II SA/Ke 812/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Detka (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Dorota Pędziwilk-Moskal, Sędzia WSA Beata Ziomek, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Monika Zielińska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 30 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi A. Spółka Jawna w O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie elektrowni wiatrowych oddala skargę. Decyzją z [...], znak: [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze po rozpatrzeniu odwołania Zakładu A. Spółki jawnej w O. na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy S. z [...], którą odmówiono ustalenia środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia polegającego na "Budowie na terenie gmin: P., S. i B. elektrowni wiatrowych o łącznej mocy elektrycznej 96MW wraz z punktami zasilania (PZ1-PZ14), sieci kablowej o napięciu 30 kV i 0,4kV oraz placów i dróg dojazdowych" oraz odstąpiono od nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W uzasadnieniu SKO podało, że w odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji spółka zarzuciła naruszenie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenie oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2008 r., nr 199, poz. 1227 ze zm.), zwanej dalej ustawą, tj.: - art. 63 - z powodu nie wydania postanowienia nakładającego obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, - art. 80 - poprzez wydanie decyzji w sprawie bez przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, - art. 81 § 1 – poprzez wydanie decyzji bez ewentualnego wariantowania przedsięwzięcia, - art. 85 – poprzez wydanie decyzji bez uzasadnienia, a także naruszenie art. 7, 10 § 1, 75, 77 i 107 § 3 kpa, poprzez nie poinformowanie stron o zakończeniu postępowania dowodowego i możliwości składania wniosków. Rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym Kolegium wskazało, że wnioskowane przedsięwzięcie należy do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Z przedłożonego wniosku inwestora, w tym Karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że polegać ma ono na budowie 32 elektrowni wiatrowych, każda o mocy 3,0MW (o łącznej mocy 96 MW) i wysokości wieży 105 m. tj. 13 elektrowni na terenie gminy S. (obręby: [...]), 12 na terenie gminy B. (obręby: [...]) oraz 7 na terenie gminy P. (obręby: [...]), a także budowie sieci elektroenergetycznej kablowej, placów i dróg dojazdowych, punktów zasilająco-rozdzielczych. Planowane przedsięwzięcie położone jest: w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowisk B. i S., w granicach Parku Krajobrazowego, w granicach Obszaru Chronionego Krajobrazu, w bezpośrednim sąsiedztwie oraz częściowo w granicach obszaru Natura 2000 Ostoja (PLH 260034), a także w sąsiedztwie terenów zabudowy mieszkaniowej. SKO wskazało, że w piśmie z 20 lutego 2012 r. Naczelnik Wydziału ds. Uzdrowisk Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia wyraził opinię, iż w związku z zakazami określonymi w ustawie z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych budowa elektrowni wiatrowych w strefach ochrony uzdrowiskowej jest czynnością zabronioną. Podobne stanowisko zajął Dyrektor Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia w piśmie z dnia 8 marca 2012r. podkreślając, że status uzdrowiska nadawany jest gminom na podstawie opracowanych operatów uzdrowiskowych, których częścią składową jest świadectwo o potwierdzeniu klimatu leczniczego, wydane stosownie do przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie zakresu badań właściwości leczniczych klimatu, kryteriów ich oceny oraz wzoru świadectwa potwierdzającego te właściwości. W ocenie SKO zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje, że dla części obszaru sołectwa R. w gminie B. obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego uchwalony Uchwałą Nr VII/64/2007 Rady Miejskiej w Busku Zdroju z dnia 26 czerwca 2007r., a następnie zmieniony Uchwałą Nr VIII/98/2007 z dnia 11 września 2007 r. W granicach ww. planu znajdują się działki przewidziane pod inwestycję (w tym m.in. na działce nr ewid. 88). Strefa C ochrony uzdrowiskowej Buska-Zdroju obejmuje m.in. sołectwa R., S. i S., na terenie których przewidziano inwestycję. W strefie C uchwalonej Uchwałą Nr XXVII/298/09 Rady Miejskiej w Busku-Zdroju z dnia 26 marca 2009 r. obowiązuje