IV SA/Wa 1793/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Agnieszka Łąpieś-Rosińska, Sędziowie sędzia WSA Marta Laskowska-Pietrzak, sędzia WSA Krystyna Napiórkowska (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2013 r. sprawy ze skargi Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...]czerwca 2013 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania 1. uchyla zaskarżone postanowienie oraz utrzymane nim w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w O. z dnia [...] marca 2013 r. nr [...]; 2. zasądza od Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska na rzecz skarżącego Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z. kwotę 357 (trzysta pięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Zaskarżonym do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymał w mocy postanowienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] z dnia [...] marca 2013 r., którym odmówiono wszczęcia postępowania, z wniosku Stowarzyszenia [...] z siedzibą w Z., w sprawie wydania decyzji nakładającej obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych lub naprawczych. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy przedstawił następujący stan faktyczny sprawy. Pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. Stowarzyszenia [...], zwane dalej Stowarzyszeniem, zgłosiło wystąpienie szkody w środowisku w gatunku chronionym jakim jest bocian biały Ciconiaj ciconia. Podało, że do szkody doszło w sierpniu 2012 r. na farmie wiatrowej położonej w miejscowości S., gmina G., gdzie martwe bociany leżały w pobliżu transformatora znajdującego się w odległości około 100 m od elektrowni. Do wniosku dołączono sporządzoną dokumentację fotograficzną oraz wskazano świadka mogącego potwierdzić okoliczności opisanego zdarzenia, którym jest sołtys wsi S. – A.G. Zgłoszenie zostało dokonane na podstawie art. 24 ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. z 2007 r., Nr 75, poz. 493 ze zm.), zwanej dalej ustawą szkodową. Stowarzyszenie zaznaczyło, że z uwagi na objęcie bociana białego ścisłą ochroną gatunkową zasadne jest niezwłoczne podjęcie działań w celu wyjaśnienia sprawy. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] postanowieniem z dnia [...] marca 2013 r. wydanym na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy szkodowej odmówił wszczęcia postępowania zmierzającego do wydania decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska- P. S.A. Oddział [...], Rejon [...], obowiązek przeprowadzenia działań zapobiegawczych w związku z wystąpieniem bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku chronionym- bocianie białym (Ciconia ciconia). RDOŚ podał, że podjął w przedmiotowej sprawie postępowanie wyjaśniające, które zmierzało do wszczęcia postępowania właściwego, bądź odmowy jego wszczęcia na podstawie przepisów ustawy szkodowej. Wskazał, że uzyskał od Burmistrza G. kserokopię decyzji z dnia [...] kwietnia 2008 r. o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia polegającego na budowie 23 elektrowni wiatrowych, kserokopię analizy po realizacyjnej pomiarów hałasu oraz mapę poglądową wskazującą lokalizację miejsc kolizji bocianów. Zaznaczył, że jednocześnie Burmistrz G. wskazał, iż martwe bociany przed utylizacją zostały poddane oględzinom przez lekarza weterynarii, którego zdaniem zginęły one porażone prądem. W tej sytuacji organ pierwszej instancji uznał za zasadne wystąpić do Burmistrza G. o przesłanie kopii opinii lekarza weterynarii, który dokonał oględzin martwych bocianów oraz kopii raportu o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia polegającego na budowie zespołu elektrowni wiatrowych w obrębach geodezyjnych; [...], gmina G. Jednocześnie organ zawiadomieniem z dnia 18 stycznia 2013 r. poinformował strony, że postępowanie, wyjaśniające nie zostanie zakończone w terminie określonym w art 35 k.p.a. wskazując, że przyczyną zwłoki jest konieczność zebrania materiału dowodowego, który pozwoli potwierdzić bądź wykluczyć konieczność sankcjonowania obowiązku podjęcia przez podmiot korzystający ze środowiska, działań naprawczych szkody w środowisku. Na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego organ pierwszej instancji ustalił, że podmiotem korzystającym ze środowiska, który powinien podjąć działania zapobiegawcze polegające na zminimalizowaniu kolizji ptaków z urządzeniami elektroenergetycznymi jest spółka P. S.A. Dystrybucją energii w rejonie, miejscowości S., gmina G. zajmuje się białostocki oddział P. S.A., w którego strukturze są wyodrębnione rejony, w tym właściwy miejscowy dla omawianego terenu Rejon Energetyczny [...]