II SA/Po 744/12

Dnia 23 stycznia 2013 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Edyta Podrazik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Jakub Zieliński Sędzia WSA Tomasz Świstak Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2013 roku sprawy ze skargi W. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Poznaniu z dnia [...] czerwca 2012 roku Nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy; oddala skargę Decyzją nr [...] z dnia [...] września 2011 r., znak [...], Prezydent Miasta P., na podstawie art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 oraz art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn.) i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071) ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego, przewidzianej do realizacji na działkach nr [...] i [...], przy ul. P. – K. w P. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że inwestor G. M. H. Sp. z o.o. Sp. k. złożył w dniu [...] grudnia 2010 r. wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla opisanej inwestycji. W trakcie postępowania wykonano analizę urbanistyczną, uzupełnioną następnie w dniu [...] marca 2011 r. i w dniu [...] maja 2011 r. Ponadto uzyskano opinię Miejskiego Konserwatora Zabytków z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], opinię Zarządu Dróg Miejskich z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], i z dnia [...] marca 2011 r., znak [...], a także stanowisko gestorów sieci i urządzeń infrastruktury technicznej oraz stanowisko uczestników postępowania. Projekt decyzji z dnia [...] maja 2011 r. uzyskał pozytywne uzgodnienie Miejskiego Konserwatorowi Zabytków z dnia [...] czerwca 2011 r. Analizując krąg podmiotów, które posiadają przymiot strony, organ przyjął, że obszar oddziaływania przedsięwzięcia ogranicza się do terenów położonych w jego sąsiedztwie, tj. do nieruchomości znajdujących się bezpośrednio przy granicy z inwestycją, jak i po drugiej stronie ul. P. i ul. K. Na obecnym etapie nie ma bowiem możliwości innego ukształtowania obszaru oddziaływania inwestycji w szczególności ze względu na brak danych o emisji hałasu, wibracjach, natężeniu ruchu oraz zanieczyszczeniu powietrza. Organ przedstawił następnie stan prawny i powołał się na art. 61 ust. 1 i art. 64 ust. 1 w zw. z art. 56 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z uwagi bowiem na brak planu miejscowego planowana inwestycja wymagała uzyskania decyzji o warunkach zabudowy. Wskazano, że organ jest zobowiązany do wydania pozytywnej dla inwestora decyzji, jeżeli spełnione zostaną przesłanki ustawowe. W oparciu o delegację ustawową z art. 61 ust. 6 tejże ustawy Prezydent Miasta P. powołał się nadto na rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588 z 2003 r.), wymieniając zarazem poszczególne przepisy przy określaniu parametrów dla przedmiotowej inwestycji. W celu sporządzenia analizy urbanistycznej wyznaczono zgodnie z § 3 ust. 2 powołanego rozporządzenia obszar analizowany o promieniu wynoszącym 315 m, co odpowiada 3-krotności szerokości granicy frontowej od ul. K. Szerokość elewacji frontowej od ul. P. i pl. W. L. jest bowiem mniejsza i wynosi odpowiednio 96 m i 11 m. Przeprowadzona analiza wykazała możliwość ustalenia warunków zabudowy dla planowanego przedsięwzięcia. Zabudowa występująca w obszarze analizowanym pełni funkcję mieszkaniową wielorodzinną, wielorodzinną z usługami i usługową. W najbliższym sąsiedztwie inwestycji znajdują się budynki o funkcji usługowej (ul. K. – szpital, ul. S.– usługi oświatowe, ul. S. – usługi oświatowe, pl. W. L. – obiekt handlowo-usługowy, ul. S.– budynek handlowo-biurowy, ul. W. – budynek usługowy, ul. Ś. M. – budynek handlowy). Nadto, budynki w obszarze analizowanym położone są w przeważającej części we frontowej granicy działek, tworząc zwartą zabudowę pierzejową. Budynki położone na działkach sąsiednich – znajdujące w kwartalne zamkniętym ul. P., ul. K. i ul. O. – zlokalizowane są w granicy frontowej działek, a od strony ul. P. i ul. K. – również w linii rozgraniczającej ulicy. Poza tym średni wskaźnik intensywności zabudowy dla zabudowy kubaturowej wynosi 74,9%. Dla zabudowy mieszkaniowej wielorodzinnej i wielorodzinnej z usługami wskaźnik ten wynosi 74,6% (od 28,9% do 100%), a dla zabudowy usługowej 76,8% (od 15,5% do 100%). W tym kontekście organ zauważył, że § 5 ust. 2 rozporządzenia pozwala odstąpić od średniej wartości wskaźnika powierzchni zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej. Fakt, że w obszarze analizowanym kilkanaście działek posiada ten wskaźnik na poziomie wyższym od średniego uzasadnia w ocenie organu zwiększenie tego parametru dla omawianej inwestycji w porównaniu do średniej dla całego obszaru analizowanego. Zwłaszcza, że w sąsiedztwie przedsięwzięcia część budynków zajmuje w pełni powierzchnię działki. Rozwiązanie to uzasadnia również śródmiejski charakter lokalizacji inwestycji oraz jej położenie u zbiegu ul. K. i ul. P., co w efekcie pozwala na domknięcie pierzei. Prezydent Miasta P. zauważył także, że wedle § 6 i § 2 ust. 5 powołanego rozporządzenia inwestycja posiada 2 elewacje