zakaz prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze. Lokalizacja wnioskowanej inwestycji narusza więc, zdaniem SKO, art. 38a ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych i postanowienia statutów ww. uzdrowisk: S. i B., zawierające treść ww. przepisu. W ocenie Kolegium wnioskowana inwestycja jest także sprzeczna z § 23 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. z wyłączeniem sołectwa S. zatwierdzonego Uchwałą Nr XXI/96/2008 Rady Gminy w Solcu-Zdroju z dnia 29 sierpnia 2008 r. W ustępie 4 punkt 4 tego paragrafu umieszczono zapis o treści: w strefie "C" zabrania się: prowadzenia działań mających wpływ na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Stanowi on treść art. 38 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych. Inwestycja jest także sprzeczna z § 16 pkt 3 ppkt 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B., który stanowi, iż w strefie uzdrowiskowej "C" obowiązują przepisy ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, a na terenie tej strefy obowiązują przepisy tymczasowego statutu uzdrowiska B., a w szczególności ograniczenie prowadzenia działalności mającej negatywny wpływ na lecznicze właściwości klimatu i walory fizjograficzne uzdrowiska. Organ wskazał, że na terenie gminy P. brak jest aktualnego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium podniosło, że załączona do wniosku inwestora charakterystyka przedsięwzięcia wskazuje, że projektowane 32 wieże elektrowni wiatrowej będą górować nad otoczeniem, zatem będą pogorszone walory krajobrazowe. Budowa elektrowni będzie zatem ingerencją w fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne, wobec czego sprzeczna jest z art. 38 ust. 1 pkt 3 lit. d ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych, jak również sprzeczna jest z postanowieniami statutów uzdrowisk S. i B.. Zdaniem Kolegium funkcjonowanie elektrowni wiatrowych może mieć wpływ na emisje infradźwięków, które charakteryzują się dużą i trudną do stłumienia długością fali. Obecnie obowiązujące przepisy prawne nie określają wartości dopuszczalnych infradźwięków w środowisku, dlatego też nie ma podstaw prawnych do analizy tych oddziaływań oraz prowadzenia pomiarów kontrolnych w ww. zakresie. Niemniej jednak, w ocenie organu, nie można wykluczyć możliwości negatywnego oddziaływania emisji infradźwięków na środowisko. W ocenie Kolegium organ I instancji zasadnie przyjął, że znajdujące się w aktach sprawy dokumenty, w tym argumenty Ministerstwa Zdrowia są wystarczające aby uznać, iż lokalizacja elektrowni wiatrowej wpłynie znacząco negatywnie na teren uzdrowiska i wystąpiły przesłanki uzasadniające podjęcie decyzji negatywnej. SKO stwierdziło, że w sytuacji ustalenia przez organ, już na wstępnym etapie sprawy o braku możliwości realizacji planowanej inwestycji w strefach ochrony uzdrowiskowej, z naruszeniem ustaleń obowiązujących planów miejscowych, zasadnie organ I Instancji odstąpił od nałożenia obowiązku przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, bowiem zastosował zasadę ekonomiki procesowej, a dodatkowo nie naraził inwestora na wysokie koszty sporządzenia raportu. Odnosząc się do zarzutów odwołania dotyczących naruszenia art. 63 ustawy Kolegium podniosło, ze przepis ten nie został naruszony w sprawie, bowiem dotyczy on jedynie sytuacji, kiedy organ stwierdza w drodze postanowienia konieczność przeprowadzenia oceny oddziaływania inwestycji na środowisko, co w analizowanej sprawie nie miało miejsca. Odnośnie zarzutu nie nałożenia obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko i braku uwzględnienia wariantu korzystniejszego, a przez to naruszenie art. 80, art. 81 § 1 i art. 85 ustawy, Kolegium wyjaśniło, że w niniejszej sprawie zbędne było opracowanie kosztownego raportu, w sytuacji, kiedy, już na wstępie organ ocenił, iż nie może wydać pozytywnej decyzji w tej sprawie. Skargę na decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach złożył Zakład A. Spółka Jawna w O. wnosząc o uchylenie jej oraz poprzedzającej ją decyzji Wójta Gminy S. oraz: 1. orzeczenie co do treści wniosku spółki o ustalenie środowiskowych uwarunkowań dla realizacji przedsięwzięcia objętego wnioskiem, lub 2. przekazanie sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze, 3. zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżącej spółki. Skarżący zarzucił rozstrzygnięciu mylne rozumienie