. Podał, że pismem z dnia 23 stycznia 2013 r. Rejon Energetyczny [...] poinformował o podjęciu prac mających na celu modernizację urządzeń elektroenergetycznych zasilających miejscowość S. W ramach tych prac została zaplanowana i wykonana: przebudowa i modernizacja linii napowietrznych niskiego napięcia, wymiana przewodów średniego napięcia, na izolowane, założenie osłon izolacyjnych na stacjach transformatorowych oraz zamontowanie konstrukcji uniemożliwiającej siadanie bocianów na części czynne urządzeń. Organ podkreślił, że prace zabezpieczające linie i stacje transformatorowe pokrywają się ze wskazanym przez Burmistrz G. miejscem odnalezienia martwych ptaków w sierpniu 2012 r. RDOŚ zaznaczył, iż z notatki sporządzonej przez M.W.- lekarza weterynarii wynika, że martwe bociany miały nadpalone skrzydła i kończyny, brak bądź złamania kończyn, ślady spalenia piór na szyi i tułowiu, nadpalenia dzioba oraz złamania skrzydeł i kręgosłupa. W ocenie lekarza dokonującego oględzin, wspomniane zmiany wskazują na porażenie prądem wysokiego napięcia, zaś złamania kończyn, skrzydeł i kręgosłupa powstały prawdopodobnie na skutek upadku ptaków z transformatora na ziemię. Na podstawie danych zawartych w Ogólnopolskiej Bazie Gniazd Bociana Białego prowadzonej przez Polskie Towarzystwo Przyjaciół Przyrody "pro Natura" organ pierwszej instancji ustalił, że w miejscowości S., gmina G. znajduje się co najmniej 15 gniazd bociana białego, umieszczonych na słupach i budynkach gospodarczych. Odnosząc powyższe ustalenia faktyczne do zapisów ustawy szkodowej organ pierwszej instancji zauważył, że znajduje ona zastosowanie - zgodnie z art. 2 - do bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub do szkody w środowisku spowodowanych przez działalność podmiotu korzystającego ze środowiska stwarzającą ryzyko szkody w środowisku, a także spowodowanych przez inną działalność, jeżeli dotyczą gatunków chronionych lub siedlisk przyrodniczych oraz wystąpiły z winy podmiotu korzystającego ze środowiska. Zgodnie zaś z art. 6 pkt 7 lit. a ustawy, przez gatunek chroniony rozumie się gatunki objęte ochroną w rozumieniu przepisów ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Z kolei z załącznika nr 1 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia-12 października 2011 r. w sprawie ochrony gatunkowej zwierząt (Dz. U. z 2011 r. Nr 237, poz. 1419) bocian biały (Ciconia ciconia) jest gatunkiem objętym ochroną ścisłą, wymagającym ochrony czynnej. Wskazując na definicję legalną szkody w środowisku oraz. przesłanki jej wystąpienia określone w przepisach rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku (Dz. U. Nr 82, poz. 501), Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] uznał, że w niniejszy przypadek należy rozpatrywać w kategorii bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku. Brak bowiem stanu początkowego populacji bociana białego - zdaniem organu - nie pozwala na dokonanie oceny wystąpienia szkody w środowisku w gatunku chronionym, jakim jest bocian biały. Fakt występowania bociana białego w miejscowości S. jest znany, jednakże nie przeprowadzono dotychczas inwentaryzacji osobników tego gatunku w tej miejscowości, a zatem dokładna liczebność populacji bociana białego na tym terenie nie jest znana. RDOŚ zwrócił uwagę, że w rejonie miejscowości S.nie prowadzono również statystyk związanych ze śmiertelnością bociana białego na urządzeniach elektroenergetycznych. Jednocześnie organ zaznaczył, że ogólne badania nad tym gatunkiem wskazują, że jedno z najważniejszych zagrożeń dla bocianów w Polsce stanowią urządzenia energetyczne, przede wszystkim linie średniego napięcia i stacje transformatorowe. Niezabezpieczone odpowiednio są zagrożeniem utraty życia dla młodych ptaków, które ucząc się latać, giną na skutek porażenia prądem po kolizji z liniami energetycznymi. Zdaniem RDOŚ skala zaobserwowanego w sierpniu 2012 r. w S. zjawiska, polegającego na utracie życia przez 17 młodych osobników bociana białego, w połączeniu ze stwierdzonym przez badaczy-zagrożeniem, w postaci kolizji z napowietrznymi liniami energetycznymi, skłania do stwierdzenia, że niepodjęcie działań zapobiegawczych, w krótkim okresie doprowadziłoby do powtarzalności tego zjawiska ( śmierć młodych osobników, wy prowadzących w kolejnych sezonach lęgowych). To z kolei spowodowałoby wysokie prawdopodobieństwo wystąpienia szkody w środowisku, polegającej m.in. na pogorszeniu stanu lub funkcji populacji gatunku chronionego na terenie gminy, zmniejszeniu, populacji gatunku chronionego, czy też zmniejszeniu jej zagęszczenia. Organ pierwszej instancji uznał, że skoro spółka P. S.A. Oddział [...], Rejon [...] podjęła działania zapobiegawcze zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy szkodowej, dokonując wymiany przewodów linii średniego i niskiego napięcia na izolowane na długości prawie 3km i wkrótce ( marcu 2013 r.) zainstaluje osłony na izolatory niskiego i średniego napięcia na stacjach transformatorowych "S.I" i "S.II"- w miejscu, gdzie odnaleziono martwe ptaki, to nie zachodzi konieczność sankcjonowania obowiązku ich podjęcia na podstawie, art. 15 ustawy szkodowej. Zaznaczył, że obowiązek podjęcia takich działań ciąży na podmiocie z mocy prawa i nie wymaga uzgodnienia z organem ochrony środowiska. Dopiero uchylanie się od tego obowiązku mogłoby skutkować wydaniem decyzji; zobowiązującej podmiot do przeprowadzenia działań zapobiegawczych, co nie zachodziło w rozpatrywanej sprawie. Po rozpatrzeniu zażalenia wniesionego przez Stowarzyszenie [...], Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska postanowieniem z dnia [...] czerwca 2013r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko RDOŚ w [...], że przyczyną śmierci ptaków były urządzenia elektroenergetyczne ( wskutek porażenia prądem poprzez kontakt z nieizolowanymi elementami transformatora), a nie działania siłowni wiatrowej, na co wskazywało zgłaszające szkodę Stowarzyszenie. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska stwierdził, że zdarzenie polegające na śmierci kilkunastu osobników bociana białego na skutek porażenia prądem, mogło stanowić bezpośrednie zagrożenie w środowisku przede wszystkim ze względu na rodzaj i okoliczności zjawiska, a nie dlatego, że brak było w sprawie określonego stanu początkowego. Przytoczył dane i ich źródła obrazujące stan początkowy tj. liczebność bociana białego w skali całej Polski, jak i jej części północno-wschodniej, wykazując, że zdarzenie to nie może mieć wpływu na właściwy stan ochrony tego gatunku. Podkreślił, że zgodnie z definicją ustawową szkody w środowisku w gatunkach chronionych, szkoda taka nie obejmuje uprzednio zidentyfikowanego negatywnego wpływu, wynikającego z działania podmiotu korzystającego ze środowiska zgodnie z art. 34 ustawy o ochronie przyrody lub zgodnie: z decyzją o środowiskowych uwarunkowaniach. GDOŚ wskazał, że z powyższej definicji wynika, że nie mają zastosowania przepisy ustawy szkodowej, gdy jakieś negatywne oddziaływanie na określony gatunek chroniony zostało zidentyfikowane w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co miało miejsce w przypadku zespołu 23 elektrowni wiatrowych zlokalizowanych m.in. w obrębie geodezyjnym S. Podał, że w decyzji Burmistrza G. z dnia [...] kwietnia 2008 r. jako warunek funkcjonowania wskazanej elektrowni wiatrowej, w celu zmniejszenia zagrożeń dla migrujących ptaków, zobowiązano inwestora do zastosowania odpowiednich rozwiązań technicznych likwidujących zagrożenie kolizji ptaków z turbinami. Zdaniem organu wyłącza to możliwość zastosowania ustawy szkodowej. Ponadto organ zaznaczył, że poza skarżonym rozstrzygnięcie. pozostaje ocena, czy wymienione zabezpieczenia zostały zamontowane i czy funkcjonują one prawidłowo. Wskazał, że przepisy ustawy szkodowej stanowią wzbogacenie instrumentarium odpowiedzialności administracyjnej i w żadnym przypadku nie służą zastępowaniu innych obowiązujących przepisów. Bez względu więc na przyczynę śmierci, czy to kwestionowane przez skarżącego działanie urządzeń elektroenergetycznych, czy też sugerowane przez niego działanie siłowni wiatrowej, w każdym z omówionych przypadków wykluczono możliwość zastosowania przepisów ustawy szkodowej w postaci decyzji nakładającej na podmiot korzystający ze środowiska obowiązku przeprowadzenia działań naprawczych. Nawiązując do zarzutu strony dotyczącego niewystarczającego zebrania materiału dowodowego i naruszenia art. 7 i 77 k.p.a., GDOŚ uznał, że zarzut ten jest nieuprawniony, bowiem zebrany materiał dowodowy pozwala na dokonanie oceny prawidłowości skarżonego rozstrzygnięcia. Na powyższe postanowienie skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wniosło Stowarzyszenie [...], zarzucając naruszenie przepisów postępowania. W skardze zarzucono naruszenie art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. poprzez nieprzeprowadzenie rzetelnego postępowania wyjaśniającego w celu ustalenia przyczyny śmierci 17 młodych bocianów. Podniesiono, że organ nie przeprowadził wizji lokalnej miejsca zdarzenia oraz przesłuchania świadka zdarzenia i lekarza weterynarii dokonującego oględzin martwych bocianów. Ponadto strona skarżąca zarzuciła naruszenie art. 6 pkt 11 lit. a) ustawy szkodowej w związku z § 3 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2008 r. w sprawie kryteriów oceny wystąpienia szkody w środowisku (Dz. U. Nr 82, poz. 501) poprzez jego błędną wykładnię, podczas gdy decyzja Burmistrza G. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji zespołu 23 elektrowni wiatrowych wcale nie identyfikuje negatywnego wpływu tego przedsięwzięcia w odniesieniu do populacji bociana białego. Zdaniem skarżącego organ pierwszej instancji wskazując, że podmiotem odpowiedzialnym jest P. S.A., powinien również przeanalizować decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia związanego z dystrybucją i przesyłem energii, o ile w ;ogóle taka decyzja była wydana. Według skarżącego Stowarzyszenia brak takiej, analizy nie pozwala na jednoznaczne wykluczenie możliwości zastosowania w; niniejszym przypadku ustawy szkodowej. W odpowiedzi na skargę Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, jednak z innych przyczyn, niż w niej podniesione. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Podstawę materialnoprawną orzekania w niniejszej sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (Dz. U. Nr 75, poz. 493 ze zm.), zwaną dalej ustawą szkodową. Zgodnie z art. 24 ust. 1 tej ustawy organ ochrony środowiska jest obowiązany przyjąć od każdego zgłoszenie o wystąpieniu bezpośredniego zagrożenia-szkodą w środowisku lub szkody w środowisku. Zgodnie zaś z art. 24 ust. 3 ustawy szkodowej zgłoszenie, zawiera: 1) imię i nazwisko albo nazwę podmiotu zgłaszającego bezpośrednie zagrożenie szkodą w środowisku lub szkody w środowisku, jego adres zamieszkania albo adres siedziby; 2) określenie rodzaju, opis, wskazanie miejsca i datę wystąpienia bezpośredniego zagrożenia szkodą w środowisku lub szkody w środowisku. : Następnie organ ochrony środowiska, uznając za uzasadnione zgłoszenie, postanawia o wszczęciu postępowania w sprawie wydania decyzji,; o której mowa w art. 15 ust. 1, albo w przypadkach, o których mowa w art. 16, podejmuję działania zapobiegawcze lub naprawcze (art. 24 ust. 5). Organ ochrony środowiska odmawia wszczęcia postępowania w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie (art. 24 ust. 7). Należy mieć na względzie, że powołana ustawa szkodowa nie wyłącza stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, wobec tego organy orzekające w tego typu sprawach obligowane są również do uwzględnienia i stosowania przepisów k.p.a. Jak wynika z akt niniejszej sprawy postępowanie zostało wszczęte na wniosek Stowarzyszenia, które pismem z dnia 12 grudnia 2012 r. zgłosiło Regionalnemu Dyrektorowi Ochrony Środowiska w [...] wystąpienie bezpośredniego zagrożenia szkody w środowisku w gatunku chronionym - bocianie białym (Ciconia ciconia), które miało miejsce w miejscowości S., gmina G. Według przedłożonej przez Stowarzyszenie informacji do zdarzenia doszło w sierpniu 2012 r. na farmie wiatrowej. Zgłaszający podał, że martwe bociany w ilości 17 sztuk leżały w pobliżu transformatora, który znajduje się w odległości około 100m od siłowni wiatrowej o mocy 3 MW, wysokości około 140 m. Do zgłoszenia załączona została dokumentacja fotograficzna oraz kopia statutu Stowarzyszenia i wypis z Krajowego Rejestru Sądowego. Zauważyć należy, że Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w [...] po złożeniu przez Stowarzyszenie przedmiotowego zgłoszenia, przeprowadził szereg czynności procesowych w celu zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego i wnikliwego rozpoznania sprawy na gruncie przepisów ustawy szkodowej. Pismem z dnia 21 grudnia 2012 r. wystąpił do Burmistrza G. o przekazanie wszelkich posiadanych informacji na temat śmierci bocianów w miejscowości S. oraz dokumentacji dotyczącej funkcjonującej elektrowni wiatrowej. Jednocześnie pismem również z dnia;21 grudnia 2012r., zwrócił się do wskazanego przez Stowarzyszenie świadka A.G. - sołtysa sołectwa S. o wskazanie dokładnego miejsca odnalezienia martwych osobników bociana białego i udzielenie wszelkich informacji dotyczących tego zdarzenia. Z kolei pismem z dnia 18 stycznia 2013r. organ wystąpił do P. S.A. Oddział [...], Rejon [...], na jakim etapie zaawansowania są prace zapobiegające kolizjom ptaków z urządzeniami elektroenergetycznymi. Zaś w dniu 18 stycznia 2013r. skierował do Burmistrza G. pismo o przesłanie kopii opinii lekarza weterynarii dokonującego oględzin bocianów oraz kopii raportu o oddziaływaniu na środowisko zespołu 23 elektrowni wiatrowych. Również w dniu 18 stycznia 2013r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony, że postępowanie wyjaśniające nie zostanie zakończone w terminie określonym w art. 35 kpa, wskazując przyczynę zwłoki. Z uwagi na konieczność podjęcia dalszych czynności wyjaśniających organ zawiadomieniem z dnia 18 lutego 2013r. ponownie poinformował strony postępowania o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia sprawy. W świetle powyższego nie można podzielić stanowiska organu pierwszej instancji, że przeprowadzone w niniejszej sprawie postępowanie wyjaśniające zmierzało tylko do wszczęcia postępowania właściwego, bądź odmowy jego wszczęcia na podstawie przepisów ustawy szkodowej. Organ bowiem ustalił strony postępowania administracyjnego, w toku prowadzonego postępowania zawiadamiał je zgodnie z art. 36 k.p.a. o nowym terminie załatwienia sprawy. Natomiast przed wydaniem rozstrzygnięcia RDOŚ działając stosownie do art. 10 k.p.a., zawiadomieniem z dnia 26 lutego 2013r. poinformował strony postępowania o zgromadzonym materiale dowodowym oraz o przysługującym prawie zapoznania się z aktami sprawy i umożliwił im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Podkreślić należy, iż co do zasady zarówno ustalenie kręgu stron postępowania administracyjnego, zebranie materiału dowodowego oraz poinformowanie stron o zakończeniu postępowania dowodowego następuje po wszczęciu postępowania administracyjnego. Skoro zatem organ pierwszej instancji po otrzymaniu zgłoszenia Stowarzyszenia przeprowadził, jak wyżej wykazano, postępowanie wyjaśniające i zawiadamiał strony o zwłoce w załatwieniu sprawy i pouczył o treści art. 10 k.p.a., to brakiem konsekwencji organu; jest odmowa wszczęcia postępowania Wobec tego Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska nie mógł orzec na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy szkodowej o odmowie wszczęcia postępowania, a winien był jedynie rozważyć możliwość umorzenia postępowania. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska utrzymując w mocy postanowienie organu pierwszej instancji nie dostrzegł wskazanego uchybienia. W świetle powyższych okoliczności Sąd uznał, że zarówno zaskarżone postanowienie jak i poprzedzające je postanowienie Regionalnego, Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] zostały wydane z naruszeniem prawa skutkującym konieczność wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Z uwagi na -uchybienia procesowe, Sąd nie odniósł się do zarzutów merytorycznych. Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji. O kosztach postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 tej ustawy. Po uprawomocnieniu się niniejszego wyroku organy rozpoznając ponownie sprawę uwzględnią ocenę prawną i wskazania zawarte w niniejszym wyroku.