II SAB/Wa 527/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA – Anna Mierzejewska Sędzia WSA – Adam Lipiński Sędzia WSA – Stanisław Marek Pietras (spraw.) Protokolant – starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi L. S. na bezczynność P. Sp. z o.o. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej 1. zobowiązuje P. Sp. z o.o. do rozpoznania wniosku L. S. z dnia [...] maja 2014 r. o udostępnienie informacji publicznej, w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami postępowania, 2. stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od P. Sp. z o.o. na rzecz skarżącego L. S. kwotę 100 zł (sto złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania. Skarżący L. S. pismem z dnia [...] maja 2014 r. zwrócił się do P. Sp. z o.o. o udzielenie, na podstawie art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2001 r. Nr 112, poz. 1198), informacji publicznej i przesłania skanów dokumentów na wskazany adres mailowy, dotyczącej wykonania umowy "Dostawa komputerów stacjonarnych i przenośnych dla Spółek G.", znak postępowania: (Nr sprawy prowadzonej przez P. S.A. ul. [...], [...]: [...]), której przedmiotem była sukcesywna dostawa komputerów stacjonarnych, przenośnych (notebooki), monitorów oraz stacji dokujących dla P. S.A. (zwanej dalej P.) oraz spółek G. i odpowiedzi na pytania: 1) czy wykonawcy ww. zamówienia publicznego naliczone zostały kary umowne z tytułu nienależytego wykonania umowy? 2) w przypadku, gdy wykonawcy zostały naliczone kary umowne z tytułu nienależytego wykonania umowy wniósł o udostępnienie wszystkich dokumentów dotyczących naliczenia przedmiotowych kar umownych, w szczególności protokołów odbioru poszczególnych nienależycie wykonanych dostaw, not księgowych stanowiących podstawę do zaksięgowania przez zamawiającego kar umownych, korespondencji prowadzonej z wykonawcą w sprawie kar umownych, 3) czy wykonawca skierował do sądu pozew o zapłatę należności z tytułu wykonania wyżej wymienionego zamówienia publicznego? 4) w przypadku, gdy wykonawca skierował do sądu pozew o zapłatę należności z tytułu wykonania wyżej wymienionego zamówienia publicznego wniósł o udostępnienie pozwu, odpowiedzi na pozew lub sprzeciwu lub zarzutów od nakazu zapłaty oraz zapadłych w sprawie orzeczeń sądowych. Pismem z dnia [...] czerwca 2014 r. Prezes Zarządu P. Sp. z o.o. odpowiedział skarżącemu, że wnioskowane dane nie mają charakteru informacji publicznej i w związku z tym nie zostaną udostępnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia [...] lipca 2014 r., skarżący L. S. zarzucił P. Sp. z o.o. bezczynność w zakresie rozpoznania jego wniosku z dnia [...] maja 2014 r. i wniósł o zobowiązanie P. Sp. z o.o. do udzielenia żądanej informacji oraz zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania. W uzasadnieniu – powołując się na opisany powyżej stan faktyczny – podał, że P. Sp. z o.o. jest podmiotem zobowiązanym do udostępniania informacji publicznej, bowiem właścicielem 100% udziałów spółki jest P. S.A. (po połączeniu z P. S.A.). Natomiast zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 5 ustawy o dostępie do informacji publicznej obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Stosownie zaś do art. 4 pkt 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy dominującym – rozumie się przez to przedsiębiorcę, który posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad innym przedsiębiorcą, a zgodnie z pkt 4 pod pojęciem przejęcia kontroli rozumie się wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności: dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z innymi osobami. Dalej podał, że wnioskowana informacja stanowi informację publiczną, bowiem w ujęciu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują względnie gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść dokumentów urzędowych, wystąpień, a także ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej bądź podmioty gospodarujące mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Zatem będą to także informacje związane z zamówieniami publicznymi, w zakresie objętym regulacjami ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. – Prawo zamówień publicznych. Informacja dotycząca naliczenia kar umownych oraz wypłaty wynagrodzenia z tytułu wykonywania umowy, wniesionych spraw sądowych dotyczących wypłaty wynagrodzenia w ramach zawartej umowy zawiera informację o działalności podmiotu, który gospodaruje mieniem Skarbu Państwa – P. Sp. z o.o. W art. 8 tej ustawy sformułowano zasadę jawności postępowania o udzielnie zamówienia, zaś w art. 139 ust. 3 stwierdzono, że umowy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Konsekwencją tej treści regulacji jest stwierdzenie, że stan realizacji umów mający odzwierciedlenie w dokumentach znajdujących się u zamawiającego, stanowi również informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Żądane we wniosku informacje stanowią zatem informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz podlegają udostępnieniu, zgodnie z art. 6 ust. 1 tej ustawy, bowiem domaga się on udzielenia informacji w zakresie naliczenia kar umownych oraz dotyczących wypłaty wynagrodzenia wykonawcy zamówienia publicznego, a więc udzielenia informacji dotyczącej zamówienia publicznego. Tego rodzaju informacje winny być w posiadaniu zamawiającego, chociażby w sporządzanych na bieżąco dokumentach, takich jak protokoły odbioru poszczególnych nienależycie wykonanych dostaw, noty księgowe stanowiące podstawę do zaksięgowania przez zamawiającego kar umownych, korespondencja prowadzona z wykonawcą w sprawie kar umownych. W dalszej części wskazał, że informacją publiczną jest zarówno treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, które na gruncie tej ustawy zostały zobowiązane do udostępniania informacji mających walor informacji publicznej, treści wystąpień, opinii i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie od tego do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą, jak również treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do każdego organu władzy publicznej, związanych z nimi, bądź w jakikolwiek sposób ich dotyczących. Niewątpliwie zatem żądane informacje stanowią informację publiczną. W odpowiedzi na skargę P. Sp. z o.o. wniosła o jej oddalenie, a wskazując na dotychczasowe ustalenia faktyczne dodała, że skarga na bezczynność jest bezzasadna z uwagi na fakt, iż informacje objęte wnioskiem z dnia nie stanowią informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 ustawy, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu tej ustawy i podlega udostępnieniu oraz ponownemu wykorzystywaniu na zasadach i w trybie w niej określonych. W orzecznictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona przez szeroko rozumiane władze publiczne, a także inne podmioty, które tę władzę realizują względnie gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, w zakresie tych kompetencji. Informację publiczną stanowi treść dokumentów urzędowych, wystąpień, a także ocen dokonywanych przez organy władzy publicznej bądź podmioty gospodarujące mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, niezależnie od tego, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Powyższy przepis stanowi ustawową regulację konstytucyjnej normy zawartej w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, która daje obywatelowi prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Odnosząc powyższą definicję informacji publicznej do przedmiotowej sprawy stwierdzono, że informacje objęte wnioskiem, a dotyczące wykonania umowy dla zamówienia pn. "Dostawa komputerów stacjonarnych i przenośnych dla Spółek G.", w tym m.in. informacja, czy wykonawcy zamówienia zostały naliczone kary umowne z tytułu nienależytego wykonania umowy, protokoły odbiorów poszczególnych dostaw, noty księgowe, korespondencja z wykonawcą, czy też informacja o skierowaniu do sądu pozwu o zapłatę należności z tytułu wykonania tego zamówienia, nie stanowią informacji publicznej. Informacje te nie dotyczą bowiem ani działalności władz publicznych, ani innego podmiotu, który tę władzę realizuje względnie gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Podkreślono, że Spółka jest spółką prawa handlowego utworzoną zgodnie z przepisami ustawy z dnia 15 września 2000 r. – Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2013 r., poz. 1030). Spółka nie wykonuje zadań władzy publicznej, czy to przypisanych jej w ustawie, czy to w drodze porozumienia administracyjnego, jak również nie gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. W szczególności Spółka nie stanowi jednoosobowej spółki Skarbu Państwa. Kapitał zakładowy Spółki należy bowiem w całości (100%) do spółki publicznej P. S.A. notowanej na [...] Giełdzie Papierów Wartościowych, której akcje znajdują się w obrocie publicznym. Wobec powyższego, jakkolwiek wykonanie umowy, której dotyczy wniosek skarżącego dotyczy