I SA/Łd 939/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Paweł Kowalski Sędziowie: Sędzia NSA Paweł Janicki (spr.) Sędzia WSA Cezary Koziński Protokolant: St. sekretarz sądowy Dorota Choińska po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi Ł. S. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej adresu współwłaściciela nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie ; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz skarżącego kwotę 340 (trzysta czterdzieści) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Ł. S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] r. w przedmiocie odmowy sprostowania decyzji w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej adresu współwłaściciela nieruchomości. W sprawie ustalono, iż Ł. S. wystąpił o sprostowanie oczywistej omyłki decyzji Nr [...] z dnia [...] r. Burmistrza Miasta O. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości w części dotyczącej adresu współwłaściciela nieruchomości. Postanowieniem z dnia [...] r. organ podatkowy I instancji, działając na podstawie art. 216, art. 217 § 1 i § 2 oraz art. 215 § 1 i § 3 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r., póz. 749 ze zm.), odmówił sprostowania ww. decyzji. W uzasadnieniu organ wskazał, iż podatnik wniósł o sprostowanie ww. decyzji z uwagi na fakt, że choć decyzję wystawiono na Ł. S. i A. S., to została ona doręczona wyłącznie Ł. S., co wynikało z niedostarczenia organowi adresu podatniczki –A. S.. Podatek został uregulowany przez skarżącego. Organ wskazał, że w dniu 11 lutego Burmistrz O. otrzymał informację podatkową od A. S., która zawierała jej aktualny adres. W oparciu o tę informację doręczono podatniczce decyzję z dnia [...] r. W uzasadnieniu swego wniosku skarżący wskazał na naruszenie przez organ art. 210 par 1 pkt 3 oraz art. 211 ustawy Ordynacja podatkowa, domagając się sprostowania na podstawie art. 215 § 1O.p. W ocenie organu w orzecznictwie nie istnieje uregulowany pogląd co do tego, czy dla oznaczenia w decyzji podatkowej strony postępowania niezbędny jest również jej adres zamieszkania. W wyniku wniesionego przez stronę zażalenia postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W ocenie organu odwoławczego, wbrew stanowisku podatnika, w decyzji z dnia [...] r. nie wystąpiły "oczywiste omyłki", które podlegałyby sprostowaniu w trybie przywołanego wyżej art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. Organ podkreślił, że w art. 215 § 1 O.p. ustawodawca przewidział możliwość prostowania omyłek pisarskich zaistniałych w wydawanych przez organy podatkowe decyzjach, z zastrzeżeniem, by omyłki te miały charakter oczywisty. Sprostowaniu w tym trybie podlega oczywiste przeoczenie, czy zastosowanie niewłaściwego słowa, omyłka pisarska o charakterze elementarnym, która nie wpływa na treść i znaczenie prostowanej decyzji. Oczywistość omyłki może wynikać bądź z natury danego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku. Organ stwierdził, że w decyzji organu podatkowego I instancji nr [...] z dnia [...] r. właściwie oznaczone zostały strony postępowania w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości na 2012 r., tj. Ł. S. i A. S., a podanie imienia i nazwiska pozwala na zidentyfikowanie podatnika i adresata decyzji. A zatem nie wskazanie w decyzji adresu zamieszkania A. S., a tym bardziej kwestie związane z doręczeniem decyzji, nie mogą być postrzegane w kategorii konieczności prostowania omyłek w decyzji na podstawie art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej. W skardze na wskazane postanowienie Ł. S. zarzucił SKO w P. naruszenie: - art. 210 § 1 pkt 3 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie, a w konsekwencji stwierdzenie, że brak formalny polegający na niewskazaniu adresu strony postępowania (współwłaściciela nieruchomości) nie narusza ww. przepisu i stanowi prawidłowe oznaczenie strony postępowania; - art. 215 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez jego błędną wykładnię i zastosowanie i błędne stwierdzenie, że brak formalny polegający na niewskazaniu adresu strony nie jest błędem zaliczanym do oczywistych omyłek, oraz że taki brak nie może być prostowany w trybie określonym w tym przepisie; - art. 217 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej poprzez brak prawnego uzasadnienia tez przedstawionych w zaskarżonym postanowieniu. W efekcie podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia i zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest zasadna, gdyż zaskarżone postanowienie narusza prawo. Zgodnie z art. 210 § 1 punkt 3 O.p. każda decyzja musi zawierać oznaczenie strony postępowania. Oznaczenie strony powinno być pełne. Osoba fizyczna powinna zostać oznaczona imieniem, nazwiskiem i miejscem zamieszkania lub pobytu – A. Kabat. Ordynacja podatkowa, Komentarz Lexis Nexis Warszawa 2011, s. 861. Zdaniem sądu I instancji powyższe stanowisko doktryny należy w pełni zaaprobować. Oznaczenie strony polega na takim jej określeniu, które pozwala na jej identyfikację. Do identyfikacji osoby fizycznej ,poza danymi personalnymi, niezbędne jest wskazanie miejsca zamieszkania lub pobytu. Podobnie zresztą wypowiada się na ten temat S. Presnarowicz przyjmując, że oznaczenie strony w decyzji powinno zostać zawarte w decyzji w sposób zupełny, tzn. przy osobach fizycznych z podaniem imienia i nazwiska, miejsca zamieszkania lub pobytu – S. Presnarowicz Ordynacja podatkowa Komentarz Lex, Warszawa 2013, komentarz do art. 210. W tej sytuacji uznać należy, że doktryna zgodnie przyjmuje, że miejsce zamieszkania strony jest elementem jej identyfikacji i wymaga wskazania w decyzji podatkowej. Tym samym brak takiego elementu w decyzji oznacza, że oznaczenie strony jest niepełne i nie pozwala na identyfikację strony. W tak zakreślonych ramach przyjąć należy, że brak wskazania adresu strony, do której kierowana jest decyzja, stanowi oczywistą omyłkę polegającą na przeoczeniu zamieszczenia w decyzji niezbędnego elementu identyfikującego stronę to jest jej miejsca zamieszkania. Jest to wada nieistotna decyzji, gdyż nie wpływa na jej zawartość merytoryczną. Stąd też, zdaniem sądu I instancji, wniosek skarżącego inicjujący postępowanie podatkowe w rozpoznawanej sprawie winien być uwzględniony. Oceny tej nie zmienia fakt, że, na skutek zaniechania uczestniczki postępowania organ podatkowy, w dacie wydawania decyzji, nie dysponował jej aktualnym adresem. Po pierwsze adres ten został ustalony w toku postępowania dzięki aktywności skarżącego a po drugie rezygnacja z sugerowanego przez skarżącego we wniosku inicjującym przedmiotowe postępowanie trybu z art. 215 O.p. w sytuacji zaniechania prawidłowego oznaczenia strony, rodziłaby konieczność uchylenia decyzji wymiarowej. Biorąc pod uwagę błahy i nieistotny dla rozstrzygnięcia charakter przedmiotowego uchybienia rozstrzygnięcie takie byłoby sprzeczne z zasadą szybkości postępowania i rozsądkiem koniecznym dla rozstrzygnięcia każdej ze spraw administracyjnych. Biorąc pod uwagę powyższe wywody sąd I instancji przyjął, że w sprawie doszło do naruszenia art. 210 § 1 punkt 3 O.p. i art. 215 § 1 O.p. Pierwszy z wymienionych przepisów został naruszony poprzez odmowę uznania miejsca zamieszkania za element identyfikujący stronę postępowania. Drugi natomiast został naruszony poprzez odmowę uznania powyższego uchybienia za oczywistą omyłkę, podczas gdy właściwym sposobem naprawienia tego uchybienia było uwzględnienie wniosku skarżącego w trybie art. 215 § 1 O.p. Organ odwoławczy uwzględni powyższe zalecenia w toku ponownego rozpatrywania wniosku skarżącego, w ramach ponowionego postępowania. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności na podstawie art. 145 § 1 punkt 1 litera c i art. 200 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zmianami) należało orzec jak w sentencji. J.B.