II GZ 210/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Maria Myślińska po rozpoznaniu w dniu 21 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia [...] na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 9 grudnia 2014 r., sygn. akt III SA/Kr 1844/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi [...] na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym postanawia: oddalić zażalenie. Postanowieniem objętym zażaleniem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie odmówi [...] przywrócenia terminu do wniesienia skargi na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za naruszenie przepisów o transporcie drogowym. Relacjonując przebieg sprawy, Sąd I instancji podał, że pismem z dnia 15 listopada 2014 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia skargi na ww. decyzję. W uzasadnieniu wskazała, że uchybienie terminu nastąpiło na skutek choroby pracownika sekretariatu Spółki [...], która poprosiła o wysłanie [...], a który bez wiedzy strony skarżącej uchybił terminowi. W ocenie Sądu, strona skarżąca nie uprawdopodobniła swojego braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi zgodnie z art. 86 § 1 p.p.s.a. Zdaniem WSA choroba pracownika, który miał wysłać skargę, nie może być okolicznością przemawiającą za brakiem winy strony w uchybieniu terminu. W takiej sytuacji strona skarżąca winna była bowiem zadbać by inny pracownik Spółki wysłał skargę. Również któryś ze wspólników Spółki mógł sam wysłać skargę skoro leżało to w ich interesie. Strona skarżąca nie uprawdopodobniła zatem, że nie ponosi winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Zażalenie na powyższe postanowienie [...], wnosząc o jego zmianę i przywrócenie terminu do wniesienia skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W ocenie skarżącej spełniła ona wszystkie przesłanki do przywrócenia terminu do wniesienia skargi, przy czym Sąd I instancji dokonał oceny wniosku w sposób rażąco krzywdzący dla strony. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 86 § 1 i art. 87 § 2 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony postanowi o przywróceniu terminu, jeżeli strona bez swojej winy nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym. We wniosku o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Pozytywną przesłanką przywrócenia terminu jest brak winy strony w uchybieniu terminu. Kryterium braku winy, jako przesłanki przywracającej termin do dokonania czynności w postępowaniu sądowym, wiąże się z obowiązkiem szczególnej staranności przy dokonaniu tej czynności (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 11 lutego 2003 r., II SA 4162/01, postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 2 października 2002 r., sygn. akt V SA 793/03, Mon. Praw. 2002, Nr 23, s. 1059). Ponadto to na stronie ciąży obowiązek wykazania należytej staranności w uprawdopodobnieniu braku winy w uchybieniu danego terminu. Podstawowy problem w sprawie na obecnym etapie postępowania sprowadza się więc do oceny, czy podane przez skarżącą okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu należy zaliczyć do tych, o których mowa w art. 86 § 1 p.p.s.a. Brak swojej winy w uchybieniu terminu strona skarżąca upatruje w chorobie pracownika sekretariatu oraz w poproszeniu przez tego pracownika inną osobę o wysłanie skargi. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni podziela stanowisko Sądu I instancji, że choroba pracownika, który miał wysłać skargę, nie może być okolicznością przemawiającą za brakiem winy strony w uchybieniu terminu. Należy bowiem podkreślić, że wina pracownika, którego działanie lub zaniechanie stało się przyczyną uchybienia terminu, jest tożsama z winą podmiotu go zatrudniającego, organizującego pracę w sposób zapewniający nadzór pracownika nad wykonywaniem zadań (por. postanowienie NSA z dnia 16 maja 2013 r., sygn. akt I GZ 159/13). W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Spółka, dokładając należytej staranności, powinna w taki sposób zorganizować pracę, aby móc skargę wnieść w ustawowym terminie. Ponadto, należy stwierdzić, że Spółka w żaden sposób nie uprawdopodobniła okoliczności świadczących o niemożności dochowania terminu – nie przedłożono dokumentów uprawdopodobniających chorobę pracownika. W konsekwencji trafnie Sąd I instancji uznał, że w sprawie nie zostały spełnione przesłanki zawarte w art. 86 § 1 p.p.s.a i odmówił przywrócenia terminu do wniesienia skargi. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.