II SA/Wa 1223/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska (spr.), Sędziowie WSA Adam Lipiński, Eugeniusz Wasilewski, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi J. A. na decyzję Komendanta Głównego Straży Granicznej z dnia [...] kwietnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazania opróżnienia lokalu mieszkalnego - oddala skargę - Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r., na podstawie art. 127 § 3 i art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r., poz. 267) w związku z art. 99a ust. 1 pkt 9 i art. 101 ust. 5 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Straży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.), po rozpoznaniu wniosku J. A. o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej decyzją Komendanta Głównego Straży Granicznej nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. orzekającą o opróżnieniu przez wymienionego wraz ze wszystkimi osobami wspólnie zamieszkującymi lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W., utrzymał w mocy własną decyzję nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że dnia [...] marca 2014 r. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...] orzekł o opróżnieniu przez J. A. wraz ze wszystkimi osobami wspólnie zamieszkującymi lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W. Od decyzji został złożony wniosek o ponowne rozpoznanie sprawy. W uzasadnieniu wniosku J. A. zarzucił, że organ wydając decyzję dopuścił się naruszenia art. 99a ust. 1 pkt 9 ustawy o Straży Granicznej, poprzez niewyczerpujące ustalenie stanu faktycznego sprawy. Wprawdzie bezsporne jest, iż nabył udział w ¾ częściach lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...] w W., jednak nie bez znaczenia są motywy, którymi kierował się przy dokonywaniu tej transakcji. Podał, że nabył mieszkanie dla córki i nigdy w nim nie mieszkał, ani nie był zameldowany i w związku z powyższym wniósł o uchylenie decyzji. Ponownie rozpatrując sprawę, organ ustalił, że dnia [...] kwietnia 1996 r. Komendant Główny Straży Granicznej decyzją nr [...]przydzielił J. A. lokal mieszkalny nr [...] znajdujący się w W. przy ulicy [...]. W wyniku kontroli przeprowadzonej przez Centralne Biuro Antykorupcyjne, Komendant Główny Straży Granicznej uzyskał informację, że ww. nabył udział w lokalu mieszkalnym nr [...] przy ulicy [...] w W., który następnie, już po wszczęciu postępowania przez organ administracyjny w dniu [...] stycznia 2014 r. postępowania w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego nr [...] przy ulicy [...], przekazał umową darowizny sporządzoną w formie aktu notarialnego z dnia [...] stycznia 2014 r. córce I. O. Zgodnie z art. 92 ust. 1 ustawy o Straży Granicznej, funkcjonariuszowi SG w służbie stałej przysługuje prawo do lokalu mieszkalnego w miejscowości, w której pełni służbę lub w miejscowości pobliskiej z uwzględnieniem liczby członków rodziny i ich uprawnień wynikających z przepisów odrębnych. Ponadto, na podstawie art. 99a ust. 1 pkt 9 ustawy, funkcjonariusz jest obowiązany do opróżnienia przydzielonego mu lokalu mieszkalnego, jeżeli w miejscu pełnienia służby lub miejscowości pobliskiej on lub jego małżonek uzyskali inny lokal mieszkalny lub dom o powierzchni mieszkalnej odpowiadającej co najmniej przysługującym funkcjonariuszowi i członkom jego rodziny normom zaludnienia. Podniesione we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy zarzuty organ uznał za bezzasadne. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że J.A. stał się współwłaścicielem w ¾ częściach lokalu o powierzchni mieszkalnej 42,24 m2, a ¾ powierzchni tego lokalu wynosi 31,68 m2, co oznacza, że spełnia przysługujące mu prawo do 4 norm zaludnienia. W ten sposób spełniona została przesłanka z art. 99a ust. 1 pkt 9 ustawy o Straży Granicznej, do opróżnienia przydzielonego mu decyzją administracyjną lokalu mieszkalnego przy ulicy [...]