II SA/Sz 466/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Marzena Iwankiewicz (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Barbara Gebel, Sędzia NSA Stefan Kłosowski, Protokolant starszy sekretarz sądowy Małgorzata Płocharska-Małys, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 19 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. H. na decyzję Wojewody z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia, w wyniku wznowienia postępowania, wydania z naruszeniem prawa decyzji zmieniającej decyzję o pozwoleniu na budowę i zatwierdzającej projekt budowlany oddala skargę. Prezydent Miasta decyzją Nr [...] zatwierdził projekt budowlany i udzielił N. Spółce pozwolenia na budowę dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu nr [...], oraz budowę wewnętrznego układu komunikacyjnego w [...] na działce nr [...]. Współwłaściciele ówczesnej dz. nr [...]- A.H. i P.H. zostali uznani za strony w tym postępowaniu i brali w nim udział. Następnie decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta na wniosek H., zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na budowę 5-ciu budynków mieszkalnych wielorodzinnych 3 kondygnacyjnych nadziemnych, oznaczonych w projekcie zagospodarowania terenu nr od [...] do [...], przy ul. [...]. Z akt sprawy wynika, że ówczesna działka nr [...], będąca współwłasnością A.H. i P.H. oraz N. Spółki uległa podziałowi na dz. nr [...]. Decyzją z dnia [...] Prezydent Miasta zmienił pierwotną decyzję z dnia 12 czerwca 2007r. poprzez zatwierdzenie: projektu budowlanego dotyczącego dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych oznaczonych literami "A i B" oraz projektu zmian wprowadzonych do projektu zagospodarowania terenu w zakresie lokalizacji projektowanych dwóch budynków mieszkalnych wielorodzinnych, układu komunikacji wewnętrznej i miejsc postojowych, a także ukształtowania terenu w granicach dz. nr [...], przeniesioną decyzją Prezydenta Miasta w dniu 22 listopada 2010r. na rzecz S. Spółki. Ponadto w decyzji tej wskazano, że obszar oddziaływania obiektu obejmował dz. nr [...]. P.H. właściciel działki [...] nie uczestniczył w postępowaniu dotyczącym zmiany pierwotnej decyzji z dnia 12 czerwca 2007r. W dniu 9 października 2012r. P.H. wystąpił z wnioskiem o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją o pozwoleniu na budowę Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2011 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 Kpa, wnosząc o uchylenie przedmiotowej decyzji. Uzasadniając swój wniosek skarżący wskazał, że teren na którym jest wykonana inwestycja graniczy bezpośrednio z dz. nr [...] której jest właścicielem. O postępowaniu administracyjnym w sprawie zmian w/w pozwolenia na budowę nie został poinformowany przez organ I instancji. Wnioskodawca podniósł, że budynki objęte decyzją różnią się zasadniczo od tych zaprojektowanych w 2007r. i zatwierdzonych pozwoleniem na budowę z 12 czerwca 2007 r. w jego ocenie, mają odmienny układ dachów, wyższy poziom okapów, a ich lokalizacja względem stron świata powoduje częściowe zacienianie jego nieruchomości, co powinno być, zdaniem skarżącego, uznane za oczywiste oddziaływanie na jego działkę. Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 30 października 2012r. wznowił postępowanie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną z dnia 12 czerwca 2007 r. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2012 r. Prezydent Miasta nałożył na inwestora S. Sp. obowiązek przedłożenia uzupełniających dokumentów wskazujących na zgodność zatwierdzonego projektu budowlanego z przepisami § 13 i § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U z 2002 r. nr 75, poz. 690 ze zm.) z uwzględnieniem projektowanej zabudowy na sąsiedniej nieruchomości nr [...] należącej do P.H. W odpowiedzi na powyższe, w dniu 30 listopada 2012 r. pełnomocnik S. Sp. przedłożył "Analizę: przesłanianie i nasłonecznianie sąsiednich nieruchomości". Decyzją z dnia 4 stycznia 2013 r. Prezydent Miasta odmówił uchylenia przedmiotowej decyzji nr [...]