II SA/Wa 697/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Mierzejewska, Sędziowie WSA Stanisław Marek Pietras, Adam Lipiński (spr.), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Sylwia Mikuła, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi G. S. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności rozkazu 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję z dnia [...] października 2013 r., 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Komendanta Głównego Policji na rzecz skarżącego G. S. kwotę 240 (słownie: dwieście czterdzieści) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania. Komendant Główny Policji decyzją z dnia [...] lutego 2014 r., działając na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 3 Kpa, utrzymał w mocy swoją poprzedzającą decyzję z dnia [...] października 2013 r., którą stwierdzono nieważność rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie ustalenia policjantowi – G. S. wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat na dzień [...] lutego 2013 r. w wysokości 10% i nadano temu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, co następuje: Raportem z dnia [...] lutego 2013 roku, (który wpłynął drogą służbową do Oddziału Prewencji Policji w K. w dniu [...] lutego 2013 roku) [...] G. S. zwrócił się o zaliczenie do wysługi lat, od której uzależniony jest wzrost uposażenia zasadniczego okresu pracy w gospodarstwie rolnym rodziców od dnia [...] lutego 1990 r. do dnia [...] stycznia 1994 r. oraz okresu ubezpieczenia w Kasie Rolniczego Ubezpieczenia Społecznego od dnia [...] stycznia 1994 r. do dnia [...] czerwca 1997 r. Komendant Wojewódzki Policji w [...], po przeprowadzeniu postępowania dowodowego, rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. uwzględnił ten wniosek, zaliczając wymienionemu do służby w Policji na dzień [...] lutego 2013 r. okres pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym rodziców w charakterze domownika, to jest 3 lata, 11 miesięcy i 1 dni oraz okres prowadzenia własnego gospodarstwa rolnego, to jest 3 lata, 5 miesięcy i 7 dni (łącznie 7 lat, 4 miesiące, 21 dni). W ocenie Komendanta Głównego Policji stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2013 r. jest zgodne z treścią art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, albowiem Komendant Wojewódzki Policji w [...] wydał przedmiotowy rozkaz personalny z rażącym naruszeniem art. 7, art. 77, art. 80 Kpa – to jest bez uprzedniego przeprowadzenia dowodów, niezbędnych dla wyjaśnienia istoty sprawy. Na poparcie powyższej tezy Komendant Główny Policji wskazał na podane poniżej wady dowodowe przedmiotowego rozkazu oraz wskazał na orzecznictwo sądów administracyjnych, uznające takie wady postępowania w tego typu sprawach za istotne uchybienia. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie ustalił, czy matka strony była rolnikiem. Skoro natomiast nie wiadomo, czy przedmiotowe gospodarstwo rolne stanowiło dla matki skarżącego główne źródła utrzymania, to nie można stwierdzić czy mogło ono mieć taki charakter dla wnioskodawcy pozostającego na utrzymaniu rodziców. Ponadto sam fakt posiadania przez rodziców strony tytułu prawnego do nieruchomości rolnej we wnioskowanym okresie nie oznacza prowadzenia przez nich gospodarstwa rolnego. Do wniosku z dnia [...] lutego 2013 r. nie zostały dołączone poświadczenia zameldowania świadków na terenie miejscowości, w której G. S. świadczył pracę we wnioskowanym okresie oraz dokumenty, iż wymieniony nie zamieszkiwał w internacie lub bursie szkolnej. W ocenie Komendanta Głównego Policji wydanie decyzji w oparciu jedynie o pisemne oświadczenia strony oraz świadków bez uprzedniego przeprowadzenia postępowania dowodowego jest niedopuszczalne i stanowi rażące naruszenie prawa. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie ustalił także odległości w jakiej od miejsca zamieszkania strony znajdowało się gospodarstwo rolne jej rodziców, nie wezwał również świadków do złożenia oświadczeń dotyczących pracy strony w gospodarstwie rolnym. Organ ten nie wyjaśnił także braku wykazania pracy w gospodarstwie rolnym w kwestionariuszu osobowym policjanta oraz w życiorysie oraz wątpliwości pogodzenia tej pracy z nauką w Technikum [...] przy Zespole Szkól [...] w P. Organ nie wyjaśnił rozbieżności pojawiających się w zakresie obszaru posiadanego przez rodziców G. S. gospodarstwa rolnego. Zgodnie bowiem z oświadczeniem wnioskodawcy powierzchnia przedmiotowego gospodarstwa rolnego wynosiła 13,687 ha, natomiast Starosta Powiatowy w P. w zaświadczeniu z dnia [...] stycznia 2013 r. potwierdził fakt istnienia gospodarstwa rolnego prowadzonego przez Z. S. w obrębie [...] gmina R. o powierzchni 3,1570 ha. Z zaświadczenia natomiast z dnia [...] marca 2011 r. Starosty K. wynika, iż Z. S. w rejestrze gruntowym miejscowości jako współwłaściciel gruntu o powierzchni 4,95 ha (od 1994 r. pow. wynosiła 1,87 ha - brak jednak danych w jakiej części) z A. S. Z aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 1996 r. Rep. A nr [...] wynika, iż rodzice strony byli właścicielami działek nr [...] o powierzchni 5,5800 ha położonych w [...], gmina S. oraz działek nr [...] o powierzchni łącznej 3,1570 ha położonych w [...], gmina R. oraz działek nr [...] o łącznej powierzchni 1,8700 ha położonych w [...], gmina S., obciążonych służebnością osobistą i prawem dożywotniego użytkowania na rzecz A. i S. małżonków S. Z tego aktu notarialnego wynika także, iż częścią składową działki [...] był dom mieszkalny oznaczony nr [...], stodoła, chlew i szopa, natomiast częścią składową działki nr [...] położonej w [...] był dom oznaczony nr [...], stodoła, chlew i szopa. Danym aktem rodzice strony darowali jej gospodarstwo rolne z zabudowaniami, w skład którego weszły działki nr [...] o powierzchni łącznej 3.1570 ha położone w [...] oraz działki nr [...] o powierzchni łącznej 1,8700 ha położone w [...], obciążone służebnością osobistą i prawem dożywotniego użytkowania na rzecz A. i S. małżonków S., zobowiązując obdarowanego do ustanowienia na rzecz darczyńców służebności osobistej i prawa dożywotniego użytkowania. Z aktu notarialnego Rep. A nr [...] wynika natomiast, iż Z. S. był właścicielem niezabudowanych działek nr [...] o łącznej powierzchni 3,0800 ha położonych w [...], gmina S., które przed dniem [...] stycznia 1994 r. były obciążone prawem dożywotniego użytkowania i służebnością mieszkania na rzecz A. i S. małżonków S., a które darował G. S. danym aktem notarialnym. Komendant Wojewódzki Policji w [...] nie wyjaśnił czy uprawa obszaru będącego własnością rodziców strony wymagała zaangażowania dodatkowych osób, w tym i G. S. Organ uwzględnił do procentowego wzrostu uposażenia zasadniczego z tytułu wysługi lat okres prowadzenia własnego gospodarstwa rolnego, tj. od dnia [...] stycznia 1994 r. do dnia [...] czerwca 1997 r., mimo iż [...] G. S. nie przedłożył żadnych dokumentów na potwierdzenie tej okoliczności. Z uwagi na powyższe wady, w ocenie Komendanta Głównego Policji, decyzja z dnia [...] października 2013 r. jest prawidłowa, a nadanie jej rygoru natychmiastowej wykonalności wynikało z treści art. 108 § 1 Kpa. Przy wydawaniu rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2013 r. przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] doszło do rażącego naruszenia: 1) art. 8 art. 9 art. 11 oraz art. 77 Kpa, poprzez zaniechanie przez organ zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego oraz nieustalenie w sprawie istotnych okoliczności faktycznych umożliwiających wydanie w sprawie