. Ponadto organ przywołał przepis art. 99 pkt 4 ustawy o Staży Granicznej, z którego wynika, że nie przydziela się funkcjonariuszowi lokalu mieszkalnego w razie zbycia przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni mieszkalnej. Powyższa decyzja stała się przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. W skardze J. A. zarzucił naruszenie art. 7, art. 77 § 1 kpa, polegające na nierozpatrzeniu sprawy w sposób wnikliwy i wszechstronny, co skutkowało wadliwą oceną sytuacji faktycznej oraz art. 80 kpa, poprzez pominięcie ważnych dla sprawy okoliczności i niedokonania oceny przedstawionych dowodów. Ponadto zarzucił naruszenie art. 107 § 1 kpa przez nie odniesienie się w uzasadnieniu do argumentów podniesionych przez stronę. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powołując argumenty jak w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznawania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. W ocenia Sądu zaskarżona decyzja nie narusza prawa i skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę zaskarżonej decyzji stanowi art. 99a pkt 9 ustawy z dnia 12 października 1990 r. o Staży Granicznej (Dz. U. z 2011 r. Nr 116, poz. 675 ze zm.). Na wstępie przypomnieć należy, że ustanowienie prawa funkcjonariusza do lokalu mieszkalnego w miejscu pełnienia służby bądź w miejscowości pobliskiej ma zapewnić sprawne i skuteczne działanie formacji. Służy temu będący w dyspozycji organów Straży Granicznej zasób mieszkaniowy uzyskany w wyniku działalności inwestycyjnej ministra właściwego do spraw wewnętrznych lub podległych mu organów albo zasób uzyskany od terenowych organów rządowej administracji ogólnej, lub stanowiący własność gmin lub zakładów pracy. Do zasobu mieszkaniowego należą także lokale mieszkalne zwalniane przez osoby, które wcześniej uzyskały decyzje o przydziale z jednostek podległych ministrowi spraw wewnętrznych (art. 94 ustawy). Organy Straży Granicznej są uprawnione do przydzielania pozostających w zasobie lokali mieszkalnych, jak i orzekają o ich opróżnieniu, w przypadku zaistnienia przesłanek określonych w art. 99a ustawy o Straży Granicznej. W sprawie niniejszej bezsporne jest, że J. A. uzyskał udział w ¾ częściach lokalu położonego w W. przy ulicy [...], o powierzchni mieszkalnej spełniającej posiadane w dacie wydania zaskarżonej decyzji normy zaludnienia. Wobec powyższego organ prawidłowo ocenił, iż została spełniona przesłanka z art. 99a ust. 1 pkt 9 ustawy o Straży Granicznej. Osoba, której przydzielono na podstawie decyzji administracyjnej lokal mieszkalny obowiązana jest taki lokal wraz ze wszystkimi osobami z nią mieszkającymi opróżnić. Fakt zbycia uzyskanego w lokalu udziału – w sprawie niniejszej zbycie nastąpiło po wszczęciu niniejszego postępowania – poprzez jego przekazanie umową darowizny, nie ma znaczenia dla przedmiotowego rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 99 pkt 4 ustawy o Staży Granicznej lokalu mieszkalnego na podstawie decyzji administracyjnej nie przydziela się funkcjonariuszowi w razie zbycia przez niego lub jego małżonka lokalu mieszkalnego odpowiadającego co najmniej przysługującej mu powierzchni. Zdaniem Sądu organ zebrał materiał dowodowy w sprawie niniejszej i dokonał prawidłowej jego oceny. Przedstawione przez skarżącego okoliczności i motywy nabycia lokalu przy ulicy [...] oraz sytuacja mieszkaniowa członków rodziny skarżącego niemieszkających z nim we wspólnym lokalu, nie mogą mieć wpływu na przebieg niniejszego postępowania i treść wydanej decyzji. Organy Straży Granicznej są obowiązane uwzględnić słuszny interes strony, ale tylko w granicach obowiązującego prawa. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.