. Rozpoznając odwołanie P.H. od ww. rozstrzygnięcia Wojewoda decyzją z dnia 26 czerwca 2013 r. uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji oraz postanowienie z dnia 30 października 2012 r. o wznowieniu postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 12 czerwca 2007 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Uzasadniając swoje stanowisko Wojewoda podał, że w postępowaniu dotyczącym pierwotnej decyzji z dnia 12 czerwca 2007 r. P.H. uznany został za stronę postępowania, zaś został pominięty w postępowaniu o zmianę przedmiotowej decyzji. Odnosząc się do nieprawidłowości postanowienia o wznowieniu postępowania Wojewoda wskazał, że wniosek o wznowienie dotyczył wyłącznie decyzji zmieniającej z dnia 20 stycznia 2011 r., zaś organ błędnie wznowił postępowanie również w zakresie decyzji z dnia 12 czerwca 2007 r. Ponownie rozpoznając sprawę Prezydent Miasta postanowieniem z dnia 18 lipca 2013 r. wznowił postępowanie zakończone decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. zmieniającą decyzję z dnia 12 czerwca 2007 r. Decyzją z dnia [...], wydaną na podstawie art. 151 § 2 pkt 1 w zw. z art. 146 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (DZ. U. z 2013 r., poz. 267), Prezydent Miasta stwierdził wydanie decyzji Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2011 r. z naruszeniem prawa i nie uchylił ww. decyzji. Argumentując swoje stanowisko organ I instancji podał, że analiza posiadanych dokumentów wykazała, że zmiana projektu budowlanego zatwierdzona decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. o zmianie decyzji z dnia 12 czerwca 2007r. nie spowodowała oddziaływania na sąsiednią nieruchomość, zatem nie utrudnia jej zagospodarowania zgodnie z zatwierdzonym dla P.H. pozwoleniem na budowę. Ponadto w ocenie organu, zatwierdzony decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r. projekt budowlany nie narusza przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002r. w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie w zakresie § 13 dotyczącego przesłaniania przez projektowane obiekty budynków sąsiednich, a także w zakresie § 60 określającego wymagane nasłonecznienie pokoi mieszkalnych. Zdaniem Prezydenta, projekt spełnia ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta, jest kompletny, został sporządzony przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane. Organ uznając spełnienie wymagań określonych w art. 35 ust. 1 i 32 ust. 4 ustawy Prawo budowlane uznał brak podstaw do uchylenia decyzji zmieniającej. Kwestionując powołaną decyzję P.H. złożył od niej odwołanie wskazując, że organ za podstawę faktyczną przyjął ustalenie, że miedzy budynkami inwestora objętymi decyzją z dnia 20 stycznia 2011 r., a budynkami odwołującego nie zachodzi zjawisko tzw. przysłaniania, co doprowadziło organ do wniosku, że zamierzenie inwestycyjne do którego odnosi się decyzja z dnia 20 stycznia 2011 r. nie powoduje ograniczeń w użytkowaniu i zagospodarowaniu nieruchomości sąsiedniej (dz. nr [...]) należącej do skarżącego, zgodnie z posiadanym przez niego pozwoleniem na budowę. P.H. stanowisko to uznał za wadliwe, wnosząc o jego zweryfikowanie w drodze kontroli instancyjnej przez organ II instancji. Odwołujący się podkreślił, że w toku postępowania zarówno skarżący jak i inwestor S. Sp. przedstawili różne, rozbieżne opracowania i stanowiska oddziaływania zamierzenia inwestycyjnego na działkę skarżącego (w formie linijki słońca). W ocenie odwołującego, organ I instancji w ogóle nie podjął trudu oceny materiału dowodowego zebranego w sprawie, nie dokonał weryfikacji twierdzeń, oświadczeń i materiałów przedstawionych przez odwołującego, a