prawidłowej decyzji administracyjnej; 2) art. 75 Kpa poprzez niedopuszczenie jako dowodu wszystkiego, co mogło przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, wbrew obowiązkowi wynikającemu z przepisów prawa; 3) art. 77 § 1 Kpa poprzez niezebranie i nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego; 4) art. 80 w związku z art. 7 Kpa polegającego na dowolnej ocenie zebranego w sprawie materiału dowodowego, skutkiem czego organ dokonał błędnych ustaleń faktycznych; 5) art. 81 Kpa poprzez niezastosowanie podstawowych zasad dotyczących postępowania dowodowego, tj. oparcie rozstrzygnięcia na okolicznościach, które nie mogą zostać uznane za udowodnione; 6) art. 107 Kpa poprzez brak wskazania w decyzji motywów rozstrzygnięcia, tj. uzasadnienia faktycznego i prawnego. Organ nie wskazał dlaczego pewne fakty uznał za udowodnione, nie skonkretyzował dowodów, na których się oparł oraz nie wyjaśnił przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, a także nie przedstawił argumentów przemawiających za przyjęciem interpretacji przepisów będących podstawą do wydania niniejszej decyzji; 7) art. 1 ust. 1 pkt 3 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy, art. 6 pkt 2 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników i art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 14 grudnia 1982 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników indywidualnych i członków ich rodzin oraz art. 1 ust. 1 pkt 1 ustawy o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy i art. 6 pkt 1 ustawy o ubezpieczeniu społecznym rolników poprzez uznanie policjanta za domownika, w okresie od dnia [...] lutego 1990 r. do dnia [...] stycznia 1994 r. oraz za rolnika prowadzącego indywidualne gospodarstwo rolne od dnia [...] stycznia 1994 r. do dnia [...] czerwca 1997 r. w sytuacji, gdy w postępowaniu administracyjnym nie zgromadzono dowodów na poparcie danej tezy. Odnosząc się do wniosków dowodowych G. S. zawartych we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, Komendant Główny Policji wskazał, że wnioskowane przez stronę dowody nie mogą być przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu nadzorczym. Dla oceny prawidłowości przedmiotowego rozkazu personalnego istotne są jedynie dowody zgromadzone w postępowaniu zakończonym tym rozkazem, czyli stan sprawy z daty tego rozstrzygnięcia. G. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę, w której zażądał: 1. uchylenie decyzji w całości, 2. wydanie orzeczenia o niezachodzeniu przesłanek nieważności rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., 3. przekazanie sprawy organowi drugiej instancji w celu rozpatrzenia sprawy w związku z wniesionym odwołaniem od rozkazu personalnego Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia [...] lipca 2013 r., 4. przeprowadzenia uzupełniającego postępowania dowodowego z dokumentów, w tym z dokumentów urzędowych zawierających zeznania świadków, wskazanych w uzasadnieniu, 5. zasądzenie zwrotu kosztów postępowania i zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podkreślił, iż w postępowaniu o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2013 r. złożył wiele dowodów w postaci dokumentów, na wykazanie prawidłowości tego rozkazu. Komendant Główny Policji do dowodów tych nie ustosunkował się. W dalszej części uzasadnienia skargi podnosił, że podważanie przez Komendanta Głównego Policji wiarygodności zeznań świadków jest niezasadne. Zeznania te zostały złożone w trybie przewidzianym w art. 3 § 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym pracowniczego stażu pracy. Są to zatem dokumenty urzędowe, sporządzone prawidłowo zgodnie z wymogami tej ustawy. Niedopuszczalne jest także stwierdzenie o braku wiarygodności tych zeznań. Także zarzut braku dołączenia