IV SA/Wa 1804/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Łukasz Krzycki, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska, sędzia WSA Katarzyna Golat (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 listopada 2014 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia "[...]" z siedzibą w W. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia - oddala skargę - Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] czerwca 2014 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r. nr [...], stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy wielofunkcyjno - usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą przy ul. [...] w W. na działkach ewidencyjnych: zabudowa kubaturowa - nr [...], [...], [...], cz. dz. [...] z obrębu [...], przekładka sieci ciepłowniczej - cz. dz. [...], [...] z obrębu [...], przyłącza - cz. [...] z obrębu [...]. Odwołanie od decyzji wniosło Stowarzyszenie Z. (dopuszczone do postępowania na prawach strony, jako organizacja społeczna postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z [...] listopada 2013 r., znak [...]). Stowarzyszenie podniosło, że stanowisko organu I instancji zawarte w decyzji nie stanowi efektu wnikliwego merytorycznego ustosunkowania się do przedmiotu sprawy, będąc w istocie prezentacją ogólnego stanowiska organu na temat karty informacyjnej przedsięwzięcia i danych dotyczących tła zanieczyszczeń w rejonie przedsięwzięcia. Wskazało, iż przy wydawaniu decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach istotne są nie tylko kwestie formalnoprawne, ale również merytoryczne, czego potwierdzeniem jest art. 9 Konwencji z Aarhus o dostępie do informacji, udziale społeczeństwa w podejmowaniu decyzji oraz dostępie do sprawiedliwości w sprawach dotyczących środowiska (sporządzonej 25 czerwca 1998 r.), mówiący o zasadności kwestionowania legalności rozstrzygnięć z przyczyn merytorycznych. Zdaniem Stowarzyszenia właściwe działanie organu I instancji skutkowałoby zarówno koniecznością przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko wraz z udziałem społeczeństwa, jak i sporządzeniem raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska decyzją z [...] czerwca 2014 r., nr [...] utrzymał w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] listopada 2013 r. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazał, że Stowarzyszenie wniosło zarzuty co do zawartości karty informacyjnej przedsięwzięcia podnosząc, że w dokumencie tym nie została przedstawiona analiza oddziaływania inwestycji na warunki bioklimatyczne oraz analiza w zakresie zaburzenia systemu przewietrzania (funkcji wymiany powietrza) w centrum [...]; nie zostały przedstawione alternatywne warianty przedsięwzięcia, nie uwzględniono oddziaływania skumulowanego z inwestycją polegającą na intensywnej zabudowie przy ul. [...], dla której prowadzone jest postępowanie zmierzające do wydania decyzji dla tego przedsięwzięcia; nie została przedstawiona analiza możliwości realizacji inwestycji w obszarze, gdzie nie są obecnie dotrzymywane unijne standardy jakości powietrza. Stowarzyszenie wnioskowało również o przeprowadzenie pełnej oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Odpowiadając na ww. zarzuty, wskazując na treść art. 3 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz. 1235, dalej: "ustawa ooś") organ wyjaśnił, że zakres karty informacyjnej przedsięwzięcia nie jest dokładnie sprecyzowany, stanowi natomiast katalog danych o środowisku i planowanym przedsięwzięciu, potrzebnych do rozstrzygnięcia przez organ prowadzący postępowanie czy przedsięwzięcie powinno być objęte oceną oddziaływania na środowisko. Katalog ten jest otwarty, nie można więc wykluczyć, że w indywidualnym przypadku karta informacyjna przedsięwzięcia powinna zawierać inne, dodatkowe informacje - konieczne do wykluczenia obowiązku oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Organ wywodził, że w przedmiotowej sprawie dobierał do specyfiki indywidualnego przypadku stopień wymaganej szczegółowości danych, będąc ograniczony obowiązkiem zweryfikowania oraz wykluczenia lub wskazania obowiązku oceny oddziaływania na środowisko zgodnie z zasadami ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r., poz. 267, ze zm., określanej dalej jako: "Kpa"). Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...], analizując kartę informacyjną przedsięwzięcia stwierdził, iż po wprowadzeniu do niej stosownych uzupełnień, nie ma potrzeby szerszego badania oddziaływania inwestycji na warunki bioklimatyczne oraz system przewietrzania w centrum W. i uznał uwagę Stowarzyszenia w tym zakresie za niezasadną. Organ odwoławczy uznał, że Karta informacyjna przedmiotowego przedsięwzięcia w zakresie elementów składających się na bioklimat jest kompletna. Wynika bowiem z niej, iż przedmiotowe przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza ani hałasu. Biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia i jego charakter, poszerzenie badań, np. o zagadnienie przewietrzania miasta, byłoby nieproporcjonalne do jego potencjalnego oddziaływania na bioklimat. Podobnie Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska odniósł się do kwestii oddziaływania skumulowanego z planowaną zabudową przy ul. [...] oraz analizy innych wariantów przedsięwzięcia, w tym alternatywy umożliwiającej dotrzymanie standardów jakości powietrza. Podkreślił, że przedsięwzięcie planowane jest w ścisłym centrum miasta, na terenie silnie zurbanizowanym z istniejącą wysoką zabudową, a jego prognozowane oddziaływanie na środowisko, z uwzględnieniem istniejącego sąsiedztwa, ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji i nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza, ani hałasu. W sytuacji takiej nie ma podstaw, ani też potrzeby badania dodatkowych wariantów przedsięwzięcia. Następnie podniósł, że organ I instancji błędne zakwalifikował planowaną pralnię chemiczną jako przedsięwzięcie, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 27 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. Nr 213, poz. 1397, ze zm., wskazywanego dalej jako "rozporządzenie"), tj. instalacji do czyszczenia, odtłuszczania lub procesów wykończalniczych włókien lub materiałów włókienniczych. W opinii organu odwoławczego tego typu obiekty usługowe nie stanowią przedsięwzięć mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, o których mowa w ww. przepisie rozporządzenia. Jednocześnie organ wskazał, że wadliwość ta nie wywiera wpływu na wynik sprawy, bowiem całość przedsięwzięcia została prawidłowo zakwalifikowana jako zabudowa usługowa, w skład której wchodzi pralnia chemiczna, (§ 3 ust. 1 pkt 55 lit. b rozporządzenia) z parkingiem samochodowym (§ 3 ust. 1 pkt 56 lit. b rozporządzenia), budową wewnętrznej sieci cieplnej (§ 3 ust. 1 pkt 34 rozporządzenia) i zbiornikami paliwa do agregatów prądotwórczych (§ 3 ust. 1 pkt 37 rozporządzenia). Stowarzyszenie na powyższą decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r. złożyło skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie, wraz z poprzedzającą ją decyzją Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. W opinii Stowarzyszenia Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska przy wydawaniu decyzji nie podjął się wnikliwego zbadania argumentów i dowodów, przedstawionych przez Stowarzyszenie, zwłaszcza zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, nie wykazał przyczyn, z powodu których innym dowodom (poza kartą informacyjną przedsięwzięcia) odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Stowarzyszenie zwróciło uwagę, że zgodnie z orzecznictwem sądowo-administracyjnym, organ prowadząc postępowanie wyjaśniające nie może pominąć żadnego dowodu. Zdaniem Stowarzyszenia organ odwoławczy w trakcie postępowania wyjaśniającego pominął zagadnienia kluczowe dla merytorycznego i prawnego rozstrzygnięcia sprawy, tj. dokument Instytutu Geografii i Przestrzennego Zagospodarowania Polskiej Akademii Nauk, pt. "[...]". Ponadto organ nie