ponadto nie podjął próby merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy. Powyższe, w ocenie P.H., stanowiło o naruszeniu przez organ I instancji przepisów art. 7, 8, 9 i 11 K.p.a. poprzez brak podjęcia przez organ czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a ponadto brak wyjaśnienia powodów rozstrzygnięcia oraz zasadności przesłanek, którymi się kierował. W ocenie odwołującego się, przedmiotowa inwestycja, powoduje znaczne ograniczenia w zakresie użytkowania i zagospodarowania należącej do niego nieruchomości poprzez zacienienie planowanych budynków. Decyzją z dnia 25 marca 2014 r., wydaną na podstawie art. 138 § 1 pk1 Kodeksu postępowania administracyjnego, Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. Powołując się na regulację art. 28 ust. 2 ustawy Prawo budowlane (Dz. U. z 2013r., poz.1409 j.t.) Wojewoda podniósł, że stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu stosownie do definicji zawartej w art. 3 pkt 20 Prawa budowlanego, zgodnie z którą obszar oddziaływania obiektu – stanowi teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu tego terenu, a więc wszelkie przepisy, które wymuszają jakiekolwiek ograniczenia w zagospodarowaniu terenu z powodu istnienia w sąsiedztwie innego obiektu budowlanego. Takim aktem prawnym, w ocenie organu, jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Zdaniem organu odwoławczego, istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy inwestycja zlokalizowana na dz. nr [...], zatwierdzona decyzją zmieniającą z dnia 20 stycznia 2011 r., może spowodować ograniczenia w użytkowaniu dz. nr [...] należącej do P.H. poprzez zacienianie planowanych budynków. W oparciu o znajdujące się w sprawie materiały organ odwoławczy stwierdził, że przed zmianą budynek nr [...](budynek A) oddalony był od granicy działki [...]o 6,12 m, zaś po zmianie o 5,21 m. Odległość pomiędzy budynkiem A na dz. nr [...] a budynkiem na dz. nr [...] wynosi 13,57m . W dalszej części uzasadnienia organ przytoczył treść przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie dotyczących zacienienia nieruchomości zawartych w § 13 i § 60. Wojewoda zwrócił uwagę, że w toku postępowania strony przedstawiły dokumenty na poparcie swoich argumentów odnoszących się do przesłaniania oraz nasłonecznienia budynków, w tym P.H. w odwołaniu z dnia 22 stycznia 2013 r. od decyzji Prezydenta Miasta z dnia 4 stycznia 2013 r. wskazał, że promienie słoneczne w dniach równonocy nie zapewniają nasłonecznienia jednego z pokoi mieszkalnych w mieszkaniach budynku B na jego działce nr [...]. Czas nasłonecznienia zapewniony jest jedynie przez 2 godziny, a zdaniem P.H. powinien być zapewniony przez 3 godziny stosownie do przepisów ww. rozporządzenia. Do tego pisma przedłożył mapę z naniesionym rysunkiem linijki słońca. W kolejnych wyjaśnieniach z dnia 7 maja 2013 r. odwołujący wskazał, że jego budynek jest zacieniany przez budynek A na dz. [...], bowiem uniemożliwia zapewnienie 3 godzin nasłonecznienia mieszkań w budynku na jego działce. W jego ocenie, budynek ten powinien mieć zapewnione nasłonecznienie od godz. 8.15 do godz. 11.15 od strony wschodniej zaś budynek B jest skutecznie zacieniany do godz. 9.00. Jednocześnie odwołujący się zarzucił, że linijka słońca przedstawiona przez S. Sp. jest błędna. W załączeniu skarżący przedłożył mapę z naniesionymi budynkami na dz. nr [...] -budynek B i [...] budynek A, na załączniku tym opisano, że elewacja wschodnia budynku B jest oświetlona od godz. 9.15 do 12.00 jednakże ze względu na cofnięcie okien od lica elewacji pokoje doświetlone są do godz. 11.15. Z kolei pismem z dnia 22 maja 2013 r. skierowanym do Wojewody, projektant inwestycji na dz. nr [...], wyjaśnił, że elewacja wschodnia projektowanego budynku na dz. nr [...] jest nasłoneczniona w godzinach od 8:15 do 11:30 - co daje czas nasłonecznienia 