II GSK 460/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Janusz Zajda po rozpoznaniu w dniu 14 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej P. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. z dnia 1 grudnia 2014 r.; sygn. akt III SA/Wr 521/14 w przedmiocie odrzucenia skargi w sprawie ze skargi P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z dnia [...] czerwca 2014 r.; Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie. Postanowieniem z 1 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny we W. odrzucił skargę P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] czerwca 2014 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z uzasadnienia, zarządzeniem Przewodniczącego III Wydziału WSA we W. z 20 sierpnia 2014 r. wezwano P. W. do usunięcia braków formalnych skargi na ww. decyzję, poprzez podpisanie złożonej skargi osobiście lub nadesłanie do Sądu jej podpisanego egzemplarza w terminie 7 dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Powyższe wezwanie doręczono skarżącemu 29 sierpnia 2014 r., zatem termin do uzupełnienia braków formalnych upływał 5 września 2014 r. Wskazany brak formalny nie został uzupełniony w zakreślonym terminie, dlatego w ocenie Sądu pierwszej instancji zasadnym było orzec o odrzuceniu skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270; dalej: ppsa). P. W. wniósł skargę kasacyjną od powyższego orzeczenia, żądając jego uchylenia w całości i rozpoznania skargi, ewentualnie uchylenia zaskarżonego postanowienia w całości i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania WSA we W. oraz zasądzenia kosztów postępowania. Środek prawny oparto na podstawie kasacyjnej z art. 174 § 2 ppsa w zw. z art. 83 § 3 oraz art. 173 § 1, art. 176 w zw. z art. 185 § 1 i art. 188 ppsa. W uzasadnieniu podniósł, że Sąd błędnie odrzucił skargę w sytuacji, gdy skarżący wywiązał się z wezwania Sądu, bowiem 3 września 2014 r., a więc przed upływem ustawowego terminu, nadał listem poleconym w placówce pocztowej w B. podpisane odpisy skargi. Na dowód powyższego, do skargi kasacyjnej dołączono kopię pocztowego potwierdzenia nadania listu poleconego, z którego wynika nadanie korespondencji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. w dniu 3 września 2014 r. Powołując się na treść art. 83 § 3 ppsa stwierdził, że Sąd orzekł o odrzuceniu skargi na skutek błędnego przekonania, że strona nie odpowiedziała na wezwanie do usunięcia braków formalnych, czym naruszył przepisy postępowania, a uchybienie to miało istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania, która w rozpatrywanej sprawie nie wystąpiła. Rozpoznanie sprawy w granicach skargi kasacyjnej oznacza, że Sąd jest związany podstawami określonymi w art. 174 ppsa. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zatem sam autor skargi kasacyjnej wyznacza zakres kontroli instancyjnej wskazując, które normy prawa zostały naruszone. Zgodnie z treścią art. 49 § 1 ppsa, jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Stosownie zaś do treści art. 58 § 1 pkt 3 ppsa sąd odrzuca skargę, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. W rozpoznawanej sprawie brakiem formalnym, który w ocenie Sądu nie został uzupełniony w terminie zgodnie z wezwaniem, był brak podpisu na skardze, czego konsekwencją było odrzucenie skargi stosownie do art. 58 § 1 pkt 3 ppsa. Zarzuty skargi kasacyjnej należy uznać za usprawiedliwione, gdyż Sąd pierwszej instancji błędnie ocenił, że brak formalny złożonej w sprawie skargi, tj. brak podpisu, nie został uzupełniony w wyznaczonym terminie. Jak wynika z akt sprawy, w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z 20 stycznia 2015 r. wyłączono sprawę o sygn. akt III KO/Wr 27/14 z Dziennika KO i dołączono do akt niniejszej sprawy. W dołączonych dokumentach znajduje się zarządzenie Prezesa WSA we W. z 4 września 2014 r., mocą którego w Dzienniku KO pod sygn. akt III KO/Wr 27/14 zarejestrowano skargę P. W. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej we W. z [...] czerwca 2014 r., czyli skargę tożsamą z zarejestrowaną wcześniej pod sygn. akt III SA/Wr 521/14. W związku z powyższym należy uznać, że zarejestrowana w repertorium L.dz. skarga stanowiła w istocie uzupełnienie braków formalnych, stanowiąc odpowiedź na wezwanie Sądu z 25 sierpnia 2014 r. Środek odwoławczy nie został prawidłowo zidentyfikowany i w terminie dołączony do akt właściwej sprawy. Wprawdzie nadesłana skarga nie zawierała żadnego pisma przewodniego, szczególnie wskazania sygnatury właściwych akt sprawy, co w istocie stanowiło nieudogodnienie, jednakże okoliczność ta nie może skutkować zamknięciem stronie drogi do sądu. Należy także podkreślić, że skarga niewątpliwie została nie tylko nadana, ale i wpłynęła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we W. przed upływem terminu, bowiem na odbitej prezentacie WSA na pierwszej stronie skargi widnieje data 4 września 2014 r. Na marginesie należy wspomnieć, że podpisana przez skarżącego, zarejestrowana w rep. L.dz. skarga została w dniu 4 września 2014 r. przesłana Dyrektorowi Izby Skarbowej we W., który następnie na prośbę Sądu wyrażoną w piśmie z 21 stycznia 2015 r. odesłał dokument z powrotem do akt niniejszej sprawy. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 182 § 1 ppsa orzekł jak w sentencji. Naczelny Sąd Administracyjny nie orzekł o kosztach postępowania kasacyjnego, mając na uwadze uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z 4 lutego 2008 r. sygn. akt I OPS 4/07 publ: ONSAiWSA z 2008 r. nr 2, poz. 23, w której przyjęto, iż przepisy art. 203 i 204 ppsa nie mają zastosowania, gdy przedmiotem skargi kasacyjnej jest postanowienie Sądu I instancji kończące postępowanie w sprawie.