II OSK 1088/13

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Andrzej Gliniecki Sędziowie NSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz del. WSA Michał Ruszyński (spr.) Protokolant starszy inspektor sądowy Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 21 listopada 2014r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1947/12 w sprawie ze skargi S. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z 23 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1947/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu skargi S. J. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2012 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z [...] maja 2010 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. Jak wynika z akt sprawy Wójt Gminy Białowieża pismem z 11 lutego 2010 r., znak: [...] (data wpływu: 15 lutego 2010 r.), zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku o uzgodnienie projektu decyzji o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie wiaty gospodarczej, budowie budynku gospodarczego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, w ramach działki oznaczonej nr ew. [...] w obrębie [...] w B. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku, postanowieniem z [...] lutego 2010 r. znak: [...], działając na podstawie art. 36 Kpa, przedłużył postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji do 28 maja 2010 r. Orzekający organ uznał, że z uwagi na położenie obszaru inwestycyjnego we fragmencie Polany Białowieskiej o luźnej zabudowie mieszkaniowo - zagrodowej - sąsiedztwo jednej działki zabudowanej budynkiem mieszkalnym i gospodarczym (dz. nr 132), bezpośrednie sąsiedztwo obszaru inwestycji z obszarem oznaczonym na mapie jako wody, położenie obszaru inwestycji w krajobrazie rolniczym - grunty uprawiane, odłogowane - krajobraz otwarty, cenne dla przedmiotu ochrony obszaru Natura 2000, potrzebę weryfikacji w terenie informacji o charakterystyce przyrodniczej obszaru inwestycji i jej otoczenia, konieczne będzie przeprowadzenie oględzin na gruncie. Postanowieniem z [...] maja 2010 r., znak: [...] Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w Białymstoku, odmówił uzgodnienia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji stwierdzając, że budowa inwestycji będzie naruszać § 5 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr 7/05 Wojewody Podlaskiego z 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska" (Dz. Urz. Woj. Podia, z 2005 r., Nr 54, poz. 720 zez zm.). Ponadto, zdaniem organu, realizacja planowanej inwestycji wpłynie negatywnie na obszar Natura 2000 "Puszcza Białowieska", a w szczególności na orlika krzykliwego, który nie wykorzystuje do żerowania działek położonych w sąsiedztwie zabudowań. W ocenie organu, powstająca zabudowa doprowadziłaby do porzucenia terytorium i bezpowrotnej utraty siedliska lęgowego i żerowiska. Pismem z 2 czerwca 2010 r. S. J. złożył zażalenie na powyższe postanowienie do Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska, wnosząc o jego zmianę i uzgodnienie warunków zabudowy dla ww. inwestycji. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska po dokonaniu analizy materiału dowodowego postanowieniem z [...] maja 2012 r., znak: [...], utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Na wydane rozstrzygnięcie S. J. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Zdaniem skarżącego wybudowanie planowanej inwestycji nie wpłynie negatywnie na środowisko oraz obszar Natura 2000. Skarżący wskazał, iż zamierza realizować przedmiotową inwestycję w korelacji z siedliskami różnych gatunków roślin i zwierząt znajdujących się na tym terenie, nie zmieniając rolnego przeznaczenia działki, tak aby teren nie stracił charakteru terenu otwartego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 23 stycznia 2013 r. sygn. akt IV SA/Wa 1947/12, na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 i art. 152 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz utrzymanego nim w mocy postanowienia Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z [...] maja 2010 r. nr [...] oraz stwierdził, że zaskarżone postanowienie nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się wyroku. W uzasadnieniu wyroku Sąd wskazał, że postępowanie w sprawie dotyczyło uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, budowie wiaty gospodarczej, budowie budynku gospodarczego wraz z towarzyszącą infrastrukturą techniczną, w związku z jego położeniem w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska", dla którego obowiązuje rozporządzenie Nr 7/05 Wojewody Podlaskiego z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska" (Dz. Urz. Woj. Podia, z 2005 r., Nr 54, poz. 720 zez zm.). oraz Obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska". Zgodnie z art. 60 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2012 r., poz. 647 ze zm.), w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania postanowienia przez organ I instancji, decyzję o warunkach zabudowy