II FZ 1636/14

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Maciej Jaśniewicz po rozpoznaniu w dniu 14 października 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. S. na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 11 czerwca 2014 r., sygn. akt I SA/Lu 404/14 w przedmiocie uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. z dnia 6 maja 2014 r., nr [...] w przedmiocie pozostawienia bez rozpatrzenia odwołania od decyzji organu I instancji postanawia: oddalić zażalenie Pismem z dnia 21 maja 2014 r. .M. S. wniósł skargę na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w L. Postanowieniem z dnia 6 maja 2014 r. SKO w L. pozostawiło odwołanie skarżącego bez rozpatrzenia z uwagi na nie spełnienie warunków wynikających z art. 222 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2005r., Nr 8, poz. 60 ze zm., zwana dalej "Ordynacja podatkowa"). Zarządzeniem z dnia 11 czerwca 2014 r. sygn. akt I SA/Lu 404/14 Przewodniczący Wydziału I Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wezwał skarżącego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w kwocie 100 zł stosowanie do § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Skarżący pismem z dnia 1 lipca 2014 r. zwrócił się o uwzględnienie próśb, które wnosił do sądów cywilnych i administracyjnych, gdyż "merytorycznie kwestie nie były brane pod uwagę", a jedynie dostarczano skarżącemu "podstaw do narzekań". Ponadto skarżący zwrócił się o uchylenie lub uzupełnienie o te kwestie orzeczeń, w tym postanowienia z dnia 5 czerwca 2014 r. oraz zarządzenia z dnia 11 czerwca 2014 r. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że "nie istnieje potrzeba powiększania kompromitacji w żadnych środowiskach do których WSA obiecuje przesyłać tak naprawdę informacje dowodzące, iż szkodzenie mi grozić mogłoby dywagacjami bezsensownymi lub w kwocie 100 zł ale nie obowiązkiem naprawienia szkód czy rekompensowania pozbawionych mnie korzyści". Zarządzeniem z dnia 4 lipca 2014 r. Zastępca Przewodniczącego Wydziału I wezwał skarżącego do wyjaśnienia czy pismo z dnia 1 lipca 2014 r. jest zażaleniem na zarządzenie Przewodniczącego Wydziału z dnia 11 czerwca 2014 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi. Pouczono skarżącego, iż w przypadku braku odpowiedzi w ciągu 7 dni od doręczenia wezwania, pismo z dnia 1 lipca 2014 r. zostanie uznane za takie zażalenie. W związku z brakiem odpowiedzi na wezwanie, pismo z dnia 1 lipca 2014 r. potraktowane zostało jako zażalenie na zarządzenie w przedmiocie wpisu z dnia 11 czerwca 2014 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie Naczelny Sąd Administracyjny zwraca uwagę, że pismo z dnia 1 lipca 2014 r., które zostało uznane za zażalenie nie spełnia w warstwie merytorycznej wymogów o których mowa w art. 194 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. Nr 153, poz. 270 ze zm., zwana dalej "p.p.s.a."). Stwierdzenia zawarte w zażaleniu w żadnym stopniu nie korespondują z treścią zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu. Jednocześnie wskazać należy, że kwota wpisu została ustalona przez Sąd I instancji w prawidłowej wysokości. Zgodnie bowiem z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności wynosi w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym - 100 zł. W konsekwencji wobec braku podstaw do uwzględnienia zażalenia, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.