3h i 15 min. Mieszkanie oznaczone jako nr 1 ma spełniony warunek nasłonecznienia dla jednego pokoju. Analizie poddano mieszkania zlokalizowane na parterze budynku, gdyż dla pozostałych kondygnacji warunki nasłonecznienia są lepsze, wszystkie mieszkania od strony dz. nr [...] są nasłonecznione. Odnosząc się do warunku wynikającego z § 13 warunków technicznych, projektant podkreślił, że warunek przesłaniania jest spełniony, gdyż budynki oddalone są od siebie o 13,57m, natomiast wysokość budynku A na dz. nr [...] posadowionego na 116 m npm wynosi 12m, zaś budynek na dz. nr [...] posadowiony jest na wysokości 116,08 m npm. Po przeanalizowaniu wyjaśnień stron postępowania oraz uwzględniając projekt budowlany budynku wielorodzinnego B (budynek oznaczony jako 105) na dz. nr [...] zatwierdzony decyzją Prezydenta Miasta z dnia 26 czerwca 2007r. Wojewoda stwierdził, że sporne mieszkanie nr [...] w budynku na dz. nr [...] należącej do P.H. posiada 3 pokoje z otworami okiennymi od strony spornej inwestycji na działce nr [...] (str. zachodniej) oraz 1 pokój z otworami okiennymi od strony północnej (rys. [...] projekt budowlany "osiedle [...]"). Zdaniem organu II instancji, usytuowanie przedmiotowej inwestycji dokonane jest z zachowaniem wymaganych odległości, poza tym dla pokoju środkowego mieszkania nr [...] na dz. nr [...], od strony dz. nr [...] zachowany jest wymagany czas nasłonecznienia od 8:15 (częściowo) do 11:30. W tych okolicznościach organ II instancji stwierdził, że decyzja Prezydenta Miasta z dnia 20 stycznia 2011 r. zmieniająca decyzję z dnia 12 czerwca 2007 r. została wydana z naruszeniem prawa z uwagi na uniemożliwienie udziału w tym postępowaniu stronie, czyli P.H., jednakże organ po przeprowadzeniu postępowania wznowieniowego uznał brak podstaw do uchylenia przedmiotowej decyzji, w sytuacji gdy w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść taka sama decyzja jak dotychczasowa, co stanowi o spełnieniu warunku określonego w art. 146 § 2 K.p.a. Dodatkowo Wojewoda uznał, że mylne powołanie w podstawie prawnej organu I instancji art. 151 § 2 pkt 1 Kpa, zamiast prawidłowego art. 151 § 2 Kpa nie ma wpływu na wynik sprawy. Nie zgadzając się z przedmiotową decyzją P.H. złożył na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wnosząc o jej uchylenie w całości jako naruszającej prawo i interes prawny skarżącego. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. - art. 7 K.p.a. poprzez brak podjęcia czynności zmierzających do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, w tym nie przeprowadzenie żadnego postępowania dowodowego pozwalającego na rozpoznanie sprawy; - art. 8 K.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania i wydanie decyzji z naruszeniem zasad procedury administracyjnej oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli do władzy publicznej w skutek nieustosunkowania się do twierdzeń skarżącego; - art. 9 i art. 11 K.p.a. poprzez brak wyjaśnienia powodów rozstrzygnięcia, brak wskazania merytorycznych przesłanek, którymi kierował się organ przy wydaniu zaskarżonej decyzji. Ponadto skarżący zarzucił naruszenie § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie poprzez utrzymanie w mocy decyzji, na podstawie której doszło do ograniczenia skarżącego w użytkowaniu należącej do niego działki nr [...] poprzez zacienienie planowanych budynków, dla których skarżącemu wydana została prawomocna decyzja zatwierdzająca projekt budowlany. W odpowiedzi na skargę, Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny z w a ż y ł, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej P.