gospodarowania majątkiem Spółki, to jednak brak jest jakichkolwiek podstaw jurydycznych do uznania, że dotyczy gospodarowania mieniem komunalnym albo majątkiem Skarbu Państwa. Działalność prowadzona przez Spółkę mieści się w ramach gwarantowanej konstytucyjnie zasadzie wolności działalności gospodarczej (art. 22 Konstytucji RP) i stanowi sferę działalności prywatnej, a nie publicznej. Spółka została powołana do życia jako spółka projektowa w ramach G. w związku z utworzeniem nowej linii biznesowej mającej na celu wytwarzanie energii elektrycznej z wykorzystaniem energetyki jądrowej. Zadaniem Spółki jest przygotowanie i realizacja określonego przedsięwzięcia inwestycyjnego (budowa elektrowni jądrowej) o charakterze gospodarczym, realizowanego w oparciu o zasadność ekonomiczną przedsięwzięcia. Przy czym aktualnie Spółka nie jest wytwórcą energii elektrycznej, ani nie spełnia warunków uzyskania koncesji na prowadzenie takiej działalności. Zatem informacje dotyczące wykonania przedmiotowej umowy na dostawę sprzętu komputerowego stanowią tajemnicę handlową zarówno Spółki, jak i kontrahentów Spółki, z którymi została zawarta ta umowa. Powyższej oceny prawnej nie zmienia fakt, iż jak wskazano w skardze, zawarcie przedmiotowej umowy było poprzedzone postępowaniem o udzielenie zamówienia publicznego sektorowego w rozumieniu przepisów ustawy – Prawo zamówień publicznych, przeprowadzonego przez P. S.A., jako zamówienie wspólne na rzecz poszczególnych spółek z G. Istotnie w myśl postanowienia art. 139 ust. 3 ustawy – Prawo zamówień publicznych, umowy zawierane na podstawie tej ustawy są jawne i podlegają udostępnianiu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Należy przy tym uznać, iż wskazany przepis ustawy stanowi samodzielną podstawę materialnoprawną do udostępnienia takiej informacji, niezależnie od jej kwalifikacji według kryteriów określonych w art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Podobnie ustawa – Prawo zamówień publicznych przewiduje jawność samego postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (art. 8), z zastrzeżeniem ochrony tajemnicy przedsiębiorstwa. Udostępnienie dokumentacji postępowania następuje na zasadach określonych w art. 96 ustawy – Prawo zamówień publicznych oraz przepisów rozporządzenia wydanego na podstawie art. 96 ust. 5 tej ustawy. Wobec powyższego udostępnianie dokumentacji postępowania o udzielenie zamówienia publicznego, jak też samej umowy zawartej w wyniku rozstrzygnięcia takiego postępowania, dokonywane jest niezależnie od ich kwalifikacji według art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Biorąc pod uwagę katalog podmiotów zobowiązanych do stosowania procedur udzielania zamówień publicznych (art. 3 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych) można dojść do przekonania, iż w przypadku szeregu postępowań o udzielenie zamówienia publicznego i zawartych w ich wyniku umów, będą spełnione przesłanki kwalifikacji tych informacji jako informacji publicznych według art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej (gospodarowanie majątkiem komunalnym albo Skarbu Państwa, informacja o działalności podmiotów wykonujących władzę publiczną). Nie oznacza to jednak, iż de iure w każdym przypadku postępowania o udzielenie zamówienia publicznego mamy do czynienia z informacją publiczną. Podstawa jurydyczna dla takiego stanowiska nie wynika bowiem ani z przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, ani z ustawy – Prawo zamówień publicznych. Oznacza to, iż samo powołanie się na zastosowanie ustawy – Prawo zamówień publicznych, nie jest wystarczające dla uznania danej informacji za informację publiczną. Dopiero wykazanie, iż dotyczy ona spraw publicznych, np. dysponowania majątkiem komunalnym lub Skarbu Państwa, pozwala na zakwalifikowanie jej do kategorii informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. W sytuacji zatem, gdy dana sprawa związana z zamówieniem publicznym nie odnosi się do spraw publicznych, nie mamy do czynienia z informacją publiczną w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Dotyczyć to będzie w szczególności podmiotów gospodarczych (przedsiębiorców) prowadzących działalność sektorową, zobowiązanych do stosowania procedur udzielania zamówień publicznych na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 4 ustawy – Prawo zamówień publicznych i z takim przypadkiem mamy do czynienia w niniejszej sprawie. W konsekwencji stanowisko skarżącego, że o