wydaje (z wyjątkiem terenów zamkniętych) wójt, burmistrz, prezydent miasta po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4 i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. W myśl art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, decyzję wydaję się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska - w odniesieniu do innych niż wymienione w pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. Zgodnie z art. 64 ust. 1 cyt. ustawy przepisy art. 51 ust. 3, art. 52, art. 53 ust. 3-5a, art. 54, art. 55 i art. 56 stosuje się odpowiednio do decyzji o warunkach zabudowy. Artykuł 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowi zaś, iż uzgodnień, o których mowa w ust. 4, dokonuje się w trybie art. 106 Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. W przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający w terminie 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie uważa się za dokonane. Z treści powyższych przepisów wynika zatem, iż wydanie pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy jest uzależnione od jej uzgodnienia przez inny organ, zajęcie zaś stanowiska przez ten organ powinno nastąpić najpóźniej w ciągu 2 tygodni od dnia doręczenia wystąpienia o uzgodnienie. Jeżeli organ uzgadniający nie zajmie stanowiska w sprawie we wskazanym terminie, to rozstrzygnięcie uważa się za uzgodnione z upływem terminu 2 tygodni. W przepisie art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalono, iż początkiem 2- tygodniowego terminu, w którym organ powinien zając stanowisko jest dzień doręczenia pisma (wniosku) o uzgodnienie organowi I instancji. Sąd wskazał, że w rozpoznawanej sprawie nie ulega wątpliwości, iż planowana inwestycja z uwagi na jej położenie w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska" oraz obszaru Natura 2000 "Puszcza Białowieska", wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Z akt sprawy wynika, iż wniosek Wójta Gminy Białowieża o jej uzgodnienie z 11 lutego 2010 r. wpłynął do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku 15 lutego 2010 r. Tym samym dwutygodniowy termin na dokonanie uzgodnienia przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku upływał 1 marca 2010 r. Organ wydał zaś rozstrzygnięcie 28 maja 2010 r., a więc po upływnie ustawowego terminu do jego wydania. Zdaniem Sądu faktu tego nie zmienia wydanie przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku postanowienia z [...] lutego 2010 r. znak: [...], którym to organ przedłużył postępowanie administracyjne w sprawie uzgodnienia przedmiotowej inwestycji do 28 maja 2010 r. Należy mieć bowiem na uwadze, iż tryb uzgodnienia decyzji o warunkach zabudowy przez właściwy organ obarczony jest terminem prawa materialnego, będącym terminem zawitym, a co za tym idzie, nie podlegającym przedłużeniu ani przywróceniu. Po jego upływie organ uzgadniający traci kompetencje do orzekania (w tym wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia). W art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustawodawca wskazał wyraźnie, że jeżeli organ nie zajmie stanowiska w sprawie w terminie 2 tygodni, uzgodnienie uważa się za dokonane. Przyjęte rozwiązania prawne nie dają podstaw do kwalifikowania terminu ustawowego wprowadzonego w art. 53 ust. 5 cyt. ustawy jako terminu instrukcyjnego. Regulując w taki właśnie sposób uzgodnienia, ustawodawca godzi się z ryzykiem utraty przez organ kompetencji do odmowy uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy. Sąd podał, że mając na uwadze, iż wraz z upływem terminu 2 tygodni uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy należało uznać za dokonane, odmowne rozstrzygnięcia jakie zapadły po tej dacie wydane zostały z naruszeniem art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Skoro bowiem przepis art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym nakazywał Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w Białymstoku zająć stanowisko najpóźniej w ciągu 2 tygodni dni od dnia doręczenia pisma (wniosku) o dokonanie uzgodnienia, to zajęcie negatywnego stanowiska po tym terminie jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności. Uwzględniając fakt, że organ odwoławczy wydając postanowienie z 16 maja 2012 r. utrzymujące w mocy postanowienie organu pierwszej instancji odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji nie dostrzegł upływu terminu do wydania przez ten organ uzgodnienia należy – zdaniem Sądu - uznać, iż również zaskarżone postanowienie zostało wydane z rażącym naruszeniem prawa. Zarówno bowiem zaskarżone postanowienie, jak i utrzymane nim w mocy postanowienie organu I instancji dotyczą sprawy, która z mocy prawa zakończyła się już wydaniem pozytywnego uzgodnienia. Przyjmując, że postanowienie odmawiające uzgodnienia przedmiotowej inwestycji zostało wydane po upływie 2 - tygodniowego terminu do jego wydania, Sąd uznał za zbędną ocenę pozostałych zarzutów skargi, albowiem brak było podstaw do wydania odmownego uzgodnienia, a przedłożony przez