IV SA/Wr 510/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Julia Szczygielska Sędziowie Sędzia NSA Mirosława Rozbicka – Ostrowska Sędzia WSA Alojzy Wyszkowski (spr.) Protokolant specjalista Jolanta Pociejowska po rozpoznaniu w dniu 2 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi Miejskiego Przedsiębiorstwa Wodociągów i Kanalizacji S.A. we W. na decyzję Dziekana Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić stronie skarżącej uiszczony wpis w kwocie dwieście (słownie: dwieście) złotych. Pismem z dnia 25 listopada 2013 r. Miejskie Przedsiębiorstwo Wodociągów i Kanalizacji SA we W. (dalej skarżąca) złożyła do Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (dalej skrót OIRP) wniosek o udostępnienie informacji publicznej, czy radcowie prawni dr I. G. r P. G. pełnią funkcje w organach Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. oraz czy na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat świadczyli jakiekolwiek usługi na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (np. usługi szkoleniowe czy pomocy prawnej). W odpowiedzi na powyższe pismo z dnia 3 stycznia 2014 r. Dziekan OIRP - wskazał, że złożenie skargi na działalność radcy prawnego nie uprawnia składającego skargę do formułowania hipotetycznych tez, przypuszczeń, a co za tym idzie żądań w zakresie przedstawienia informacji czy odpowiedzi na postawione w piśmie pytania. Wobec powyższego pozostawiono pismo z dnia 25 listopada 2013 r. bez dalszego biegu. W związku z tym skarżąca pismem z dnia 9 stycznia 2014 r. wystąpiła do OIRP z wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1) czy radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. pełnią jakiekolwiek funkcje w organach Okręgowej Izby Radców Prawnych w W.? 2) czy na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. świadczyli jakiekolwiek usługi na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (np. usługi szkoleniowe czy pomocy prawnej)? 3) w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytania 1) i 2) skarżąca wniosła o udzielenie informacji, czy w/w okoliczności nie stoją na przeszkodzie prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko radcom prawnym dr I. G. i dr P.G. w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W., czy może postępowanie to powinno zostać przekazane do właściwości innej Izby ? W odpowiedzi Dziekan OIRP pismem z dnia 30 stycznia 2014 r. poinformował, że: 1. wszystkie dane osób pełniących funkcje w organach Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. są ujawnione na stronie BIP Izby, a zatem nie podlegają ujawnieniu na wniosek; 2. radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. nie realizowali na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. umów wynikających z wykonywania zadań publicznych przez samorząd zawodowy, wobec czego Izba nie dysponuje informacjami publicznymi objętymi wnioskiem; 3. pytanie w pkt 3 uznał za bezprzedmiotowe. Wobec tego skarżąca pismem z dnia 11 lutego 2014 r. wystąpiła o ustosunkowanie się do materiału ze strony internetowej, stanowiącego załącznik do tego pisma podając, że z powołanego materiału wynika w sposób jednoznaczny, że radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. byli wykładowcami Okręgowej Izby Radców Prawnych w W., a zatem musieli realizować na rzecz tej Izby usługi szkoleniowe, co stoi na przeszkodzie udzieleniu negatywnej odpowiedzi na drugie pytanie z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 stycznia 2014 r. W związku z tym skarżąca poprosiła o określenie, czy informacje zamieszczone na w/w stronie internetowej są prawdziwe czy nieprawdziwe. Pismem z dnia 6 marca 2014 r. Dziekan OIRP poinformował skarżącą, że pozostawia pismo z dnia 11 lutego 2014 r. bez dalszego biegu jako niepozostające w związku z udzieleniem informacji publicznej. Z tej racji skarżąca wystąpiła z ponownym wnioskiem o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 marca 2014 r. do OIRP w następującym zakresie: 1) czy na przestrzeni ostatnich dziesięciu lat radcowie prawni dr I. G. i dr P. G. świadczyli jakiekolwiek usługi na rzecz Okręgowej Izby Radców Prawnych w W. (np. usługi szkoleniowe czy pomocy prawnej) ? 