I OZ 1383/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Kremer po rozpoznaniu w dniu 28 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia D. W. i M. W. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2015 r., sygn. akt II SA/Wr 512/13 o odrzuceniu zażalenia na postanowienie sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza [...] postanawia: oddalić zażalenie. Sąd postanowieniem z dnia 9 czerwca 2015 r. odrzucił zażalenie D. W. i M. W. na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie z dnia 2 grudnia 2014 r. w sprawie ze skargi D. W., M. W., J. W. i M. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego we Wrocławiu z dnia [...] kwietnia 2013 r., nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania zażaleniowego na bezczynność Burmistrza [...]. Odpis powyższego postanowienia Sądu z dnia 9 czerwca 2015 r. doręczono ustanowionemu z urzędu pełnomocnikowi [...], tj. adwokatowi [...], w dniu 16 czerwca 2015 r. (dowód doręczenia: k. 229 akt sądowych), zaś w dniu 1 lipca 2015 r. doręczono go D. W., jako pełnomocnikowi J. W. i M. W. (dowód doręczenia: k.236 i 239). Skarżący wspólnie w jednym piśmie procesowym, nadali w dniu 8 lipca 2015 r. w urzędzie pocztowym zażalenie na to postanowienie (pismo i koperta: k. 240-242 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zaskarżonym postanowieniem odrzucił zażalenie na postanowienie z 9 czerwca 2015 r. odrzucające zażalenie na postanowienie z dnia 24 kwietnia 2015 r. odrzucające skargę kasacyjną skarżących. Sąd stwierdził, że doręczenie odpisu postanowienia z dnia 9 czerwca 2015 r. D. W. i M.W. nastąpiło w dniu 16 czerwca 2015 r., bowiem dokonano go zgodnie z art. 67 § 5 u.p.p.s.a., który przewiduje, że jeżeli ustanowiono pełnomocnika, doręczenia należy dokonać tej osobie. Wobec tego termin 7-dniowy do wniesienia zażalenia przez D. W. i M. W. upłynął z dniem 23 czerwca 2015 r., a zatem zażalenie tych osób wniesione w dniu 8 lipca 2015 r. jest spóźnione i podlega odrzuceniu. Zażalenie natomiast J. W. I M. W. zostało wniesione w terminie, dlatego też w odniesieniu do tych osób nadano mu dalszy bieg wzywając, zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału z dnia 10 lipca 2015 r., J.W. I M. W. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia w kwocie 100 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia tego zażalenia. Od tego postanowienia skarżący reprezentowani przez profesjonalnego pełnomocnika z urzędu złożyli zażalenie, wnosząc o jego uchylenie. Wskazali, że ze względu na to, iż pismem z 23 czerwca 2015 r. pełnomocnik złożył opinię o braku podstaw do wniesienia zażalenia, ich zażalenie nie powinno zostać odrzucone, lecz pozostawione bez rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 194 § 2 p.p.s.a. zażalenie na postanowienie wojewódzkiego sądu administracyjnego wnosi się w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia go stronie. W niniejszej sprawie odpis postanowienia z dnia 9 czerwca 2015 r. doręczono skarżącym na ręce pełnomocnika wyznaczonego z urzędu w dniu 16 czerwca 2015 r. Zatem termin do wniesienia zażalenia upływał w dniu 23 czerwca 2015 r. Natomiast zażalenie wniesione zostało w dniu 8 lipca 2015 r., czyli po upływie ustawowego terminu. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, zasadne było zatem stanowisko sądu I instancji, który uznał, że zażalenie skarżącego było niedopuszczalne, zaś postanowienie o jego odrzuceniu odpowiada prawu. Odnosząc się zaś do twierdzeń pełnomocnika, że sąd nie powinien był odrzucać zażalenia, tylko pozostawiać je bez rozpoznania wskazać trzeba, że nie zmienia to sytuacji procesowej strony, w stosunku do której finalnie utrzymane w mocy pozostaje postanowienie z 9 czerwca 2015 r. Ponadto, sąd nie wydaje osobnego postanowienia w przedmiocie akceptacji opinii o braku podstaw do wniesienia zażalenia. Złożenie takiego pisma i upływ terminu do wniesienia zażalenia bez samodzielnego działania ze strony skarżących w tym terminie kształtuję taką sytuację procesową strony, że zażalenie nie zostało wniesione. Zatem złożenie samodzielnego zażalenia przez skarżących 8 lipca 2015 r. należy traktować jako pierwsze zażalenie na ww. postanowienie, które sąd powinien rozpoznać. W związku z tym decyzja procesowa sądu była prawidłowa. Wobec powyższego, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.