II SAB/Ol 109/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Jezielska Sędziowie Sędzia NSA Janina Kosowska Sędzia WSA Hanna Raszkowska (spr.) Protokolant St. sekretarz sądowy Grażyna Wojtyszek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 4 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P.B. na bezczynność Dziekana Wydziału w udostępnieniu informacji publicznej 1) umarza postępowanie sądowe w zakresie bezczynności organu; 2) stwierdza, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) nie wymierza organowi grzywny; 4) zasądza od Szkoły na rzecz skarżącego P.B. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych), tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. WSA/wyr.1 – sentencja wyroku W dniu 21 lipca 2014 r. P.B. wystąpił do Dziekana Wydziału "[...]" o udostępnienie informacji publicznej obejmującej treść jednej (dowolnie wybranej) decyzji administracyjnej w przedmiocie przyjęcia na studia kierunek "[...]"w 2013 r. Wskazał, że treść decyzji należy przesłać na jego adres. Pismem z dnia 6 sierpnia 2014 r. P.B. reprezentowany przez radcę prawnego P.B., zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie bezczynność Dziekana w załatwieniu powyższego wniosku. Wniósł o zobowiązanie organu do rozpoznania tego wniosku w terminie 14 dni od dnia doręczenia odpisu prawomocnego wyroku sądu wraz z aktami sprawy, zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych oraz o niewymierzanie organowi grzywny. Podkreślił, że do dnia wniesienia skargi nie otrzymał odpowiedzi na swój wniosek. W dniu 21 sierpnia 2014 r., Rektor "[...]" (dalej: Rektor) przekazał Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu wniesioną skargę wraz z aktami sprawy oraz odpowiedzią na skargę, w której wniósł o jej oddalenie oraz oddalenie wniosku o zasądzenie kosztów postepowania na rzecz skarżącej wobec bezprzedmiotowości takiego wniosku. Wskazał, że sprawa została rozpatrzona decyzją z dnia 19 sierpnia 2014 r. wydaną na podstawie art. 10, art. 14 ust. 2, art. 16 ust. 1 i art. 17 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej oraz art. 104 i art. 107 Kodeksu postepowania administracyjnego , którą odmówiono udzielenia P.B. informacji publicznej dotyczącej udostępnienia treści jednej (dowolnie wybranej) decyzji w przedmiocie przyjęcia na studia kierunek "[...]"w 2013 r. Na rozprawie w dniu 21 października 2014 r. pełnomocnik Rektora wniósł o oddalenie skargi, gdyż – jak podał - sprawa została już rozpoznana, więc organ nie pozostaje w bezczynności. Dodał, że skarga została wniesiona po wydaniu decyzji zatem zasadny jest wniosek o jej oddalenie. Na tej samej rozprawie Sąd postanowił zobowiązać pełnomocników stron do przedstawienia dowodów wskazujących na datę wniesienia skargi do Rektora. W piśmie procesowym z dnia 28 października 2014 r. pełnomocnik Rektora wskazał, że skarga P.B. wpłynęła do organu po dniu 19 sierpnia 2014 r., jednakże daty jej wpływu nie odnotowano. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika, że powyższa skarga wysłana została do sądu przez organ dnia 20 sierpnia 2014 r. Na rozprawie w dniu 2 grudnia 2014 r. pełnomocnik organu wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Podnieść należy, że stosownie do art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę wykonywania administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Przy czym sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm.) zwanej dalej: ustawą ppsa. Kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawie skarg na akty administracyjne lub czynności z zakresu administracji publicznej, enumeratywnie wymienione w art. 3 § 2 ustawy ppsa., jak również na bezczynność organów w przypadkach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a ustawy, gdy organ w ustalonym w przepisach prawa terminie, liczonym od dnia wszczęcia postępowania w sprawie, nie wydał decyzji administracyjnej lub postanowienia, bądź innego aktu albo nie podjął innej czynności z zakresu administracji publicznej. Wobec tego, aby móc skutecznie zarzucać organowi bezczynność należy stwierdzić, czy na takim organie ciąży wynikający z przepisów prawa obowiązek wszczęcia postępowania i podjęcia w nim stosownego rozstrzygnięcia (czynności), a dopiero później, iż obowiązku tego w nakazanym prawem terminie organ nie wypełnił. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu nie ma znaczenia okoliczność z jakich powodów określona decyzja, postanowienie lub inny akt nie zostały wydane, a w szczególności czy bezczynność została spowodowana zawinioną lub niezawinioną opieszałością organu. Przedmiotem skargi była bezczynność Dziekana Wydziału "[...]" w udzieleniu informacji publicznej w zakresie udostępnienia treści jednej losowo wybranej decyzji administracyjnej w przedmiocie przyjęcia na studia. Wskazać zatem należy, że skoro stosowne organy uczelni wykonują zadania z zakresu władzy publicznej i wydają w związku z tym akty administracyjne, to są one organem administracji publicznej w znaczeniu funkcjonalnym i ich działalność podlega ustawie z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. nr 112, poz. 1198 ze zm.). Przychylił się do takiego stanowiska sam organ wydając decyzję administracyjną z dnia 19 sierpnia 2014 r., w której odmówiono udostępnienia żądanej informacji nie z uwagi na okoliczność, że informacja ta nie stanowiła informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz z uwagi na ochronę prywatności dotyczącej danych konkretnej osoby. Rozważenia wymaga zatem jedynie to, czy w dacie wniesienia skargi do Sądu (za pośrednictwem organu, którego bezczynność była jej przedmiotem) organ pozostawał w bezczynności. Na rozprawie oraz w piśmie procesowym z dnia 28 października 2014 r. pełnomocnik "[...]"konsekwentnie podnosił, że skarga do organu wpłynęła już po wydaniu decyzji administracyjnej odmawiającej udostępnienia żądanej informacji publicznej tj. po dniu 19 sierpnia 2014 r., przy czym na tę okoliczność nie przedstawiono jakiegokolwiek dowodu. Nie przedstawiono bowiem Sądowi koperty, w której skarga do organu wpłynęła, ani żadnego innego dokumentu, w którym odnotowano wpływ takiej skargi do organu. Zatem przyjąć należy, że twierdzenia pełnomocnika, w kwestii daty wpływu skargi do organu nie znajdują poparcia w zebranym materiale dowodowym. Również z zestawienia dat wydania decyzji w dniu 19 sierpnia 2014r. i informacji o wysłaniu decyzji do skarżącego w dniu 20 sierpnia 2014 r. oraz daty sporządzenia odpowiedzi na skargę w dniu 20 sierpnia 2014 r., nie wynika aby możliwym było, iż skarga wpłynęła po dniu wydania decyzji a przed jej otrzymaniem przez skarżącego, skoro decyzja została skierowania do skarżącego dopiero w dniu 20 sierpni 2014r. i w tym też dniu sporządzono odpowiedź na skargę. Inną okolicznością świadczącą o tym, iż skarga strony sporządzona w dniu 20 sierpnia 2014 r. wpłynęła do organu przed dniem wydania decyzji jest fakt, że w odpowiedzi na skargę znalazło się stwierdzenie, iż żądanie w niej zawarte zostało uwzględniono, bowiem sprawa została już rozpatrzona decyzją z dnia 19 sierpnia 2014 r. Biorąc powyższe pod uwagę Sąd uznał, że skarga została wniesiona do organu przed datą wydania decyzji, co oznacza, iż organ do dnia jej wniesienia pozostawał w bezczynność w rozpoznaniu wniosku z dnia 21 lipca 2014 r. Zgodnie z art. 149 § 1 ustawy ppsa. sąd, uwzględniając skargę na bezczynność organu, zobowiązuje go do wydania w określonym terminie aktu lub interpretacji lub dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa. Skoro wniosek skarżącego o udzielenie żądanej informacji został już załatwiony, to postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie bezczynności organu stało się bezprzedmiotowe i podlega umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ustawy ppsa Z tego też względu orzeczono jak w punkcie I sentencji wyroku. Nie stało się jednakże bezprzedmiotowe postępowanie sądowe w całości ponieważ podjęcie działania przez organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, nie zwalnia Sądu zgodnie z art. 149 § 1 zd. drugie ppsa. z obowiązku rozważenia i dokonania oceny, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz, w zależności od tej oceny, ewentualnego orzeczenia o wymierzeniu organowi grzywny. W przedmiotowej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do uznania, że bezczynność "[...]" miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wprawdzie nie ulega wątpliwości, że uchybiono terminowi, określonemu w art. 13 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz należy wziąć pod uwagę, że wniosek złożony został w okresie urlopowym a po wpłynięciu skargi organ niezwłocznie wydał decyzję. Zgodnie z treścią art. 149 § 2 ustawy ppsa. sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6. Przepis ten nie obliguje sądu do wymierzenia grzywny, lecz daje mu takie uprawnienie w razie stwierdzenia, że bezczynność miała charakter rażącego naruszenia prawa. Kwestia ta pozostawiana jest do uznania sądu orzekającego w sprawie. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy zaniechanie organu, choć oczywiste, nie wymaga dyscyplinowania poprzez wymierzanie grzywny, z czym zgodził się skarżący, który w skardze wnosił o niewymierzenie organowi grzywny. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od "[...]" na rzecz skarżącej uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł oraz koszty zastępstwa procesowego w kwocie 240 zł, orzeczono na zasadzie art. 201 § 1 ustawy ppsa. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 20 września 2002r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu (Dz. U. z 2013r. poz. 490). Zgodnie ze wskazanym unormowaniem zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy ppsa., a więc gdy organ, którego bezczynność była przedmiotem skargi, uwzględni ją w ramach autokontroli.