poświadczenia zameldowania świadków na terenie miejscowość, w której skarżący świadczył pracą we wnioskowanym okresie oraz dokumentów poświadczających, że nie zamieszkiwał w internacie lub bursie szkolnej, nie wynika z żadnego przepisu prawa. Niemniej jednak skarżący w toku postępowania nadzorczego przedstawił takie dokumenty. Zarzuty niewykazania odległości w jakiej od miejsca zamieszkania znajdowało się gospodarstwo rolne rodziców skarżącego i niewezwania przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] świadków do złożenia oświadczeń dotyczących pracy skarżącego w tym gospodarstwie są chybione. Informacje te wynikały z aktu notarialnego z dnia [...] kwietnia 1996 r., zaś odległości zostały wskazane w zeznaniach świadków. Komendant Główny Policji nie wykazał dlaczego uczęszczanie do Technikum wykluczało pracę skarżącego w gospodarstwie rolnym, a nadto okres pobierania przez skarżącego nauki, wbrew twierdzeniom organu nie pokrywa się z okresem będącym przedmiotem zaliczenia do stażu służby. W aktach kontrolowanego postępowania nie ma także żadnych rozbieżności, co do powierzchni prowadzonego gospodarstwa rolnego (łącznie 13,687 ha). Załączone akty notarialne dotyczą różnych tytułów prawnych do różnych części tego gospodarstwa. Zarzut, jakby zaistniała wyżej wskazana rozbieżności miała wpływ na obowiązek ustalenia konieczności zaangażowania przez rodziców skarżącego dodatkowych osób, w tym samego skarżącego, do prac w gospodarstwie i uzależnienia uwzględnienia wniosku od wyniku tego ustalenia, jest w ocenie skarżącego całkowicie pozbawione sensu i podstawy prawnej, zwłaszcza w sprawie o stwierdzenie nieważności przedmiotowego rozkazu personalnego. Zarzut sporadycznej pomocy skarżącego w gospodarstwie rolnym i niewykazania przejęcia gospodarstwa po rodzicach jest sprzeczny ze wszystkimi dokumentami i zeznaniami złożonymi w niniejszym postępowaniu. W odpowiedzi na skargę Komendant Główny Policji wniósł o jej oddalenie. Podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i podkreślił, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] w postępowaniu zakończonym rozkazem personalnym z dnia [...] lipca 2013 r. nie dokonał wyjaśnienia istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy kwestii i waga tych naruszeń była istotna. Organ podkreślił także, iż na podobne naruszenia w zasadach wyjaśniania materiału dowodowego wielokrotnie wskazywał Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w swoich wyrokach, czyniąc z tych naruszeń podstawę do uchylenia podjętych z takimi naruszeniami decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 13 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), do rozpoznania sprawy właściwy jest wojewódzki sąd administracyjny, na którego obszarze właściwości ma siedzibę organ administracji publicznej, którego działalność została zaskarżona. W niniejszej sprawie sądem tym jest Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie. Natomiast zgodnie z treścią art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonej decyzji administracyjnej i to z przepisami obowiązującymi w dacie jej wydania. Innymi słowy, wojewódzki sąd administracyjny nie orzeka co do istoty sprawy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje legalność rozstrzygnięcia zapadłego w tym postępowaniu, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. Badana pod tym kątem skarga zasługuje na uwzględnienie aczkolwiek nie z przyczyn w niej zaprezentowanych. Komendant Główny Policji myli zasady stosowane do oceny prawidłowości rozstrzygnięć administracyjnych w trybach zwykłych, z zasadami oceny takich rozstrzygnięć stosowanych w postępowaniach szczególnych. Poprzez brak takiego rozróżnienia, w istocie z postępowania o stwierdzenie nieważności rozkazu personalnego