II SA/Gl 1067/12

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Bonifacy Bronkowski (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Włodzimierz Kubik,, Sędzia WSA Rafał Wolnik, Protokolant starszy referent Marta Zasoń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 stycznia 2013 r. sprawy ze skargi A. W. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w C. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie warunków zabudowy terenu oddala skargę. We wniosku z dnia [...] r. A. W. wniósł o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania budynku gospodarczego na zakład produkcyjny do produkcji rur z polipropylenu, przewidzianej do realizacji w R. przy ul. [...] na działkach ewidencyjnych nr [...] i [...]. W opisie planowanego sposobu zagospodarowania terenu oraz charakterystyki zabudowy wnioskodawca wskazał, że inwestycja obejmuje zmianę użytkowania budynku gospodarczego na budynek produkcyjny bez zmiany gabarytów budynku, wielkość produkcji około 1 tony tygodniowo oraz, że produkcja polega na zakupie gotowego polipropylenu w opakowaniach, przetworzeniu go na rury i sprzedaży. Precyzując wniosek w piśmie z dnia [...] r. inwestor wyjaśnił, że inwestycja obejmuje zmianę sposobu użytkowania istniejącego budynku gospodarczego i zmianę funkcji budynku gospodarczego, który jest obecnie w trakcie budowy. Po wszczęciu i przeprowadzeniu w tej sprawie postępowania Wójt Gminy K. kolejnymi decyzjami z dnia [...] r., z dnia [...] r. i z dnia [...] r. ustalił sposób zagospodarowania i warunkami zabudowy dla objętego wnioskiem zamierzenia inwestycyjnego zmierzającego do utworzenia zakładu produkcji rur z polipropylenu przez: – zmianę sposobu użytkowania istniejącego na działce nr ew. [...] budynku gospodarczego o pow. zabudowy ok. 5 x 28 m, – zmianę funkcji będącego w trakcie realizacji na działce nr ew. [...] budynku gospodarczego parterowego o pow. zabudowy ok. 9 x 23 m. W uzasadnieniu tych decyzji organ pierwszej instancji powołując się na dołączone do nich wyniki analizy funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w obszarze analizowanym w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-5 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (obecnie Dz. U. z 2012 r. poz. 647 ze zm., zwanej dalej ustawą lub ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym) stwierdził, że w granicach obszaru analizowanego, na działkach dostępnych z tej samej drogi publicznej (z ul. [...]) dominuje zabudowa zagrodowa, występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna (budynki mieszkalne wraz z budynkami gospodarczymi), kilka działek z istniejącą zabudową usługową i jedna działka nr [...] gdzie istnieje zabudowa produkcyjna (produkcja papieru toaletowego) funkcjonująca jako zabudowa równorzędna z istniejącą na tej działce zabudową mieszkaniową. Zabudowa ta (przeznaczona do prowadzenia produkcji) ma wymiary zbliżone do wymiarów budynku objętego wnioskiem i analogicznie, jak ma to miejsce w przypadku zabudowy wnioskowanej, jest to dawny budynek gospodarczy przekształcony na cele produkcyjne. Po uwzględnieniu zabudowy produkcyjnej istniejącej na działce ewidencyjnej nr [...] organ I instancji stwierdził, że w obszarze analizowanym znajduje się działka dostępna z ul. [...] zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy na działkach objętych wnioskiem i tym samym został spełniony wymóg, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. W odwołaniach od tych decyzji K. Z. – właścicielka sąsiedniej nieruchomości zarzucała, że brak jest podobieństwa planowanej inwestycji z produkcją papieru toaletowego prowadzoną na działce nr [...], w budynku byłej stodoły o dachu dwuspadowym. Objęte zamierzeniem inwestycyjnym budynki są zaś budynkami typowo