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Sądowa kontrola zaskarżonej decyzji, dokonana według kryterium zgodności z prawem materialnym i procesowym wykazała, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem rozstrzygnięcie organu II instancji odpowiada prawu. Przedmiotem niniejszej oceny jest decyzja wydana, po wznowieniu postępowania, utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji – stwierdzającą wydanie decyzji z dnia 20 stycznia 2011 r. - z naruszeniem prawa, z uwagi na pominięcie w postępowaniu strony postępowania, czyli skarżącego oraz jednocześnie odmawiająca uchylenia tej decyzji. Powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było przyjęcie przez organ I instancji, że zaistniała w sprawie przesłanka wznowieniowa w postaci braku udziału skarżącego w postępowaniu powoduje wadliwość procesową, która pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie organu w przedmiocie zmiany decyzji w sprawie pozwolenia na budowę oraz zatwierdzenia projekt budowlanego. Przedmiotowe rozstrzygnięcie zapadło w trybie nadzwyczajnym – wznowienia postępowania. W tym miejscu wyjaśnienia wymaga, że wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją ostateczną jest wyjątkiem od ogólnej zasady trwałości decyzji administracyjnej, wyrażonej w art. 16 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm.), dalej zwanej dalej: "K.p.a.". Po wznowieniu postępowania następuje faza rozpoznawcza, w której organ przeprowadza postępowanie, co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 K.p.a.). Wznowione postępowanie polega na ewentualnym ponowieniu niezbędnych czynności procesowych i ponownej ocenie materiału dowodowego poprzez dokonanie analizy umożliwiającej nowe rozstrzygnięcie sprawy, co do istoty na podstawie art. 151 § 1 K.p.a. W paragrafie 2 tego przepisu zastrzeżono jednak, że jeżeli analiza materiału doprowadzi do oceny, iż z przyczyn wymienionych w art. 146 K.p.a. nie można uchylić decyzji, organ ogranicza się do stwierdzenia wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem prawa, oraz wskazania okoliczności, dla których nie uchylił decyzji. W związku z powyższym, jeśli ponowna ocena stanu sprawy prowadzi do wniosku, iż postępowanie - pomimo zaistnienia przesłanek formalnych do jego wznowienia - nie skutkuje jednak żadną wadą materialną, która uniemożliwiałaby wydanie decyzji odpowiadającej w swojej istocie decyzji dotychczasowej, nie może uchylić decyzji kończącej postępowanie. Treść art. 146 § 2 k.p.a. wskazuje wprost, że nie uchyla się decyzji także, jeżeli w wyniku wznowienia postępowania mogłaby zapaść wyłącznie decyzja odpowiadająca w swej istocie decyzji dotychczasowej. W ocenie Sądu, okoliczności stanowiące podstawę ustaleń faktycznych w niniejszej sprawie zostały w należyty sposób wyjaśnione. Bezsprzecznie P.H. nie brał udziału w postępowaniu w sprawie zmiany decyzji o pozwoleniu na budowę, mimo że w pierwotnym postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 12 czerwca 2007 r. był uznany za stronę. Należy zatem stwierdzić, że organ administracji prawidłowo wznowił postępowanie zakończone decyzją zmieniającą z dnia 20 stycznia 2011 r. Skarżący we wniosku o wznowienie podniósł, że lokalizacja inwestycji (ustalona decyzją zmieniającą) będzie negatywnie oddziaływać na jego nieruchomość, a tym samym naruszać jego interes prawny, jako strony. Podkreślenia wymaga, że pojęcie obszaru oddziaływania obiektu zostało wprowadzone jako element definicji strony w sprawie o pozwolenie na budowę w art. 28 ust. 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013 r., poz. 1409), zwanej dalej: "ustawą", w myśl którego stronami w sprawie o pozwolenie na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. W sytuacji, gdy przepisy odrębne nie wymagają określenia specjalnych obszarów czy stref oddziaływania obiektów indywidualne cechy projektowanej inwestycji, przy uwzględnieniu wymogów wynikających z tych przepisów, rzutują na wyznaczenie tegoż obszaru oddziaływania. Przez przepisy odrębne należy rozumieć również przepisy techniczno-budowlane, w tym zawarte