II SAB/Wa 579/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Joanna Kube Sędzia WSA – Ewa Grochowska – Jung Sędzia WSA – Andrzej Góraj (sprawozdawca) Protokolant – specjalista Marek Kozłowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi S. Z. na bezczynność Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych w przedmiocie rozpoznania wniosku o udzielenie informacji publicznej – oddala skargę – Wnioskiem z [...] lipca 2014 r. S. Z. zwrócił się do Prezesa Agencji Nieruchomości Rolnych w W. o udostępnienie do wglądu i dla wykonania zdjęć, w trybie dostępu do informacji publicznej, oryginałów dokumentów urzędowych akt wszystkich spraw, które obejmować będą wszelką korespondencję, wszelkie inne dokumenty, oraz korespondencję pomiędzy centralą a oddziałami terenowymi w S. i w W., które to dane odnosić się będą do wszystkich czynnych umów dzierżawy nieruchomości rolnych, o pierwotnej wydzierżawionej powierzchni ponad 500 ha, położonych na terenie powiatu P. w tym m.in. nieruchomości O., P., Gospodarstwo S., Gospodarstwo M. i W. W odpowiedzi na wniosek organ pismem z dnia [...] lipca 2014 r. stwierdził, że żądana informacji została już stronie udostępniona przez oddział w S. a więc brak jest przesłanek, dla których ta sama instytucja miałaby dwukrotnie udostępniać te same dokumenty. Nie czując się usatysfakcjonowanym powyższą odpowiedzią wnioskodawca wywiódł do tut. Sądu skargę na bezczynność organu. W uzasadnieniu został przedstawiony stan sprawy. W szczególności skarżący zwrócił uwagę na fakt, iż uwzględnienie wniosku przez oddział w S. nastąpiło w sposób nierzetelny, a więc stąd koniecznym było powtórzenie wniosku i skierowanie go do centrali. Również na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. skarżący zwrócił uwagę na to, że wcześniej udzielonej informacji nie uważa za udzielonej w sposób poprawny, gdyż dokumenty były niekompletne, pomieszane, kserowane a także nadmiernie zanonimizowane. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Podniósł, ze żądana informacja została już wcześniej udostępniona stronie a więc zaczęła funkcjonować w obrocie publicznym, co uniemożliwia ponowne jej udostępnienie. Nadto organ powołując tezę uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z 9 grudnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt I OPS 7/13 wywiódł niezasadność wniosku strony, a więc w konsekwencji też samej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje : Skarga zasługiwała na oddalenie Zgodnie z przepisem art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg m.in. na bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza zatem, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ, będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność ma bowiem na celu spowodowanie wydania przez właściwy organ administracji publicznej oczekiwanego aktu, lub dokonania określonej czynności materialno-technicznej w postaci udzielenia żądanej informacji. Przez pryzmat realizacji tego celu należy więc oceniać zasadność toczenia się postępowania wywołanego skargą na bezczynność organu administracji. Badając niniejszą sprawę w pierwszej kolejności należało podkreślić, iż okolicznością niesporną dla stron jak i dla tut. Sądu było to, że Prezes Agencji Nieruchomości Rolnych jest organem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej. Poza sporem pozostawało też to, że żądana informacja posiada status informacji publicznej. Istota sprawy w niniejszym postępowaniu sprowadzała się zaś do ustalenia tego, czy wnioskodawca, w toku wcześniej toczącego się postępowania, otrzymał już od organu sporną informację. Gdyby bowiem tak było, to wniosek inicjujący niniejszą sprawę należałoby traktować jako niezasadny. W myśl bowiem tezy – z którą tutejszy Sąd w pełni się zgadza i traktuję ją jak własną - zawartej w uzasadnieniu wyroku Naczelnego Sadu Administracyjnego z 10 października 2012 r. wydanego w sprawie o sygn. akt I OSK 1499/12 "dysponent informacji publicznej jest zobowiązany do jej udostępnienia tylko wtedy, gdy informacja fizycznie istnieje i nie została wcześniej udostępniona wnioskodawcy (...)". Analiza akt administracyjnych prowadzi do konkluzji, iż informację oznaczoną we wniosku, należy traktować jako funkcjonującą dla wnioskodawcy w obiegu publicznym. Organ zwrócił się bowiem do swojego Oddziału w S. z pytaniem, czy udostępniał stronie informację opisaną we wniosku z [...] lipca 2014 r. (przesyłając przedmiotowy wniosek w załączeniu). W reakcji na powyższe pytanie organ otrzymał pozytywną odpowiedź. W tym stanie sprawy należało uznać, że organ postąpił prawidłowo, nie udostępniając żądanej informacji. Skoro została ona już wcześniej udostępniona stronie, to brak było podstaw do jej ponownego udostępniania. Wnioskodawca nie udowodnił ani nawet nie uwiarygodnił twierdzeń, iż informacja otrzymana od oddziału w S., nie była pełna. Nie wskazał bowiem konkretnie jakich dokumentów nie otrzymał do wglądu. Na marginesie należy zaś podnieść, iż wniosek inicjujący niniejsze postępowanie, w świetle uzasadnienia wniosku jak i skargi, zmierzał de facto do uzupełnienia odpowiedzi otrzymanej przez stronę od oddziału w S. Jeżeli jednak strona nie czuła się usatysfakcjonowana odpowiedzią oddziału w S., to powinna podjąć ustawowe kroki zmierzające do przymuszenia tego oddziału do udzielenia pełnej odpowiedzi. W szczególności strona mogła inicjować skargę na bezczynność tego Oddziału skoro uważała, że nie otrzymała wszystkich żądanych dokumentów, czy też w sytuacji gdy twierdziła, ze otrzymane dokumenty nie powinny być anonimizowane. Skoro tego jednak strona nie uczyniła, to nie może obecnie wszczynać innego postępowania w wyniku którego chciałaby uzyskać tożsamą informację. Skoro bowiem nie kwestionowała w drodze prawnej kompletności i rzetelności odpowiedzi udzielonej przez oddział w S., to zaniechanie takie jest równoznaczne z przyznaniem, że oddział w S. zrealizował w pełni wniosek strony. To zaś sprawia, że wnioskodawca utracił możliwość ponownego żądania udostępnienia tej samej informacji. Rozpoznając niniejszą sprawę tutejszy Sąd nie podzielił zaś stanowiska organu, iż przedmiotem żądania strony były akta, jako całość. Sformułowanie wniosku świadczy bowiem o tym, że jego zakres przedmiotowy jest szerszy niż żądanie udostępnienia akt konkretnych spraw administracyjnych. W tym stanie rzeczy, uznając iż na dzień rozpoznawania wniosku przez organ jak i orzekania przez Sąd, żądana przez skarżącego informacja funkcjonowała już w obiegu publicznym, na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.