prawa, tj. przepisów: - ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnieniu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko, - ustawy z dnia 28 lipca 2007 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych, - rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 13 kwietnia 2006 r. w sprawie zakresu badań właściwości leczniczych, klimatycznych, kryteriów ich oceny oraz świadectwach potwierdzających te właściwości, - Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S., - częściowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B. dot. sołectwa R., - Statutu uzdrowiska S., - Statutu uzdrowiska B., przez powoływanie się w decyzji na nieistniejące w tych przepisach zakazy i nakazy oraz ze względu na naruszenie prawa formalnego, a to przepisów art. 107 § 3 kpa przez nie wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn i powodów, których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. W uzasadnieniu skarżąca spółka zarzuciła, że organ odwoławczy nie wykazał jaki będzie wpływ projektowanej inwestycji na fizjografię uzdrowiska i jego założenia przestrzenne lub właściwości lecznicze klimatu. Wskazała na definicję fizjografii oraz właściwości leczniczych klimatu zawarte w Uchwałach nr XXVII/122/09 Rady Gminy S. w sprawie statutu uzdrowiska oraz Nr X/46/2011 w sprawie zmian w tym statucie. W ocenie spółki projektowana inwestycja nie narusza ani fizjografii, ani tym bardziej właściwości leczniczych klimatu. Zdaniem skarżącego, bezpodstawna jest opinia Naczelnika Wydziału ds. Uzdrowisk Departamentu Ochrony Zdrowia Ministerstwa Zdrowia wyrażona w piśmie z 20 lutego 2012 r., że z przepisów ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz o gminach uzdrowiskowych wynika, że budowa elektrowni wiatrowych w strefach ochrony uzdrowiskowej jest czynnością zabronioną. Skarżący wskazał, że literalne brzmienie art. 38a ust. 1 pkt 3 przywołanej ustawy nie wprowadza zakazu lokalizacji elektrowni wiatrowych. Ograniczeń z tego przepisu nie narusza też budowa elektrowni wiatrowych w obszarze strefy "C" uzdrowiska. W jego ocenie pismo urzędnika resortu zdrowia niedziałającego w imieniu organu, tj. Ministra Zdrowia, nie może wprowadzić zakazów niezgodnych z ustawą. Spółka stwierdziła, że bez znaczenia w sprawie jest przywołane pismo Dyrektora Departamentu Organizacji Ochrony Zdrowia z 8 marca 2012 r. bowiem zawarta tam treść i opinie dotyczą sposobu potwierdzania właściwości leczniczych klimatu i naturalnych sposobów leczniczych, a budowa elektrowni wiatrowych nie ma na nie żadnego wpływu. W ocenie spółki organ odwoławczy gołosłownie stwierdził, że wybudowanie elektrowni naruszy warunki naturalne niezbędne do prowadzenia lecznictwa uzdrowiskowego, więc winien określić jakie to warunki i w wyniku czego zostaną naruszone. Zdaniem skarżącego nietrafne są stwierdzenia SKO, iż wnioskowana inwestycja jest sprzeczna z § 23 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy S. z wyłączeniem sołectwa S. zatwierdzonego Uchwałą Nr XXI/96/2008 Rady Gminy w Solcu-Zdroju z 29 sierpnia 2008 r. oraz, że inwestycja ta jest sprzeczna z § 16 pkt 3 ppkt 3 Miejscowego Planu Zagospodarowania Przestrzennego Gminy B.. W ocenie spółki organ nie wykazał - w oparciu o dowody - wpływu elektrowni wiatrowych na lecznicze właściwości klimatu i walory fizjograficzne uzdrowiska. Stwierdził też, że inwestycja jest sprzeczna z postanowieniami statutów uzdrowisk S. i B. nie wskazując jaki ich zapis i w jaki sposób został naruszony. Skarżąca spółka podkreśliła, że elektrownie wiatrowe nie są obiektami mogącymi znacząco oddziaływać na środowisko, a zaliczane są do inwestycji mogących potencjalnie oddziaływać na środowisko. W jej ocenie planowana inwestycja nie jest sprzeczna z jakimikolwiek przepisami prawa, a ewentualna możliwość szkodliwego oddziaływania na środowisko winna być wykazana w wyniku prowadzonego postępowania, a nie na podstawie "gołosłownych opinii urzędników Resortu Zdrowia działających nie wiadomo w jakim trybie i nie w imieniu organu, tj. Ministra Zdrowia". Spółka zarzuciła organowi naruszenie art. 107 § 3 kpa poprzez nie odniesienie się do szeregu argumentów zawartych w odwołaniu, a dotyczących braku wpływu oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Wskazała, że w sytuacji, w której organ I stopnia nie nałożył na wnioskodawcę obowiązku sporządzenia raportu o oddziaływaniu planowanej inwestycji na środowisko i braku uwzględnienia wariantu korzystniejszego, a stanowisko to utrzymał organ odwoławczy, niemożliwe jest dokonanie oceny rzeczywistego wpływu inwestycji na środowisko, a rozstrzygnięcia organów obu instytucji dokonane zostały wyłącznie na podstawie domniemań o negatywnym oddziaływaniu inwestycji na środowisko. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy. Sądowa kontrola legalności decyzji administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a rozstrzygając o zasadności skargi sąd nie jest związany jej zarzutami ani wnioskami oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Dokonując tak rozumianej oceny zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością jej uchylenia lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1c i § 2 p.p.s.a.). Materialnoprawną podstawą rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie są przepisy cytowanej już wyżej ustawy z dnia 3 października 2008r. Zgodnie z art. 71 ust.1 i 2 tej ustawy, decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, przy czym uzyskanie decyzji jest wymagane dla planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Bezspornym jest przy tym, że w sprawie mamy do czynienia z tym ostatnim przypadkiem. Z treści art. 72 ust.1 ustawy wynika natomiast, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach stanowi etap wstępny realizacji przedsięwzięcia i jej uzyskanie jest konieczne przed wydaniem innych decyzji administracyjnych. Mając na uwadze fakt, że rozstrzygnięcie, którego domaga się wnioskodawca określa środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia, logicznym wydaje się wniosek, że pozytywna decyzja, o jakiej mowa w art. 71 i nast. ustawy, może być wydana tylko wówczas, gdy realizacja przedsięwzięcia na danym terenie jest w ogóle dopuszczalna, to znaczy nie zakazują jej przepisy odrębne, w szczególności takie, których celem - podobnie jak w przypadku postępowania uregulowanego w ustawie - jest ochrona środowiska naturalnego człowieka. Mimo, iż ustawa określając przypadki wydania odmownej decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach nie zawiera odesłania do przepisów odrębnych (za wyjątkiem ustaleń miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli został uchwalony), to jednak – jak słusznie zauważa Samorządowe Kolegium Odwoławcze w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji -ratio legis uregulowań w niej zawartych, którym jest ochrona środowiska naturalnego, nakazuje sięgać do innych przepisów, a zwłaszcza tych, które w sposób bezwzględnie obowiązujący zakazują lokalizowania na danym terenie pewnych inwestycji. U podstaw wydania decyzji określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia mogącego zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, musi bowiem leżeć założenie, że z punktu widzenia ochrony środowiska inwestycja objęta wnioskiem jest w ogóle dopuszczalna, o czym decydują między innymi uregulowania zawarte w innych obowiązujących powszechnie aktach prawnych. Te zaś w niektórych przypadkach zakazują lokalizacji pewnych inwestycji na terenach objętych szczególną ochroną ze względu na zachowanie jakości zasobów naturalnych środowiska przyrodniczego. Bezspornym jest, że wnioskiem w niniejszej sprawie objęte zostało przedsięwzięcie polegające na budowie 32 elektrowni wiatrowych, w tym 13 elektrowni na terenie gminy S. i 12 na terenie gminy B., w obszarze strefy "C" ochrony uzdrowiskowej obu uzdrowisk. Z karty informacyjnej przedsięwzięcia wynika, że obejmuje ono następujące obiekty: elektrownie wiatrowe o mocy 3 MW każda i wysokości wieży 105m, sieci elektroenergetycznej kablowej o napięciu 30 kV i 0,4 kV, place i drogi dojazdowe oraz punkty zasilająco-rozdzielcze. Każda elektrownia wiatrowa składa się z wieży, tj. posadowionej na fundamencie betonowym konstrukcji zbudowanej z zespolonych i ześrubowanych ze sobą rur stalowych pokrytych powłoką lakierniczą, wyposażonej w znajdujące się wewnątrz urządzenia elektryczne. Wymiary fundamentu dla wieży o wysokości 105 m to: szerokość 18m, długość 18m, wysokość 1,8m. Projektowane drogi dojazdowe do elektrowni wiatrowych będą wykonane na podbudowie z kamiennego kruszywa i piasku, zaś jezdnia drogi z płyt betonowych drogowych lub z kamienia. Przewidywana szerokość jezdni to 4m. Widok przykładowej drogi dojazdowej przedstawiono na fot. Nr 3, str. 10 karty informacyjnej