I SA/Bk 352/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Wojciech Stachurski, sędzia WSA Paweł Janusz Lewkowicz, sędzia WSA Andrzej Melezini (spr.), Protokolant st. sekretarz sądowy Beata Świętochowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 12 listopada 2014 r. sprawy ze skargi B. s.c. S. B. E. B. w S. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji ostatecznej w sprawie podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 roku 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą jej wydanie decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...].02.2014 r., nr [...], 2. stwierdza, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku, 3. zasądza od Dyrektora Izby Skarbowej w B. na rzecz skarżącej B. s.c. S. B. E. B. w S. kwotę 474 zł (słownie: czterysta siedemdziesiąt cztery złote) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi jest decyzja Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] utrzymująca w mocy własną decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...], w której odmówiono po wznowieniu postępowania uchylenia w całości decyzji ostatecznej Dyrektora Izby Skarbowej w B. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...], dotyczącej rozliczenia B. s.c. S. B., E. B. (dalej przywoływana też jako: "spółka", "skarżąca") w zakresie podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. W uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia organ wskazał, że decyzją z dnia [...] września 2012 r. nr [...] Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej w B. dokonał B. s.c. S. B., E. B. rozliczenia w podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2009 r. w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowano. Ustalono, że spółka w 2009 r. prowadziła działalność gospodarczą polegającą na sprzedaży części i akcesoriów do pojazdów samochodowych, głównie felg i opon. Sprzedaż odbiorcom krajowym prowadzona była bezpośrednio w sklepach oraz poprzez sklep internetowy i serwis Allegro. Organ I instancji stwierdził, że spółka w kontrolowanym okresie dokumentowała swoją działalność w sposób niepozwalający na ustalenie rzeczywistego przebiegu zdarzeń gospodarczych. Przeprowadzone postępowanie dowiodło, że część dokonanych przez spółkę transakcji sprzedaży nie ma odzwierciedlenia w wystawionych przez nią dokumentach sprzedaży, wobec powyższego ustalono kwotę zaniżonego obrotu z tytułu niewykazania tych transakcji. Rozpatrując odwołanie od ww. decyzji Dyrektor Izby Skarbowej w B. decyzją nr [...] z dnia [...] marca 2013 r.: (-) za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji; (-) za luty i marzec 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i dokonał rozliczenia w podatku od towarów i usług w sposób odmienny, aniżeli zadeklarowany przez spółkę; (-) za kwiecień i maj 2009 r. uchylił decyzję organu I instancji i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku wyrokiem z dnia 20 listopada 2013 r. sygn. akt I SA/Bk 173/13 oddalił skargę spółki na decyzję organu odwoławczego z dnia 1 marca 2013 r. W dniu [...] grudnia 2013 r. Spółka, powołując się na art. 240 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r. poz. 749 ze zm.; dalej powoływana jako: "o.p."), złożyła wniosek o wznowienie postępowania zakończonego ostateczną decyzją organu z dnia [...] marca 2013 r. w części dotyczącej rozliczenia podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. Jak wskazał organ, do wniosku dołączono dwa segregatory dokumentów (nie ponumerowanych i bez dołączonych spisów), twierdząc, że są to istotne dla sprawy nowe dowody, które istniały w dniu wydania decyzji i nie były znane organowi podatkowemu. Postanowieniem z dnia [...] grudnia 2013 r. Dyrektor Izby Skarbowej w B. wznowił postępowanie w niniejszej sprawie. Z kolei decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. odmówił uchylenia ostatecznej decyzji z dnia [...] marca 2013 r. Po rozpatrzeniu odwołania organ ten wydał [...] maja 2014 r. zaskarżoną do Sądu decyzję utrzymującą w mocy własne rozstrzygnięcie z dnia [...] lutego 2014 r. Dyrektor Izby Skarbowej uznał, że w niniejszej sprawie nie wyszły na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne i nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który ją wydał. Zauważył, że wśród dołączonych do wniosku o wznowienie dokumentów znajdują się