VII SA/Wa 1038/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Izabela Ostrowska ( spr.), , Sędzia WSA Mirosława Kowalska, Sędzia WSA Halina Emilia Święcicka, Protokolant spec. Agnieszka Wrzodak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014r. sprawy ze skargi [...] z siedzibą w [...] na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014 r. znak [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji I. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] marca 2014r. II. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu do czasu uprawomocnienia się niniejszego wyroku. III. zasądza od Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego na rzecz skarżącego [...] z siedzibą w [...]kwotę 200 zł. (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Decyzją z dnia [...] marca 2014r., znak: [...] Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego na podstawie art. 156 §1, art. 157 § 1 oraz art. 158 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r.–Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013r, poz. 267), zwanej dalej kpa odmówił stwierdzenia na wniosek [...] z siedzibą w [...] nieważności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...] utrzymującej w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego dla miasta [...] z dnia [...] października 2013r., nr [...], znak: [...] umarzającą postępowanie w sprawie zgodności z przepisami prawa budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na działce nr [...] (aktualnie po podziale działki nr [...] - na działce nr [...]) przy ul. [...] w [...]–[...]. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, że w inkryminowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. [...]v Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że wykonanie przez inwestora robót budowlanych w warunkach wymienionych w art. 50 ust. 1 Prawa budowlanego nie jest samo w sobie przesłanką do wydania decyzji nakazowej, o której mowa w art. 51 ust. 1. Wyjaśnił, że warunkiem wydania takiej decyzji jest stwierdzenie, że wykonane roboty naruszają przepisy. W przeciwnym razie nie istnieje potrzeba ani możliwość wydania w sprawie decyzji merytorycznej, wskutek czego postępowanie powinno być umorzone w trybie art. 105 § 1 kpa. Organ wojewódzki ustalił, że w rozstrzyganym przypadku nie ma podstaw, aby w stosunku do efektu robót budowlanych, które są przedmiotem postępowania wydać decyzję mającą podstawę w art. 51 Prawa budowlanego. Na podstawie materiału dowodowego zebranego w sprawie stwierdził, iż przy ich realizacji nie doszło do naruszenia przepisów techniczno-budowlanych. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że roboty budowlane związane z realizacją spornej inwestycji, wykonane w 2005r., polegały na montażu na istniejącym maszcie antenowym wieży [...] Sp. z o.o. 3 anten sektorowych typu Kathrein 739686 (o parametrach: h = 2,58 m, częstotliwość 900 Mhz, izotropowa moc promieniowania 676 W), jednej anteny radioliniowej MW HPSlim - 06212S (h=0,50 izotropowa moc promieniowania 676W) oraz "montażu" u podstaw wieży prefabrykowanego żelbetonowego kontenera technicznego wraz z okablowaniem pomiędzy kontenerem technicznym i antenami oraz wykonaniu przyłącza energii elektrycznej do kontenera technicznego. Ww. roboty budowlane wykonano na podstawie zgłoszenia do organu administracji architektoniczno- budowlanej z dnia [...] lutego 2005r., przyjętego bez sprzeciwu. Organy nadzoru budowlanego ustaliły ponadto, że sporna inwestycja została wykonana zgodnie z dokonanym zgłoszeniem do organu administracji architektoniczno-budowlanej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że organ wojewódzki w uzasadnieniu kontrolowanej decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. wskazał, że zważywszy na wykonanie u podstaw istniejącej wieży