatywne konsekwencje, jak pogorszenie poziomu komfortu akustycznego, nowe sąsiedztwo, zwiększenie ruchu pieszych i samochodów, samo przez się nie stanowią podstawy do aktualizacji interesu prawnego odwołujących się. Organ II instancji podniósł, że z projektu z projektu budowlanego zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] wynika, że pomieszczenia na pobyt ludzi w budynkach znajdujących się między innymi na działkach skarżących, będą miały zapewnione naturalne oświetlenie oraz co najmniej trzygodzinne nasłonecznienie, zgodnie z § 13, 57 i 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie, przy czym przepisy nie regulują kwestii nasłonecznienia ogrodów. Zdaniem organu odwoławczego, uprawnień odwołujących się do uczestnictwa w postępowaniu o pozwolenie na budowę zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nie można również wywodzić z art. 5 ust. 1 pkt 9 Prawa budowlanego, gdyż pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich winno być interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, jak zgodność z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Jeżeli zatem decyzja o pozwoleniu na budowę nie wykazuje żadnej sprzeczności z powyższymi wymogami, to spowodowane w wyniku jej realizacji dolegliwości dla otoczenia nie mogą zostać zakwalifikowane jako naruszające "uzasadnione interesy osób trzecich". Organ powołał się przy tym na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 1 lutego 2001 r. sygn. akt IV SA 2085/98 (LEX nr 55752). Odnosząc się do zarzutów podnoszonych w odwołaniach Wojewoda D. zauważył, że według projektu budowlanego wody roztopowe i opadowe z budynków rozprowadzone będą powierzchniowo na terenie inwestycji, a działki objęte zamierzeniem inwestycyjnym nie sąsiadują bezpośrednio z działkami odwołujących się, gdyż pomiędzy nimi zlokalizowana jest działka nr 17, przy czym przedmiotowe działki znajdują się na podobnych rzędnych terenu, a wzdłuż granicy z działką nr 17 inwestor przewidział wykonanie kanalizacji deszczowej. Na marginesie organ odwoławczy zaznaczył, że ustalenie czy wnioskodawcy mają przymiot strony w przedmiotowym postępowaniu jest uzależnione od ustalenia, czy nieruchomości, do których przysługuje im wskazany w art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane tytuł prawny, znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu zatwierdzonego decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], nie zaś od "innych" bądź "analogicznych" spraw, nawet prowadzonych przez ten sami organ i w bliskim sąsiedztwie. Reasumując, Wojewoda stwierdził, że wnioskodawcom nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], a zatem organ I instancji słusznie wydał decyzję o odmowie jej uchylenia, wobec braku podstaw do uczynienia tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, przy czym charakter tego rozstrzygnięcia sprawił, że poza rozważaniami organów administracji architektoniczno-budowlanej pozostały kwestie merytoryczne podnoszone przez wnioskodawców. Na powyższą decyzję skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu wnieśli K.G. i J.G., M.S.-M. i A.M. oraz A.M. i A.M.. Skarżący w swych skargach zarzucili decyzji Wojewody D. naruszenie art. 28 ust. 2 oraz art. 3 pkt 20 ustawy Prawo budowlane – poprzez uznanie, że nie przysługuje im status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], pomimo że "są właścicielami nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektów, albowiem obiekty te są wznoszone w oparciu o pozwolenie na budowę niezgodne z planem zagospodarowania przestrzennego, tj. Uchwałą Rady Miejskiej W. nr [...] z dnia 14 lutego 2008 r. w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru położonego na wschód od ul. [...], od granicy miasta do ul. [...], w obrębie W. we W., których budowy dotyczy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...], wobec czego należy uznać ich za strony postępowania zakończonego tą decyzją". Wnieśli o "zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...]". W obszernych motywach skarg podniesiono w szczególności, że przepisami odrębnymi wyznaczającymi obszar oddziaływania obiektu są także przepisy z zakresu zagospodarowania przestrzennego. Z nimi bowiem wiążą się działania skarżących. Zakupili oni nieruchomości po zapoznaniu się z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, oczekując, że będzie on realizowany bez naruszeń i spodziewając się określonego rodzaju zabudowy w otoczeniu ich nieruchomości. W opinii skarżących, decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. została wydana z naruszeniem przepisów miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, bezpośrednio obejmując obszarem oddziaływania inwestycji nieruchomości skarżących i jednocześnie naruszając ich interes prawny. Skarżący polemizując ze stanowiskiem Wojewody D. wywodzili, że niezgodność charakteru zabudowy na należących do nich nieruchomościach oraz inwestycji objętej decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. polega na różnicy gabarytów, poziomie posadowienia i intensyfikacji zabudowy. Przedstawiając szczegółowo zarzuty dotyczące naruszenia przez projektowaną inwestycję konkretnych zapisów planu miejscowego skarżący stwierdzili, że zachodzą okoliczności uzasadniające przypuszczenie, iż decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. jest niezgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jednak wobec nieprzyznania skarżącym przymiotu strony, organ odstąpił od rozważenia tych kwestii, naruszając art. 3 pkt 20 i art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane oraz interes prawny skarżących. W odpowiedziach na powyższe skargi organ odwoławczy wniósł o ich oddalenie, podtrzymując argumentację i wywody prawne zawarte w zaskarżonej decyzji. W pismach procesowych z dnia 13 listopada 2014 r. uczestnika postępowania I.D. sp. z o.o. Z. sp.k. wniesiono o oddalenie skarg, podając, że organy obu instancji trafnie ustaliły, iż skarżącym nie przysługuje status strony w postępowaniu zakończonym decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. Pokreślono, że zupełnie błędny jest wniosek o "zmianę zaskarżonej decyzji poprzez uchylenie ostatecznej decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r., nr [...]", gdyż decyzja ta nie jest przedmiotem niniejszego postępowania. Wydanym na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. postanowieniem Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.) połączył do łącznego prowadzenia i rozpoznania sprawy o sygn. II SA/Wr 568/14 ze skargi K.G. i J.G., II SA/Wr 569/14 ze skargi M.S.-M. i A.M. oraz II SA/Wr 570/14 ze skargi A.M. i A.M., postanawiając prowadzić połączone sprawy pod sygnaturą II SA/Wr 568/14. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne właściwe są do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych. Decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez Sąd, następuje tylko w przypadku istnienia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy (art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.). W niniejszej sprawie takie wady i uchybienia nie występują. Skarga zatem nie mogła zostać uwzględniona. Kontroli Sądu podlegała decyzja Wojewody D. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia ostatecznej decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu 27 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. Zaskarżona decyzja i utrzymana przez nią w mocy decyzja Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...] zostały podjęte po wznowieniu przez Prezydenta W. postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], sprostowanym postanowieniem z dnia [...] r. nr [...], postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. Skarżący jako podstawę wznowienia przywoływali art. 145 § 1 pkt 4 kpa. Zgodnie z tym przepisem, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu Kwestią sporną w rozpatrywanej sprawie jest to, czy skarżącym K.G., J.G., M.S.-M., A.M., A.M. i A.M. przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę zespołu dwudziestu siedmiu budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie wolnostojącej i bliźniaczej. W postępowaniu w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę krąg stron wyznacza art. 28 ust. 2 w związku z art. 3 pkt 20 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (t.jedn. Dz.U. z 2013 r. poz. 1409 z późn. zm.). Zgodnie z tą regulacją stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, przez który należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu. W postępowaniu tym przymiot strony nie wynika więc z samego faktu bycia właścicielem, użytkownikiem wieczystym bądź zarządcą nieruchomości położonej w sąsiedztwie działki, na której miałyby być prowadzone roboty objęte pozwoleniem na budowę. Konieczne jest bowiem również wykazanie, że owa nieruchomość znajduje się w otoczeniu takiego obiektu budowlanego, którego realizacja – na podstawie przepisów odrębnych – wprowadza związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tejże nieruchomości. Oznacza to nałożenie na organy administracji obowiązku ustalenia i oceny okoliczności związanych z tym, czy konkretny przepis prawa nie wprowadza ograniczeń w zagospodarowaniu jakiejkolwiek innej nieruchomości w związku z realizacją inwestycji objętej pozwoleniem na budowę. Ustalenie przez organ okoliczności, które – na gruncie konkretnej normy prawa materialnego – mogłyby stanowić ograniczenie w możliwości zagospodarowania jakiejkolwiek innej nieruchomości powinno stanowić dla tych organów asumpt do objęcia właściciela, wieczystego użytkownika bądź zarządcy takiej nieruchomości zakresem podmiotowym postępowania. Powyższe ustalenie zawsze jednak musi bazować na wskazaniu konkretnej normy prawnej będącej źródłem ewentualnego ograniczenia w zagospodarowaniu sąsiedniej nieruchomości (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 7 września 2012 r., sygn. akt II OSK 811/11). Istotne jest przy tym również to, że ograniczenia, które nie są wynikiem istnienia przepisów prawnych nie dają podstawy do uznania danego podmiotu za stronę postępowania w tego typu sprawie. Osoba taka może mieć w takim postępowaniu jedynie interes faktyczny, a nie interes prawny. Oddziaływanie inwestycji na inne nieruchomości musi być bezpośrednie i aktualnie zachodzące, nie zaś jedynie możliwe, hipotetyczne lub domniemane. Analiza zebranego w niniejszej sprawie materiału dowodowego prowadzi do wniosku, że w sprawie tej brak jest okoliczności wskazujących, by przedmiotowa inwestycja w sposób bezpośredni realnie oddziaływała na nieruchomości skarżących. Zauważyć wypada, że kwestionowana przez skarżących inwestycja usytuowana jest na tyłach nieruchomości skarżących, a działki, na których ma być zrealizowana, są oddzielone od działek skarżących działką stanowiącą pas gruntu o szerokości 4 m. Przedmiotowa inwestycja nie ogranicza dostępu do nieruchomości skarżących, a objęte projektem budowlanym budynki mieszkalne nie oddziałują bezpośrednio na te nieruchomości. Inwestycja ta nie wprowadza żadnych związanych z nią ograniczeń w zagospodarowaniu nieruchomości należących do skarżących. Powyższe powoduje, że brak jest podstaw do uznania, że skarżącym przysługiwał przymiot strony w postępowaniu zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. W tej sytuacji nie została spełniona przesłanka z art. 145 § 1 pkt 4 kpa, na którą skarżący powoływali się we wniosku o wznowienie przedmiotowego postępowania. To zaś sprawia, że poza rozważaniami zarówno organów administracji architektoniczno-budowlanej, jak i sądu administracyjnego pozostają podnoszone w skargach kwestie merytoryczne dotyczące decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...]. W pierwszej kolejności bowiem należało rozstrzygnąć, czy skarżącym przysługiwał status strony w przedmiotowym postępowaniu, zakończonym ostateczną decyzją Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], a merytoryczna ocena tej decyzji, podjętej w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, możliwa byłaby jedynie w sytuacji, gdy zostałoby ustalone, że skarżący w tym postępowaniu mieli status strony. Mając na względzie powyższe stwierdzić trzeba, iż organ I instancji słusznie wydał decyzję o odmowie uchylenia decyzji Prezydenta W. z dnia [...] r. nr [...], wobec braku podstaw do uczynienia tego na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 kpa, a organ odwoławczy prawidłowo decyzję tę utrzymał w mocy. Bez wpływu na tę ocenę pozostają argumenty podnoszone w skargach, gdyż wskutek realizacji spornego zamierzenia inwestycyjnego nieruchomości skarżących nie zostaną objęte żadnymi kwalifikowanymi ograniczeniami w ich użytkowaniu. Brak jest zatem podstaw do uznania, że zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji naruszają prawo i to w stopniu wymagającym usunięcia ich z obrotu prawnego. W tym stanie rzeczy – zgodnie z art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzeczono jak w sentencji wyroku.