II OSK 442/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Masternak - Kubiak (spr.) Sędziowie Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak Sędzia del. WSA Piotr Korzeniowski Protokolant starszy inspektor sądowy Wioletta Lasota po rozpoznaniu w dniu 29 listopada 2016 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 2 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Łd 833/14 w sprawie ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 2 grudnia 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 833/14, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Fundacji [...] z siedzibą w K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia [...] czerwca 2014 r. nr SKO [...] w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie czasowego odebrania zwierzęcia, uchylił zaskarżoną decyzję, stwierdzając, że nie podlega ona wykonaniu do dnia uprawomocnienia się wyroku oraz zasądził od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącej zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] października 2013 r. Fundacja [...] otrzymała zgłoszenie, iż na terenie posesji przy skrzyżowaniu ulic [...],[...] oraz [...] w Łodzi znajduje się pies w bardzo złym stanie. Po przybyciu na wskazane miejsce przedstawiciele Fundacji stwierdzili, że pies jest skrajnie wychudzony w stanie kacheksji, zapchlony z wyłysiałą sierścią. Na terenie posesji nie było właściciela. Zwierzę nie miało zdatnej do picia wody, ani karmy, nie miało też pomieszczenia chroniącego przez zimnem i opadami. Z uwagi na powyższe okoliczności, interweniujący podjęli decyzję o odebraniu psa w trybie art. 7 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856 – zwanej dalej: "ustawa o ochronie zwierząt"). W dniu [...] listopada 2013 r. Fundacja [...] wystąpiła do Prezydenta Miasta Łodzi o wydanie decyzji o czasowym odebraniu psa, samca w typie rottweiler, jego dotychczasowym właścicielom, domagając się ustalenia danych osobowych i adresowych właścicieli zwierzęcia oraz obciążenia właścicieli kosztami transportu i leczenia. Zły stan zdrowia potwierdzało załączone orzeczenie lekarza weterynarii. W wyniku podjętych czynności organ ustalił, że właścicielem psa jest P. G. Składając wyjaśnienia w organie właściciel stwierdził, że pies zaginął z terenu posesji przy ul. [...] w Łodzi podczas jego nieobecności w dniu [...] października 2013 r. Wskazał, że opiekuje się zwierzęciem od lipca 2005 r., a pies jest w wieku około 12 lat. P. G. nie zgodził się z opinią lekarza weterynarii o złym stanie zwierzęcia. Według niego pies nie był wychudzony, ani zagłodzony, był odpowiednio odżywiany i zadbany, a większość dnia i nocy spędzał w mieszkaniu, gdzie znajdowało się jego posłanie. Pies przebywał poza domem, na terenie posesji około 5-6 godzin dziennie. Posiadał stały dostęp do wody, zarówno w mieszkaniu, jak i poza nim, natomiast miska z karmą znajdowała się tylko w mieszkaniu. Według właściciela pies korzystał ostatni raz z opieki weterynaryjnej w sierpniu-wrześniu 2013 r. Na wezwanie organu do złożenia pisemnych wyjaśnień, pełnomocnik Fundacji poinformował, że pies w dniu 10 stycznia 2014 r. został poddany eutanazji z powodu bardzo złego stanu zdrowia. Od momentu odbioru do eutanazji pies przebywał u Prezes Fundacji, natomiast nie został przekazany do schroniska z uwagi na zły stan zdrowia, zaś koszty transportu, leczenia i utrzymania są wyższe niż w pierwotnym wniosku. W dniu 19 lutego 2014 r. wpłynęło do organu świadectwo zgonu zwierzęcia oraz informacja o łącznych kosztach transportu, utrzymania, leczenia psa od dnia odbioru do śmierci. Mając powyższe na uwadze, decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r. Prezydent Miasta Łodzi, na podstawie art. 105 § 1 i art. 104 k.p.a. w związku z art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt, umorzył postępowanie administracyjne w sprawie czasowego odebrania P. G. psa, samca w typie rottweiler w wieku około 12 lat. W uzasadnieniu decyzji organ zwrócił uwagę, iż w dniu 10 stycznia 2014 r., tj. w trakcie trwającego postępowania administracyjnego, pies poddany został eutanazji na zlecenie opiekuna psa, którym od dnia [...] października 2013 r. była Fundacja [...]