VI SA/Wa 1378/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Frąckiewicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Grzegorz Nowecki Sędzia WSA Dariusz Zalewski Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w O. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za przejazd pojazdem nienormatywnym oddala skargę VI SA/Wa 1378/14 Uzasadnienie Na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 267), art. 64 ust. 1, 2, art. 64 c, art. 140 aa ust. 1. ust. 3 pkt 2, ust. 4, art. 140 ab ust. 1 pkt 2), ust. 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tekst jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 ze zm.), art. 41 ustawy z dnia 21 marca 1985 o drogach publicznych (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 260 ze zm.), § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jedn. Dz. U. z 2013 r. poz. 951), Główny Inspektor Transportu Drogowego decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. nr [...] nakładająca na "E." Sp. z o.o. z siedzibą w O. (zwaną dalej "skarżącą") karę pieniężną w wysokości 5000 złotych. Niniejsze decyzje wydano w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: W trakcie kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu [...] czerwca 2013 r. w miejscowości B. na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli trzyosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan W. B., który wykonywał przejazd z ładunkiem piasku płukanego na rzecz przedsiębiorcy Pani R. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. Załadowcą przewożonego towaru był "E." Sp.z o. o. z siedzibą w O. Przebieg kontroli utrwalono protokołem. Organ I instancji ustalił, że wykonywano przejazd po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V, bowiem łączna masa pojazdu wynosiła 27,05 t i została przekroczona o 1,05 t. W związku z powyższym nałożona została na załadowcę kara pieniężna w wysokości 5000 złotych. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła przedmiotowej decyzji naruszenie art. 7, art. 77 § 1 oraz art. 80 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności sprawy i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, art. 140 aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym w rezultacie uznania, że w świetle okoliczności przedmiotowej sprawy załadowca miał wpływ bądź też godził się na powstanie naruszenia. W związku z powyższym wniosła o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania. Zdaniem skarżącej dochowała ona należytej staranności oraz zorganizowała załadunek zgodnie z przepisami prawa. Podkreśliła także, iż organizatorem oraz odbiorcą towaru była Pani R. B. prowadząca działalność gospodarczą pod nazwą A., od której jako profesjonalisty można wymagać żeby posiadała wszelkiego rodzaju zezwolenia, w tym na przejazd pojazdu nienormatywnego. Zdaniem skarżącej w dniu [...] czerwca 2013 r. podczas wykonywania czynności związanych z załadunkiem, obecny był kierowca Pan W. B., który po zważeniu pojazdu nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń oraz podpisał się pod znajdującym się na dokumencie WZ oświadczeniem, iż waga załadunku pojazdu jest zgodna z parametrami pojazdu. W jej ocenie, nie mogła ona żądać od podmiotu wykonującego przejazd danych technicznych pojazdu. W przypadku odpowiedzialności załadowcy organ powinien wykazać, iż załadowca miał wpływ lub godził się na stwierdzone naruszenia. Główny Inspektor Transportu Drogowego odwoławczy rozpoznając odwołanie wskazał na przepisy ustawy Prawa o ruchu drogowym, w szczególności na definicję pojazdu nienormatywnego (art. 2 ust. 35a), zgodnie z którą jest to pojazd lub zespół pojazdów, którego naciski osi wraz z ładunkiem lub bez ładunku są większe od dopuszczalnych, przewidzianych dla danej drogi w przepisach o drogach publicznych, lub którego wymiary lub rzeczywista masa całkowita wraz z ładunkiem lub bez niego są większe od dopuszczalnych, przewidzianych w przepisach niniejszej ustawy. Organ odwoławczy wskazał, że w dniu [...] czerwca 2013 r. w miejscowości B. na drodze wojewódzkiej nr [...] zatrzymano do kontroli trzyosiowy pojazd marki [...] o nr rej. [...]. Pojazdem kierował Pan W. B., który wykonywał przejazd z ładunkiem piasku płukanego (ładunek podzielny) na rzecz przedsiębiorcy Pani R. B. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą A. Załadowcą przewożonego towaru był "E." Sp. z o.o. z siedzibą w O. Przedmiotowy pojazd poruszając się po drodze wojewódzkiej nr [...] przekroczył dopuszczalną masę całkowitą, która stosownie do § 3 ust. 1 pkt 6 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia, z zastrzeżeniem ust. 2-13, nie może przekraczać w przypadku trzyosiowego pojazdu samochodowego - 25 ton albo 26 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. W wyniku ważenia i zmierzenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono następujące naruszenia dopuszczalnych norm: - łączna masa pojazdu- 27,05 t - przekroczenie dmc o 1,05 t, - podmiot wykonujący przejazd nie miał zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Zdaniem organu odwoławczego, w ustalonym stanie faktycznym karę pieniężną należało nałożyć jak za brak zezwolenia kategorii V, które stosownie do lp. 5 załącznika nr 1 do Prawa o ruchu drogowym jest wydawane na przejazd pojazdu po drogach publicznych: a) o naciskach osi nie większych od dopuszczalnych dla danej drogi, b) o szerokości nieprzekraczającej 3,4 m, c) o długości nieprzekraczającej: - 15 m dla pojedynczego pojazdu, - 23 m dla zespołu pojazdów, - 30 m dla zespołu pojazdów o skrętnych osiach, d) o wysokości nieprzekraczającej 4,3 m, e) o rzeczywistej masie całkowitej nieprzekraczającej 60 t: Stosownie zaś do treści art. 140ab ust. 1 pkt 2 ustawy - Prawo o ruchu drogowym: karę pieniężną, o której mowa w art. 140aa ust. 1, ustala się w wysokości 5000 zł - za brak zezwolenia kategorii III—VI. Przedmiotowym pojazdem przewożono piasek płukany (ładunek podzielny). Organ odwoławczy wyjaśnił, że ustalając kategorię zezwolenia, którą powinna legitymować się strona postępowania kieruje się następującymi kryteriami. Po pierwsze, rodzajem drogi na której stwierdzono nienormatywność pojazdu. Eliminowane są te kategorie zezwoleń, które nie mogłyby zostać przyznane na przejazd po drodze, na której stwierdzono naruszenie. Po drugie, rodzajem parametrów normatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju nie mogą być przekroczone, co oznacza, że w tym zakresie muszą być normatywne. Przy ich wyodrębnieniu posłużono się zwrotem "nie większe od dopuszczalnych". Organ zatem bada, spośród kategorii zezwoleń odpowiadających drodze, na której stwierdzono naruszenie, parametry normatywne pojazdu, eliminując następnie te kategorie zezwoleń, które nie spełniają tego rodzaju warunków. Po trzecie, organ kieruje się rodzajem parametrów nienormatywnych pojazdów, od spełnienia których ustawodawca uzależnił uzyskanie zezwolenia. Parametry tego rodzaju mogą zostać przekroczone, ale jedynie do górnej granicy określonej przepisami prawa. Organ ustalił, że miejsce ważenia legitymuje się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 23 maja 2013 r., który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w [...] w dniu 29 lipca 2011 r. Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzony materiał dowodowy w sposób pełny odzwierciedlał ustalony w rozpatrywanej sprawie stan faktyczny. Z całokształtu materiału dowodowego w sposób niebudzący wątpliwości wynika, że doszło do naruszenia obowiązku w zakresie posiadania zezwolenia na przejazd pojazdem nienormatywnym. Główny Inspektor Transportu Drogowego odnosząc się do argumentacji zawartej w odwołaniu, iż od podmiotu wykonującego przejazd jako profesjonalisty wymaga się aby miał wszystkie rodzaju zezwolenia, wyjaśnił, że zgodnie z art. 140 aa ust. 3 ustawy Prawo o ruchu drogowym karę pieniężną, o której mowa w ust. 1, nakłada się na: 1) podmiot wykonujący przejazd; 2) podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1. Zdaniem organu odwoławczego, w zależności od okoliczności sprawy, możliwe jest nałożenie kary pieniężnej na podmioty wykonujące inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora jeśli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia. Kara może być nałożona równolegle na podmiot wymieniony w art. 140aa ust 3 pkt. 2 i na podmiot wykonujący przejazd. Odnosząc się do stwierdzenia skarżącej, która zauważyła, iż kierowca podpisał, znajdujące się na dokumencie WZ oświadczenie, organ wskazał, iż nie ma ono znaczenia dla niniejszej sprawy. Może mieć ono jedynie znaczenie dla