cztery faktury sprzedaży opatrzone odręcznym dopiskiem "DUPLIKAT z [...].12.13r.": (-) nr [...] z [...].08.2009 r., kwota brutto 1.349 zł wystawiona na N. s.c., M.; (-) nr [...] z [...].08.2009r., kwota 999 zł wystawiona na N. s.c.; (-) nr [...] z [...].08.2009r., kwota brutto 1.039,40 zł, wystawiona na S. A. Ł.; (-) nr [...] z [...].09.2009r., kwota brutto 829 zł, wystawiona na J. T. Faktury te nie były przedstawione w trakcie toczącego się postępowania wymiarowego. Są to więc dokumenty nowe w stosunku do przeprowadzonego postępowania. Jednakże z punktu widzenia regulacji prawnej zawartej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. istotne jest, czy faktury te istniały w dniu wydania decyzji. Zdaniem organu faktury te nie istniały w momencie orzekania w postępowaniu wymiarowym, więc nie mogą być uznane za nowy dowód istniejący w dniu wydawania decyzji. Powyższe jasno wynika z prowadzonego postępowania wymiarowego. W jego trakcie Spółka przedłożyła dokumenty źródłowe m.in. faktury oraz ewidencje w tym rejestr sprzedaży VAT. Na podstawie tychże dowodów organ sporządził zestawienie sprzedaży na faktury VAT za poszczególne miesiące 2009 r. Z tego zestawienia wynika, iż faktury były wystawiane chronologicznie. Każda kolejna faktura posiadała następny numer. Daty ich sporządzenia również były skorelowane z kolejnością sprzedaży. Zdaniem organu, o prawidłowości zajętego stanowiska przekonuje również fakt, iż w zestawieniu sprzedaży na faktury VAT znajdują się już faktury o numerach [...], [...], [...], w których wartości sprzedaży są zupełnie inne, niż na fakturach o tych samych numerach obecnie przedłożonych przez Spółkę. Odnośnie zaś faktury nr [...] to nie znajduje się ona w ewidencji, jak również numeracja z "łamaniem numeru literą A" nie była przez Spółkę stosowana. Daty wystawienia przedłożonych faktur w powiązaniu z kolejnością numeracji nie znajdują logicznego wyjaśnienia. Z akt sprawy wynika bowiem, że w lutym 2009 r. Spółka dokonała sprzedaży udokumentowanej fakturami VAT od numeru [...] do [...]. Natomiast w sierpniu i we wrześniu 2009 r były to numery od [...] do . Wobec tego przedstawione dokumenty nie odpowiadają stosowanej przez Spółkę numeracji i chronologii. Dodatkowo organ zauważył, że faktury przedstawione przez Spółkę i ujęte w ewidencji były sporządzane przy pomocy jednego programu komputerowego. Faktury w stopce dokumentu zawierały informację cyt. "Wydrukowano z programu WF-Faktura, WA-PRO Systemy Informatyczne". Przedstawione zaś przez Spółkę cztery faktury nie są wystawione w tym systemie. Mają one zupełnie różne szaty graficzne od stosowanych przez Spółkę w 2009 r. Oceny tej nie może zdaniem organu zmienić zawarte w odwołaniu twierdzenie, iż faktury nr [...] oraz [...] z [...].08.2009 r. zostały wystawione do paragonów z kasy [...] odpowiednio nr [...] z [...].08.2009 r. oraz nr [...] z [...].08.2009 r. Zgromadzony materiał dowodowy nie potwierdza twierdzeń, że faktury te zostały zaewidencjonowane w urządzeniach księgowych firmy, natomiast organ kontroli nie zawarł ich w zestawieniach wszystkich faktur Spółki, mimo iż dostępne były w dokumentacji. Organ zauważył, że udostępnione dowody źródłowe w powiązaniu z ewidencją posłużyły do sporządzenia zestawienia faktur wystawionych przez Spółkę. Przedstawione obecnie dowody nie są wiarygodne szczególnie w sytuacji, gdy sprzedaż zaewidencjonowana na kasie nr [...] w dniu [...].12.2009 r. została zakończona na numerze paragonu . Spółka tymczasem twierdzi, iż w dniu [...].08.2009 r. za pomocą tej kasy rejestrującej wystawiła paragon nr . Podobnie, organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż wydruki z programu komputerowego - "edycja listu" oraz wydruki listów przewozowych firmy S. nie spełniają przesłanek art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Potwierdzają one fakt, iż Spółka korzystała przy sprzedaży z usług firm kurierskich. Okoliczności te były znane i nie kwestionowano ich w trakcie toczącego się postępowania. Zgromadzony materiał dowodowy zawiera szczegółowe rozliczenia i wydruki z firmy S. Wobec tego przedstawionych dokumentów nie można uznać za istotne. Tak samo organ nie uznał za istotne zestawienia firmy "e" s.a., które dowodzą, co nie było kwestionowane przez organy podatkowe, iż klienci Spółki mogli dokonać płatności za towar przy użyciu kart