Wójta Gminy Białowieża projekt decyzji o warunkach zabudowy w warunkach niniejszej sprawy uważa się za uzgodniony. Skargę kasacyjną od wyroku WSA w Warszawie z 23 stycznia 2013 r. do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska zaskarżając wyrok w całości i zarzucając mu naruszenie: 1. prawa materialnego poprzez: a. niewłaściwe zastosowanie art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jako wzorca kontroli i wskutek tego błędne przyjecie, że w przedmiotowej sprawie w przypadku niezajęcia stanowiska przez organ uzgadniający (regionalnego dyrektora ochrony środowiska) w terminie 2 tygodni od dnia wystąpienia o uzgodnienie - uzgodnienie "uważa się za dokonane", podczas gdy w sprawie miał zastosowanie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p określający, że niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od daty otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1, przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska "uznaje się" za uzgodnienie decyzji, co doprowadziło Sad do stwierdzenia na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a nieważności postanowień obu organów w sytuacji, gdy nie zaszła żadna z przesłanek nieważności i skargę należało oddalić, b. niezastosowanie art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p jako wzorca kontroli, zgodnie z którym przyjmując jego wykładnię systemową, zgodną z art. 2, art. 5, art. 7 oraz art. 87 ust. 2 w zw. z art. 94 Konstytucji RP, niedopuszczalne jest przyjęcie stanowiska, że po upływie 21-dniowego terminu od otrzymania do uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy przez RDOŚ, w sytuacji gdy przed wydaniem postanowienia w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy w sposób zgodny z obowiązującymi przepisami prawa, niezbędne było przeprowadzenie postępowania wyjaśniającego (stosownie do art. 106 § 4 k.p.a), wskutek czego niemożliwe było zajęcie stanowiska w terminie określonym w tym przepisie, gdyż organ ten nie miał wystarczających podstaw do dokonania prawidłowej oceny stanu faktycznego pozwalających na rozstrzygnięcie sprawy zgodnie z prawem., tj, wydanie postanowienia nieuzgadniającego projekt decyzji o warunkach zabudowy, z uwagi na sprzeczność z przepisami prawa materialnego mającymi zastosowanie w sprawie - § 5 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Nr 7/05 Wojewody Podlaskiego z dnia 25 lutego 2005 r. w sprawie Obszaru Chronionego Krajobrazu "Puszcza Białowieska" oraz art. 33 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, a zatem Sąd I instancji powinien stosownie do art. 151 p.p.s.a skargę oddalić i tym samym naruszył także art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a. 2. przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. a. art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a poprzez sporządzenie uzasadnienia, w którym nie wyjaśniono w sposób należyty podstawy podjętego w wyroku rozstrzygnięcia, tj. na potwierdzenie, że w sprawie w świetle art. 53 ust. 5 w zw. z art. 61 ust. 1 u.p.z.p RDOŚ uzgadniający projekt decyzji o warunkach zabudowy nie jest uprawniony do wydania postanowienia nieuzgadniającego po terminie 14 dni, podczas gdy projekt ten niezgodny jest z przepisami prawa materialnego należącego do kompetencji RDOŚ, a ponadto sprawa wymagała przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego stosownie do art. 106 § 4 k.p.a, Sąd i instancji ograniczył się do wykładni gramatycznej przepisu który nie miał w sprawie zastosowania, podczas gdy wykładnia literalna przepisu, który miał w sprawie zastosowanie (art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p) nie daje jednoznacznego wyniku (ze względu na użycie w tym przepisie sformułowania "uznaje się" a nie zwrotu stanowczego takiego jak np. "dokonało się") gdyz takie jego odczytanie stoi w wyraźnej kolizji z prokonstytucyjną wykładnią systemową (zgodną z art. 2, art. 5, art. 7 oraz art. 87 ust. 2 w zw. z art. 94 Konstytucji PR), tym samym RDOŚ prawidłowo odmówił uzgodnienia projektu decyzji, a Sąd I instancji powinien oddalić skargę stosownie do art. 151 p.p.s.a. b. art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 106 § 4 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a oraz art. 2 Konstytucji RP poprzez stwierdzenie nieważności postanowień obu instancji w sytuacji gdy organy administracji prawidłowo, stosownie do ww. przepisów k.p.a przeprowadziły niezbędne do wydania orzeczeń postępowanie wyjaśniające oraz zapewniły udział stronom w postepowaniu uzgodnieniowym (co niemożliwe było w terminie 21 dni z uwagi na panujące uwarunkowania pogodowe – zaleganie pokrywy śnieżnej na obszarze planowanej inwestycji, uniemożliwiającej wcześniejsze przeprowadzenie oględzin w terenie), w sytuacji, gdy przepis art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p stanowi lex specialis do przepisów Kodeksu jedynie w zakresie terminu do wydania postanowienia przez RDOŚ, nie wyłącza natomiast przepisów dotyczących prowadzenia postępowania wyjaśniającego