2) w przypadku udzielenia pozytywnej odpowiedzi na pytanie 1) skarżąca wniosła o udzielenie informacji, czy w/w okoliczności nie stoją na przeszkodzie prowadzeniu postępowania dyscyplinarnego przeciwko radcom prawnym dr I. G. i dr P.G. w Okręgowej Izbie Radców Prawnych w W., czy może postępowanie to powinno zostać przekazane do właściwości innej Izby ? W uzasadnieniu złożonego wniosku skarżąca wskazała, że zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (dalej ustawa) każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu i ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie. Zgodnie z art. 2 ust. 1 ustawy każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, Ponadto należy stanowczo podkreślić, że na podstawie art. 4 ust. 1 pkt 2 ustawy obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności organy samorządów gospodarczych i zawodowych. Wobec tego nie może budzić wątpliwości, że OIRP jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej w myśl ustawy o dostępie do informacji publicznej. Należy zauważyć, że zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Na podstawie art. 16 ust. 2 ustawy do decyzji, o których mowa w ust. 1, stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego, z tym że: 1) odwołanie od decyzji rozpoznaje się w terminie 14 dni, uzasadnienie decyzji o odmowie udostępnienia informacji zawiera także imiona, nazwiska i funkcje osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz oznaczenie podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. Powyższe przepisy znajdują zastosowanie rozstrzygnięć OIRP na podstawie art. 17 ust. 1 ustawy, zgodnie z którym to przepisem do rozstrzygnięć podmiotów obowiązanych do udostępnienia informacji, niebędących organami władzy publicznej, o odmowie udostępnienia informacji oraz o umorzeniu postępowania o udostępnienie informacji przepisy art. 16 stosuje się odpowiednio. W odpowiedzi na powyższy wniosek Dziekan OIRP w piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. wskazał, że nie widzi dostatecznych podstaw prawnych i faktycznych do zmiany wcześniej wyrażonego stanowiska w sprawie (pismo z dnia 30 stycznia 2014 r. i z dnia 6 marca 2014 r.). Wobec tego skarżąca pismem z dnia 18 kwietnia 2014 r. wystąpiła do OIRP o ponowne rozpatrzenie sprawy i udostępnienie informacji publicznej w żądanym zakresie. W uzasadnieniu wskazała na art. 16 i 17 ustawy dotyczące trybu zaskarżania decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Dziekan OIRP w piśmie z dnia 9 maja 2014 r. podał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. W związku z tym skarżąca złożyła skargę do tutejszego Sądu na decyzję Dziekana OIRP o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającą ją decyzję z dnia 2 kwietnia 2014 r. oraz wniosła o: 1. uchylenie w całości decyzji Dziekana OIRP z dnia 9 maja 2014 r. i poprzedzającej ją decyzji z dnia 2 kwietnia 2014 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., ze względu na naruszenie prawa materialnego i przepisów postępowania, które z pewnością miało wpływ na wynik sprawy; 2. zasądzenie od strony przeciwnej na rzecz skarżącej kosztów postępowania według norm przepisanych, 3. dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów na następujące okoliczności: a) z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 14 marca 2014 r. na okoliczność jego treści, a w szczególności zakresu żądania wnioskodawcy; b) z pisma skarżącej z dnia 25 listopada 2013 r. na okoliczność jego treści; c) z pisma z dnia 3 stycznia 2014 r. na okoliczność jego treści; d) z wniosku o udostępnienie informacji publicznej z dnia 9 stycznia 2014 r. na okoliczność jego treści, a w szczególności zakresu żądania wnioskodawcy; e) z pisma z dnia 30 stycznia 2014 r. na okoliczność jego treści, a w szczególności stanowiska strony przeciwnej w przedmiotowej sprawie; f) z pisma skarżącej z dnia 11 lutego 2014 r. wraz z potwierdzeniem odbioru na okoliczność ich treści; g) z pisma z dnia 6 marca 2014 r. na okoliczność jego treści; h) z pisma z dnia 2 kwietnia 2014 r. na okoliczność jego treści; i) z wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy z dnia 18 kwietnia 2014 r. wraz z potwierdzeniem odbioru na okoliczność ich treści, a w szczególności wyczerpania przez skarżącą środków zaskarżenia; j) z pisma z dnia 9 maja 2014 r. wraz z potwierdzeniem daty wpływu pisma do Spółki na okoliczność ich treści. Zaskarżanym rozstrzygnięciom skarżąca zarzuciła: I. naruszenie prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art 145 § 1 pkt 1 a) p.p.s.a., tj: 1. naruszenie art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2 i 3 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia skarżącej informacji publicznej, pomimo że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i nie zaistniały żadne przesłanki uprawniające do odmowy udostępnienia informacji, w szczególności - wbrew stanowisku strony przeciwnej - zakresem przedmiotowym informacji publicznej nie są objęte wyłącznie "umowy wynikające z wykonywania zadań publicznych przez samorząd zawodowy"; 2. : naruszenie art. 2 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i uniemożliwienie skarżącej dostępu do żądanych informacji publicznych i naruszenie jej prawa dostępu do informacji publicznej, pomimo że w analizowanej sprawie nie zostały zrealizowane żadne przesłanki zezwalające na ograniczenie dostępu do informacji publicznej, wymienione w art. 5 ustawy; II. naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 b p.p.s.a, tj.: 3. naruszenie art. 17 ust. 2 ustawy w zw. z art. 24 § 1 pkt 5) k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w przedmiotowej sprawie i wydanie w II instancji rozstrzygnięcia przez ten sam podmiot, który wydał rozstrzygnięcie w I instancji (a mianowicie przez Dziekana OIRP), pomimo że zgodnie z powołanym przepisem podmiot ten powinien być wyłączony od udziału w postępowaniu w sprawie, w której brał udział w wydaniu zaskarżonej decyzji; III naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 c p.p.s.a., tj.: 4) naruszenie art. 16 ust. 2 pkt 2) w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie w niniejszej sprawie i wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. z naruszeniem wymogów wynikających z tego przepisu, a w szczególności bez wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz bez oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W uzasadnieniu przytoczyła dotychczasowy przebieg postępowania. Skarżąca podała, że posiada legitymację do wniesienia skargi, gdyż niewątpliwie ma w tym interes prawny - jest wnioskodawcą adresatem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Dalej skarżąca podniosła, że analizowanej sprawie doszło do rażącego naruszenia art. 1 ust. 1 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 2) i 3) ustawy poprzez niewłaściwe zastosowanie i odmowę udostępnienia jej informacji publicznej, pomimo że żądana informacja stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i nie zaistniały żadne przesłanki uprawniające do odmowy udostępnienia informacji, w szczególności - wbrew stanowisku strony przeciwnej - zakresem przedmiotowym informacji publicznej nie są objęte wyłącznie "umowy wynikające z wykonywania zadań publicznych przez samorząd zawodowy". Skarżąca podała, że treść odpowiedzi strony przeciwnej na jej wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który zainicjował postępowanie, budzi poważne wątpliwości. W pismach z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. strona przeciwna ograniczyła się bowiem do lakonicznego podtrzymania wcześniej wyrażonego stanowiska, pomimo że nowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej doprowadził do wszczęcia nowego postępowania w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, a zatem powinien on być załatwiony odrębnie - bez odwoływania się do wcześniejszych stanowisk. Już powyższe stwierdzenie przesądza o wadliwości decyzji wydanych przez stronę przeciwną, jednak skarżąca - z daleko posuniętej ostrożności procesowej - podejmie próbę odtworzenia stanowiska strony przeciwnej na podstawie pisma z dnia 30 stycznia 2014 r., do którego odesłano w piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. W dalszej części uzasadnienia skarżąca wskazała, że w sprawie doszło też do naruszenia art. 16 ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 17 ust. 1 ustawy poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r. z naruszeniem wymogów wynikających z tego przepisu, a w szczególności bez wskazania imion, nazwisk i funkcji osób, które zajęły stanowisko w toku postępowania o udostępnienie informacji, oraz bez oznaczenia podmiotów, ze względu na których dobra, o których mowa w art. 5 ust. 2 tej ustawy, wydano decyzję o odmowie udostępnienia informacji. W odpowiedzi na skargę OIRP wniosła o jej oddalenie. W uzasadnieniu podała, że skarga opiera się na wadliwym założeniu, iż pisma Dziekana OIRP z dnia 2 kwietnia 2014 r. i 9 maja 2014 r. stanowią decyzje administracyjne o odmowie udostępnienia informacji publicznej. Jak słusznie zauważyła to skarżąca, decyzję administracyjną powinny cechować przynajmniej cztery elementy. Do takich elementów należy oznaczenie organu administracji państwowej (w tym przypadku podmiotu wykonującego władztwo administracyjne), wskazanie adresata aktu, rozstrzygnięcie o istocie sprawy oraz podpis osoby reprezentującej organ administracji. Zdaniem OIRP wskazanych cech pozbawione są wymienione pisma Dziekana OIRP. Powyższe pisma nie zwierają rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jedynie nawiązują do wcześniejszej korespondencji prowadzonej przez Izbę ze skarżącą, w ramach której wyjaśniono wszelkie kwestie związane ze złożonym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Dalej podano, że Dziekan OIRP nie jest organem tej osoby prawnej. Zgodnie bowiem z art. 42 ust. 1 ustawy z dnia 6 lipca 1982 r. o radcach prawnych (Dz. U. z 2010r. nr 10, poz. 65 ze zm.) organami samorządu są: Krajowy Zjazd Radców Prawnych, Krajowa Rada Radców Prawnych, Wyższa Komisja Rewizyjna, Wyższy Sąd Dyscyplinarny, zgromadzenie okręgowej izby radców prawnych, rada okręgowej izby radców prawnych, okręgowa komisja rewizyjna i okręgowy sąd dyscyplinarny. Zatem w kontekście brzmienia art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, który stanowi, że obowiązek udostępnienia informacji publicznej ciąży na organach samorządów gospodarczych i zawodowych - wyłącznie taki podmiot (tj. rada okręgowej izby radców prawnych) mógłby podjąć ewentualną decyzję o odmowie udostępnienia informacji publicznej, co jednak w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Okoliczności te dowodzą tego, że nie można traktować zaskarżonych przez Spółkę pism Dziekana OIRP jako decyzji administracyjnych - nie zawierają bowiem rozstrzygnięć i nie zostały sporządzone i podpisane przez podmiot, który posiada kompetencję do wydania ewentualnej decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznej. Konsekwencją tego faktu jest zaś brak przedmiotu zaskarżenia w postaci decyzji administracyjnej, co w ocenie strony przeciwnej powinno skutkować odrzuceniem skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w związku z art. 3 § 2 pkt 1 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Z tych też przyczyn bezprzedmiotowe jest odnoszenie się do zarzutów skargi dotyczących naruszenia art. 17 ust. 2 ustawy w związku z art. 24 § 1 pkt 5 k.p.a. oraz art. 16 ust. 2 pkt 2 w związku z art. 17 ust. 1 ustawy regulujących zasady wydawania decyzji w przedmiocie odmowy udostępnienia informacji publicznych i ich weryfikacji, skoro nie mamy do czynienia z decyzjami administracyjnymi. Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi OIRP wyjaśniła, że udzieliła wyczerpującej odpowiedzi na pytania zadane przez stronę skarżącą, w pismach Dziekana OIRP z dnia 3 stycznia 2014 r. i z dnia 30 stycznia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), zwanej dalej p.p.s.a., Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. W ramach kontroli działalności administracji publicznej określonej w art. 3 § 2 p.p.s.a. mieści się orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Sąd orzeka także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosuje środki określone w tych przepisach. Powołane unormowania wyznaczają zakres przedmiotowy postępowania sądowoadministracyjnego, co także oznacza, że sąd administracyjny nie jest właściwy do rozpoznawania spraw, które nie zostały przytoczone w powołanych przepisach. Przedmiotem skargi w rozpoznawanej sprawie są pisma Dziekana OIRP z dnia 9 maja 2014 r. i z dnia 2 kwietnia 2014 r., które jak twierdzi skarżąca, że są to decyzje administracyjne o odmowie udostępnienia informacji publicznej. W piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. Dziekan OIRP wskazał, że nie widzi dostatecznych podstaw prawnych i faktycznych do zmiany wcześniej wyrażonego stanowiska w sprawie (pismo z dnia 30 stycznia 2014 r. i z dnia 6 marca 2014 r.), a w piśmie z dnia 9 maja 2014 r. podał, że podtrzymuje stanowisko wyrażone w piśmie z dnia 2 kwietnia 2014 r. W pierwszej kolejności należało ocenić, czy zaskarżone pismo z dnia 2 kwietnia 2014 r. i z dnia 9 maja 2014 r. jest aktem administracyjnym wymienionym w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., a w szczególności, czy są to decyzje administracyjne. W orzecznictwie sądowym przyjmuje się, że decyzją administracyjną w rozumieniu art. 104 k.p.a. jest akt administracyjny stanowiący przejaw woli administracyjnych w państwie organów, wydany na podstawie powszechnie obowiązującego prawa administracyjnego lub finansowego, o charakterze władczym i zewnętrznym, rozstrzygający konkretną sprawę, konkretnie określonej osoby fizycznej lub prawnej w postępowaniu unormowanym przez przepisy proceduralne (por. uzasadnienie uchwały Izby Cywilnej i Administracyjnej Sądu Najwyższego z dnia 5 lutego 1988 r., III AZP 1/88, opubl. OSPiKA 1989, Nr 3, poz. 59). W orzecznictwie administracyjnym utrwalony jest pogląd, że pisma zawierające rozstrzygnięcie w sprawie załatwionej w drodze decyzji są decyzjami, pomimo nieposiadania w pełni formy przewidzianej w art. 107 § 1 k.p.a, jeżeli tylko zawierają minimum elementów niezbędnych dla zakwalifikowania ich jako decyzji (por. wyrok NSA z dnia 20 lipca 1981, sygn. SA 1163/81). Jednocześnie za minimum elementów decyzji administracyjnej traktuje się cztery składniki, takie jak: oznaczenie organu, adresata decyzji, czyli strony, rozstrzygnięcie i podpis osoby uprawnionej do jej wydania Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy stwierdzić należy, że zaskarżone pisma nie są decyzjami administracyjnymi w rozumieniu art. 107 § 1 k.p.a., gdyż nie zawierają one minimum elementów, o których mowa w powołanym przepisie, ponieważ nie zwierają rozstrzygnięcia o odmowie udostępnienia informacji publicznej, a jedynie nawiązują do pisma z dnia 30 stycznia 2014 r. i z dnia 6 marca 2014 r., w których poinformowano skarżącą w kwestiach związanych ze złożonym wnioskiem o udzielenie informacji publicznej. Z tej racji zaskarżone w niniejszej sprawie pisma należy uznać, jako pisma informacyjne, i że nie stanowią one rozstrzygnięcia merytorycznego, na które przysługuje skarga do Sądu. W tym stanie rzeczy należy uznać, że skarga w jako niedopuszczalna podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. (pkt I sentencji postanowienia). O zwrocie wpisu sądowego Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. w pkt II sentencji postanowienia.