kredytowych. Również przedłożone przez Spółkę faktury sprzedaży wystawione przez inny podmiot tj. P. w ocenie organu nie spełniają przesłanek określonych w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Są to dokumenty dotyczące prowadzenia działalności gospodarczej przez innego podatnika, a nie przez Spółkę. Nie godząc się z takim rozstrzygnięciem E. B. i S. B. wnieśli o uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz o zasądzenie na ich rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżący twierdzą, że wyszły na jaw nowe okoliczności i dowody istniejące w dniu wydania decyzji, które w jednoznaczny sposób odnoszą się do istotności wyniku decyzji z dnia [...] września 2012 r. Jedną transakcję opodatkowano dwa a nawet trzy razy, co potwierdza rozliczenia za styczeń, czerwiec – grudzień 2009 r. wsparte o nowy materiał dowodowy dotychczas nieujawniony. W tym zakresie skarżący wskazali na listy przewozowe firmy S., gdzie najistotniejszym elementem nowości tego materiału jest ich zdaniem oznaczenie odbiorcy przesyłki ułatwiające możliwości przyporządkowania do sposobu zapłaty. Strona zwróciła uwagę na adnotacje listów przewozowych, które ułatwiają dopasowanie zawartości przesyłki do pozycji zawartych w dowodach sprzedaży. Listy przewozowe dokumentują zatem, że organ I instancji dokonał błędnego przyporządkowania części dowodów sprzedaży. Strona powołała się również na własne zestawienia stanowiące specyfikację do przelewów zbiorczych, które dowodzą, że niektóre kwoty pobrania faktycznie nie zostały opłacone. Skarżący zwrócili ponadto uwagę na dowody sprzedaży udokumentowane przez podmiot powiązany. W 2009 r. zdarzały się sytuacje, w których firma P. (założona przez S. B.) korzystała z kuriera Spółki B., uzyskującej od firm kurierskich atrakcyjne ceny wysyłki. Raport zapisów fiskalnych wniesiony pismem z [...] września 2012 r. zawiera wiele dowodów wskazujących, że transakcje sprzedaży były ewidencjonowane przez przedsiębiorstwo A., a wysyłane kurierem firmy B. Strona wskazała również na przykład dowodu sprzedaży wystawionego w innym okresie obrachunkowym. Skarżący dodali, że zwrócili się o udostępnienie przez e. dokumentów rozliczeniowych do faktur zakupu usług pośrednictwa w sprzedaży przy użyciu terminala płatniczego. Organy nie dysponowały załącznikami z całego roku, ponieważ nie wszystkie faktury zostały ujęte w PKPiR. Skarżący odnotowali pomyłki organu, który nie przedstawił uwzględnienia zwrotu gotówki z nadpłat i omyłkowych podwójnych zapłat kontrahentów z rachunku prywatnego. Odnosząc się zaś do faktur opatrzonych odręcznym dopiskiem "DUPLIKAT z [...].12.13r." strona podniosła, że w toku działalności gospodarczej zdarza się, że przedsiębiorca dokonując zakupu najpierw otrzymuje paragon, a dopiero później prosi sprzedawcę o fakturę. Wymienione faktury zostały wystawione do paragonu. Dokumenty te przekazano organowi I instancji. Organ ten nie rozpatrzył ich, więc nie były mu znane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, ewentualnie o jej oddalenie. Zwrócił uwagę, że skargę wniosły osoby fizyczne, a nie Spółka – podatnik podatku od towarów i usług i zarazem podmiot, wobec którego wydano zaskarżoną decyzję. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku zważył, co następuje. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja wydana w trybie wznowienia postępowania. W przypadku sądowej kontroli tego rodzaju rozstrzygnięcia obowiązkiem sądu jest dokonanie oceny legalności czynności organu, podjętych w tym postępowaniu (por. wyrok NSA z dnia 17 lipca 2008 r., sygn. akt II FSK 571/07, LEX nr 490110). Przede wszystkim należy podkreślić, co zresztą zasadnie akcentował organ w wydanych decyzjach, że wznowienie postępowania jest trybem nadzwyczajnym, będącym odstępstwem od zasady trwałości decyzji, przewidzianej w art. 128 o.p., celem którego jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami ściśle sprecyzowanymi w o.p. i usunięcie ewentualnych wadliwości zakończonego postępowania zwykłego oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w postępowaniu zwykłym oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą, zatem w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym (por. wyrok uchwała 7 sędziów NSA z 2 grudnia 2002 r., OPS 11/02, Prok. i Pr. 2003/2/46). Należy również zaznaczyć, że wznowienie postępowanie nie jest ani trybem, którego uruchomienie prowadzi do kontynuacji postępowania zwykłego, ani też trybem, którego uruchomienie prowadzić by miało do doprecyzowania nieścisłości postępowania zwykłego. Postępowanie wznowieniowe rządzi się też swoją specyficzną procedurą, w toku której możemy wyodrębnić dwa etapy. W pierwszym etapie rozstrzygnięciu podlega kwestia dopuszczalności wdrożenia, zainicjowania trybu nadzwyczajnego, o czym stanowi art. 243 § 1 o.p. Etap ten kończy się wydaniem postanowienia na podstawie art. 243 § 1 o.p. o wznowieniu postępowania albo wydaniem decyzji o odmowie wznowienia postępowania na podstawie art. 243 § 3 o.p. Wydanie ww. postanowienia jest równoznaczne z rozpoczęciem drugiego etapu, w którym organ zgodnie z art. 243 § 2 o.p. ustala przede wszystkim, czy w sprawie istotnie zachodzi którakolwiek ze wskazanych w art. 240 § 1 o.p. podstaw wznowienia postępowania. W razie pozytywnego wyniku tych czynności organ przeprowadza postępowanie wyjaśniające w celu rozpoznania i rozstrzygnięcia istoty sprawy podatkowej, będącej przedmiotem decyzji ostatecznej (J. Borkowski (w:) B. Adamiak, J. Borkowski, R. Mastalski, J. Zubrzycki - Ordynacja podatkowa. Komentarz, Wrocław 2010, s. 996-999). W przedmiotowym stanie faktycznym wniosek spółki o wznowienie postępowania oparty został na przesłance określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p., z którego treści wynika, że w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie jeżeli: 1) wyjdą na jaw nowe okoliczności lub nowe dowody; 2) okoliczności te nie były znane organowi wydającemu decyzję w dniu jej wydania; 3) są one istotne dla sprawy. Omawiana regulacja ma bogaty dorobek orzeczniczy, w którym wskazuje się, że ujawnione okoliczności faktyczne lub dowody muszą charakteryzować się przymiotem nowości (nie wystarczy fakt, iż organ ich wcześniej po prostu nie analizował, bądź analizował, ale błędnie), muszą mieć istotne znaczenie dla sprawy (wpływać na zmianę treści decyzji), istnieć w dniu wydania decyzji ostatecznej i być nieznane organowi wydającemu tę decyzję oraz stronie lub będąc znanymi stronie, zostać po raz pierwszy przez nią zgłoszone. Przez "nowe okoliczności faktyczne" należy rozumieć zdarzenia faktyczne, które miały miejsce przed wydaniem decyzji ostatecznej, a ujawnione zostały po jej wydaniu, przy czym, bez znaczenia pozostaje, dlaczego organ nie dysponował wiedzą o tych okolicznościach (por.: wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 czerwca 2004 r., sygn. akt FSK 170/04, LEX nr 143703). W sprawie decyzja ostateczna dotyczyła podatku od towarów i usług za styczeń, czerwiec, lipiec, sierpień, wrzesień, październik, listopad i grudzień 2009 r. Organ podatkowy zasadnie oceniając wniosek Spółki wydał postanowienie na podstawie art. 243 § 1 o.p. o wznowieniu postępowania. Zgodnie zatem z art. 243 § 2 o.p. ww. postanowienie stanowiło podstawę do przeprowadzenia przez ten organ postępowania co do przesłanek wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ takowe postępowanie przeprowadził uznając, że zasadnym w sprawie było wydanie decyzji, na podstawie art. 245 § 1 pkt 2 o.p., odmawiającej uchylenia w całości decyzji ostatecznej. Podkreślenia wymaga, że obowiązkiem organu prowadzącego postępowanie w trybie wznowieniowym na podstawie art. 243 § 2 o.p. jest zweryfikowanie przedłożonych przez wnioskodawcę postępowania dowodów, co do spełnienia przez nie w tym przypadku przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy. Organ w postępowaniu wznowieniowym prowadzonym na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 o.p. zobowiązany jest do poddania oceny wszystkich przedłożonych przez wnioskodawcę dowodów w kontekście czy: 1. są to nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 2. są to nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję, 3. nowe dowody bądź okoliczności spełniające co najmniej jedną z ww. przesłanek są istotne dla sprawy. Ocena wszystkich dowodów, przedłożonych przez wnioskodawcę postępowania wznowieniowego, rodzi w dalszej kolejności obowiązek, spoczywający na organie podatkowym, polegający na konieczności ustosunkowania się w decyzji odmawiającej uchylenia ostatecznej decyzji, do każdego przedłożonego dowodu z osobna bądź dowodów podzielonych w grupy w zakresie nie stwierdzenia wystąpienia przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Owe ustosunkowanie się nie polega na lakonicznym stwierdzeniu przez organ podatkowy w decyzji, że dany dowód bądź grupa dowodów nie spełniają przesłanki określonej w art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Organ podatkowy powinien wyjaśnić dlaczego poszczególne dowody bądź grupy dowodów nie mogą być uznane za podstawę do wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną. Tylko tak przeprowadzone postępowanie wznowieniowe zakończone decyzją negatywną dla wnioskodawcy tego postępowania daje gwarancje jego zupełności. Strona tak przeprowadzonego postępowania będzie też mogła dokonać oceny zasadności przyjętego stanowiska przez organ podatkowy w kontekście poszczególnych, przedłożonych przez nią dowodów. Tymczasem w ocenie Sądu, organ wydający skarżoną decyzję zarówno w I jak i w II instancji w sposób wyczerpujący odniósł się jedynie do przedłożonych przez spółkę czterech faktur sprzedaży, opatrzonych odręcznym dopiskiem: "DUPLIKAT z [...].12.13 r.", zasadnie uznając, że dowody te nie mogą być podstawą do wznowienia postępowania. Odnosząc się do pozostałych dowodów organ naruszył przepis art. 240 § 1 pkt 5 o.p. W przypadku dowodów z firmy przewozowej "S." organ stwierdził, że co prawda dowodów w takiej formie akta sprawy postępowania zwykłego nie zawierają, jednakże dokumenty te potwierdzają jedynie, że Spółka dokonywała wysyłki towarów co nie było kwestionowane. Organ nie odpowiada zatem wprost na podstawowe pytania: czy są to nowe dowody lub nowe okoliczności istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję i czy są one istotne dla sprawy. Podobna, nieodpowiadająca dyspozycji art. 240 § 1 pkt 5 o.p. ocena dowodów odnosi się do zestawień firmy "e" s.a., które zdaniem organu dowodzą, co nie było kwestionowane, iż klienci Spółki mogli dokonać płatności za towar przy użyciu kart kredytowych. Lakoniczne stwierdzenie, że dokumenty wystawione przez inny podmiot P. S. B. nie spełniają przesłanki do wznowienia postępowania, gdyż są to dokumenty dotyczące prowadzenia działalności przez innego podatnika, a nie przez Spółkę również narusza art. 240 § 1 pkt 5 o.p. Ordynacja podatkowa nie przewiduje bowiem zakazu wznowienia postępowania opartego na dowodach pozyskanych od innego podmiotu gospodarczego. Tego typu dowody podlegają takiej samej ocenie w kontekście spełnienia przesłanki do wznowienia postępowania z art. 240 § 1 pkt 5 o.p, jak każde inne złożone we wniosku o wznowienie postępowania. Organ odnosząc się do pozostałych dowodów, nie wymieniając jakie są to dowody i czego dotyczą oraz nie wyjaśniając zasadności przyjętego stanowiska uznał, ponownie naruszając dyspozycję art. 240 § 1 pkt 5 o.p., że były to dowody badane w toku postępowania wymiarowego. W ocenie Sądu na ocenę dowodów w postępowaniu wznowieniowym nie może mieć wpływu to, że Spółka przedłożyła dowody w dwóch segregatorach, które były nie ponumerowane i nie zawierały spisów. Jeżeli organ miał wątpliwości co do prawidłowości pogrupowania przedłożonych dowodów powinien był zobowiązać Spółkę do złożenia w tym zakresie wyjaśnień. W decyzjach organów brakuje również odniesienia się do dodatkowych wyjaśnień z dnia [...] lutego 2014 r., złożonych przez Spółkę, w których to wyjaśnieniach szczegółowo doprecyzowuje na czym polegać mają nieprawidłowości w postępowaniu wymiarowym w kontekście przedłożonych dowodów. Reasumując, organ zasadnie podkreślając w wydanych decyzjach istotę postępowania wznowieniowego, naruszył jednak art. 240 § 1 pkt 5 o.p. nie oceniając wszystkich dowodów przedłożonych przez wnioskodawcę tego postępowania, w kontekście spełnienia przez nie przesłanki wynikającej z ww. artykułu. Sąd tym samym, nie przesądzając o zasadności wznowienia postępowania uznał, że organ winien ponownie poddać analizie przedłożone przez wnioskodawcę dowody i uzasadnić w decyzji w sposób wyczerpujący spełnienie przez te dowody bądź nie spełnienie przesłanki zobowiązującej organ do wznowienia postępowania wymiarowego. Mając powyższe na uwadze, na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. należało orzec jak w sentencji. Na mocy art. 152 p.p.s.a. należało również stwierdzić, że uchylone decyzje nie mogą być wykonane w całości do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. Sąd o kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.