. Organ stwierdził, iż śmierć psa objętego wnioskiem o odebranie oznacza, że przestał istnieć przedmiot postępowania administracyjnego. Celem czasowego odebrania na zasadach określonych w art. 7 ust. 1 ustawy jest bowiem przerwanie okrutnego traktowania i przekazanie zwierzęcia pod opiekę innej osoby, która zapewni mu humanitarne traktowanie. Rozstrzygnięcie o czasowym odebraniu psa poddanego eutanazji w trakcie postępowania nie pozwala na realizację celu, w jakim ustanowiony został art. 7 ust. 1 ustawy. Na skutek wniesionego przez Fundację [...] odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi decyzją z dnia [...] czerwca 2014 r. utrzymało w mocy powyższą decyzję Prezydenta Miasta Łodzi. W uzasadnieniu organ wskazał, że konstrukcja art. 7 ustawy o ochronie zwierząt, wbrew twierdzeniom Fundacji, nie pozwala wydać decyzji w przedmiocie odmowy czasowego odebrania zwierzęcia jedynie w oparciu o art. 7 ust. 3 z pominięciem ust. 1 tego przepisu ustawy, ponieważ wtedy w istocie ograniczałaby się tylko do akceptacji czynności faktycznych podmiotu, który jest upoważniany do fizycznego wcześniejszego odebrania zwierzęcia. Decyzja taka nie może być wydana po śmierci psa, gdyż postępowanie staje się bezprzedmiotowe. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi Fundacja [...] wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i ponowne przekazanie sprawy organowi I instancji. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 105 k.p.a. wobec uznania, iż postępowanie stało się bezprzedmiotowe z uwagi na zgon zwierzęcia, podczas gdy zgon nastąpił już po odebraniu zwierzęcia, a decyzja winna obejmować okres od dnia fizycznego odbioru i obciążać właściciela kosztami transportu, leczenia i utrzymania, które zostały poniesione przez stronę; nadto obrazę prawa materialnego tj. art. 7 ust. 3 ustawy poprzez niezastosowanie i umorzenie postępowania, podczas gdy w przypadku odbioru zwierzęcia z powodu zagrożenia jego życia, organ winien wydać decyzję następczą, która ma charakter deklaratoryjny i niezależny od późniejszego zgonu zwierzęcia. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie. W motywach wyroku uchylającego zaskarżoną decyzję Sąd pierwszej instancji podniósł, że organ II instancji naruszył przepisy art. 15 w związku z art. 138 § 1 i 2 k.p.a., gdyż odstąpił od obowiązku ponownego rozpatrzenia sprawy tak, jak gdyby nie było rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji, ograniczając się do powtórzenia stanu faktycznego i prawnego ustalonego przez organ I instancji. Organ, pomimo ustosunkowania się do zarzutów odwołania, nie podjął się przeprowadzenia wykładni przepisu art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt, a także subsumcji okoliczności stanu faktycznego wskazując jedynie, iż konstrukcja normy prawnej zawartej w art. 7 ww. ustawy nie pozwala na wydanie decyzji wyłącznie w oparciu o art. 7 ust. 3, bez nawiązania do ust. 1 tego przepisu. O braku własnej analizy materiałów sprawy przez organ II instancji świadczy nadto fakt, iż nie dostrzegł on naruszenia art. 35 k.p.a. w postępowaniu organu I instancji, co nie jest bez znaczenia dla zastosowanego przez organ rozstrzygnięcia umarzającego postępowanie. W sytuacji gdy przedmiotem postępowania było odebranie zwierzęcia wobec zagrożenia jego życia lub zdrowia, organy wydały rozstrzygnięcie w sprawie po upływie kilku miesięcy od złożenia wniosku w tym przedmiocie, umarzając w efekcie postępowanie z powodu śmierci zwierzęcia. Dokonując wykładni przepisów prawa materialnego, Sąd wskazał, że art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt reguluje przypadki, w których właściwy organ wydaje decyzję, oceniwszy zaistnienie przesłanek określonych w art. 6 ust. 2 ustawy, a następnie zwierzę jest faktycznie odbierane. Z kolei w trybie art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt decyzja o czasowym odebraniu zwierzęcia jest wydawana, kiedy zwierzę już zostało faktycznie zabrane