odpowiedzialności cywilnej zachodzącej między przewoźnikiem a załadowcą. Natomiast tego typu "klauzule" w żadnym wypadku nie mogą stanowić wyłączenia odpowiedzialności administracyjnej załadowcy. W ocenie Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w przedmiotowej sprawie organ I instancji nie naruszył przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, a ponadto wypełnił on obowiązek wynikający z art. 7 oraz 77 Kpa i zgromadził w aktach sprawy dowody, które są konieczne do prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy oraz dopuścił jako dowód wszystko, co może przyczynić się do jej wyjaśnienia, a nie jest sprzeczne z prawem. Zaskarżona decyzja organu I instancji zawiera niezbędne elementy określone w art. 107 Kpa. Strona postępowania administracyjnego została ustalona prawidłowo, gdyż stosownie do treści art. 140aa ust. 3 pkt 2 Prawo o ruchu drogowym jest nim załadowca. Mając na uwadze powyższe, w ocenie organu odwoławczego, odwołanie nie zasługiwało na uwzględnienie, a kara pieniężna została nałożona zgodnie z prawem. Materiał dowodowy jednoznacznie wskazał, iż skarżąca jako załadowca towaru, miała wpływ oraz godziła się na powstanie naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego. Organ podkreślił, że maksymalna dopuszczalna przez przepisy masa całkowita nie może przekraczać w przypadku trzyosiowego pojazdu samochodowego - 25 ton albo 26 ton, jeżeli oś napędowa jest wyposażona w opony bliźniacze i zawieszenie pneumatyczne lub równoważne, o którym mowa w § 5c, albo jeżeli każda z osi napędowych jest wyposażona w opony bliźniacze, a maksymalny nacisk każdej z tych osi nie przekracza 9,5 tony. W sprawie niniejszej kontrola wykazała przekroczenie masy całkowitej pojazdu (27,05 t po odjęciu błędów pomiarów w wysokości 2% i zaokrągleniu do 0,1 t w górę dla każdej osi). Mimo powyższego załadowca umożliwił wyjazd takiego pojazdu na drogę publiczną. Zdaniem organu II instancji ta okoliczność jednoznacznie dowodziła, że skarżąca miała wpływ na powstanie naruszeń przepisów dotyczących dopuszczalnych parametrów pojazdu wypuszczając na drogę pojazd nienormatywny. Załadowca pośrednio miał swój wkład w pogorszenie się nie tylko stanu technicznego dróg, ale też przyczynił się do pogorszenia bezpieczeństwa ruchu drogowego. Na decyzję z dnia [...] lutego 2014 r. skarżąca złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. Zaskarżonym decyzjom zarzuciła naruszenie: 1) art. 7 i 77 § 1 oraz art. 80 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowań» administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2013 r. poz. 267) poprzez niewyjaśnienie wszystkich istotnych dla sprawy okoliczności oraz niepodjęcie przez organ wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i dowolną ocenę zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, która to dowolna ocena była konsekwencją poczynienia ustaleń w oparciu o materiał, który nie został rozpatrzony w sposób wyczerpujący i kompletny, a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści, co w konsekwencji doprowadziło do wydania wadliwej decyzji i naruszenia naczelnej zasady postępowania administracyjnego, a mianowicie zasady prawdy obiektywnej wyrażonej w przepisie art. 7 k.p.a., 2) art. 8 k.p.a. poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania odwołującego do władzy publicznej, 3) naruszenie art. 75 § 1 k.p.a. (legalność dowodu) poprzez uznanie za dowód wyników użycia wag do pomiaru nacisku osi niezgodnie ze wskazaniami producenta wagi, 4) art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. poprzez sporządzenie niepełnego, wadliwego, niezawierającego elementów wskazanych w przepisie prawa elementów, uzasadnienia faktycznego i prawnego zaskarżonej decyzji organu II instancji, 5) art. 107 § 1 w zw. z art. 104 § 4 k.p.a. polegające na nieodniesieniu się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich faktów i dowodów zgromadzonych w trakcie postępowania; 6) art. 140 aa ust. 1 i ust. 3 pkt 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym poprzez bezpodstawne przyjęcie, że okoliczności sprawy i dowody jednoznacznie wskazują że skarżąca miała wpływ bądź też godziła się na powstanie naruszenia, o którym mowa w art. 140 aa ust. 1 prawa o ruchu drogowym, 7) art. 7 Konstytucji RP w związku z art. 6 k.p.a. poprzez nadanie przymiotu legalności procedurom przedsięwziętym przez organ I instancji bez podstawy prawnej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju Sądów administracyjnych ( Dz.U. z 2002 r., nr 153, p. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle powołanych przepisów, wojewódzki sąd administracyjny w zakresie swojej właściwości ocenia zaskarżoną decyzję administracyjną z punktu widzenia jej zgodności z prawem materialnym i przepisami postępowania administracyjnego, według stanu faktycznego i prawnego obowiązującego w dacie wydania tej decyzji. Ponadto, co wymaga podkreślenia, sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskiem skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 lipca 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2012 r. p. 270 ze zm. – dalej p.p.s.a.). Mając powyższe kryteria na uwadze Sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, albowiem zaskarżona decyzja jak i utrzymana nią w mocy decyzja z dnia [...] września 2013 roku nie naruszają prawa w stopniu uzasadniającym ich uchylenie. Skarżąca podnosząc w skardze zarzuty naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania zakwestionowała przede wszystkim swoją odpowiedzialność jako załadowcy towaru ze stwierdzony przejazd pojazdu nienormatywnego bez zezwolenia jak również nie zgodziła się z wynikiem ważenia tegoż pojazdu z uwagi na użycie niewłaściwych wag. Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi. Organy obu instancji prawidłowo ustaliły stan faktyczny w sprawie oraz zastosowały przepisy prawa materialnego. Z protokołu kontroli pojazdu, która miała miejsce w dniu [...] czerwca 2013 roku w miejscowości B. na drodze wojewódzkiej nr [...] oraz z zeznań kierowcy wynika, że samochodem tym przewożony był piasek płukany, którego załadunku dokonała skarżąca spółka. W wyniku ważenia i zmierzenia kontrolowanego pojazdu stwierdzono, iż dopuszczalna masa całkowita pojazdu została przekroczona o 1,05 tony zaś podmiot wykonujący przejazd nie miał stosownego zezwolenia na poruszanie się pojazdem nienormatywnym po drogach publicznych. W myśl artykułu 140 aa ust. 1 Prawa o ruchu drogowym "za przejazd po drogach publicznych pojazdów nienormatywnych bez zezwolenia, o którym mowa w art. 64 ust. 1 pkt 1 lub niezgodnie z warunkami określonymi dla tego zezwolenia nakłada się karę pieniężną, w drodze decyzji administracyjnej." Karę tę, jak stanowi ust. 3 w/w artykułu " nakłada się na: 1. podmiot wykonujący przejazd, 2. podmiot wykonujący inne czynności związane z przewozem drogowym, a w szczególności na organizatora transportu, nadawcę, odbiorcę, załadowcę lub spedytora, jeżeli okoliczności lub dowody wskazują, że podmiot ten miał wpływ lub godził się na powstanie naruszenia określonego w ust. 1." Analiza powyższego przepisu wskazuje na to, że odpowiedzialność za przejazd pojazdu nienormatywnego spoczywa niezależnie od siebie na wykonującym przejazd jak również na innych podmiotach, w tym na załadowcy towaru. W tym ostatnim przypadku nałożenie kary pieniężnej następuje tylko wtedy, gdy stwierdzony zostanie wpływ lub godzenie się załadowcy na powstanie naruszenia. Wbrew twierdzeniom strony, organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że skarżąca spółka ponosi odpowiedzialność w niniejszej sprawie, albowiem nie podjęła żadnych działań mających na celu przeciwdziałanie nieprawidłowościom skutkującym załadunkiem towaru w sposób powodujący przekroczenie dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu a więc co najmniej godziła się na powstanie naruszenia. Skoro ustawodawca wprowadził możliwość nałożenia kary nie tylko na przewoźnika ale również m. in. na załadowcę skarżąca powinna dołożyć należytej staranności, aby zapewnić przestrzeganie prawa odnośnie dopuszczenia do ruchu pojazdów o odpowiednich parametrach. Tymczasem jak wynika z uzasadnienia skargi spółka stoi na stanowisku, że to wykonujący przejazd powinien ponosić całkowitą odpowiedzialność, albowiem załadunek odbywa się w obecności kierowcy, który po zważeniu pojazdu z piaskiem nie zgłaszał żadnych zastrzeżeń i podpisał dokument WZ, wskazujący na wagę ładunku. Sąd w całości podzielił pogląd Głównego Inspektora Transportu Drogowego, że skarżąca nie może uwolnić się od odpowiedzialności