oraz zapewnienia w nim udziału stronom, gdy było to niezbędne do wydania orzeczeń (co znajduje potwierdzenie w zasadzie sprawiedliwości proceduralnej, wynikającej z art. 2 Konstytucji RP), a tym samym Sąd I instancji nie dokonał kontroli zaskarżonych postanowień organów obu instancji w zakresie merytorycznym oraz sposobu przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, co niewątpliwie doprowadziłoby Sąd do uznawania, że orzeczenia organów odpowiadają prawu, a skargę należało oddalić, stosownie do art. 151 p.p.s.a. Skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi oraz jej oddalenie na podstawie art. 188 p.p.s.a, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a oraz o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach ich zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie dostrzeżono okoliczności mogących wskazywać na nieważność postępowania sądowoadministracyjnego. Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Bezsporne w sprawie jest, że planowana inwestycja z uwagi na jej położenie, wymagała uzgodnienia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska, stosownie do treści art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2012 r., poz. 647 ze zm., dalej: u.p.z.p). Wbrew jednak stanowisku Sądu I instancji w sprawie nie miał zastosowania art. 53 ust. 5 u.p.z.p, lecz jak zasadnie wskazała strona skarżąca kasacyjnie, art. 53 ust. 5c tej ustawy. To ten bowiem przepis reguluje kwestie uzgodnień decyzji w sprawach ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz decyzji o warunkach zabudowy, dokonywanych przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska. Zgodnie z jego treścią niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji, o której mowa w art. 51 ust. 1 (w tym decyzji o warunkach zabudowy – art. 64 ust. 1 u.p.z.p), przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. Powyższe uchybienie Sądu I instancji nie miało jednak wpływu na wynik sprawy, skoro mimo wadliwie powołanej przez Sąd podstawy prawnej, obiektywnie taka podstawa istniała. Tym samym nieuzasadniony jest zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 53 ust. 5 w zw. z art. 64 ust. 1 u.p.z.p. Termin 21 dni do wyrażenia stanowiska w sprawie przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska określony w art. 53 ust. 5c u.p.z.p jest terminem prawa materialnego. Tylko w tym terminie może nastąpić ukształtowanie praw i obowiązków jednostki w ramach administracyjnoprawnego stosunku materialnego. Termin ten jest terminem zawitym (nieprzywracalnym). Postanowienie organu uzgadniającego może więc tylko zapaść w trakcie trwania tego terminu, bez możliwości jego wydłużenia czy przywracania ze względu na konieczność dokonania niezbędnych czynności wyjaśniających. Po upływie terminu, o którym wyżej mowa, regionalny dyrektor ochrony środowiska nie ma podstaw prawnych do wyrażenia stanowiska w oparciu o powołany przepis. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego ustawodawca celowo i świadomie wydłużył regionalnym dyrektorom ochrony środowiska termin (21 dni) na zajęcie stanowiska w sprawie uzgodnienia decyzji. Zatem wobec jasnej, niepozostawiającej pola do innej niż językowa interpretacji przepisu art. 53 ust. 5c u.p.z.p bezcelowym ale także nielegalnym byłoby sięganie po inne niż językowe instrumenty interpretacyjne, jak chciałby to czynić autor skargi kasacyjnej. W rozpoznawanej sprawie wniosek Wójta Gminy Białowieża z 11 lutego 2010 r. o uzgodnienie decyzji o warunkach zabudowy wpłynął do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku 15 lutego 2010 r. Organ ten wydał rozstrzygnięcie [...] maja 2010 r., a zatem nie zajął stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji. Doszło więc do tzw. "milczącego uzgodnienia". Uzgodnienie to nie budzi wątpliwości Naczelnego Sądu Administracyjnego jest równoważne z uzgodnieniem dokonanym w formie postanowienia. Zaskarżone postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] maja 2012 r. jak i poprzedzające je postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w Białymstoku z [...] maja 2010 r. wydane zostały więc z rażącym naruszeniem art. 53 ust. 5c u.p.z.p, co stanowi przesłankę nieważnościową z art. 156 § 1 pkt 2 K.p.a. W tej sytuacji uznać trzeba, iż prawidłowo Sąd I instancji stwierdził nieważność zaskarżonego postanowienia oraz postanowienia organu pierwszej instancji. Bezzasadny okazał się zatem także zarzut niezastosowania art. 53 ust. 5c w zw. z art. 60 ust. 1a u.p.z.p jak i zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 2 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 106 § 4 w zw. z art. 7 i 77 k.p.a oraz art. 2 Konstytucji RP. Nieuzasadniony jest również zarzut naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 153 p.p.s.a. Nie ulega bowiem wątpliwości, że po usunięciu błędów zawartych w uzasadnieniu, dotyczących podstawy prawnej, rozstrzygnięcie nie uległoby zmianie. Biorąc powyższe pod uwagę, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.