uczynił quasi kolejną instancję, co jest niedopuszczalne. Postępowanie o stwierdzenie nieważności decyzji, przewidziane w art. 156 Kpa, jest jednym z postępowań szczególnych, a zatem może być prowadzone jedynie w granicach, zakreślonych przez ten przepis. Komendant Główny Policji zasadność swojego stanowiska wyrażonego w zaskarżonej decyzji upatruje w naruszeniu przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] przy wydawaniu kwestionowanego rozkazu personalnego norm proceduralnych, to jest art. 7, art. 8, art. 11, art. 75, art. 77, art. 80, art. 81 Kpa w kontekście braku dokonania wystarczających (w jego ocenie) ustaleń do zastosowania art. 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310) oraz uznania skarżącego za domownika w rozumieniu art. 6 pkt 1 i pkt 2 ustawy z dnia 20 grudnia 1990 r. o ubezpieczeniu społecznym rolników (Dz. U. Nr 7, poz. 24 ze zm.). Przy czym Komendant Główny Policji nie kwestionuje wprost poczynionych wówczas ustaleń, ale wskazuje na swoje wątpliwości, co do dogłębności zbadania wszystkich aspektów sprawy przez Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...]. Zasadności tego poglądu nie można podzielić. Zawarty w aktach osobowych materiał dowodowy na okoliczność pracy skarżącego w gospodarstwie rodziców oraz pracy we własnym gospodarstwie rolnym, na podstawie którego orzekał Komendant Wojewódzki Policji w [...] może być obecnie oceniany jako mniej lub bardziej przekonywujący. Jednakże nie można zasadnie stwierdzić, iż materiału tego w ogóle nie było, albo iż bark było jakichkolwiek dowodów na poparcie twierdzeń zawartych we wniosku policjanta o zaliczenie danych okresów do stażu służby. To, iż materiał dowodowy na okoliczność pracy skarżącego w gospodarstwie rodziców, może budzić wątpliwości i potrzebę dokonania dodatkowych ustaleń bądź wyjaśnień (w uzasadnieniu swojej decyzji wątpliwości te Komendant Główny Policji dokładnie omawia) i że w przypadkach postępowań zwykłych wątpliwości takie skutkują zazwyczaj uchyleniem podjętych z takimi wadami dowodowymi decyzji (organ wskazuje tu na liczne orzeczenia sądów administracyjnych), nie znaczy, iż uchybienia takie mogą mieć jakiekolwiek znaczenie w szczególnym postępowaniu nadzorczym, jakim jest przedmiotowe postępowanie. Wady natury dowodowej, mniej czy bardziej przekonywujące danie wiary danym dowodom przez organ, wymykają się generalnie z oceny dokonywanej w ramach nadzwyczajnego trybu kontrolnego przewidzianego w art. 156 Kpa. Dlatego w ocenie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie zarzuty formułowane przez Komendanta Głównego Policji na poparcie tezy o nieważności rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2013 r. nie są zasadne i uchybienia te (w takiej formie jak przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji) nie mogą stanowić podstawy do stwierdzenia nieważności przedmiotowego rozkazu. Twierdzenie przeciwne prowadziłoby do rażącego naruszenia zasady trwałości ostatecznej decyzji administracyjnej wskazanej w art. 16 Kpa (tu rzeczonego rozkazu personalnego) i w konsekwencji prowadziłoby do przekształcenia trybu nadzwyczajnego w kolejny zwykły tryb kontrolny rozstrzygnięć administracyjnych. Oczywiści teoretycznie można sobie wyobrazić rażące naruszenie przez dany organ zasad oceny materiału dowodowego, skutkujące zastosowaniem rozstrzygnięcia przewidzianego w art. 156 § 1 pkt 2 Kpa, ale tezę te można by uzasadnić absolutnym brakiem jakiegokolwiek postępowania dowodowego w takiej sprawie w której przeprowadzenie dowodów jest niezbędne, albo orzeczenie wbrew oczywistym i jednoznacznym dowodom zgromadzonym w danej sprawie, albo w przypadku gdy postępowanie administracyjne prowadzono rażąco naruszając podstawowe prawa strony do dowodzenia swoich racji. W niniejszej sytuacji do żadnej z takich sytuacji nie doszło. W uzasadnieniu rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2013 r. dokładnie wskazano na jakich przepisach prawa rozkaz ten wydano i powołano prawidłowe przepisy w tej materii - to jest: art. 1 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 ustawy z dnia 20 lipca 1990 r. o wliczaniu okresów pracy w indywidualnym gospodarstwie rolnym do pracowniczego stażu pracy (Dz. U. Nr 54, poz. 310), § 3 ust. 1, § 4 ust. 1 i 5, § 5 ust. 1 i 4 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (Dz. U. Nr 152, poz. 1732 ze zm.). Prawidłowo, zgodnie z treścią art. 106 ust. 1 ustawy o Policji wskazano na dzień (tu data złożenia wniosku) od którego ma biec wzrost uposażenia z tytułu zaliczenia do okresu służby okresów pracy w gospodarstwie rolnym i dokładnie rozgraniczono czasowo okres pracy we własnym gospodarstwie od okresu pracy w gospodarstwie rodziców zainteresowanego. Z akt sprawy wynika, iż w postępowaniu zakończonym wydaniem powyższego rozkazu personalnego z dnia [...] lipca 2013 r. zgromadzono dokumenty potwierdzające prowadzenie gospodarstwa rolnego przez rodziców skarżącego, dokumenty w postaci zeznań świadków na okoliczność pracy skarżącego w tym gospodarstwie i zamieszkiwania z rodzicami, dokumenty potwierdzające posiadanie przez skarżącego własnego gospodarstwa rolnego i uiszczanie przez niego opłat na KRUS z tego tytułu. Zatem nie można zasadnie przyjąć, iż Komendant Wojewódzki Policji w [...] rozstrzygnął sprawę bez zgromadzenia niezbędnego materiału dowodowego. Komendant Główny Policji nie wykazał także, aby zgromadzone w powyższym postępowaniu dokumenty były fałszywe. Natomiast Komendant Główny Policji zarzuca, iż ma wątpliwości czy rzeczywiście skarżący mógł świadczyć pracę w gospodarstwie rolnym swoich rodziców, skoro w tym czasie pobierał naukę w Technikum w P. i nie udokumentował, iż nie korzystał w czasie nauki ze szkolnego internatu oraz nie ustalono odległości szkoły od miejsca zamieszkania i czasu dojazdu. Dalsze zarzuty dotyczą zagadnienia jaki areał z prowadzonego przez rodziców skarżącego gospodarstwa rolnego stanowił ich własność. Czy poświadczono, iż świadkowie rzeczywiście zamieszkiwali w okolicy gospodarstwa rolnego prowadzonego przez rodziców skarżącego. Czy matka skarżącego udokumentowała zawód rolnika. Dlaczego pracy w gospodarstwie rolnym policjant nie wykazał w życiorysie oraz w kwestionariuszu przy przyjmowaniu do służby. Czy zaświadczenie o objęciu ubezpieczeniem rolniczym osoby posiadającej własne gospodarstwo rolne jest wystarczające do uznania prowadzenia tego gospodarstwa. Zatem wszystkie zarzuty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji nie wskazują na bezwzględne dowody, stwierdzające niezasadność przedmiotowego rozkazu personalnego, ale zarzuty te sprowadzają się jedynie do sfery wątpliwości, czy wyjaśniono wszelkie możliwe aspekty sprawy. Należy stanowczo tu podkreślić, iż sama sfera wątpliwości, co do prawidłowości zgromadzonego materiału dowodowego nie może stanowić podstawy do zastosowania instytucji nieważności ostatecznego rozstrzygnięcia administracyjnego. Aby udowodnić prawidłowość zaskarżonej decyzji oraz utrzymanej nią w mocy decyzji z dnia [...] października 2013 r. należałoby wprost wykazać fałszywość dowodów, na których oparto rozstrzygnięcie z dnia [...] lipca 2013 r., albo rażącą sprzeczność wówczas dokonanych ustaleń ze zgromadzonym materiałem dowodowym istniejącym wówczas w aktach sprawy. Takiej sprzeczności ani nieprawdziwości dowodów Komendant Główny Policji w swoich decyzjach nie wykazał. Z tych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 ppkt a) oraz art. 152 i art. 200 (w zakresie kosztów zastępstwa prawnego) ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku.