I SA/Gd 1300/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Alicja Stępień, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus (spr.), Sędzia NSA Ewa Kwarcińska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Claudia Kozłowska, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 25 listopada 2014 r. sprawy ze skargi P. S. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji odnośnie rozłożenia zaległości podatkowej na raty oddala skargę. 1.Zaskarżonym postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. Dyrektor Izby Celnej, działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 239 oraz art 215 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t. jedn. Dz. U. z 2012r., poz. 749 z późn. zm.), dalej jako "Ordynacja podatkowa" lub "O.p.", po rozpatrzeniu zażalenia P. S. – dalej jako "Skarżący" na postanowienie Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 30 kwietnia 2014r. w sprawie wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013 r. w przedmiocie rozłożenia zaległości podatkowej na raty, utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. Jak wynika z akt sprawy Dyrektor Urzędu Kontroli Skarbowej po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia 4 lipca 2013r. określił Skarżącemu zaległość podatkową w podatku akcyzowym w kwocie 67.397,00 zł za miesiąc lipiec 2008 r. oraz 64.116,00 zł za miesiąc sierpień 2008 r. W wyniku złożonego od powyższej decyzji odwołania Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 9 października 2013 r. uchylił decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i określił Skarżącemu wysokość zaległości podatkowej w podatku akcyzowym na kwoty 59.858,00 zł i 56.944,00 zł odpowiednio za lipiec i sierpień 2008 r. W dniu 11 października 2013 r. Skarżący złożył w Urzędzie Celnym wniosek w sprawie rozłożenia na raty zaległości podatkowej określonej decyzją Dyrektora Izby Celnej z dnia 9 października 2013 r. Naczelnik Urzędu Celnego przychylając się do wniosku Skarżącego decyzją z 26 listopada 2013 r. rozłożył na raty zaległości podatkowe wraz z należnymi od zaległości odsetkami. Od powyższej decyzji Skarżący nie złożył odwołania. 2. W dniu 20 lutego 2014 r. do Naczelnika Urzędu Celnego wpłynął wniosek Skarżącego z dnia 17 lutego 2014r. w sprawie określenia sposobu naliczania odsetek od zaległości podatkowej w decyzji tego organu z dnia 26 listopada 2013 r. rozkładającej zaległość podatkową na raty. Strona w uzasadnieniu wniosku podniosła, że w okresie naliczania odsetek winny być dokonane wyłączenia na podstawie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej (Dz. U. z 2011 r. Nr 41, poz. 214 ze zm.)- dalej,,u.k.s.". Naczelnik Urzędu Celnego zwrócił się do Dyrektora UKS z prośbą o wskazanie, czy w rozpatrywanej przez niego sprawie znalazł zastosowanie art. 24 ust. 5 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o kontroli skarbowej, tj. czy należy dokonać wyłączeń - z terminów naliczania odsetek okresu od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Dyrektor UKS w piśmie z dnia 11.04.2014 poinformował, że opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu, co zgodnie z art. 24 ust. 6 u.k.s. skutkuje brakiem okresów wyłączeniowych z naliczania odsetek za zwłokę. 3. Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 30 kwietnia 2014 r. wyjaśnił, że w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego odsetki od zaległości podatkowej wynoszącej 116.802,00 ( łącznie za lipiec i sierpień 2008r. ) zostały obliczone zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach ( Dz. U. z 2005r. Nr 165, poz. 1373 ze zm. ) odpowiednio od dnia następującego po dniu, w którym upływał termin płatności zobowiązań do dnia złożenia przez Stronę wniosku w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty. 4. Na powyższe postanowienie Skarżący złożył zażalenie, w którym zarzucił naruszenie art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej poprzez uchylenie się od wyjaśnienia stronie wątpliwości co do treści decyzji wskazanych we wniosku strony. Skarżący w zażaleniu podniósł, że organ nie wyjaśnił kwestii sposobu naliczania odsetek, gdyż w uzasadnieniu postanowienia nie wskazano jaka była niezależna od organu przyczyna przemawiająca za obliczeniem odsetek za cały czas trwania postępowania kontrolnego. 5. Dyrektor Izby Celnej, postanowieniem z dnia 8 sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej wskazał, że konieczność wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji, zgodnie z art. 215 § 2 O.p. zachodzi wówczas, gdy jej treść jest sformułowana w sposób niejasny, budzący wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia, powodujący trudności w ustaleniu zakresu obowiązku bądź przysługującego uprawnienia. W ocenie organu, w zażalonym postanowieniu organ I instancji dokładnie wskazał Skarżącemu, że odsetki zostały obliczone zgodnie z wytycznymi § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005 r. w sprawie naliczania odsetek za zwlokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach (Dz. U. z 2005 r. Nr 165 poz. 1373 ze zm.) odpowiednio od dnia następującego po dniu, w którym upływał termin płatności zobowiązań do dnia złożenia przez Skarżącego wniosku w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty. Organ podkreślił również, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego, która rozłożyła na raty zaległość podatkową wydana została na podstawie pierwotnej decyzji Dyrektora UKS określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego. Tym samym Naczelnik Urzędu Celnego poprzedzając wydanie decyzji ratalnej zbadał przesłanki determinujące okoliczność udzielenia Skarżącemu ulgi w spłacie zobowiązania, przy czym Skarżący tej kwestii nie podważył. Natomiast wyliczenie poszczególnych rat i odsetek należy uznać za czynność materialno-techniczną, niezależną od uznania organu podatkowego. Organ podatkowy I instancji w postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2014 r. ponownie zatem wskazał Skarżącemu konkretny przepis prawa, z którego wynika sposób obliczenia odsetek. Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może zmierzać do nowego rozstrzygnięcia ani też do uzupełnienia wydanego rozstrzygnięcia, chociażby o uzupełnienie bądź rozwinięcie stanu faktycznego zawartego w decyzji objętej żądaniem, o którym mowa w art. 215 § 2 O.p. Takie bowiem rozszerzenie w ramach tej normy procesowej jest niedopuszczalne. 6. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, zaskarżając postanowienie Dyrektora Izby Celnej z dnia 8 sierpnia 2014 r. w całości, Skarżący wniósł o jego uchylenie w całości oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postepowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił naruszenie art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej oraz art. 121 § 1, art. 122, art. 187 i art. 210 § 4 w zw. z art. 119 Ordynacji podatkowej, oraz art. 24 ust. 5 u.k.s. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że organ rozpatrując żądanie wyjaśnienia treści decyzji ratalnej w części dotyczącej określenia sposobu naliczenia odsetek, w kontekście okresów wyłączeniowych, o jakich mowa art. 24 ust. 5 u.k.s. powinien przeprowadzić dowód z akt, stanowiących podstawę wydania decyzji wymiarowej, a następnie przeanalizować działania Dyrektora UKS, czy nie miały miejsce opóźnienia spowodowane wyłącznie opieszałością organu lub czy nie popełniono błędu przy zbieraniu materiału dowodowego, którego konsekwencją było uchylenie decyzji wymiarowej przez Dyrektora Izby Celnej i skierowanie sprawy do ponownego rozpatrzenia. Wbrew poglądowi Dyrektora Izby Celnej naliczenie odsetek nie jest czynnością materialnotechniczną, skoro art. 24 ust. 5 u.k.s. pozwala naliczać odsetki jedynie za okres opóźnienia, za które organ nie ponosi odpowiedzialności. Przy takim zapisie organ podatkowy jest zobowiązany do oceny przyczyn wystąpienia opóźnień, a podatnik ma prawo do