odniósł się do problemu niezgodności tła, orzeczenia Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości w sprawie dzielenia inwestycji w trakcie oceny wpływu na środowisko, wspólnotowych kryteriów kwalifikacyjnych konieczności przeprowadzenia oceny OOŚ, rozpatrzenia kwestii kumulacji, co miało wpływ na wynik sprawy. Odnosząc się do pierwszego z zarzutów wskazało, że organ w zaskarżonej decyzji stwierdził, że kartę w zakresie elementów składających się na bioklimat należy uznać za kompletną. Wynika z niej, iż przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza ani hałasu. W opinii Stowarzyszenia powyższe stwierdzenie świadczy o niekompetencji osoby sporządzającej decyzję, gdyż "trudno mówić o ścisłym związku miedzy powietrzem, hałasem, o którym mowa wyżej, a bioklimatem miasta w rozpatrywanym rejonie ścisłego centrum". Wskazane stwierdzenie uzasadnia obawy o błędne ustalenie okoliczności faktycznych przy wydawaniu zaskarżonej decyzji. Stowarzyszenie podniosło również, iż stwierdzenie organu dotyczące nieproporcjonalności poszerzenia badań do potencjalnego nieznaczącego oddziaływania przedsięwzięcia na bioklimat nie zostało uzasadnione. Stowarzyszenie poddało również w wątpliwość argumentację organu odnoszącą się do oddziaływań skumulowanych wskazując, iż organ nie wykazał, że w karcie informacyjnej przedsięwzięcia uwzględniono istniejące sąsiedztwo przy prognozowaniu przekroczeń standardów jakości powietrza i hałasu, bowiem w przeprowadzonej analizie dotyczącej powietrza i hałasu brak jest odniesienia się do sąsiednich obiektów jako współoddziałujących w zakresie powietrza i hałasu. Wskazało, że w trakcie badania kumulacji istotne jest także uwzględnienie nie tylko istniejących, ale też planowanych przedsięwzięć, mogących w powiązaniu z przedmiotową inwestycją - oddziaływać na środowisko, o czym decyzja nie wspomina. W opinii Stowarzyszenia, wzięcie pod uwagę planowanej likwidacji sąsiedniego skweru osiedlowego, wraz z jednoczesną lokalizacją wysoko kubaturowego budynku (wspomnianym w pkt 2 pisma Stowarzyszenia o znaku [...]) miałoby wpływ na oddziaływanie na powietrze i bioklimat. Stowarzyszenie wyraziło pogląd, że dla przedsięwzięcia należało przeprowadzić pełną ocenę oddziaływania na środowisko z udziałem społecznym, za czym przemawia okoliczność, że przedmiotowy projekt spełnia kryteria selekcji wymienione w załączniku III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych ustawy ooś, tj. występuje stan permanentnego ponadnormatywnego skażenia powietrza w rejonie inwestycji, duża gęstość zaludnienia i duża skalę inwestycji. Stowarzyszenie wskazało, iż wymienione przez organ uchybienia postępowania administracyjnego dotyczą także w równym stopniu organu I instancji i powodują, że wydanie decyzji środowiskowej nastąpiło z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa. Na poparcie swojego stanowiska organ powołał się na orzecznictwo sądów administracyjnych. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, która jest wykonywana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd rozpoznaje sprawę rozstrzygniętą w zaskarżonej decyzji ostatecznej bądź w postanowieniu z punktu widzenia legalności, tj. zgodności z prawem całego toku postępowania administracyjnego i prawidłowości zastosowania przepisów prawa materialnego. Przedmiotem skargi jest decyzja Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2014 r., nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] listopada 2013 r. stwierdzającą brak potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu zabudowy wielofunkcyjno - usługowej wraz z garażami podziemnymi i infrastrukturą przy ul. C. w W. na działkach ewidencyjnych: zabudowa kubaturowa - nr [...], [...], [...], cz. dz. [...] z obrębu [...], przekładka sieci ciepłowniczej - cz. dz. [...], [...] z obrębu [...], przyłącza - cz. [...] z obrębu [...]. Przeprowadzone w określonych wyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że nie jest ona dotknięta uchybieniami uzasadniającymi ich wzruszenie, a tym samym wniesiona skarga nie może zostać uwzględniona. Podstawę materialnoprawną kontrolowanej decyzji stanowiły przepisy powoływanej wcześniej ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. W rozumieniu art. 59 ust. 1 ustawy ooś przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko: planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko (pkt 1); planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 (pkt 2). Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko przeprowadza się w ramach: postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (pkt 1); postępowania w sprawie wydania decyzji, o których mowa w art. 72 ust. 1 pkt 1, 10, 14 i 18, jeżeli konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko została stwierdzona przez organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach oraz w przypadku, o którym mowa w art. 88 ust. 1 (pkt 2) – (art. 61 ust. 1). W myśl art. 62 ust. 1 ustawy w ramach oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko określa się, analizuje oraz ocenia: bezpośredni i pośredni wpływ danego przedsięwzięcia na: środowisko oraz zdrowie i warunki życia ludzi, dobra materialne, zabytki, wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa wyżej, dostępność do złóż kopalin; możliwości oraz sposoby zapobiegania i zmniejszania negatywnego oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko; wymagany zakres monitoringu. Stosownie do brzmienia art. 63 ust. 1, ust. 2 i ust. 4 ustawy obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko dla planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko stwierdza, w drodze postanowienia, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, uwzględniając łącznie następujące uwarunkowania: rodzaj i charakterystykę przedsięwzięcia, z uwzględnieniem (pkt 1): skali przedsięwzięcia i wielkości zajmowanego terenu oraz ich wzajemnych proporcji, powiązań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, wykorzystywania zasobów naturalnych, emisji i występowania innych uciążliwości, ryzyka wystąpienia poważnej awarii, przy uwzględnieniu używanych substancji i stosowanych technologii; usytuowanie przedsięwzięcia, z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska, w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, walorów przyrodniczych i krajobrazowych oraz uwarunkowań miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego – uwzględniające (pkt 2): obszary wodno-błotne oraz inne obszary o płytkim zaleganiu wód podziemnych, obszary wybrzeży, obszary górskie lub leśne, obszary objęte ochroną, w tym strefy ochronne ujęć wód i obszary ochronne zbiorników wód śródlądowych, obszary wymagające specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt lub ich siedlisk lub siedlisk przyrodniczych objętych ochroną, w tym obszary Natura 2000 oraz pozostałe formy ochrony przyrody, obszary, na których standardy jakości środowiska zostały przekroczone, obszary o krajobrazie mającym znaczenie historyczne, kulturowe lub archeologiczne, gęstość zaludnienia, obszary przylegające do jezior, uzdrowiska i obszary ochrony uzdrowiskowej; rodzaj i skalę możliwego oddziaływania rozważanego w odniesieniu do uwarunkowań wymienionych w pkt 1 i 2, wynikające z (pkt 3): zasięgu oddziaływania - obszaru geograficznego i liczby ludności, na którą przedsięwzięcie może oddziaływać, transgranicznego charakteru oddziaływania przedsięwzięcia na poszczególne elementy przyrodnicze, wielkości i złożoności oddziaływania, z uwzględnieniem obciążenia istniejącej infrastruktury technicznej, prawdopodobieństwa oddziaływania, czasu trwania, częstotliwości i odwracalności oddziaływania. Postanowienie wydaje się również, jeżeli organ nie stwierdzi potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. W postanowieniu stwierdzającym obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko organ określa jednocześnie zakres raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, stosując przepisy art. 68 ustawy ooś. W przedmiotowej sprawie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] nie podzielił opinii Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] sierpnia 2013 r., nakładającej na inwestora obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko dla przedmiotowego przedsięwzięcia i określającą zakres niezbędnego do wykonania w ramach oceny raportu oddziaływani na środowisko. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] wydał bowiem [...] września 2013 r. postanowienie, stwierdzające brak potrzeby przeprowadzania oceny odziaływania przedmiotowego przedsięwzięcia na środowisko, wskazując na brak przesłanek do przeprowadzenia tej oceny. W postanowieniu tym organ dokonał prawidłowej analizy skali przedsięwzięcia, powiazań z innymi przedsięwzięciami, w szczególności kumulowania się oddziaływań przedsięwzięć znajdujących się na obszarze, na który będzie oddziaływać przedsięwzięcie, emisji i występowania innych uciążliwości, w tym zanieczyszczeń do powietrza i emisji hałasu, biorąc pod uwagę usytuowanie przedsięwzięcia z uwzględnieniem możliwego zagrożenia dla środowiska w szczególności przy istniejącym użytkowaniu terenu, zdolności samooczyszczania się środowiska i odnawiania się zasobów naturalnych, przyrodniczych i krajoznawczych. W szczególności wywodził, że generowanie przez planowane przedsięwzięcie oddziaływania, zarówno na etapie realizacji, jak i eksploatacji, kumulować się będą z istniejącymi oddziaływaniami generowanymi przez przedsięwzięcia już znajdujące się na przedmiotowym obszarze, przy czym ewentualna kumulacja nie wpłynie znacząco na warunki środowiska w porównaniu do stanu obecnego, co znalazło również wyraz w zaskarżonej decyzji (str. 3 decyzji organu I instancji). Aprobując trafność tego twierdzenia wskazać trzeba, że słusznie organy wywodziły, iż kartę informacyjną przedsięwzięcia w zakresie elementów składających się na bioklimat uznać należy za kompletną, bowiem wynika z niej, iż przedsięwzięcie nie spowoduje przekroczeń standardów jakości powietrza ani hałasu. Słuszne jest również twierdzenie organów, że biorąc pod uwagę lokalizację przedsięwzięcia i jego charakter, poszerzenie badań, np. o zagadnienie przewietrzania miasta, byłoby nieproporcjonalne do jego potencjalnego oddziaływania na bioklimat. Karta informacyjna przedsięwzięcia w pkt. 4.2.7. w podrozdziale Stan jakości powietrza przyjmuje stan jakości powietrza zgodnie z informacją Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w [...], zgodnie z pismem [...] z dnia [...] marca 2013 r. (strona str. 21 karty konformacyjnej). Nie ma zatem podstaw do skutecznego wywodzenia, że nie wzięto pod uwagę istniejącego stanu jakości powietrza. Uwzględniono ponadto analizę wyników pomiarów dla pyłu zawieszonego, dwutlenku siarki, i dwutlenku azotu, odnosząc się do dopuszczalnej liczby przekroczeń. Dokonana w karcie ocena stanu istniejącego środowiska obejmowała ponadto inne aspekty – np. klimat akustyczny (str. 24 karty). Stwierdzono, że "emisja substancji do środowiska związana z eksploatacją inwestycji nie spowoduje przekroczeń poziomów dopuszczalnych oraz wartości odniesienia w powietrzu na poziomie terenu oraz na wysokości sąsiadującej zabudowy (str. 120 karty). Zasadnie organ wywodził, że na podstawie dostępnych dokumentów można wnioskować, że skala planowanego przedsięwzięcia nie wyróżnia go w centrum miasta, które, mimo zawartej i gęstej zabudowy, nie ma tak dużej gęstości zaludnienia jak osiedla bloków. Ponieważ zaś prognozowane (i mieszczące się w normach) oddziaływanie przedsięwzięcia na środowisko ograniczy się do najbliższego otoczenia miejsca realizacji, nie dojdzie do kumulacji oddziaływań. Z tego powodu nie można również zgodzić z opinią Stowarzyszenia co do nietrafności twierdzeń organu dotyczących bioklimatu. Skoro bowiem zgodnie z definicją bioklimatu, znajdującą się na stronie Instytutu Meteorologii i Gospodarki Wodnej, bioklimat to "zespół czynników atmosferycznych, które działają pobudzająco na receptory zmysłowe człowieka (definicja stworzona już w końcu XIX wieku przez niemieckiego klimatologa A. Humboldta)", a przedsięwzięcie nie będzie generować ponadnormatywnych zanieczyszczeń powietrza ani hałasu, to nie można mówić o jego negatywnym wpływie na bioklimat. Zarzuty wywiedzione przez Stowarzyszenie, a dotyczące oddziaływania skumulowanego z planowaną zabudową przy ul. [...] oraz analizy innych wariantów przedsięwzięcia, w tym alternatywy umożliwiającej dotrzymanie standardów jakości powietrza Sąd uznaje za niestanowiące przeciwwagi dla przedstawionych danych. Karta informacyjna przedsięwzięcia nie musi zawierać - jako obligatoryjnego elementu - alternatywnych rozwiązań, bowiem art. 3 ust. 1 pkt 5 lit. d ustawy ooś mówi jedynie o: "ewentualnych wariantach przedsięwzięcia". Nie zasługuje zatem na aprobatę twierdzenie o wadliwości zaskarżonej ze względu na brak alternatywnego rozwiązania. Zarzuty podniesione przez Stowarzyszenie są ogólnikowe, nie zawierają konkretnych danych i argumentacji, która mogłyby stanowić podstawę do dokonania odmiennej oceny zaskarżonej decyzji. Nie jest ponadto zasadny argument dotyczący pominięcia dokumentu IGiPZ PAN, pt. " [...]", bowiem – jak słusznie wywodził organ - ma on charakter ogólnych wskazań co do napowietrzania miasta negatywnie odnoszących się do projektu zabudowy odcinka od Placu [...] do Dworca [...], a kwestie jakości powietrza zostały omówione w decyzji. Twierdzenie, że zgodnie z wyrokiem ETS z 20 listopada 2008 r. w sprawie C-66/06 należało dla przedsięwzięcia przeprowadzić pełną ocenę oddziaływania na środowisko z udziałem społecznym, bowiem projekt spełnia kryteria selekcji wymienione w załączniku III dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE oraz w art. 63 ust. 1 ustawy ooś, tj. występowanie stanu permanentnego ponadnormatywnego skażenia powietrza w rejonie inwestycji, istnieje duża gęstość zaludnienia i skala inwestycji, jest niesłuszne ze względu na to, że wyrok dotyczy sytuacji niedostosowania prawa państwa członkowskiego do wymogów Dyrektywy 85/337/EWG, a zgodnie z kartą informacyjną przedsięwzięcia dane dotyczące zanieczyszczenia powietrza nie odpowiadają argumentacji skarżącego Stowarzyszenia. Kwalifikacja przedsięwzięcia przeprowadzona została poprawnie, co wyjaśniono w sposób odpowiadający wymogom wynikającym z 107 § 3 Kpa w uzasadnieniu decyzji Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] oraz w zaskarżonej decyzji. Nie można więc uznać, że wydanie decyzji nastąpiło z naruszeniem art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 Kpa. Zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 Kpa), zarówno organy podjęły wszelkie kroki niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, dokonując oceny konkretnego przypadku na podstawie analizy całego materiału dowodowego (art. 77 § 1 Kpa) i stosownie uzasadniając swoje stanowisko w decyzjach (zgodnie z art. 107 § 3 Kpa). W związku z powyższym brak jest podstaw do przyjęcia, że organy dokonały błędnej kwalifikacji zamierzenia, którego dotyczy niniejsza sprawa do takiego, które nie wymaga przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Swoje stanowiska organy uzasadniły przy tym w należyty sposób, odpowiadający wymogom ogólnym z art. 107 § 3 Kpa oraz tym szczegółowym wynikającym z art. 65 ust. 3 i art. 65 ust. 3 ustawy ooś (przewidującym konieczność zawarcia informacji o uwarunkowaniach, o których mowa w art. 63 ust. 1 ustawy ooś, uwzględnionych przy stwierdzaniu braku potrzeby przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). Ze względu na fakt, że zgromadzony materiał dowodowy jest kompletny, a tym samym wystarczający do rozstrzygnięcia, zaś jego ocena przez rozpoznające sprawę organy wszechstronna należy uznać, że wydane decyzje odpowiadają także wymogom w zakresie postępowania administracyjnego z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 Kpa. W tym stanie rzeczy zasadnym było oddalenie skargi, o czym orzeczono na podstawie art. 151 P.p.s.a.