właścicielowi, tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie. Dla wydania decyzji na podstawie art. 7 ust. 3 ustawy konieczne jest ustalenie, czy w dacie interwencji, obok podstawowych przesłanek wynikających z art. 7 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 2 ustawy, wystąpiły także przesłanki takie jak: przypadek niecierpiący zwłoki oraz stwierdzenie, iż dalsze pozostawanie zwierzęcia u właściciela zagraża jego życiu lub zdrowiu. Bez znaczenia zatem dla sprawy, której przedmiotem jest ocena zasadności uprzedniego odebrania zwierzęcia, ma ustalenie, iż w okresie późniejszym, już po zabraniu go od właściciela, a w toku postępowania administracyjnego, czy nawet w dacie orzekania, zwierzę padło lub zostało poddane eutanazji. Nie uzasadnia bowiem orzeczenia o bezprzedmiotowości i umorzenia postępowania w całości, gdyż istotny w sprawie jest stan faktyczny w dacie podjętej interwencji, która w niniejszej sprawie zakończyła się odebraniem psa, co słusznie podnosi strona skarżąca. Organ był zatem zobligowany do weryfikacji i wszechstronnego wyjaśnienia zaistnienia opisanych przesłanek na dzień [...] października 2013 r., wówczas to bowiem przedstawiciele Fundacji odebrali zwierzę, a jego bardzo zły stan, wskazujący na rażące zaniedbanie (art. 6 ust. 2 pkt 10 w związku z art. 4 pkt 11 ustawy o ochronie zwierząt) znajduje potwierdzenie w dołączonej do akt dokumentacji fotograficznej i lekarskiej. Niemniej jednak, gdyby organ nie znalazł podstaw do odebrania zwierzęcia, winien wydać decyzję odmowną. Tymczasem, jak wynika to z akt sprawy, ale przede wszystkim z argumentacji zaskarżonego aktu, organ skupił się na ustaleniu stanu faktycznego i prawnego w dacie orzekania, co stoi w sprzeczności z intencją ustawodawcy wyrażoną w art. 7 ust. 3 ustawy, a w konsekwencji doprowadziło do nieprawidłowego umorzenia postępowania w całości, w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. Biorąc pod uwagę, że przedmiotem niniejszej sprawy administracyjnej nie jest badanie aktualnego sposobu traktowania zwierzęcia, czy też miejsca jego pobytu, lecz następcze rozstrzygniecie o zasadności (lub nie) odebrania zwierzęcia, a więc żądanie wydanie decyzji co do meritum, która będzie w sposób ostateczny przesądzała zasadność faktu odebrania zwierzęcia, dając ewentualnie podstawę dla dalszego rozstrzygania w trybie art. 7 ust. 4 ustawy, nie można było uznać, iż sprawa administracyjna, co do zasady przestała istnieć. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi, zaskarżając go w całości. Strona skarżąca podniosła zarzuty naruszenia: 1) prawa materialnego: - art. 7 ust. 3 w zw. z art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt przez błędną wykładnię i przyjęcie, że mają one zastosowanie w przypadku padnięcia lub uśpienia zwierzęcia w trakcie trwania postępowania administracynego w sprawie zasadności jego odebrania właścicielowi, 2) przepisów postępowania: - art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ) w związku z art. 105 § 1 k.p.a. przez błędne przyjęcie, że w stanie faktycznym i prawnym sprawy nie zachodziły podstawy do umorzenia postępowania administracyjnego. W oparciu o powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i oddalenie skargi; a w przypadku, gdyby wniosek powyższy nie zasługiwał na uwzględnienie, uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Łodzi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi kascyjnej organ wskazał, że nie podziela stanowiska Sądu pierwszej instancji, iż uśpienie zwierzęcia pozostaje bez wpływu na rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej. W ocenie skarżącego, śmierć zwierzęcia przed wydaniem decyzji na podsatawie art. 7 ust. 1 albo 3 ustawy o ochronie zwierząt skutkuje bezprzedmiotowością postępowania, co uzasadnia jego umorzenie, a ewentualne dalsze wzajemne roszczenia podmiotu, który odebrał zwierzę i właściciela zwierzęcia muszą być rozpatrywane przed sądem powszechnym bowiem spór sprowadza się do odzyskania kosztów związanych z odebraniem zwierzęcia, co ma charakter cywilnoprawny. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Fundacja [...] z siedzibą w K. wniosła o jej oddalenie i zasądzenie od organu na rzecz strony kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Pismem z dnia 10 listopada 2016 r. Fundacja [...], przywołując orzecznictwo sądów administracyjnych, podtrzymała swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Naczelny Sąd Administracyjny związany jest podstawami skargi kasacyjnej, bowiem według art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm. - zwanej dalej: "P.p.s.a."), rozpoznaje sprawę w jej granicach, biorąc z urzędu pod uwagę jedynie nieważność postępowania. W niniejszej sprawie żadna z wymienionych w art. 183 § 2 P.p.s.a. przesłanek nieważności postępowania nie zaistniała, wobec czego kontrola Naczelnego Sądu Administracyjnego ograniczyła się wyłącznie do zbadania zawartych w skardze zarzutów sformułowanych w granicach podstaw kasacyjnych. Autor skargi kasacyjnej formułuje zarzuty wskazujące zarówno na naruszenie prawa materialnego, jak też na naruszenie przepisów postępowania. Przedmiot obu rodzajów zarzutów, jak i kierunek ich argumentacji pozostaje jednak w ścisłym związku, koncentrując się zasadniczo wokół wykładni art. 7 ust. 1 i 3 ustawy z dnia ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ochronie zwierząt (Dz. U. z 2013 r., poz. 856 – zwanej dalej: "ustawa o ochronie zwierząt"), których błędna interpretacja i wadliwe zastosowanie w ocenie kasatora, doprowadziły do nieprawidłowej oceny przez Sąd pierwszej instancji, że w sprawie brak było podstaw do umorzenia postępowania administracyjnego. Mając zatem na względzie powyższy związek treściowy, sformułowane w niniejszej skardze kasacyjnej zarzuty poddane winny zostać kontroli kasacyjnej łącznie, w kontekście naruszenia prawa materialnego. Dopiero wynik tego aspektu kontroli kasacyjnej może zostać nałożony na ocenę zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie postępowanie administracyjne zostało zainicjowane wnioskiem Fundacji [...] z siedzibą w K. o wydanie przez organ decyzji w oparciu o art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia - psa, samca w typie Rottweilera - jego dotychczasowemu właścicielowi z uwagi na zły stan, który zagrażał jego życiu i zdrowiu. W toku trwającego postępowania administracyjnego pies został poddany eutanazji ze względu na szybko postępujące wyniszczenie i cierpienie zwierzęcia. Ze świadectwa zgonu znajdującego się w aktach sprawy wynika, że dalsze leczenie paliatywne psa nie było możliwe. Wobec powyższych okoliczności faktycznych kluczową dla rozstrzygnięcia sprawy pozostaje kwestia czy śmierć zwierzęcia, która nastąpiła po dacie faktycznej interwencji, w wyniku której odebrano zwierzę, uzasadnia orzeczenie o bezprzedmiotowości postępowania, a tym samym winna skutkować jego umorzeniem. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że instytucję czasowego odebrania zwierzęcia właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji administracyjnej przewiduje art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie zwierząt. Stosownie do przywołanego przepisu zwierzę traktowane w sposób określony w art. 6 ust. 2 może być czasowo odebrane właścicielowi lub opiekunowi na podstawie decyzji wójta (burmistrza, prezydenta miasta) właściwego ze względu na miejsce pobytu zwierzęcia i przekazane: 1) schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę domowe lub laboratoryjne, lub 2) gospodarstwu rolnemu wskazanemu przez wójta (burmistrza, prezydenta miasta), jeżeli jest to zwierzę gospodarskie, lub 3) ogrodowi zoologicznemu lub schronisku dla zwierząt, jeżeli jest to zwierzę wykorzystywane do celów rozrywkowych, widowiskowych, filmowych, sportowych lub utrzymywane w ogrodach zoologicznych. Decyzja, o której mowa w ust. 1, podejmowana jest z urzędu po uzyskaniu informacji od Policji, straży gminnej, lekarza weterynarii lub upoważnionego przedstawiciela organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt (art. 7 ust. 1a ustawy). Wskazane wyżej przepisy regulują sytuację, w której w związku ze stwierdzeniem znęcania się nad zwierzętami, a więc zadawaniem albo świadomym