frontowe – od ul. K. i ul. P. – oraz małą elewację od pl. W. L. Wprawdzie organ powinien był przyjąć średnią szerokość elewacji frontowych występujących w obszarze analizowanym, istniejąca zabudowa ma jednak pierzejowy charakter, w którym dominują budynki z elewacjami zajmującymi całą szerokość frontu działki, niezależnie od ich szerokości, tworząc zabudowę zwartą. Ponadto, budynki położone w kwartale zamkniętym ul. P., ul. K. i ul. O. również mają elewacje frontowe pokrywające się z szerokością frontów działek. Dlatego zasadne jest w ocenie organu określenie szerokości elewacji frontowej inwestycji na 100% szerokości frontu działki z każdej strony. Omawiając kwestię wysokości budynku, Prezydent Miasta P. wskazał w oparciu o § 7 cytowanego rozporządzenia, że krawędzie elewacji frontowych występujące w obszarze analizowanym nie są jednolite. Przeważają budynki o 5 i 6 kondygnacjach nadziemnych. Z analizy urbanistycznej wynika zarazem, że wysokość planowanego budynku musi stanowić przedłużenie krawędzi istniejących budynków przy ul. P. i ul. K., zgodnie z zasadą kształtowania zabudowy pierzejowej. Tak wyznaczona wysokość przyszłego obiektu nawiązuje do wysokości już istniejącej zabudowy w kwartale wyznaczonym ul. P., ul. K. i ul. O., mającej maksymalne wysokości wyznaczone rzędną terenu – od 79,76 m n.p.m. (ul. P.) do 86,96 m n.p.m. (ul. O.-ul. K.). Tym samym liczba kondygnacji i wysokość w najwyższym punkcie dachu inwestycji nie przekroczy maksymalnej liczby kondygnacji nadziemnych budynków i ich wysokości, znajdujących się w obszarze analizowanym. Wprowadzenie dodatkowej kondygnacji z koniecznością jej wycofania jest natomiast uzasadnione różnicą terenu między ul. P. i ul. K.. Przechodząc do geometrii dachu, organ wskazał, że w obszarze analizowanym występują zarówno dachy płaskie, jak i strome, a kształt dachu planowanego obiektu powinien nawiązywać do jednego z nich. Tym samym w ocenie Prezydenta Miasta P. spełnione zostały warunki z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Odnosząc się do zastrzeżeń zgłaszanych przez strony, organ wyjaśnił znaczenie decyzji o warunkach zabudowy, wskazując zarazem, że część podnoszonych wątpliwości może być rozpatrzona dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Pismem z dnia [...] października 2011 r., uzupełnionym następnie pismem z dnia [...] października 2011 r. i sprostowanym pismem z dnia [...] stycznia 2012 r., W. K.odwołał się od powyższej decyzji, zarzucając jej rażącej naruszenia (1) art. 1 ust. 2 pkt 1-3, 5, 7-9 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez wadliwe ustalenia warunków zabudowy i naruszenie interesu osób trzecich – właścicieli sąsiednich nieruchomości, (2) art. 61 ust. 1 cytowanej ustawy przez ustalenie warunków zabudowy w sposób sprzeczny z tym przepisem, (3) art. 53 § 3 pkt 2 tejże ustawy przez brak należytej analizy stanu faktycznego działki inwestora, (4) art. 6, art. 8, art. 10-11 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób podważający zaufanie obywateli do organów administracji publicznej, z pominięciem przepisów i uniemożliwiając stronom czynny udział w sprawie, (5) § 3 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymagań dla nowej zabudowy przez niewłaściwe określenie granic obszaru analizowanego, (6) § 3 ust. 1, § 5 ust. 1, § 6 ust. 1, § 7 ust. 1, § 8 ust. 1 cytowanego rozporządzenia przez niewłaściwe ustalenia wskazanych parametrów zabudowy, (7) § 60 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) przez nieuwzględnienie norm nasłonecznienia działek sąsiednich, (8) § 2 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589) przez stosowanie nazewnictwa niemającego oparcia w tych przepisach, (9) § 44 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publicznej i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430 z późn. zm.) przez nieuwzględnienie wytycznych w zakresie szerokości chodników i dróg wewnętrznych. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że organ I instancji nie wskazał przepisów, na podstawie których ustalił parametry dla nowej zabudowy. Chociaż przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy zostały wymienione w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2011 r., to jednak nie określają one wszystkich wskaźników i nie wskazują wprost, według którego przepisu wyznaczono linię zabudowy, wskaźnik powierzchni zabudowy, wysokość i szerokość elewacji czy geometrię dachu. Nadto, z decyzji z dnia [...] września 2011 r. oraz jej projektu nie wynika by sporządził je członek izby architektów lub urbanistów; nie widnieje tam podpis autora i pieczęć potwierdzająca przynależność do samorządu zawodowego. W toku postępowania wskazywano na to uchybienie, lecz organ I instancji nie odniósł się do powyższej kwestii. Ponadto, Prezydent Miasta P. zinterpretował błędnie pojęcie dobrego sąsiedztwa, ujmując je zbyt szeroko. Organ I instancji uznał bowiem, że wystarczy znalezienie jakiegokolwiek podobieństwa do istniejącej już zabudowy w badanym obszarze. Tymczasem to działka sąsiednia powinna być zabudowana podobnie do planowanej inwestycji. Poza tym błędne oznaczono rodzaj inwestycji w decyzji z dnia [...] września 2011 r. jako "budynek usługowo-handlowy". Takiego wyrażenia nie wprowadzają bowiem przepisy powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy. Rodzaj inwestycji powinien być natomiast zgodny z ustawową nomenklaturą, a nie swobodnie ustalany przez organ. Prezydent Miasta P. nie powołał się przy tym nawet na przepisy tegoż rozporządzenia. Zaskarżona decyzja określa poza tym błędnie linię zabudowy, ponieważ dopuszcza wysunięcie budynku w formie wykuszów, co z kolei oznacza, że zabudowa będzie realizowana poza terenem inwestycji, skoro linie zabudowy wskazano w granicy tego terenu. Ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy objęto zatem teren, którego akt ten nie dotyczy. Co więcej, linię zabudowy wyznaczono na granicy terenu inwestycji, co z urbanistycznego punktu widzenia jest błędne i godzi w ład przestrzenny, gdyż utrudnione lub wręcz niemożliwe stanie się kształtowanie ul. K. zgodnie z wymogami odnośnie szerokości jezdni i chodników, o jakich mowa w § 44 powołanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. Prezydent Miasta P. błędnie ustalił także wskaźnik intensywności zabudowy, określając go maksymalnie na 95%. Wartość ta nie jest dokładnie oznaczona, co pozwala inwestorowi na swobodne działania, np. na zabudowanie 1%, jak i 95% działki. Należy przy tym podkreślić, że 95% powierzchni zabudowy istotnie odbiega od normy występującej w obszarze analizowanym. Organ przyjął bowiem błędnie, że inne działki są zabudowane w 100%. Tymczasem stanowią one nie tyle samodzielne nieruchomości, co część większego kompleksu, w ramach którego wtórnie wydziela się mniejsze działki (np. pod częścią budynku przy ul. S.). Przykładowo nieruchomość przy ul. S. obejmuje aż 7 działek (nr [...], [...], [...],[...], [...], [...], [...]). Tylko 3 z nich są jednak zabudowane, a tylko 1 (nr [...]) w 100%. Organ I instancji wskazał natomiast tylko na tę ostatnią działkę, pomijając zarazem pozostałe. Podobnie nieruchomość przy ul. W. [...] i [...] obejmuje nie 2, lecz 3 działki, w tym działkę nr [...], która jest prawie niezabudowana. Decyzja z dnia [...] września 2011 r. błędnie określa także szerokość elewacji frontowej. Dopuszczono bowiem realizację elewacji na całej szerokości frontu działki, bez żadnych ograniczeń. Nie wprowadzono poza tym konkretnych warunków dających się egzekwować na etapie pozwolenia na budowę, a więc zezwolono na realizację obiektu o szerokości elewacji wielokrotnie większej niż elewacje budynków sąsiednich. Konkluzja ta dotyczy także wysokości elewacji frontowych. Prezydent Miasta P. wyznaczył bowiem nie wysokość elewacji, lecz wysokość całego budynku z dachem, co jest niezgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania nowej zabudowy. Ponadto, określił on jedynie wysokość maksymalną budynku za pomocą rzędnej bezwzględnej i wskazał na możliwość realizacji dodatkowej, cofniętej kondygnacji. Określenie wartości maksymalnych nie może być jednak uznane za dopuszczalne. Poza tym realizacja bryły o jednej wysokości bezwzględnej, a nie kształtowanej uskokowo stosownie do spadku terenu, prowadzi do zaburzenia ładu przestrzennego. Jednocześnie, organ I instancji niedostatecznie odniósł się do kwestii nasłonecznienia budynków sąsiednich. Wprawdzie zagadnienie to może być badane na etapie pozwolenia na budowę, lecz niemniej skoro w decyzji z dnia [...] września 2011 r. poruszono już tę problematykę, to należało ją szczegółowo wyjaśnić. W. K. zauważył nadto, że omawiana inwestycja nie jest klasyczną zabudową plombową, dopełnieniem zwartej zabudowy kwartału miejskiego, gdyż stanowi ona największą i główną część terenu między ul. P., ul. K. i ul. O. Praktycznie więc przedsięwzięcie tworzy nowy kwartał, a nie uzupełnia istniejący. Tym bardziej, że nigdy na działkach nr [...] i [...] nie było zabudowy o parametrach proponowanych przez inwestora. Od ponad 150 lat na tym terenie, od strony pl. W. L., stał kościół protestancki p.w. P. i P, z którego obecnie pozostały fundamenty. Wymiary tego kościoła nie powodowały przesłaniania lub ograniczania nasłonecznienia sąsiednich działek. Na drugim końcu działki, przy ul. K., stała dwupiętrowa pastorówka, rozebrana za zgodą Miejskiego Konserwatora Zabytków, również wkomponowana w istniejący ład przestrzenny, ponieważ jej powierzchnia zabudowy wynosiła zaledwie 30%. Wybudowanie budynku przekraczającego swoimi gabarytami dotychczasowe zabudowania spowoduje natomiast zacienienie nieruchomości sąsiednich, wbrew § 60 ust. 1 i 2 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 roku w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. Poza tym decyzja z dnia [...] września 2011 r. błędnie określa geometrię dachu, wprowadzając dowolność w jego kształtowaniu, przy braku w tej mierze jakiegokolwiek uzasadnienia w analizie urbanistycznej. Nie ustalono także wysokości najwyższej kalenicy, a warunki zastosowania dachu połaciowego są oznaczone zbyt ogólnie. Decyzja ta zbyt dowolnie określa także zakres i ilość miejsc parkingowych, mimo że wniosek inwestora określał precyzyjnie ich lokalizację. Z kolei warunki z zakresu ochrony środowiska i zdrowia oraz dziedzictwa kulturowego i ochrony zabytków nie są wystarczająco dokładne i nie stanowią żadnych ograniczeń lub wytycznych dla inwestora. Pominięto również ustalenia co do ochrony zieleni, wód, geologii, ochrony powietrza i ochrony przed hałasem. Warunki konserwatorskie sprowadzają się z kolei do powtórzenia warunków przestrzennych. Nie przytoczono zarazem tych wymogów, co uniemożliwia stronom odniesienie się do zawartej tam argumentacji. Tym bardziej, że skarżący nie mógł wcześniej odwołać się od postanowień właściwego konserwatora zabytków. Należy poza tym podkreślić, że warunki z zakresu infrastruktury i komunikacji wskazują na konieczność przebudowy ul. K., budowy zjazdów i realizacji chodnika od strony wschodniej. Granica terenu inwestycji nie obejmuje jednak tych obszarów. Co więcej, warunki te w zestawieniu z wyznaczoną linią zabudowy okazują się trudne do zrealizowania i prowadzą do realizacji wąskich jezdni oraz chodników. Poza tym ani inwestor, ani organ I instancji nie określili obszaru oddziaływania, co stanowi niedopełnienie wymogu formalnego z ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Decyzja z dnia [...] września 2011 r. nie określa poza tym warunków dotyczących głębokości posadowienia budynku. Nie wskazano kategorii geotechnicznej inwestycji i wynikających z tego konsekwencji, ani nie zbadano związku między głębokością posadowienia budynku projektowanego i już istniejących. W tej mierze zastrzeżono jedynie, że przedsięwzięcie nie może prowadzić do zachwiania statyki sąsiednich budynków. Takie sformułowanie jest jednak niewystarczające, zwłaszcza, że w ciągu ostatnich miesięcy doszło w sąsiedztwie do katastrofy budowlanej. Skarżący zakwestionował też prawidłowość uzasadnienia faktycznego i prawnego zawartego w decyzji z dnia [...] września 2011 r. Uzasadnienie to zostało bowiem w jego ocenie sporządzone w sposób lakoniczny i pobieżny, a nadto w sposób odbiegający od przyjętych warunków zabudowy. Dotyczy to w szczególności geometrii dachu, szerokości elewacji frontowej oraz wysokości budynku. Pismem z dnia [...] listopada 2011 r. G. M. H. Sp. z o.o. sp. k. wniosło odpowiedź na powyższe odwołanie z dnia [...] października 2011 r. W uzasadnieniu inwestor uznał zarzuty podniesione przez skarżącego za nieprecyzyjne i pozbawione należytego uzasadnienia. W tej mierze G. M. H. podniósł, że prawo do zabudowy nieruchomości jako element prawa własności może być ograniczone przez prawa osób trzecich tylko w sposób wynikający z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a zatem bez ingerowania w istotę tego prawa. Nietrafny w ocenie inwestora jest również zarzut braku należytej analizy stanu faktycznego działki objętej wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Analiza ta nastąpiło bowiem przez ustalenie aktualnego stanu geodezyjnego i wyznaczenie przebiegu granic, na którym ma być realizowana przedmiotowa inwestycja. Nie doszło także do naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Organ I instancji informował bowiem strony o podejmowanych działaniach, a w szczególności o wszczęciu postępowania i zakończeniu postępowania dowodowego. Strony miały poza tym możliwość zapoznania się z analizą urbanistyczną, a także wykazania swojego interesu prawnego. Każdej z nich przesłano również decyzję z dnia [...] września 2011 r. Ponadto, strony miały możliwość wypowiedzenia się w zakresie prowadzonego postępowania, z czego skorzystały, załączając do akt własne dokumenty. Co więcej, Prezydent Miasta P. odniósł się do składanych pism, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2011 r. Inwestor zaznaczył przy tym, że analiza urbanistyczna została przeprowadzona prawidłowo, a organ I instancji wyczerpująco wskazał sposób ustalenia parametrów dla planowanej zabudowy. Kwestia dotycząca szerokości jezdni i chodników oraz ewentualnego naruszenia przepisów o warunkach technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i drogi, powinna być natomiast badana dopiero na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. w trakcie postępowania o udzielenie pozwolenia na budowę. Nietrafny jest również zarzut stosowania nieprawidłowego nazewnictwa w decyzji z dnia [...] września 2011 r., gdyż w § 2 pkt 1 powołanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy wyraźnie posłużono się zwrotem "w szczególności", a zatem zawarty tam katalog nazw ma jedynie charakter przykładowy. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżącego projekt decyzji został sporządzony przez uprawnionego architekta – R. K.-S., która nadto złożyła swój podpis na samej decyzji z dnia [...] września 2011 r. i załączonych do niej dokumentach. Inwestor zauważył też, że przepisy studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania nie mają mocy powszechnie obowiązującej, a zatem nie mogą być stosowane przez organy administracji publicznej w trakcie wydawania decyzji o warunkach zabudowy. Decyzją z dnia [...] czerwca 2012 r., znak [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i 2, art. 60 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję Prezydenta Miasta P. W uzasadnieniu organ odwoławczy omówił ustalony w sprawie stan faktyczny, przedstawiając zarazem przepisy prawne, które w jego ocenie znalazły zastosowanie w sprawie. Kolegium zaznaczyło w szczególności, że decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, a zatem w razie spełnienia wymogów określonych w ustawie organ administracji publicznej nie może odmówić wydania takiego aktu. Ponadto, wspomniana decyzja stanowi jedynie informację o możliwym sposobie zabudowy danej nieruchomości i nie przesądza, czy planowana inwestycja zostanie w rzeczywistości zrealizowana. Następnie szczegółowo zaprezentowano sposób ustalenia parametrów zabudowy dla omawianej inwestycji, powołując się w tej mierze na konkretne przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dla nowej zabudowy. Kolegium uznało przy tym, że spełnione zostały wymogi z art. 61 ust. 1 pkt 2-5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, dodając ponadto, że stronom zapewniono czynny udział w toku postępowania. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w odwołaniu, Kolegium wskazało, że przepisy cytowanego rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie, nie miały zastosowania na obecnym etapie procesu inwestycyjnego, gdyż zagadnienie to podlega rozpoznaniu dopiero na etapie ubiegania się o pozwolenie na budowę. Organ wskazał poza tym, że obawy skarżącego związane ze zmniejszeniem wartości nieruchomości w skutek realizacji planowanej inwestycji dotyczą jego interesu faktycznego, a nie prawnego, wobec czego nie mieszczą się w zakresie art. 6 ust. 2 powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie można również podzielić zarzutu co do nieprawidłowego oznaczenia rodzaju inwestycji, gdyż decyzja organu I instancji określa jedynie kategorię inwestycji, a więc wskazuje, czy przyszły budynek ma charakter przemysłowy, mieszkalny lub usługowy. Przechodząc do kwestii spełnienia wymogu dobrego sąsiedztwa, Kolegium zwróciło uwagę na fakt, że w obszarze analizowanym dominują budynki o funkcji usługowej lub mieszkalnej z usługową. Nie ulega zatem wątpliwości, że wymóg kontynuacji funkcji oraz cech istniejącej już zabudowy został w niniejszej sprawie zachowany. Tym bardziej, że stan faktyczny działki inwestora został ustalony z uwzględnieniem aktualnego stanu geodezyjnego i wyznaczeniem przebiegu granic terenu, na którym omawiane przedsięwzięcie ma być realizowane. Za nietrafny uznano również zarzut naruszenia zasad postępowania administracyjnego. Organ I instancji zawiadomił bowiem strony o wszczęciu postępowania, zapewnił im czynny udział, umożliwił im zapoznanie się z materiałem dowodowym wraz z możliwością wnoszenia uwag. Strony otrzymały także projekt decyzji i zostały zawiadomione o zakończeniu postępowania. Wbrew twierdzeniom skarżącego Prezydent Miasta P. odniósł się przy tym do zgłaszanych zastrzeżeń. Chybiony okazał się również zarzut naruszenia postanowień zawartych w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego, gdyż dokument ten nie jest aktem prawa miejscowego, nie ma mocy obowiązującej, a w konsekwencji na jego podstawie nie można ustalić bądź odmówić ustalenia warunków zabudowy. Organ odwoławczy zaznaczył ponadto, że nie odnosi się do postanowień uzgadniających planowaną inwestycję, ponieważ stroną tego postępowania jest jedynie inwestor i tylko on posiada prawo do kwestionowania tych postanowień. Przechodząc do zarzutów naruszenia art. 31 ust. 3 i art. 64 Konstytucji RP, Kolegium wskazało, że prawo do zabudowy nieruchomości jako element prawa własności nie może być ograniczone w sposób nadmierny, lecz konieczne jest w tej mierze zachowanie zasady proporcjonalności. Ta ostatnia nie została natomiast naruszona. Dlatego, mając na uwadze, że przeprowadzona analiza urbanistyczna wykazała możliwość ustalenia warunków dla planowanej inwestycji, rozstrzygnięcie organu I instancji należało więc uznać za prawidłowe. Pismem z dnia [...] lipca 2012 r., uzupełnionym pismem z dnia [...] stycznia 2013 r., W. K. zaskarżył wyżej opisaną decyzję Kolegium do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu, powtarzając swoją wcześniejszą argumentacją zawartą w odwołaniu z dnia [...] października 2011 r. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Poznaniu wniosło o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Pismem z dnia [...] listopada 2012 r. D. P. [...] Sp. z o.o. wniosła odpowiedź na skargę z dnia [...] lipca 2012 r., powtarzając argumentację zawartą w odpowiedzi na odwołanie z dnia [...] listopada 2011 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje Skarga okazała się bezzasadna. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153 poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności organów administracji publicznej. Jeżeli ustawy nie stanowią inaczej, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem – art. 1 § 2 powyższej ustawy. Oznacza to, że badaniu w postępowaniu sądowoadministracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do ustalonego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów. W świetle z kolei z art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153 poz. 1270 z późn. zm.), sąd rozstrzyga w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami oraz wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, przy czym – jak wynika z art. 145 § 1 powołanej ustawy – sąd uwzględnia skargę na decyzję lub postanowienie oraz orzeka o ich uchyleniu, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przedmiotowej sprawie spółka G. M. H. Sp. z o.o. spółka komandytowa wnioskiem z dnia [...] grudnia 2010 r. wystąpiła o ustalenia warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku usługowo-handlowego na działkach nr [...] i [...] przy ul. K. i ul. P. w P. (k. 1-4 akt adm. organu I instancji). Dla przedmiotowego terenu nie obowiązuje obecnie żaden miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. Podstawę rozstrzygnięcia w sprawie stanowiły przepisy ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. nr 80 poz. 717 z późn. zm.). Zgodnie z art. 4 ust. 1 i 2 tej ustawy ustalenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy terenu następuje co do zasady w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, a w razie jego braku – w decyzji o warunkach zabudowy. Uszczegółowieniem tego przepisu jest z kolei art. 59 ust. 1 ustawy, wedle którego zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Trzeba przy tym od razu podkreślić, że w świetle art. 56 w zw. z art. 64 ust. 1 tejże ustawy decyzja o warunkach zabudowy ma charakter związany, a zatem w razie spełnienia wymogów określonych w ustawie, organ administracji publicznej jest zobowiązany do wydania pozytywnego dla inwestora rozstrzygnięcia. Wydanie decyzji o warunkach zabudowy możliwe jest z kolei w myśl art. 61 ust. 1 powołanej ustawy w razie łącznego spełnienia następujących warunków: (1) co najmniej 1 działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu, (2) teren ma dostęp do drogi publicznej, (3) istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla zamierzenia budowlanego, (4) teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne albo jest objęty zgodą uzyskaną przy sporządzaniu poprzednio obowiązujących planów miejscowych. Sposób weryfikowania, czy spełniony został wymóg dobrego sąsiedztwa z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, został określony przez ustawodawcę w rozporządzeniu Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. nr 164 poz. 1588). Podstawowe znaczenie dla ustalenia warunków zabudowy dla planowanej inwestycji posiada w myśl § 3 powołanego rozporządzenia prawidłowe wyznaczenie obszaru analizowanego, w którym przeprowadza się analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu. Wskazany obszar należy przy tym wyznaczyć w odległości nie mniejszej niż 3-krotność szerokości frontu działki objętej wnioskiem o ustalenia warunków zabudowy, ale zarazem nie mniejszej niż 50 m. Należy przy tym podkreślić, że wbrew twierdzeniom skarżącego dla ustalenia warunków zabudowy nie jest konieczne, aby w obszarze analizowanym istniał obiekt, który wszystkimi swoimi parametrami i funkcją odpowiadał planowanej zabudowie, wystarczające jest natomiast, że poszczególne parametry planowanego obiektu nawiązują do parametrów występujących w obszarze analizowanym i stanowią ich kontynuację. Z analizy urbanistycznej przeprowadzonej w dniu [...] marca 2011 r. i w dniu [...] maja 2011 r. wynika, że obszar analizowany został wyznaczony w odległości 315 m (3 x 105 m), co stanowi 3-krotność szerokości elewacji frontowej przedmiotowej działki od strony ul. K. (k. 122-138 i 165-169 akt adm. organu I instancji). Z uwagi na położenie planowanej inwestycji teoretycznie można by jeszcze rozważać wzięcie pod uwagę szerokości elewacji frontowych od strony ul. P. i pl. W. L. Są one jednak krótsze od szerokości elewacji frontowej od strony ul. K., wobec czego z perspektywy przeprowadzenia możliwie wnikliwej analizy urbanistycznej trafnie przyjęto wspomnianą wyżej odległość przy wyznaczaniu obszaru analizowanego. Z analizy urbanistycznej wynika zarazem, że planowana inwestycja kontynuuje istniejącą już w obszarze analizowanym funkcję usługową i handlową. Planowany budynek nawiązuje bowiem pod tym względem do istniejącej w sąsiedztwie zabudowy: ul. K. – szpital, ul. S. – usługi oświatowe, ul. S. – usługi oświatowe, pl. W. L. – budynek handlowo-usługowy, ul. S. – budynek handlowo-biurowy, ul. W. – budynek usługowy, ul. Ś. M. – budynek handlowy. Planowane przedsięwzięcia kontynuuje również w świetle § 4 ust. 1 powołanego rozporządzenia obowiązującą linię zabudowy. Większość budynków w obszarze analizowanym zlokalizowana jest bowiem w granicy frontowej działek, tworząc zwartą zabudowę pierzejową. Ponadto średni wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi w obszarze analizowanym dla zabudowy mieszkaniowej 74,6% (od 28,9 % do 100,0%), dla zabudowy usługowej – 76,8 % (od 15,5% do 100,0%), a dla całej zabudowy kubaturowej – 74,9%. Wprawdzie w decyzji nr [...] z dnia [...] września 2011 r., znak [...], Prezydent Miasta P. (k. 469 akt adm. organu I instancji) ustalił wielkość powierzchni zabudowy maksymalnie na 95,0%, a więc powyższej wskazanej średniej, lecz konkluzja ta została dostatecznie uzasadniona. Organ I instancji wskazał, że w sąsiedztwie planowanego budynku znajdują się nieruchomości zabudowane niemal w całości. Ponadto, zamierzona inwestycja ma charakter śródmiejski i pozwoli na domknięcie pierzei ul. K. i ul. P. Trzeba przy tym zauważyć, że § 5 ust. 2 cytowanego rozporządzenia zezwala na odstąpienie od średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy, jeżeli wynika to z analizy urbanistycznej, co zdaniem Sądu miało miejsce w rozpatrywanej sprawie. Powołując się na pierzejowy charakter zabudowy oraz § 6 ust. 2 rozporządzenia organ trafnie wyjaśnił również, dlaczego w przypadku przedmiotowej inwestycji zasadne jest dopuszczenie możliwości realizacji obiektu na całej szerokości działki inwestora, w taki też sposób określając szerokość elewacji frontowej. Z analizy urbanistycznej wynika ponadto, że budynki położone w kwartale ul. P., ul. K. i ul. O mają wysokość 79,76 m (ul. O.) i 81,81 m (ul. K), a budynek położony najbliżej terenu inwestycji – 84,95 m (ul. S.). W analizie urbanistycznej wskazano również na możliwość usytuowania dodatkowo 1 kondygnacji, wycofanej względem lica budynku, której wysokość nie może jednak przekraczać rzędnej 83,60 m n.p.m. Tym samym także ten parametr został określony prawidłowo, zgodnie z § 7 ust. 1 i 4 powołanego rozporządzenia. Wreszcie w obszarze analizowanym występują zarówno dachy strome, jak i płaskie, przy czym te ostatnie związane są z zabudową usługową i zabudową mieszkaniowo-usługową, znajdującą się w otoczeniu terenu inwestycji. Zarówno więc dach płaski i jak dach stromy stanowią kontynuację występującej w obszarze analizowanym geometrii dachu i oba rozwiązania należy uznać za dopuszczalne. Takie też stanowisko zostało przyjęte w analizie urbanistycznej i w decyzji z dnia [...] września 2011 r., gdzie jednocześnie wskazano na konieczność nawiązania – przy przyjęciu rozwiązania w postaci dachu stromego –do geometrii dachu występującej w pobliżu planowanego przedsięwzięcia. Nie ma więc racji skarżący, zarzucając organom pozostawienie inwestorowi pełnej dowolności w tym zakresie. Dlatego też nie doszło zdaniem Sądu do naruszenia § 8 cytowanego rozporządzenia. Tym samym należy uznać, że spełnione zostały wymogi w zakresie kontynuacji funkcji oraz cech zabudowy. Skarżący wywodził poza tym, że projekt decyzji z dnia [...] września 2011 r. nie został sporządzony przez osobę wpisaną na listę izby samorządu zawodowego urbanistów albo architektów. Powyższy obowiązek wynika z art. 60 ust. 4 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z prezentowanym argumentem skarżącego nie można się zgodzić, gdyż na projekcie decyzji organu I instancji z dnia [...] maja 2011 r. widnieje podpis mgr inż. arch. R. K.-S., nr uprawnień [...] (k. 172-178 akt adm. organu I instancji). Pieczątka i popis tejże osoby znajduje się również na decyzji z dnia [...] września 2011 r. oraz na załącznikach do tej decyzji. W konsekwencji należy więc uznać, że w niniejszej sprawie spełnione zostały wymogi zarówno materialne, jak i formalne z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z materiału zgromadzonego w aktach sprawy wynika, że teren inwestycji posiada dostęp do drogi publicznej – ul. P. i ul. K., co znajduje swoje potwierdzenie w szczególności na mapach załączonych do analizy urbanistycznej. Ponadto pisma E. O. – O. D. P. z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] (k. 77 akt adm. organu I instancji), pismo D. P. z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] (k. 78 akt adm. organu I instancji) i A. z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...], [...] (k. 83-86 akt adm. organu I instancji), wskazują, że planowana będzie posiadała odpowiedni dostęp do mediów. W przedmiotowej sprawie nie zachodzi również potrzeba uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia działki inwestora z rolnej na cele nierolne. Wreszcie, analizowane przedsięwzięcie jest również zgodne z przepisami odrębnymi, o czym świadczą uzyskane uzgodnienia – pismo Miejskiego Konserwatora Zabytków w P. z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] (k. 75 akt adm. organu I instancji), pismo Zarządu Dróg Miejskich w P. z dnia [...] stycznia 2011 r., znak [...] (k. 81 akt adm. organu I instancji). Tym samym należy więc uznać, że organy administracji publicznej podjęły zgodnie z art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. nr 98 poz. 1071 z późn. zm.) niezbędne działania do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy, mając na względzie zarówno interes społeczny, jak i słuszny interes obywateli. Zgromadzony materiał dowodowy został przy tym zebrany w sposób wyczerpujący i rozpatrzony jako całość, co czyni w konsekwencji zadość art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Należy przy tym zaznaczyć, że strony postępowania, w tym skarżący, zostały poinformowane zarówno o fakcie wszczęcia postępowania zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2010 r., znak [...] (k. 24-28 akt adm. organu I instancji), jak i o możliwości zapoznania się z zebranym materiałem dowodowym, co nastąpiło w zawiadomieniu z dnia [...] sierpnia 2011 r., znak [...] (k. 368 akt adm. organu I instancji). Stronom zapewniono ponadto czynny udział w toku postępowania w szczególności przez składanie zastrzeżeń i wniosków dowodowych, z czego uczestnicy postępowania, w tym skarżący, aktywnie korzystali – zob. m.in. pisma W. K. z dnia [...] lutego 2011 r. (k. 101-119 akt adm. organu I instancji), z dnia [...] lipca 2011 r. (k. 242-254 akt adm. organu I instancji), z dnia [...] sierpnia 2011 r. (k. 423-443 akt adm. organu I instancji). Wreszcie, opisane wyżej ustalenia faktyczne zostały szczegółowo przedstawione w uzasadnieniach obu zaskarżonych decyzji. Nie ulega zatem wątpliwości, że wszystkie wymogi z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym zostały w niniejszej sprawie spełnione. Tym samym organy administracji publicznej były zobowiązane do wydania pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji, co też uczyniły. Należy przy tym zaznaczyć, że decyzja o warunkach zabudowy stanowi jedynie rodzaj wiążącej informacji o ogólnym możliwym sposobie zagospodarowania konkretnej nieruchomości, nie przesądzając zarazem, czy taka inwestycja w ogóle powstanie, ani jaki będzie jej ostateczny, precyzyjnie określony kształt. Zgodnie bowiem z art. 63 ust. 1 i 3 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy nie rodzi praw do terenu, ani nie narusza prawa własności i uprawnień osób trzecich. Może być ona nadto wydana dla więcej niż jednego wnioskodawcy. Odnosząc się do zarzutów skargi należy zauważyć, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie oznaczeń i nazewnictwa stosowanych w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego oraz w decyzji o warunkach zabudowy (Dz. U. nr 164 poz. 1589). Wyliczenie rodzajów zabudowy, o jakim mowa w § 2 ust. 1 powołanego rozporządzenia, ma bowiem jedynie charakter przykładowy, na co ustawodawca wskazuje expressis verbis przez użycie zwrotu "w szczególności" w treści tego przepisu. Tym samym podnoszony przez skarżącego zarzut użycia w treści decyzji z dnia [...] września 2011 r. wyrażenia "budynek usługowo-handlowy" okazał się nietrafny. Na uwzględnienie nie zasługują również zarzuty W. K., odnoszące się do kwestii ewentualnego zacienienia, jakie może powodować przedmiotowa inwestycja, oraz kwestii nieokreślenia parametrów chodnika i jezdni. W tej mierze trzeba zaznaczyć, że zagadnienie spełnienia wymogów, wynikających odpowiednio z § 60 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. nr 75 poz. 690 z późn. zm.) oraz § 44 rozporządzenia Ministra Transportu i Gospodarki Morskiej z dnia 2 marca 1999 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać drogi publiczne i ich usytuowanie (Dz. U. nr 43 poz. 430 z późn. zm.), będzie przedmiotem badania na następnym etapie procesu inwestycyjnego, tj. podczas postępowania o wydanie pozwolenia na budowę. Wtedy też argumenty skarżącego będą podlegały rozważeniu przez organy administracji publicznej. Obecnie natomiast – z uwagi choćby na brak projektu budowlanego – ich analiza jest przedwczesna. Te same uwagi należy odnieść do obaw skarżącego o to czy realizacja planowanego przedsięwzięcia – z uwagi na konieczność wykonania głębokich wykopów – nie naruszy konstrukcji sąsiednich budynków, jak również do kwestii geotechnicznych warunków posadowienia inwestycji czy ochrony przed ewentualnym hałasem. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie doszło także w rozpatrywanej sprawie do naruszenia art. 6, art. 8 i art. 10-11 k.p.a. Zgodnie bowiem z zasadą legalizmu, o jakiej mowa w art. 6 k.p.a., organy administracji publicznej działają na podstawie przepisów prawa, co niewątpliwie miało miejsce w toku kontrolowanego postępowania. W szczególności organy administracji publicznej obu instancji szczegółowo wskazały podstawę rozstrzygnięcia wynikająca zarówno z przepisów powołanej ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, jak i przepisów cytowanego rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobów ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Z tego też względu trudno również przychylić się do zarzutu naruszenia zasady przekonywania z art. 11 k.p.a., wedle której organy administracji publicznej powinny wyjaśniać stronom zasadność przesłanek, jakimi kierują się przy załatwianiu sprawy, aby w ten sposób w miarę możności doprowadzić do wykonania przez strony decyzji bez potrzeby stosowania środków przymusu. Tym bardziej, że w uzasadnieniach obu zaskarżonych decyzji wyczerpująco przedstawiono stan faktyczny i prawny oraz główne motywy rozstrzygnięcia, a ponadto odniesiono się do zastrzeżeń stron, zgłoszonych w toku postępowania. Dlatego Sąd nie przychylił się także do zarzutu naruszenia zasady prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do organów władzy publicznej, wyrażonej w art. 8 k.p.a. Mając powyższe na uwadze należy stwierdzić, iż zaskarżona decyzja odpowiada prawu i Sąd nie znalazł żadnych podstaw do uwzględnienia skargi. Skarga jako bezzasadna podlegała zatem oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153 poz. 1270 z późn. zm.).