przemysłowymi o płaskich dachach, ich architektura oraz parametry różnią się od zabudowy na działkach sąsiednich. Wskazywała też na inną wielkość produkcji przemysłowej w tych obiektach. Nadto zarzuciła, że w decyzjach tych nie uwzględniono negatywnego wpływu planowanej produkcji na zdrowie osób mieszkających w pobliżu. Po rozpatrzeniu wniesionych odwołań Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. decyzjami z dnia [...] r., [...] r. i [...] r. uchylało powyższe decyzje Wójta Gminy K. i przekazywało sprawę temu organowi do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniach tych decyzji organ odwoławczy nie podzielał stanowiska organu pierwszej instancji, że podstawą ustalenia warunków zabudowy może być sam fakt występowania w granicach obszaru analizowanego takiej samej co do projektowanej, funkcji zagospodarowania, jej niewielka uciążliwość oraz zbliżona skala produkcji. Poglądu tego nie można bowiem zdaniem SKO oprzeć na obowiązujących w tym zakresie przepisach, gdyż zarówno art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym jak i przepisy rozporządzeń Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, zwanego dalej rozporządzeniem lub rozporządzeniem z dnia 26 sierpnia 2003 r.) nie dają podstaw do odstąpienia od analizy cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych. Po kolejnym rozpatrzeniu sprawy decyzją nr [...] z dnia [...] r. Wójt Gminy K. odmówił A. W. ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na zmianie sposobu użytkowania istniejącego na działce nr [...] parterowego budynku gospodarczego oraz zmianie funkcji będącego w trakcie realizacji na działce nr [...] parterowego budynku gospodarczego w celu utworzenia zakładu produkcyjnego prowadzącego produkcję rur z polipropylenu, przewidzianej do realizacji na nieruchomości położonej przy ul. [...] w miejscowości R. W uzasadnieniu decyzji powołując się na zajmowane dotychczas w sprawie przez SKO stanowisko oraz na wyniki dokonanej analizy, stwierdził, iż projektowana inwestycja nie spełnia warunku wynikającego z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym w postaci kontynuacji funkcji zagospodarowania terenu. W obszarze analizowanym brak jest bowiem zabudowy o funkcji produkcyjnej o powierzchni zabudowy zbliżonej do powierzchni zabudowy objętych wnioskiem budynków wynoszącej łącznie ok. [...] m2. Zabudowa przeznaczona do produkcji na działce nr [...] posiada bowiem jedynie pow. [...] m2. W odwołaniu od tej decyzji pełnomocnik A. W. wniósł o jej uchylenie w całości i ustalenie wnioskowanych warunków zabudowy i zagospodarowania terenu bądź o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Zdaniem odwołującego w sprawie zostały spełnione przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy przy założeniu, że budynki objęte wnioskiem winny podlegać odrębnej ocenie, jako dwa niezależne budynki o powierzchni odpowiednio [...] m2 i [...] m2. Zarzucił też, że organ I instancji przeprowadził wymaganą analizę w sposób wadliwy, gdyż nie uwzględnił faktycznie istniejącej zabudowy na nieruchomości objętej wnioskiem. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w C. odwołania tego nie uwzględniło i zaskarżoną decyzją z dnia [...] r. Nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz § 3 rozporządzenia z dnia 26 sierpnia 2003 r., utrzymało orzeczenie organu pierwszej instancji w mocy. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia stwierdziło, że zgodnie z art. 61 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym ustalenie warunków zabudowy terenu dla określonej inwestycji jest możliwe w przypadku łącznego spełnienia podanych w tym przepisie warunków. Jak wynika z pkt 1 ust. 1 art. 61 ustalenie tych warunków jest możliwe gdy co najmniej jedna działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Z powyższego wynika zdaniem SKO, iż zasada dobrego sąsiedztwa oznacza konieczność dostosowania nowej zabudowy do wyznaczonych przez istniejący w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie terenu) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Również zdaniem organu odwoławczego wynikające z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy dobre sąsiedztwo w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi, w obszarze analizowanym brak jest bowiem zabudowy o funkcji produkcyjnej o powierzchni zabudowy zbliżonej do powierzchni zabudowy obiektów objętych wnioskiem. Łączna powierzchnia zabudowy wskazana we wniosku wynosi bowiem ok. [...] m2. Natomiast zabudowa przeznaczona do produkcji na położonej w obszarze analizowanym działce nr [...] posiada pow. ok. [...] m2. Zdaniem Kolegium, uniemożliwia to pozytywne rozpatrzenie wniosku na podstawie art. 61 ust. 1 pkt 1, mimo spełnienia pozostałych warunków określonych w pkt 2-5 ust. 1 art. 61 ustawy. Zgodnie bowiem z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt II OSK 1535/11 z dnia 27 stycznia 2012 r. (LEX nr 1121179) "Nowa zabudowa musi mieścić się w granicach zastanego w analizowanym obszarze sposobu zagospodarowania terenu. Nowa zabudowa jest dopuszczalna, gdy można ją pogodzić (nie jest sprzeczna) z funkcją istniejącą na analizowanym obszarze". Dalej w odniesieniu do zarzutów odwołania SKO stwierdziło, iż z projektu zagospodarowania działki załączonego do wniosku o ustalenie warunków zabudowy wynika, że objęte nim budynki są połączone. a zatem budynki te, zarówno jako obiekt budowlany oraz funkcjonalnie (jako przyszły zakład produkcyjny) stanowią jeden obiekt. Tym samym żądanie dokonania oceny tej zabudowy jako dwóch odrębnych budynków jest nieuzasadnione. Skład orzekający Kolegium nie podzielił także zarzutu odwołania dotyczącego wadliwego przeprowadzenia analizy, a mianowicie w sposób, który nie uwzględnił faktycznie istniejącej zabudowy na nieruchomości objętej wnioskiem. W tym względzie organ drugiej instancji stanął na stanowisku, że dobre sąsiedztwo analizuje się w odniesieniu do zabudowy na obszarze analizowanym, który wyznacza się wokół działki budowlanej objętej wnioskiem (§ 3 ust. 1 rozporządzenia z 26 sierpnia 2003 r.). Nawet gdyby jednak, wbrew obowiązującym przepisom, uwzględnić zabudowę istniejącą na działkach wnioskodawcy, to nie byłoby podstaw do ustalenia wnioskowanych warunków zabudowy, w sytuacji gdy na tych działkach usytuowane są jedynie budynki gospodarcze. W skardze do sądu administracyjnego na przedmiotową decyzję SKO w C. pełnomocnik A. W. wniósł o jej uchylenie i o zasądzenie kosztów postępowania. Zarzucił, że decyzja ta została wydana z naruszeniem art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym przez bezpodstawne przyjęcie, iż w obszarze analizowanym brak jest działki zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dla projektowanej zabudowy w zakresie czynników w tym przepisie wskazanym. Na obszarze tym istnieje bowiem zabudowa o funkcji produkcyjnej a w obowiązujących przepisach brak jest unormowania, "które pozwoliłoby na ustalenie jaki stosunek porównywalnych inwestycji stanowi podstawę do odmowy wydania decyzji o warunkach zabudowy". Wobec tego brak jest zdaniem autora skargi znaczącej dysproporcji pomiędzy zakładem produkcyjnym o powierzchni zabudowy [...] m2 oraz o powierzchni [...] m2 lub [...] m2. Nadto zarzucono w skardze, że zaskarżona decyzja została wydana z mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy naruszeniem art. 7 kpa przez nierozpatrzenie zarzutów i twierdzeń strony skarżącej co do linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu. W uzasadnieniu skargi