w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietna 2002 r. (Dz. U. z 2002 r., Nr 75, poz. 690 ze zm.) w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Jak wynika z § 1 wskazanego rozporządzenia, ustala ono warunki techniczne, jakim powinny odpowiadać budynki i związane z nimi urządzenia, ich usytuowanie na działce budowlanej oraz zagospodarowanie działek przeznaczonych pod zabudowę. Istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do naruszenia przepisu § 60 powołanego rozporządzenia w związku z naruszeniem przepisów postępowania i niewyjaśnieniem stanu faktycznego sprawy. W ocenie skarżącego, naruszenie jego prawa w decyzji zmieniającej polega na odmiennej lokalizacji budynków w stosunku do projektu zatwierdzonego pierwotną decyzją, która w szczególności powoduje zacienianie jego nieruchomości. Zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia, pokoje mieszkalne winny mieć zapewniony czas nasłonecznienia co najmniej 3 godziny w dniach równonocy (21 marca i 21 września) - w godzinach 7:00-17:00. W mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymagania określonego w ust. 1 co najmniej do jednego pokoju (§ 60 ust. 2). Z treści powołanego przepisu § 60 ust. 2 wynika, że obowiązek zapewnienia nasłonecznienia dotyczy tylko jednego pokoju w mieszkaniu. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 7 K.p.a. polegającego na nieprzeprowadzeniu żadnego postępowania dowodowego pozwalającego na rozpoznanie w powołanym zakresie sprawy podkreślić należy, że w aktach administracyjnych znajduje się szereg pism stanowiących korespondencję między organem, a stronami dotyczącą ustalenia kwestii zacieniania nieruchomości na działce skarżącego, zatem brak jest podstaw do jego uwzględnienia, bowiem organ z urzędu podjął wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Następnie w oparciu o stanowiska obu stron oraz w wyniku analizy projektu budowlanego organ stwierdził, że sporne mieszkanie nr [...], znajdujące się na parterze budynku położonego na działce nr [...] (należącej do skarżącego) posiada 3 pokoje z otworami okiennymi od strony spornej inwestycji położonej na działce nr [...], zaś w stosunku do jednego z pokojów w tym mieszkaniu (pokój środkowy) zachowany jest wymagany czas nasłonecznienia od godziny 8:15 do 11:30, co w sumie odpowiada trzem godzinom i piętnastu minutom, a w konsekwencji stanowi o spełnieniu warunku określonego w § 60 rozporządzenia. Wobec powyższego za nieznajdujący potwierdzenia w aktach sprawy należy uznać zarzut dotyczący naruszenia zasady pogłębiania zaufania do organów państwa wyrażonej w art. 8 K.p.a. polegający na nieustosunkowaniu się do twierdzeń skarżącego, w sytuacji gdy w zaskarżonej decyzji Wojewoda szczegółowo i obszernie przytoczył wnioski sformułowane w składanych przez obie strony pismach, a swoje rozstrzygnięcie oparł o analizę tych twierdzeń. Ponadto zdaniem Sądu, nie zasługuje na uwzględnienie zarzut polegający na braku wyjaśnienia przez organ podjętego rozstrzygnięcia, a tym samym naruszenia zasad postępowania wynikających z art. 9 K.p.a. (informacji faktycznej i prawnej) i 11 K.p.a. (wyjaśniania zasadności decyzji), bowiem jak zostało to przedstawione wyżej organ ocenił zebrany w sprawie materiał dowodowy, zaś swoją ocenę umotywował w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Reasumując należy stwierdzić, że dokonane przez organy ustalenia, ich ocena prawna w zakresie zarówno przepisów prawa procesowego jak i materialnego oraz wyciągnięte na tej podstawie wnioski są prawidłowe i znajdują odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji, zaś Sąd, działając z urzędu poza granicami skargi, również nie stwierdził żadnych naruszeń prawa. W tej sytuacji, wobec stwierdzenia braku podstaw do uwzględnienia skargi Sąd orzekł, stosownie do art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, o oddaleniu skargi.