kwalifikacji żądnych informacji jako informacji publicznych rozstrzyga fakt zastosowania do postępowania poprzedzającego zawarcie przedmiotowej umowy przepisów ustawy – Prawo zamówień publicznych, jest pozbawione uzasadnionych podstaw jurydycznych. W tym kontekście wskazano, iż o zakresie udostępnianych informacji z uwagi na zastosowanie do zawarcia określonej umowy procedur udzielania zamówień publicznych, rozstrzyga sama ustawa – Prawo zamówień publicznych. Ustawa ta w żadnym stopniu nie nakłada na podmioty zobowiązane do stosowania jej przepisów obowiązku udostępniania informacji dotyczących wykonania umowy, np. dokumentacji księgowej czy korespondencji z wykonawcą, ewentualnych sporów dotyczących jej wykonania, czy też rozstrzygnięć sądowych wydanych na gruncie wykonania takiej umowy. Oznacza to, iż udostępnienie takich informacji będzie uzależnione od kwalifikacji takich informacji jako informacji publicznej w rozumieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej. Jak wskazano natomiast powyżej, żądane informacje odnoszące się do wykonania umowy na dostawę sprzętu komputerowego, nie dotyczą spraw publicznych, nie są bowiem związane ani z wykonywaniem zadań władzy publicznej, ani z gospodarowaniem majątkiem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Z przyczyn opisanych powyżej należy również uznać, iż brak jest podstaw jurydycznych do zakwalifikowania Spółki do kategorii podmiotów zobowiązanych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, a w konsekwencji do udostępniania informacji na zasadach określonych w tej ustawie. Wyjaśniono też, że Spółka nie należy do żadnej z kategorii podmiotów zobowiązanych do stosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej, o których mowa w przepisach art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy, a w szczególności do podmiotów wskazanych w art. 4 ust. 1 pkt 5. Spółka nie wykonuje bowiem zadań władzy publicznej, ani nie gospodaruje mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Spółka nie jest przedsiębiorstwem energetycznym w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (Dz. U. z 2012 r., poz. 1059 z późn. zm.), nie prowadzi bowiem działalności w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliw albo energii lub obrotu nimi (arg. z art. 3 pkt 12 ustawy – Prawo energetyczne), a zatem nie wykonuje zadań publicznych w zakresie zaopatrywania społeczeństwa w energię elektryczną. Spółka jest spółką celową (SPV) powołaną do realizacji określonego projektu inwestycyjnego polegającego na budowie elektrowni jądrowej w związku z utworzeniem nowej linii biznesowej w G., co w żadnym stopniu nie oznacza przyznania Spółce statusu przedsiębiorstwa energetycznego w rozumieniu ustawy – Prawo energetyczne. Ponadto wartość przedmiotowej umowy na dostawę sprzętu komputerowego zawartej przez Spółkę nie przekracza kwoty, która w myśl postanowienia art. 133 ust. 1 ustawy – Prawo zamówień publicznych, obliguje Spółkę do stosowania jej przepisów. Zastosowanie przepisów tej ustawy do postępowania poprzedzającego jej zawarcie wynika zatem wyłącznie z faktu udzielenia zamówienia wspólnego na rzecz poszczególnych spółek G., którego łączna wartość przekroczyła próg stosowania ustawy – Prawo zamówień publicznych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z brzmieniem art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości m.in. poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Skarga analizowana pod kątem bezczynności organu zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 270), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, która obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1. decyzje administracyjne; 2. postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3. postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4. inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; 4a. pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach; 5. akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6. akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5 podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7. akty nadzoru nad działalnością jednostek samorządu terytorialnego; 8. bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4a. Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia wówczas, gdy organ zobowiązany do podjęcia – jak w rozpoznawanej sprawie – czynności, nie podejmuje jej w terminie określonym przez przepisy prawa. Powyższe oznacza więc, że zarzut bezczynności powinien się pojawić wówczas, gdy organ będąc właściwym w sprawie i zobowiązanym do podjęcia czynności, pozostaje w zwłoce. Skarga na bezczynność bowiem ma na celu spowodowanie wydania przez organ administracji publicznej oczekiwanego aktu. Mówiąc natomiast o dostępie do informacji publicznej i ewentualnej bezczynności w tym zakresie stwierdzić na samym początku należy, że Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej w art. 61 ust. 1 stanowi, iż obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa, zaś według ust. 2, prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu, przy czym tryb udzielania informacji, o których mowa w ust. 1 i 2, określają ustawy (ust. 3). Konkretyzacją natomiast tego prawa zajmuje się m.in. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. Nr 112, poz. 1198 ze zm.), gdzie w myśl art. 1, każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w tym akcie prawnym. Ponadto na podstawie art. 2 ust. 1, każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, co jednocześnie nie oznacza, że każdy podmiot jest zobligowany do jej udostępniania. Realizacja bowiem tego prawa spoczywa na określonych w ustawie podmiotach. I tak, zgodnie z art. 4 ust. 1 ustawy, obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej, 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych, 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zobowiązanymi do udostępnienia informacji publicznej są również organizacje związkowe i pracodawców reprezentatywne, w rozumieniu ustawy z dnia 6 lipca 2001 r. o Trójstronnej Komisji do Spraw Społeczno-Gospodarczych i wojewódzkich komisjach dialogu społecznego (Dz. U. Nr 100, poz. 1080 z późn. zm.), oraz partie polityczne (ust. 2). Wobec treści art. 4 ust. 1 pkt 5) ustawy nie budzi zatem wątpliwości fakt, że P. Sp. z o. o. jest podmiotem zobowiązany do udzielenia informacji publicznej. Bezspornym bowiem jest, że kapitał zakładowy spółki w całości, bowiem w 100%, należy do spółki publicznej P. S. A. Natomiast – jak słusznie wywodzi skarżący – zgodnie z art. 4 pkt. 3 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. z 2007 r. Nr 50, poz. 331 z późn. zm.), ilekroć w ustawie jest mowa o przedsiębiorcy dominującym – rozumie się przez to przedsiębiorcę, który posiada kontrolę, w rozumieniu pkt 4, nad innym przedsiębiorcą, a zgodnie z pkt 4) pod pojęciem przejęcia kontroli rozumie się wszelkie formy bezpośredniego lub pośredniego uzyskania przez przedsiębiorcę uprawnień, które osobno albo łącznie, przy uwzględnieniu wszystkich okoliczności prawnych lub faktycznych, umożliwiają wywieranie decydującego wpływu na innego przedsiębiorcę lub przedsiębiorców; uprawnienia takie tworzą w szczególności: dysponowanie bezpośrednio lub pośrednio większością głosów na zgromadzeniu wspólników albo na walnym zgromadzeniu, także jako zastawnik albo użytkownik, bądź w zarządzie innego przedsiębiorcy (przedsiębiorcy zależnego), także na podstawie porozumień z innymi osobami. Skoro zatem P. S.A. prowadzi działalność gospodarczą w zakresie wytwarzania, przetwarzania, magazynowania, przesyłania, dystrybucji paliwa albo energii lub obrotu nimi w myśl art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 10 kwietnia 1997 r. – Prawo energetyczne (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1095 ze zm.), a więc wykonuje zadania publiczne, to tym samym P. Sp. z o.o. będąc przez nią zdominowana i kontrolowana w myśl wskazanych już wyżej przepisów, to tym samym jest ona zobowiązana do udzielenia informacji publicznej. Wskazać również należy, że informacją publiczną w rozumieniu ustawy jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Zatem jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej i podmioty niebędące organami administracji publicznej, treść wystąpień, opinii i ocen przez niedokonywanych niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Ponadto informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej lub podmiotu niebędącego organem administracji publicznej związanych z nimi bądź w jakikolwiek sposób dotyczących ich i są nimi zarówno treść dokumentów bezpośrednio przez nie wytworzonych, jak i te, których używają przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet jeżeli nie pochodzą wprost od nich. Niezależnie od powyższego, aby konkretna informacja posiadała walor informacji publicznej, to musi się odnosić do sfery faktów. W dalszej części stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 14 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot obowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku. Zatem żądana przez skarżącego informacja w postaci udzielenia odpowiedzi na wskazane już na wstępie pytania zawarte we wniosku z dnia [...] maja 2014 r., a dotyczące wykonania umowy "Dostawa komputerów stacjonarnych i przenośnych dla Spółek G.", jest informacją publiczną w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej. Stwierdzić bowiem należy, że powyższe pytania nie odnoszą się do spraw organizacyjnych ani porządkowych, lecz do spraw publicznych, gdyż służą realizacji zadań publicznych, które cechuje powszechność i użyteczność dla ogółu, a także sprzyjanie osiąganiu celów określonych w Konstytucji i ustawie. Dodać w tym miejscu należy, że jeśli wnioskujący wskaże, że jest zainteresowany uzyskaniem dokumentów związanych z zamówieniami publicznymi, to realizacja jego wniosku musi przebiegać przy uwzględnieniu przepisów ustawy o dostępie do informacji publicznej, jak i ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. - Prawo zamówień publicznych (tekst jedn.: Dz. U. z 2010 r. Nr 113, poz. 759 z późn. zm.). W szczególności chodzi tu o art. 96 ust. 3 i art. 139 ust. 3 tej ostatniej ustawy. W myśl tych przepisów protokoły i umowy w sprawach zamówień publicznych są jawne i podlegają udostępnieniu na zasadach określonych w przepisach o dostępie do informacji publicznej. Przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej i przepisy ustawy – Prawo zamówień publicznych pozostają w stosunku do siebie w relacji przepisu ogólnego do szczególnego. Wynika z tego, że do spraw wszczętych w trybie dostępu do informacji publicznej, podmiot zobowiązany do udzielenia informacji publicznej stosuje przepisy ustawy o dostępie do informacji publicznej przy uwzględnieniu szczególnych unormowań ustawy – Prawo zamówień publicznych. W praktyce jawność umów i protokołów w sprawach zamówień publicznych wyłącza na gruncie ustawy o dostępie do informacji publicznej możliwość odmowy ich udostępnienia z powołaniem się na jakąkolwiek z tajemnic ustawowo chronionych. Innymi słowy mówiąc, w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej nie jest dopuszczalne wydanie decyzji odmawiającej udostępnienia umów i protokołów w sprawach zamówień publicznych, gdyż te są jawne. Nie oznacza to jednak, że ustawa – Prawo zamówień publicznych przez tego rodzaju zawarte w niej regulacje odbiera przymiot informacji publicznej innym, niż umowy, dokumentom posiadającym taki walor, a dotyczącym postępowań przetargowych i szeroko pojętej realizacji zamówień. Ustawa ta zawiera uregulowania szczególne, które należy uwzględniać przy stosowaniu trybu dostępu do informacji publicznej. Niezależnie od powyższego wskazać należy, że w myśl art. 2 ust. 1 ustawy, prawo do informacji publicznej przysługuje każdemu, z zastrzeżeniem art. 5, który ogranicza je z uwagi na ochronę informacji niejawnych oraz ochronę innych tajemnic ustawowo chronionych. Nie jest przy tym wymagane wykazanie ani interesu publicznego, ani celu, w jakim uzyskana informacja zostanie wykorzystana. Jedynie w przypadku informacji przetworzonej, stosownie do treści art. 3 ust. 1 ustawy, ustawodawca wprowadził wymóg wykazania, że uzyskanie informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Dodać również należy, że według art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem ust. 2 i art. 15 ust. 2, a jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Zatem w świetle powyższych rozważań, spełniona została przesłanka przedmiotowa zastosowania ustawy o dostępie do informacji publicznej w odniesieniu do wniosku skarżącego. Tymczasem w rozpoznawanej sprawie bezspornym jest, że do dnia wyrokowania, P. Sp. z o.o. nie udzieliła skarżącemu żądanej informacji w zakresie jego wniosku z dnia [...] maja 2014 r. i tym samym, pozostaje w bezczynności do chwili obecnej. Stwierdzić również należy, że stwierdzona bezczynność nie miała charakteru kwalifikowanego i wynikła raczej z niezrozumienia intencji skarżącego i innej interpretacji prawa, a zatem nie nastąpiła z rażącym naruszeniem prawa, bowiem nie świadczy ona o lekceważeniu, bądź ignorowaniu skarżącego. W tym stanie rzeczy, na mocy art. 149 ust. 1 w zw. z art. 132, a w sprawie kosztów na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 i art. 209 cytowanej już wyżej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, należało orzec jak w sentencji wyroku.