przedsięwzięcia. Punkty zasilająco – rozdzielcze to stacje rozdzielcze na napięcie 30 kV, wnętrzowe, których obudowę stanowi kontener z blachy stalowej lub tworzywa sztucznego. Obszar pod jego zabudowę wynosi 0,015 ha, a wymiary to: długość 15m i szerokość 10m. Kontenery mają być posadowione na fundamencie betonowym zbrojonym. Widok stacji kontenerowej PZ przedstawiony został na rys. nr 4, str. 8 karty. Realizowane przedsięwzięcie przeznaczone jest do wytwarzania energii elektrycznej poprzez wykorzystanie siły wiatru, transformacji energii elektrycznej z napięcia 0,69 kV na napięcie 30 kV, przesłanie siecią kablową wytworzonej energii do punktów zasilająco-rozdzielczych i wyprowadzenie jej z tych punktów do Głównego Punktu Zasilania GPZ "Z.", zlokalizowanego na terenie gminy S.. Energia elektryczna wyprodukowana przez elektrownie wiatrowe będzie wyprowadzona do sieci elektroenergetycznej krajowej, zarządzanej przez Polskie Sieci Elektroenergetyczne. W ocenie Sądu, opisany wyżej – a wynikający z karty informacyjnej przedsięwzięcia – zakres inwestycji polegającej na budowie dużej farmy elektrowni wiatrowych (32 wieże, w tym 25 na terenie gmin uzdrowiskowych), jej składniki budowlane oraz ich parametry, w tym stacje kontenerowe będące budynkami w rozumieniu art. 3 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (Dz.U.2010.243.1623 j.t. ze zm.) wraz z infrastrukturą w postaci dróg dojazdowych i przyłączy energetycznych, zasięg obszarowy przedsięwzięcia oraz zamierzona działalność wytwórcza polegająca na wytwarzaniu energii elektrycznej przy pomocy siły wiatru, świadczą o tym, że realizacja objętego wnioskiem przedsięwzięcia doprowadzi do powstania zakładu przemysłowego w rozumieniu art. 2 pkt 13 ustawy z 28 lipca 2005r. o lecznictwie uzdrowiskowym, uzdrowiskach i obszarach ochrony uzdrowiskowej oraz gminach uzdrowiskowych (Dz.U.2012. 651 j.t. ze zm.). Pod pojęciem zakładu przemysłowego ustawa ta rozumie zespół budynków i urządzeń wraz z terenem, na którym prowadzi się działalność wytwórczą polegającą na przekształcaniu mechanicznym, fizycznym lub chemicznym materiału, substancji lub ich części składowych w nowy produkt. Zgodnie zaś z art. 38a ust.3 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (..) w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej zabrania się budowy lub czynności, o których mowa w art. 38a ust.1 pkt 1 lit.a czyli właśnie zakładów przemysłowych. Wprawdzie art. 38a ust.1 ustanawiający zakazy odnoszące się do strefy "A" zawiera w pkt 1 lit. j szczegółowy przepis zabraniający realizacji w tej strefie elektrowni wiatrowych, jednak w ocenie Sądu chodzi w nim o jednostkową inwestycję, a więc pojedynczą elektrownię tego typu. Katalog zakazów dotyczących strefy "A", objętej szczególną ochroną jest bowiem szerszy aniżeli w pozostałych dwóch strefach "B" i "C". Tak więc, skoro objęte wnioskiem przedsięwzięcie stanowi zakład przemysłowy, o jakim mowa wyżej i co za tym idzie jego realizacja na terenie strefy "C" ochrony uzdrowiskowej uzdrowisk B. i S. nie jest możliwa z uwagi na zapis art. 38a ust.3 w zw. z art. 38a ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym (..), to w efekcie nie było podstaw do określenia środowiskowych uwarunkowań dla tej inwestycji. Wprawdzie zaskarżona decyzja opiera swoje rozstrzygnięcie głównie na założeniu, że planowane przedsięwzięcie negatywnie wpłynie na fizjografię uzdrowiska i właściwości lecznicze klimatu (art. 38a ust.3 w zw. z art. 38a ust.1 pkt 12 ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym), jednak - nie przesądzając słuszności tej tezy w świetle zebranego w sprawie materiału dowodowego - podstawę do odmowy uwzględnienia wniosku stanowi – w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego - art. 38a ust. 3 w zw. z art. 38a ust.1 pkt 1 lit.a ustawy o lecznictwie uzdrowiskowym i ustalenie, że zamierzona inwestycja jest w rezultacie zakładem przemysłowym, którego budowa w strefie "C" ochrony uzdrowiskowej nie jest dopuszczalna. Tym samym, bez znaczenia prawnego pozostają zarzuty skargi zwalczające przyjętą przez Kolegium podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia i ustalenie, że inwestycja negatywnie wpłynie na fizjografię uzdrowiska i właściwości lecznicze klimatu, gdyż w ostateczności decyzja objęta skargą odpowiada prawu. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji na podstawie art. 151 p.p.s.a.