wyłącznie na tej podstawie, że kierowca podpisał, zgadzając się na znajdujące oświadczenie, że waga załadunku jest zgodna z parametrami pojazdu. Powinna bowiem sprawdzić we własnym zakresie, czy nie wypuszcza na zewnątrz przeładowanego pojazdu. Wiedza o dopuszczalnej ładowności pojazdu poza dowodem rejestracyjnym wynika z przepisów prawa tj. z rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 31 grudnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia ( tekst jedn. Dz.U. z 2013r. pkt.951). Skarżąca posiadając tę wiedzę mogła ją skontaktować z uwidocznioną na dokumencie WZ wagą pojazdu po załadunku, aby stwierdzić, czy zostały zachowane przepisy prawa. Tymczasem jak wynika z ustaleń organów obu instancji spółka nie podjęła tego aktu staranności a zatem dopuściła się zaniedbania, skutkującego powstaniem odpowiedzialności za nieprawidłowy załadunek towaru. Sąd nie podzielił również zasadności stanowiska strony odnośnie wadliwej, według jej oceny, procedury ważenia pojazdu. Skarżąca uzasadniając podniesione w tym zakresie zarzuty opiera się na wybranych przez siebie orzeczeniach Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie nie wspominając o tym, że istnieją również inne wyroki tegoż Sądu apronujące sposób pomiaru dmc pojazdu przy użyciu przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II, które to Sąd w niniejszym składzie podziela w całości. W niniejszej sprawie Sąd nie znalazł podstaw do zakwestionowania legalności dokonanych przez inspekcję transportu drogowego pomiarów dmc pojazdu, poddanego kontroli drogowej. Z ustaleń poczynionych przez organy orzekające w sprawie wynika, że miejsce ważenia pojazdu legitymowało się protokołem z pomiaru pochylenia terenu na stanowisku ważenia pojazdów z dnia 23 maja 2013 roku, który zatwierdza stanowisko do ważenia pojazdów. Pojazd został zważony przy pomocy przenośnych wag do pomiarów statycznych typu SAW 10C/II o nr fabrycznych [...] i [...]. Wagi legitymowały się w chwili kontroli ważnym świadectwem zgodności wydanym przez Okręgowy Urząd Miar w [...] w dniu 29 lipca 2011 roku na podstawie Dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady nr 2009/23/WE z dnia 23 kwietnia 2009 roku. Dyrektywa ta została wdrożona do polskiego prawa rozporządzeniem Ministra Gospodarki Pracy i Polityki Społecznej z dnia 11 grudnia 2003 r. w sprawie zasadniczych wymagań dla wag nieautomatycznych podlegających ocenie zgodności (Dz. U. z 2004 r. nr 4 p 23) i weszła w życie wraz z przystąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Jak wynika z protokołu kontroli dokumenty legalizujące zostały okazane kierowcy przed dokonaniem ważenia, kierowca został poinformowany o sposobie prowadzenia pomiarów oraz o przysługujących mu uprawnieniach. Pojazd zważono jednokrotnie kierowca nie wnosił o ponowne ważenie. W tym stanie rzeczy skoro kompetentny organ dopuścił wagi typu SAW 10 C/II do ważenia pojazdów w oparciu o obowiązujące przepisy prawne a właściwy organ zatwierdził stanowisko, na którym dokonano ważenia to brak jest podstaw do uznania, że wyznaczenie łącznej masy pojazdu za pomocą wag do pomiarów statycznych było nieprawidłowe. Odnosząc się zaś do zarzutu strony co do nieprawidłowości ustalenia dmc pojazdu nie tylko w oparciu o wyniki ważenia ale również przy zastosowaniu współczynnika korygującego podanego w zarządzeniu Głównego Inspektora Transportu Drogowego nr 3/2006 z dnia 07 lutego 2006 roku, które ma charakter wewnętrzny Sąd stwierdza, że istotnie zarządzenie to nie ma statusu normy powszechnie obowiązującej i nie powinno mieć zastosowania w sprawie, ale uchybienie to powstaje bez wpływu na uznanie kontrolowanego pojazdu za nienormatywny i niejako działa na korzyść skarżącej obniżając ostateczny wynik ważenia pojazdu. Reasumując Sąd nie podzielił słuszności zarzutów skargi i uznał, iż decyzje wydane przez organy obu instancji nie naruszają prawa. Stan faktyczny w sprawie został ustalony prawidłowo, odpowiedzialność skarżącej wynikała z art. 140 aa ust. 1, ust.2 i ust. 3 pkt 2 art. 140 a b ust. 2 Prawa o ruchu drogowym zaś wysokość kary została ustalona w oparciu o art. 140 ab ust.1 pkt 2 w/w ustawy. W tym stanie wag wobec bezskuteczności zarzutów podnoszonych przez skarżącą Sąd na mocy art. 151p.p.s.a. orzekł o oddaleniu skargi.