podkreślono, iż organy orzekające niewłaściwie oceniły porównywalne wielkości projektowanej i istniejącej w obszarze analizowanym funkcji produkcyjnej, zwłaszcza w sytuacji gdy wszystkie pozostałe przesłanki określone w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zostały spełnione. Podtrzymano zarzuty z odwołania co do łącznego a nie oddzielnego potraktowania zamierzeń inwestycyjnych w odrębnie objętych wnioskiem budynkach oraz co do pominięcia w analizie porównawczej zabudowy na terenie objętym wnioskiem. Podniesiono także, iż w sytuacji realizacji zabudowy na zabudowanej już nieruchomości nie ma potrzeby ustalania kolejnej linii zabudowy. Zdaniem autora skargi w świetle orzecznictwa sądów administracyjnych (m. in. wyroków wymienionych w skardze) pojęcie kontynuacji funkcji zabudowy i zagospodarowania terenu należy rozumieć szeroko. Wynikająca z treści art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy zasada dobrego sąsiedztwa nie wymaga bowiem przy projektowaniu nowych inwestycji prostego powielania celu i charakterystyki zabudowy istniejącej na terenie sąsiednim. Warunek kontynuacji funkcji nie jest zatem spełniony tylko wówczas, gdy projektowana inwestycja jest sprzeczna z dotychczasową funkcją terenu i nie da się z nią pogodzić, co w rozpatrywanej sprawie nie zachodzi. W świetle tego orzecznictwa podstawy odmowy ustalenia warunków nie może też stanowić przesłanka "dysonansu architektonicznego". W odpowiedzi na skargę SKO w C. wniosło o jej oddalenie podtrzymując w ogólnym zarysie stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Zaakcentowało, że na obszarze analizowanym nie występuje funkcja produkcyjna o zbliżonej powierzchni zabudowy. Na rozprawie sądowej w dniu 25 stycznia 2013 r. pełnomocnik organu odwoławczego dodatkowo zarzucił, że obszar analizowany został przez autora analizy tak rozszerzony, aby objął on obiekt, który mógłby stanowić punkt odniesienia do planowanej inwestycji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie albowiem zaskarżona decyzja odpowiada zdaniem Sądu obowiązującemu prawu i została wydana w postępowaniu przeprowadzonym w sposób nie naruszający obowiązującej procedury. W świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego należy podzielić zdaniem Sądu stanowisko organów orzekających, że w sprawie odnośnie objętej wnioskiem o ustanowienie warunków zabudowy inwestycji nie został spełniony warunek określony w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy i to przede wszystkim z innego powodu niż podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji i w odpowiedzi na skargę. Zgodnie z tym przepisem, wydanie decyzji o warunkach zabudowy jest możliwe w sytuacji, gdy co najmniej jedna działka dostępna z tej samej drogi publicznej jest zabudowana w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i form architektonicznych obiektów, linii zabudowy, intensywności wykorzystania terenu. Sposób ustalania wymienionych w tym przepisie elementów został przekazany na podstawie art. 61 ust. 6 ustawy, Ministrowi właściwemu do spraw budownictwa, gospodarki przestrzennej i mieszkaniowej. Na podstawie tej delegacji ustawowej zostało wydane rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. Rozporządzenie to precyzuje sposób, w jaki następuje ustalenie parametrów, istotnych dla postępowania w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Charakterystyczną cechą sposobu wyznaczania parametrów planowanej zabudowy jest przeprowadzenie analizy stanu zagospodarowania działek sąsiednich w obszarze analizowanym. Zgodnie z § 3 ust. 1 rozporządzenia, w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopi mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 ustawy, w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 metrów. Natomiast zgodnie z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia, warunki i wymagania dotyczące nowej zabudowy i zagospodarowania terenu ustala się w decyzji o warunkach zabudowy, zawierającej część tekstową i graficzną. Wyniki analizy, o której mowa w § 3 ust. 1, zawierające część tekstową i graficzną, stanowią załącznik do decyzji o warunkach zabudowy. Zdaniem Sądu podkreślenia wymaga, że w świetle zarówno art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy jak i § 3 rozporządzenia punktem odniesienia dla ustalenia warunków zabudowy (dla realizacji zasady dobrego sąsiedztwa) może być jedynie zabudowana działka sąsiednia, dostępna z tej samej drogi publicznej, a nie jakakolwiek działka położona przy takiej drodze. Jakkolwiek ani ustawa ani rozporządzenie nie zawiera definicji pojęcia działki "sąsiedniej" to niewątpliwie istotne wytyczne dla wykładni tego pojęcia (pomijając jego potoczne rozumienie) zawiera zdaniem Sądu treść § 3 ust. 2 rozporządzenia, zgodnie z którą co do zasady punktem odniesienia dla ustalenia odległości takiej działki od działki objętej ustaleniem warunków jest trzykrotna szerokość frontu tej drugiej działki, nie mniej jednak niż 50 m. Wielkość obszaru analizowanego powinna zatem co do zasady nawiązywać do tych wielkości. Oczywiście skoro są to wielkości minimalne to nie jest wykluczone ich przekroczenie. Niemniej jednak nie może to być przekroczenie dowolne, niczym nie uzasadnione. Przekroczenie to i jego wielkość powinno bowiem być uzasadnione istniejącym wokół działki objętej postępowaniem zagospodarowaniem terenu, jego szczególnymi cechami i istniejącym na obszarze analizowanym ładzie przestrzennym w rozumieniu art. 2 pkt 1 ustawy. Jedynym motywem znacznego rozszerzenia obszaru analizowanego nie może być znalezienie na tym obszarze terenu zabudowanego w sposób odpowiadający zasadzie dobrego sąsiedztwa wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Zasadność takiego rozszerzenia obszaru analizowanego powinna wynikać przy tym zdaniem Sądu w jednoznaczny sposób z analizy zabudowy i zagospodarowania na terenie analizowanym. Tego wymagania analizy opracowane w rozpatrywanej sprawie nie spełniają. Nie wynika z nich bowiem dlaczego obszar analizowany ma tak nieregularne kształty i dlaczego w kierunku zachodnim został on wyznaczony w odległości stanowiącej aż dziesięciokrotność szerokości frontu działek objętych postępowaniem. Nasuwa się zatem oczywisty wiosek, że uczyniono tak tylko dlatego, iż właśnie na samym obrzeżu tak wyznaczonego obszaru położona jest działka nr [...], na której jako jedynej w obszarze analizowanym występuje funkcja produkcyjna, tj. zgodna z zamierzeniem inwestycyjnym wnioskodawcy. W konsekwencji przy prawidłowym wyznaczeniu obszaru analizowanego (np. stanowiącego pięciokrotność szerokości frontów działek objętych wnioskiem) nie znalazłaby się w nim żadna działka pozwalająca na ustalenie dobrego sąsiedztwa w zakresie kontynuacji funkcji o jakiej mowa w art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy. Już tylko z tego powodu odmowę ustalenia warunków zabudowy dla projektowanej inwestycji należało uznać za zasadną. Ne ma przy tym znaczenia akcentowana w skardze okoliczność, że w sprawie zaistniały pozostałe określone w art. 61 ust. 1 przesłanki do ustalenia wnioskowanych warunków. Wszystkie wymienione w tym przepisie warunki muszą być bowiem spełnione łącznie. Za dowolnym rozszerzeniem obszaru analizowanego nie może przemawiać też zdaniem Sądu potrzeba realizacji zasady wolności zagospodarowania terenu przez właściciela, która podlega przecież ograniczeniom wynikającym z obowiązującego prawa materialnego. Rozszerzenia takiego nie może także usprawiedliwiać potrzeba różnorodnego zagospodarowania terenów wiejskich w zmieniających się warunkach gospodarczych. Jeżeli taka potrzeba istotnie występuje to może być spełniona przez stosowne zapisy miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Nawet gdyby jednak przyjąć, że działka nr [...], na której prowadzona jest produkcja papieru toaletowego znajduje się w prawidłowo wyznaczonym obszarze analizowany to i tak należałoby podzielić stanowisko SKO, że jej zabudowa nie dawałaby podstawy do ustalenia wnioskowanych warunków z uwagi na nieporównywalną wielkość obiektów na tej działce i działkach objętych wnioskiem – wykorzystywanych i przeznaczonych dla funkcji produkcyjnej. Jakkolwiek rację ma autor skargi, że obowiązujące przepisy kwestii tych proporcji nie regulują, to nie oznacza to jednak zdaniem Sądu, że dla realizacji zasady dobrego sąsiedztwa nie ma ona znaczenia i tym samym nie może być brana pod uwagę. Zdaniem Sądu o dopuszczalności realizacji na danym terenie obiektu o określonej funkcji, w tym obiektu produkcyjnego nie może przesądzać sama przez się okoliczność, że w obszarze analizowanym funkcjonują już obiekty spełniające takie funkcje. Przy analizie nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy w rozumieniu art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy należy bowiem uwzględnić całokształt czynników kształtujących projektowaną zabudowę w nawiązaniu do zagospodarowania istniejącego w terenie analizowanym. Do takich należeć zaś będzie również m. in. np. wielkość i charakter projektowanego obiektu produkcyjnego jeżeli mogą one rzutować w oczywisty sposób na warunki funkcjonowania na terenie sąsiednim oraz wpływać w istotny sposób na ład przestrzenny danego terenu. Nie może ulegać przy tym wątpliwości, że inna jest skala produkcji w zakładzie o powierzchni zabudowy [...] m2 (w budynku parterowym) od skali w zakładzie o powierzchni zabudowy około [...] m2, a więc prawie sześciokrotnie większej. Trudno bowiem zakładać, że przeznaczając na potrzeby produkcyjne taką a nie inną powierzchnię, inwestor nie będzie jej w dostateczny sposób wykorzystywał. Z wielkością produkcji wiążą się zaś inne czynniki wpływające na zagospodarowanie danego terenu m. in. zabezpieczenie odpowiedniej ilości miejsc parkingowych, wzmożony ruch pojazdów obsługujących zakład produkcyjny. Tym samym należy podzielić stanowisko SKO, że z uwagi na dużą dysproporcję gdy chodzi o istniejącą i projektowaną powierzchnię funkcji produkcyjnej, nie został spełniony wynikający z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy wymóg dobrego sąsiedztwa, gdy chodzi o kontynuację funkcji produkcyjnej i jej parametry. Jest przy tym oczywiste, że nie może być kwestionowane podobieństwo gdy chodzi o pozostałe czynniki przewidziane w tym przepisie w sytuacji gdy w sprawie nie chodzi o lokowanie nowych budynków ale o zmianę przeznaczenia budynku już istniejącego oraz budynku będącego w budowie (tj. należy założyć budynków wzniesionych legalnie w oparciu o stosowne pozwolenia). Zdaniem Sądu, gdy chodzi o kontynuację funkcji nie można podzielić stanowiska skarżącego, że budynki objęte postępowaniem powinny być traktowane oddzielnie w sytuacji gdy w świetle wniosku i pozostałych zgromadzonych w sprawie dowodów nie ulega wątpliwości, iż przylegają one do siebie i jako jeden obiekt miałyby być wykorzystywane jako jeden zakład produkcyjny. Nie ma też znaczenia, czy przy analizie powinny być uwzględnione również inne jeszcze budynki istniejące na działkach objętych wnioskiem skoro żaden z nich nie jest wykorzystywany na cele produkcyjne i tym samym nie mógł być analizowany jako punkt odniesienia dla budynków objętych wnioskiem w ramach "dobrego sąsiedztwa". Z tych wszystkich względów skarga jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.).