prefabrykowanego kontenera, przedmiotowe roboty budowlane wymagały uzyskania pozwolenia na budowę. Wskazał, iż w przedmiotowej sprawie nie znajduje zastosowania przepis art. 48 Prawa budowlanego z 1994r., lecz dyspozycja art. 51 Prawa budowlanego. Dalej, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podał, że w 2008r. dokonano demontażu anten sektorowych zamontowanych w 2005r., a w ich miejsce zamontowano 3 nowe anteny Kathrein typu 742272 o parametrach: h -2,63, częstotliwość -2170 MHz, izotropowa moc promieniowania 3384,4W. Ponadto, zmieniono moc nadawania anteny radioliniowej, dokonano montażu urządzenia ACS dla pasma UMTS. Wykonano również roboty budowlane polegające na wykonaniu dodatkowej instalacji po istniejącej drodze kablowej, zamontowano dodatkowe wyposażenie elektryczno-przesyłowe w kontenerze bazowym. W ocenie [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego, montaż ww. anten na istniejącym nośniku nie wymagał ani pozwolenia na budowę ani zgłoszenia. Zgodnie bowiem z przepisem art. 30 ust. 1 pkt 3 lit. b Prawa budowlanego, w brzmieniu obowiązującym w dacie zamontowania nowych anten, zgłoszenia właściwemu organowi wymaga z zastrzeżeniem art. 29 ust. 3, instalowanie urządzeń o wysokości powyżej 3 m na obiektach budowlanych. Zatem montaż anten o wysokości 2,63 m nie wymaga zgłoszenia organowi administracji architektoniczno-budowlanej. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie ( przede wszystkim protokołu oględzin przeprowadzonych przez pracowników PINB dla miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2006r., protokołów kontroli przeprowadzonych przez pracowników PINB dla miasta [...] z dnia [...] listopada 2008r. i z dnia [...] czerwca 2013r. i dołączonej do ww. protokołów dokumentacji zdjęciowej) nie wynika, że roboty budowlane związane z realizacją spornej inwestycji uchybiają jakimkolwiek przepisom techniczno-budowlanym. Ponadto z protokołu z przeglądu okresowego rocznego obiektu sieciowego przeprowadzonego w dniu [...] września 2013r. przez S P wynika, że obiekt nadaje się do dalszej eksploatacji. Organ podał także, iż w prowadzonym postępowaniu administracyjnym ustalono, że zbudowana stacja bazowa telefonii komórkowej przy ul. [...] w [...] , składająca się z 3 anten sektorowych i jednej anteny radioliniowej, zamontowanych na wieży stalowej oraz kontenera technicznego o wymiarach 3,22 x 2,55 m w rzucie i 3,43 m wysokości, posadowionych na fundamencie betonowym w bezpośrednim sąsiedztwie wieży i połączenia kablowego, pomiędzy kontenerem technicznym i antenami nie spowodowała naruszenia przepisów aktualnie obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Miasta [...], co potwierdza pismo Prezydenta Miasta [...] z dnia [...] sierpnia 2013 r. Ponadto, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego zaznaczył, że ze sprawozdania z pomiarów pól elektromagnetycznych, sporządzonego przez Laboratorium Badawcze [...] w [...] Nr [...] z dnia [...] listopada 2008 wynika, że przebywanie w miejscach dostępnych dla ludności w okolicy stacji bazowej będącej przedmiotem pomiarów dozwolone jest bez ograniczeń. Mając na uwadze powyższe organy nadzoru budowlanego nie stwierdziły podstaw do zastosowania art. 51 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego. Nie stwierdzono również podstaw do zastosowania w omawianej sprawie art. 51 ust. 1 pkt 3 Prawa budowlanego, stanowiącego o nałożeniu decyzją obowiązku przedłożenia projektu budowlanego zamiennego, bowiem sporną inwestycję zrealizowano bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Na koniec uzasadnienia decyzji podjętej w dniu [...] marca 2014r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podkreślił, iż w orzecznictwie prezentowany jest pogląd, iż jeśli organ prowadzący postępowanie uzna, że wykonane roboty nie odpowiadają standardom prawa, w tym przepisom techniczno-budowlanym, wówczas na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 Prawa budowlanego, nakłada na inwestora obowiązek wykonania określonych czynności i robót, tak aby doprowadzić je do zgodności ze standardami. Natomiast, gdy ustalenia faktyczne prowadzą do wniosku, że roboty takiego dostosowania nie wymagają, gdyż odpowiadają prawu, wówczas organ kończy postępowanie w sprawie samowoli budowlanej decyzją umarzającą postępowanie. Decyzja taka legalizuje wykonane roboty. Organ wskazał także, iż w judykaturze wyrażane jest także stanowisko, zgodnie z którym ustalenie przez organ nadzoru budowlanego tego, że wykonane w warunkach samowoli roboty są zgodne z przepisami prawa i sztuką budowlaną i nie wymagają żadnych czynności ani robót, nie daje podstaw do przyjęcia, że zachodzi bezprzedmiotowość postępowania legalizacyjnego. Organ podkreślił, że rozbieżności w orzecznictwie wykluczają rażące naruszenie zastosowanego przepisu i nie mogą stanowić przesłanki do stwierdzenia nieważności aktu administracyjnego. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego stwierdził, że decyzja [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r., znak: [...] nie jest obarczona wadą rażącego naruszenia prawa jak również żadną z pozostałych wad prawnych enumeratywnie wymienionych w art. 156 § 1 pkt 1-7 kpa. Po rozpatrzeniu wniosku [...] z siedzibą w [...] o ponowne rozpatrzenie sprawy zakończonej ww. decyzją, Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] kwietnia 2014r., znak: [...] na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 kpa utrzymał w mocy własną decyzję z dnia [...] marca 2014r. W uzasadnieniu decyzji Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego podzielił stanowisko wyrażone w uzasadnieniu własnej decyzji z dnia [...] marca 2014r. Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego w podjętym rozstrzygnięciu dokonując kontroli decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013r. w trybie nieważnościowym nie stwierdził, by badana decyzja obarczona było wadami wskazanymi w art. 156 § 1 kpa. Zdaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego przeprowadzone postępowanie administracyjne wykazało, że brak jest podstaw do władczej ingerencji organów nadzoru budowlanego w stosunku do stacji bazowej telefonii komórkowej [...], zlokalizowanej na działce nr [...] ( aktualnie po podziale działki nr [...] - na działce nr [...]) przy ul. [...] w [...]. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014r. wniosło [...]" z siedzibą w [...] wnosząc o jej uchylenie oraz decyzji jej poprzedzającej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonej decyzji strona skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 156 § 1 pkt 2 w związku art. 7, 8, 107 § 3 kpa w powiązaniu z art. 2 Konstytucji RP w odniesieniu do art. 13 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka poprzez zaniechanie odniesienia się do zarzutów zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, co praktycznie uniemożliwi sądowi kontrolę takiej decyzji a organizację pozbawiło to naruszenie prawa do tego, aby jej zarzuty formułowane we wniosku były rozpatrzone. Ponadto organ nie wskazał, dlaczego inwestycja, która w dniu budowy wymagała obligatoryjnego udziału społeczeństwa jest legalna, pomimo że go nigdy nie przeprowadzono i tym samym naruszono przepisy Konwencji z Aarhus, 2) art. 105 § 1 kpa z uwagi na nie wskazanie, których z konstytutywnych elementów sprawy administracyjnej, o której mowa w art. 1 pkt 1 kpa odpadł, a więc sprawa będąca przedmiotem postępowania administracyjnego utraciła charakter sprawy administracyjnej lub nie miała takiego charakteru jeszcze przed wszczęciem postępowania. Ponadto organ nie wskazał jak inwestycja, która wymagała uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę a go nie posiadała spełnia wszystkie wymogi prawa, którym by podlegała w legalnym trybie. Dodatkowo organ sam sobie zaprzecza albowiem rozpatruje sprawę tak jakby miała jednak charakter administracyjny z uwagi, iż sprawa nie administracyjna nie zawiera treści merytorycznych. Ponadto organ cytuje wyroki NSA oraz WSA, których treści nie rozumie a pomija inne stanowisko w tym Prezesa NSA Profesora Romana Hausera, 3) art. 6, 7, 8 kpa w związku z art. 2 oraz 7 Konstytucji RP poprzez brak podania podstawy prawnej, która stanowi, że demontaż anten i montaż nowych i tym samym zmiana parametrów technicznych jest zwolniona z obowiązku uzyskania pozwolenia na budowę, pomimo, że zmienia parametry techniczne i użytkowe obiektu budowlanego (budowli). Ponadto organ po raz kolejny nie akceptuje poglądów a szczególnie wyroku NSA, który oddalił skargę [...] oraz WINB w [...] w dniu 19 lipca 2013 roku uznając identyczną inwestycje za rozbudowę obiektu budowlanego, 4) art. 3 pkt 7 a w związku z art. 48 ustawy Prawo budowlane poprzez zupełnie ich pominięcie, pomimo że w niniejszej sprawie winny mieć zastosowanie, 5) § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2004r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. U. z 2004r. Nr 254, poz. 2573 ze zm.) poprzez jego całkowite pominięcie pomimo istnienia obligatoryjnego obowiązku zsumowania anten sektorowych oraz radioliniowych oraz innych anten znajdujących się na istniejącym obiekcie ([...],[...]) albowiem są to parametry tego samego rodzaju, 6) art. 7, 8, 9, 107 § 1, 107 § 3 kpa poprzez nie udowodnienie, iż faktycznie inwestycja nie wymagała uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Strona skarżąca podniosła, że niemożliwym jest ocena wydanej decyzji albowiem organ nie zajął stanowiska czy wymiana anten powodująca zwiększenie mocy stacji bazowej telefonii komórkowej jest zwolniona z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnośnie zarzutu 5 strona skarżąca wskazała, iż organ pominął to najważniejsze zagadnienie bez wskazania przyczyny, co zdaniem strony skarżącej skutkuje koniecznością uchylenia decyzji ponieważ to nie Sąd powinien jako pierwszy tę okoliczność wyjaśniać. Strona zaznaczyła także, iż organ nie ustalił czy inwestycja wymaga lub nie uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Stosownie do dyspozycji art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, a więc prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez Sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.). W rozpoznawanej sprawie tego rodzaju wady i uchybienia wystąpiły, wobec czego skargę należało uwzględnić. Na wstępie należy podkreślić, iż zaskarżona decyzja Głównego Inspektora Nadzoru budowlanego z dnia [...] kwietnia 2014r. oraz poprzedzająca ją decyzja tego samego organu zapadły w nadzwyczajnym trybie stwierdzenia nieważności decyzji administracyjnej. Zgodnie z ugruntowanym w orzecznictwie i doktrynie stanowiskiem, o uznaniu naruszenia prawa za rażące decydują łącznie trzy przesłanki: oczywistość naruszenia prawa, charakter naruszonego przepisu oraz skutki gospodarcze i społeczne, które wywołuje decyzja. Oczywistość naruszenia prawa polega na rzucającej się w oczy sprzeczności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną. Oznacza to, że w sposób rażący może zostać naruszony wyłącznie przepis, który może być stosowany w bezpośrednim rozumieniu, to jest taki, który nie wymaga wykładni prawa. Natomiast skutki, które wywołuje decyzja uznana za rażąco naruszającą prawo, to skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - skutki gospodarcze lub społeczne naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie decyzji jako aktu organu praworządnego państwa (por. wyrok NSA z dnia 9 lutego 2005 r., OSK I 134/04). W ocenie Sadu najistotniejsze w sprawie niniejszej jest stwierdzenie, iż realizacja przedmiotowej inwestycji, polegającej na montażu na istniejącym maszcie antenowym wieży [...] Sp. z o.o. 3 anten sektorowych typu Kathrein 739686 (o parametrach: h = 2,58 m, częstotliwość 900 Mhz, izotropowa moc promieniowania 676 W), jednej anteny radioliniowej MW HPSlim - 06212S (h=0,50 izotropowa moc promieniowania 676W) oraz "montażu" u podstaw wieży prefabrykowanego żelbetonowego kontenera technicznego wraz z okablowaniem pomiędzy kontenerem technicznym i antenami oraz wykonaniu przyłącza energii elektrycznej do kontenera technicznego wykluczało w konsekwencji możliwość realizacji przedmiotowego obiektu budowlanego na podstawie zgłoszenia budowlanego i traktowanie go jedynie w kategoriach instalacji. Przepis art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane, w wersji obowiązującej również w dacie realizowania inwestycji, zawiera legalną definicję obiektu budowlanego, przez który należy rozumieć także budowlę stanowiącą całość techniczno-użytkową wraz z instalacjami i urządzeniami. W ocenie Sądu budowa stacji bazowej telefonii komórkowej w opisanej sytuacji stanowi całość techniczno-użytkową. Poszczególne elementy składające się na stację bazową telefonii komórkowej nie mogą działać oddzielnie. Przez budowlę należy rozumieć każdy obiekt budowlany niebędący budynkiem lub obiektem małej architektury. Stacji bazowej telefonii komórkowej nie można przy tym zaliczyć do urządzenia budowlanego (art. 3 pkt 9 ustawy - Prawo budowlane). Przez urządzenia budowlane, zgodnie z definicją legalną, należy rozumieć urządzenia techniczne związane z obiektem budowlanym, zapewniające możliwość użytkowania obiektu zgodnie z jego przeznaczeniem, jak przyłącza i urządzenia instalacyjne, w tym służące oczyszczaniu lub gromadzeniu ścieków, a także przejazdy, ogrodzenia, place postojowe i place pod śmietniki. Skoro zatem zrealizowana budowla stanowi całość techniczno-użytkową, to wymagała ona pozwolenia na budowę, zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 28 ust. 1 ustawy - Prawo budowlane. W ocenie Sądu rozpoznającego sprawę niniejszą zaskarżona decyzja oraz decyzja ją poprzedzająca zapadały z naruszeniem art. 156 § 1 pkt 2 kpa w związku z art. 105 § 1 kpa oraz art. 51 Prawa budowlanego. Podkreślić w tym miejscu należy, iż błędne jest stanowisko organów, iż brak sprzeciwu organu architektoniczno-budowlanego po złożeniu zgłoszenia w każdym przypadku sankcjonuje legalność wykonania zamierzonych robót. Nie budzi wątpliwości ani doktryny ani orzecznictwa, iż zaniechanie wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ, na skutek zgłoszenia budowy lub wykonywania robót budowlanych, objętych obowiązkiem uzyskania pozwolenia na budowę( a taka sytuacja miała miejsce) nie stanowi podstawy do uznania, iż obiekt budowlany w takiej sytuacji nie może podlegać rozbiórce, przy czym z woli ustawodawcy postępowanie naprawcze toczy się powinno w trybie art. 50, 51 Prawa budowlanego( por. Prawo budowlane Komentarz Zdzisława Kostki, wyd. Ośrodek Doradztwa i Doskonalenia Kadr Sp. z o.o. Gdańsk 2007, str. 98). Umknęło także uwadze organu, iż w 2008r. dokonano demontażu anten sektorowych zamontowanych w 2005r., a w ich miejsce zamontowano 3 nowe anteny Kathrein typu 742272 o parametrach: h -2,63, częstotliwość -2170 MHz, izotropowa moc promieniowania 3384,4W. Ponadto, zmieniono moc nadawania anteny radioliniowej, dokonano montażu urządzenia ACS dla pasma UMTS. Wykonano również roboty budowlane polegające na wykonaniu dodatkowej instalacji po istniejącej drodze kablowej, zamontowano dodatkowe wyposażenie elektryczno-przesyłowe w kontenerze bazowym. Również te roboty budowlane powinny być przez organ zakwalifikowane jako przebudowa lub rozbudowa obiektu budowlanego wymagające pozwolenia na budowę. Organy umarzając postępowanie nie wzięły pod uwagę potencjalnego oddziaływania tych urządzeń na otoczenie, biorąc pod uwagę typ anten, ich moc, azymuty i inne parametry, o których mowa w rozporządzeniu Rady Ministrów z 9 listopada 2004 r. w sprawie określenia rodzajów przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko oraz szczegółowych uwarunkowań związanych z kwalifikowaniem przedsięwzięcia do sporządzenia raportu o oddziaływaniu na środowisko (Dz. Nr 257, poz. 2573 z późn. zm.), co czyni uzasadnionym zarzut naruszenia § 4 cytowanego rozporządzenia. Zadaniem Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego była więc ocena , czy w sytuacji w której organ nadzoru budowlanego winien był przeprowadzić postępowanie naprawcze o którym mowa w art. 50 i 51 Prawa budowlanego, wydanie decyzji z dnia [...] grudnia 2013r. oraz poprzedzającej jej decyzji z dnia [...] października 2013r. o umorzeniu postępowania stanowiło rażące naruszenie prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 kpa. Należy przy tym mieć na uwadze, iż jak podkreśla się w doktrynie, istota bezprzedmiotowości postępowania polega na tym, że "Nastąpiło (...) takie zdarzenie prawne lub faktyczne, które spowodowało, że przestała istnieć ta szczególna relacja między faktem (sytuacją faktyczną danego podmiotu) a prawem (sytuacją prawną danego podmiotu), z którą prawo łączy obowiązek konkretyzacji normy w postaci wydania decyzji administracyjnej" (J. Zimmermann "Ordynacja podatkowa", s. 212 - pogląd powołany w "Komentarzu do Kodeksu postępowania administracyjnego". M. Matan, Cz. Martysz, G. Łaszczyca, do art. 105 k.p.a. kom. Lex 2010). Przy czym decyzja o umorzeniu postępowania nie rozstrzyga o materialnoprawnych uprawnieniach i obowiązkach strony. Wywiera ona inny skutek: przyjmuje, że nie ma przesłanek do merytorycznego orzekania co do istoty sprawy. Skutki tej decyzji mają charakter procesowy. Nie kształtuje się stosunek materialnoprawny. W tym kontekście w ocenie Sądu niedopuszczalne jest twierdzenie , iż wobec niestwierdzenia przesłanek z art. 50 ust. 1 prawa budowlanego nie było podstaw do przeprowadzenia postępowania naprawczego, o którym mowa w art. 51 w związku z art. 51 ust. 7 Prawa budowlanego co w konsekwencji doprowadziłoby do umorzenia postępowania. Skoro bowiem inwestycja wymagała pozwolenia na budowę to nieuprawnione było przyjęcie przez organy że postępowanie jest bezprzedmiotowe co uzasadniało umorzenie postępowania administracyjnego w oparciu o art. 105 § 1 k.p.a. W konsekwencji również nieuzasadnione jest stanowisko organu, że kontrolowana w postępowaniu nieważnościowym decyzja nie jest dotknięta żadną z wad wymienionych w art. 156 § 1 k.p.a. w szczególności wadą, o której mowa w pkt 2 tego przepisu. Skoro inwestor zrealizował inwestycję bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę to umorzenie postępowania w ramach nadzoru budowlanego niewątpliwie w sposób rażący narusza art. 105 kpa w związku z art. art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane. Konkludując - zasadne są zarzuty skarżącego Stowarzyszenia wskazujące na wadliwość zaskarżonej decyzji. Obowiązkiem organu była ocena legalności decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2013 r. z punktu widzenia zaistnienia przesłanek z art. 156 § 1 k.p.a. Taka ocena została przez organ przeprowadzona wadliwie co doprowadziło do wydania decyzji z naruszeniem przede wszystkim prawa materialnego to jest art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 50 i 51 ustawy – Prawo budowlane. Z tych wszystkich względów w oparciu o art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz art. 135 i 152 p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji. Rozstrzygnięcie o kosztach zostało oparte o treść art. 200 i 205 ww. ustawy.