administracyjnej kontroli takiej oceny. Zdaniem Skarżącego czynności, które przeprowadził Dyrektor UKS ponownie rozpatrując sprawę - w wyniku uchylenia przez Dyrektora Izby Celnej, polegające na zebraniu informacji dotyczących pochodzenia paliwa, mogły zostać przeprowadzone przed wydaniem pierwotnej decyzji. Zaniechania Dyrektora UKS w tym zakresie były spowodowane niewłaściwą analizą i oceną materiału dowodowego, a zatem przyczynami za które odpowiedzialność ponosi wyłącznie organ, a nie podatnik. Zdaniem Skarżącego, w przedmiotowej sprawie organy nie przeprowadziły dowodu z akt sprawy, posiłkując się wyłącznie pozbawionym jakiegokolwiek uzasadnienia pismem Dyrektora UKS, stwierdzającym autorytatywnie i lapidarnie, że okresy wyłączeniowe nie występują. Zdaniem Skarżącego postanowienie Dyrektora Izby Celnej pozbawione jest podstawowych elementów wskazanych w art. 210 §. 4 O.p. w zw. z art. 219 O.p., nie wyjaśnia bowiem dlaczego w opinii organu sposób naliczenia odsetek pozostaje w zgodzie z przepisami prawa. Przedmiotowemu rozstrzygnięciu Skarżący zarzucił ponadto naruszenie zasad postępowania wynikających z art. 121, 122 i 187 O.p. Skarżący wskazał, że nadal nie wie, co zadecydowało o tym, że naliczono odsetki za okres, który w myśl art. 24 ust. 5 u.k.s. powinien być okresem wyłączonym. 7. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: 8.1. Skarga jest niezasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów lub czynności wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a - c p.p.s.a.), a także, gdy decyzja lub postanowienie organu dotknięte są wadą nieważności (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Należy nadto wskazać, iż w myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, jakkolwiek nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zobowiązany jest natomiast do wzięcia z urzędu pod uwagę wszelkich naruszeń prawa, w tym także tych nie podnoszonych w skardze, które są związane z materią zaskarżonych decyzji. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżone postanowienie, wbrew wywodom skargi, odpowiada prawu. 8.2. W rozpoznawanej sprawie postanowienie organu pierwszej instancji wydane zostało w trybie art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej. Skarżący zwrócił się o wyjaśnienia wątpliwości co do treści wydanej wobec niego decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013 r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z należnymi od tej zaległości odsetkami, poprzez wyjaśnienie sposobu obliczenia odsetek uwzględnionych w ratach określonych w decyzji. W ocenie Sądu, rację w tym sporze należy przyznać organom podatkowym, bowiem organ pierwszej instancji wydając postanowienie w przedmiocie udzielenia wyjaśnień treści decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013 r. uczynił zadość powołanemu przepisowi art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 215 § 2 Ordynacji podatkowej, organ podatkowy, który wydał decyzję, na żądanie strony lub organu egzekucyjnego wyjaśnia w drodze postanowienia wątpliwości co do treści decyzji. Należy podkreślić, że przepisy Ordynacji podatkowej nie ustalają zakresu wyjaśnień, co do treści decyzji, pozostawiając to ocenie organu podatkowego. Jak wskazuje się w orzecznictwie sądowym, konieczność usunięcia wątpliwości odnośnie treści decyzji wystąpi wtedy, gdy jej treść sformułowana jest w sposób niejasny, budzący wątpliwości co do istoty rozstrzygnięcia, powodujący trudności w ustaleniu zakresu obowiązku lub przysługujących uprawnień ( por. wyrok NSA z dnia 3 stycznia 2002 r., sygn. akt III SA 1760/00; ONSA 2003, Nr 1, poz. 32). W literaturze przedmiotu podkreśla się także, iż wyjaśnienie wątpliwości co do treści jest w istocie wykładnią decyzji. Powinno ono polegać na wytłumaczeniu stronie znaczenia użytych w decyzji pojęć lub niejasności wynikających z zawiłości przyjętych sformułowań (zob. Ordynacja podatkowa Komentarz, S. Babiarz i inni; wyd. LexisNexis Warszawa 2004, str. 581). W orzecznictwie wskazuje się również, iż wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji, nie polega na interpretacji gramatycznej, logicznej czy celowościowej lecz jedynie na objaśnieniu, jak organ wydający decyzję rozumiał jej sens. Dokonując wyjaśnienia treści decyzji, organ podatkowy nie może wyjść jednak poza treść dokonanego rozstrzygnięcia, gdyż przez wyjaśnienie treści decyzji organ nie może doprowadzić do nowego rozstrzygnięcia sprawy podatkowej, ani też go uzupełniać. (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r. sygn. akt III SA 622/01, LEX nr 137799). Ustalenia faktyczne, przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym bądź też w trybie nadzoru. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb rektyfikacyjny (por. wyrok NSA z dnia 27 stycznia 2003 r., III SA 622/01, LEX nr 137799). Sąd rozpoznając niniejszą sprawę podziela stanowisko prezentowane w powołanych wyżej orzeczeniach sądów administracyjnych przyjmując, że analiza językowa art. 215 § 2 O.p. wskazuje, iż organ podatkowy powinien uczynić zadość żądaniu uprawnionego podmiotu tylko wtedy, gdy rzeczywiście istnieje potrzeba wyjaśnienia wątpliwości co do treści decyzji. Wyjaśnienie wątpliwości polega zatem na swoistej wykładni czy też interpretacji użytych w decyzji niezrozumiałych bądź niejasnych sformułowań lub pojęć. 8.3. Dokonując analizy sprawy Sąd stwierdził, że organ I instancji wydając postanowienie w trybie art. 215 § 2 O.p. wyjaśnił, że w decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013r. odsetki od zaległości podatkowej wynoszącej 116.802,00 ( łącznie za lipiec i sierpień 2008r. ) zostały obliczone zgodnie z § 9 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 22 sierpnia 2005r. w sprawie naliczania odsetek za zwłokę oraz opłaty prolongacyjnej, a także zakresu informacji, które muszą być zawarte w rachunkach ( Dz. U. z 2005r. Nr 165, poz. 1373 ze zm. ) odpowiednio od dnia następującego po dniu, w którym upływał termin płatności zobowiązań do dnia złożenia przez Stronę wniosku w sprawie rozłożenia zaległości podatkowej na raty. W związku z powyższym należy stwierdzić, że Naczelnik Urzędu Celnego w powołanym postanowieniu z dnia 30 kwietnia 2014 r. wskazał Skarżącemu konkretny przepis prawa, z którego wynika sposób obliczenia odsetek w decyzji ratalnej, jak również okres za jaki zostały odsetki naliczone. Należy zaznaczyć, że decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej Skarżącego wraz z należnymi odsetkami, wydana została na podstawie decyzji Dyrektora Izby Celnej uchylającej decyzję Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej i określającej Skarżącemu wysokość zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym za miesiące lipiec i sierpień 2008r. Decyzja Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013r. nie została zaskarżona w trybie instancyjnym. Odnotować również należy, że Naczelnik Urzędu Celnego przed wydaniem postanowienia w przedmiocie wyjaśnienia treści decyzji zwrócił się do Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej z prośbą o wskazanie, czy w rozpatrywanej przez niego sprawie znalazł zastosowanie art. 24 ust. 5 u.k.s. W odpowiedzi Dyrektor UKS poinformował, że w sprawie określenia Stronie zaległości podatkowej powołany przepis nie znajdował zastosowania, ponieważ opóźnienie w wydaniu decyzji nastąpiło z przyczyn niezależnych od organu co w ocenie Naczelnika Urzędu Celnego potwierdza prawidłowy sposób dokonania obliczenia odsetek za zwłokę rozłożonych na raty ww. decyzją. Zgodnie z art. 24 ust. 5 u.k.s. jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1 pkt 1 i ust. 2, nie została doręczona w terminie 6 miesięcy od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego, nie nalicza się odsetek za zwłokę za okres od dnia wszczęcia postępowania kontrolnego do dnia doręczenia decyzji. Przepisu ust. 5 nie stosuje się, jeżeli do opóźnienia w wydaniu decyzji przyczynił się kontrolowany lub jego przedstawiciel lub opóźnienie powstało z przyczyn niezależnych od organu ( art. 24 ust. 6 u.k.s.). Skarżący podnosi w skardze, iż w niniejszej sprawie w kontekście okresów wyłączeniowych, o jakich mowa w art. 24 ust. 5 u.k.s. organ powinien był ściągnąć akta sprawy, stanowiących podstawę wydania decyzji wymiarowej, a następnie przeanalizować działania Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej, czy nie miały miejsce opóźnienia spowodowane wyłącznie opieszałością organu lub czy nie popełniono błędu przy zbieraniu materiału dowodowego, którego konsekwencją było uchylenie decyzji wymiarowej przez Dyrektora Izby Celnej. Zdaniem strony skarżącej w konsekwencji Naczelnik Urzędu Celnego nie wyjaśnił, jaka to przyczyna - niezależna od Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej spowodowała konieczność obliczenia odsetek za cały czas trwania postępowania kontrolnego. W ocenie Sądu w istocie więc podniesione przez stronę zarzuty nie dotyczą wątpliwości co treści rozstrzygnięcia - decyzji Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013r. w przedmiocie rozłożenia na raty zaległości podatkowej wraz z odsetkami ale stanowią polemikę ze sposobem prowadzenia postępowania przez Dyrektora Urzędu Kontroli Skarbowej zakończonego decyzją z dnia 4 lipca 2013r. w przedmiocie określenia wysokości podatku akcyzowego oraz sposobem naliczenia odsetek w decyzji ratalnej Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 26 listopada 2013r. Błędne - w przekonaniu strony - stanowisko organu podatkowego dotyczące nieuwzględnienia przepisu art. 24 ust. 5 u.k.s. w zakresie naliczenia w decyzji ratalnej odsetek winno być zwalczane dostępnymi środkami prawnymi w toku instancji ( czego Skarżący nie uczynił ), a następnie w drodze kontroli sądowej, gdzie mogło co najwyżej stanowić merytoryczny zarzut podnoszony w skardze do sądu administracyjnego. Kwestionowanie zaś decyzji w powyższym zakresie wykracza natomiast poza dyspozycję art. 215 § 2 O.p. W związku z powyższym bezzasadny jest zarzut skargi naruszenia w niniejszym postępowaniu przepisu art. 24 ust. 5 u.k.s. Wykazywanie wadliwości zaskarżonego postanowienia poprzez brak dokonania ustaleń w zakresie dotyczącym opóźnień w wydaniu decyzji spowodowanych przyczynami leżącymi po stronie organu prowadzącego postępowanie również nie mieści się w zakresie zastosowania art. 215 § 2 O.p. Jak już wyżej zostało wskazane zarówno bowiem ustalenia faktyczne przyjęte jako przesłanki wydanej decyzji, podobnie jak nieprawidłowa subsumpcja, błędna wykładnia czy też niewłaściwe zastosowanie prawa materialnego mogą być zwalczane w trybie odwoławczym. Nie może być natomiast wykorzystywany do tego celu tryb wyjaśnienia decyzji. W ocenie Sądu, Dyrektor Izby Celnej zasadnie skonstatował, że wyjaśnienie wątpliwości co do treści decyzji nie może zmierzać do nowego rozstrzygnięcia ani też do uzupełnienia wydanego rozstrzygnięcia, chociażby o uzupełnienie bądź rozwinięcie stanu faktycznego zawartego w decyzji objętej żądaniem, o którym mowa w art. 215 § 2 O.p. Takie bowiem rozszerzenie w ramach tej normy procesowej jest niedopuszczalne. 8.4. W związku powyższym, sformułowany w skardze wobec zaskarżonego postanowienia zarzut naruszenia art. 215 § 2 O.p. jest bezzasadny W ocenie Sądu zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane z uwzględnieniem zasad wynikających z art. 121 §1 O.p. ( zasada prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych), art. 122 O.p. ( zasada prawdy obiektywnej). Organy prowadząc postępowanie w niniejszej sprawie nie naruszyły przepisu, art. 187 O.p. w zakresie zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zarówno zaskarżone postanowienie jak i postanowienie organu pierwszej instancji zawierają uzasadnienia faktyczne i prawne spełniające wymogi wynikające z art. 210 § 4 w zw. z art. 219 O.p. 8.5. W tym stanie rzeczy, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.