dopuszczaniem do zadawania bólu lub cierpień, którego przejawy wyszczególniono w art. 6 ust. 2 ustawy, organ gminy orzeka decyzją administracyjną o czasowym ich odebraniu właścicielowi lub opiekunowi. Najpierw zatem ma miejsce wydanie przez właściwy organ rozstrzygnięcia w przedmiocie czasowego odebrania zwierzęcia, a następnie, w wyniku natychmiastowego wykonania tej decyzji, dochodzi do faktycznego pozbawienia właściciela lub opiekuna władztwa nad zwierzęciem i przekazania go wyspecjalizowanemu podmiotowi. Oprócz wskazanego wyżej trybu zwykłego, ustawa przewiduje również szczególny tryb odebrania zwierzęcia określony w art. 7 ust. 3 ustawy o ochronie zwierząt. Ma on miejsce w przypadkach niecierpiących zwłoki, gdy dalsze pozostawienie zwierzęcia u dotychczasowego właściciela lub opiekuna zagraża jego życiu lub zdrowiu. Wówczas czynność odebrania zwierzęcia podejmuje policjant, strażnik gminny lub upoważniony przedstawiciel organizacji społecznej, której statutowym celem działania jest ochrona zwierząt, zawiadamiając o tym niezwłocznie wójta (burmistrza, prezydenta miasta), celem podjęcia decyzji w przedmiocie odebrania zwierzęcia. W odróżnieniu do trybu zwykłego, decyzja wydana w trybie art. 7 ust. 3 ustawy jest decyzją następczą, a organ wydający rozstrzygnięcie zobowiązany jest ustalić czy zaistniały przesłanki do odebrania zwierzęcia, to jest czy zwierzę traktowane było w sposób określony w art. 6 ust. 2, a nadto czy zaistniał stan zagrażający jego życiu lub zdrowiu. Decyzja wydana w powyższym trybie stanowi, więc szczególny rodzaj decyzji, która zostaje wydana, gdy zwierzę zostało już faktycznie odebrane (por. wyrok NSA z dnia 11 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2417/12, Lex 1354936). Organ administracyjny zobligowany jest wówczas do oceny czy przesłanki odebrania zwierzęcia w rozumieniu przepisów ustawy o ochronie zwierząt zaistniały w momencie odebrania zwierzęcia. Powyższe oznacza, że wydarzenia, które mają miejsce po dacie odebrania zwierzęcia – w niniejszej sprawie śmierć zwierzęcia - nie powodują bezprzedmiotowości postępowania administracyjnego na podstawie art. 105 § 1 k.p.a. Za taką oceną przemawia również fakt, że zgodnie z art. 7 ust. 4 omawianej ustawy kosztami transportu, utrzymania i koniecznego leczenia zwierzęcia, w przypadku, o którym mowa w art. 1 i 3 ustawy obciążony jest jego dotychczasowy właściciel (lub opiekun). Skoro decyzja w przedmiocie odebrania zwierzęcia w przypadkach niecierpiących zwłoki zostaje wydana ex post to oznacza, że cześć wskazanych w ust. 4 kosztów w dacie wydawania decyzji już powstała (koszty transportu oraz częściowy koszt utrzymania i leczenia zwierzęcia). Umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego uniemożliwia zatem ustalenie kto winien ponosić powstałe już koszty związane z odebraniem zwierzęcia w trybie opisanym wyżej. Wprawdzie koszty te mogą być przedmiotem odrębnej decyzji administracyjnej, jednakże obciążenie nimi właściciela (opiekuna) zwierzęcia musi być poprzedzone ustaleniami czy zostały spełnione przesłanki określonych w art. 7 ust. 3 ustawy. Brak jest natomiast podstaw do przerzucania ustaleń w tym zakresie na organ prowadzący postępowanie w przedmiocie omawianych kosztów. Wskazać też należy, że wydanie decyzji przesądzającej o zaistnieniu ww. przesłanek może być również niezbędne dla właściciela (opiekuna) zwierzęcia w przypadku konieczności dochodzenia przed sądem powszechnym odszkodowania za szkodę wyrządzoną przez bezprawne odebranie zwierzęcia (w sytuacjach niespełniających wymogów określonych w art. 7 ust. 1 i 3) (por. wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2016 r., sygn. akt II OSK 782/15 [w:] CBOSA). Reasumując, zarzuty skarżącego kasacyjnie, zmierzające do wykazania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 7 ust. 1 i 3 ustawy o ochronie zwierząt oraz 105 § 1 k.p.a. są niezasadne. Wykładnia wskazanych przepisów została przez Sąd pierwszej instancji dokonana prawidłowo, co wynika wprost z powyższych rozważań. W tym stanie rzeczy, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku.