II SA/Kr 1466/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krystyna Daniel Sędziowie: WSA Mariusz Kotulski WSA Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Protokolant: Maciej Żelazny po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2014 r. na rozprawie sprawy ze skargi P. K. na decyzję Wojewody [...] z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę skargę oddala. Decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] Wojewoda M, działając na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty Tv z dnia 30 maja 2014 r., znak [...] o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji elektrowni słonecznej o mocy 0,42MW wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w O., gm. R. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 15 października 2013 r. P. K., prowadzący działalność gospodarczą pod firmą D[...] P. K., złożył do organu I instancji wniosek o zatwierdzenie projektu budowlanego i wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę dla opisanej we wstępie inwestycji. Postanowieniem z dnia 8 listopada 2013 r., wydanym w oparciu o art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego i art. 123 k.p.a., Starosta T. nałożył na wnioskodawcę obowiązek usunięcia nieprawidłowości i uzupełnienia dokumentacji o wymienione w postanowieniu elementy zawarte w 9 punktach w terminie 7 dni od daty otrzymania postanowienia. W punkcie 9 postanowienia określono nieprawidłowość polegającą na dostosowaniu lokalizacji elektrowni słonecznej do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Rzepiennik Strzyżewski uchwalonym uchwałą Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r., Nr XXIII/132/2013, w sytuacji, gdy inwestycja polegająca na budowie elektrowni słonecznej o mocy 0,5 MW, podłączonej do sieci elektroenergetycznej i służącej do produkcji energii elektrycznej w celu jej dalszej dystrybucji, zmienia sposób zagospodarowania terenu działki nr [...] w O. na przemysłowy, co pozostaje w sprzeczności z ustaleniami planu, wskazanymi dla terenów projektowanej zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej i terenów rolniczych oznaczonych odpowiednio symbolami: l-D.7MN2 i D.12R1. Postanowieniem Starosty T. z dnia 26 listopada 2013 r., w oparciu o art. 98 § 1, art. 101 i art. 123 k.p.a., zawieszono na żądanie inwestora postępowanie administracyjne w sprawie, które podjęto na nowo postanowieniem z dnia 8 maja 2014 r. po przedłożeniu przez wnioskodawcę 4 egzemplarzy nowego projektu budowlanego instalacji elektrowni słonecznej. Decyzją z dnia 30 maja 2014 r., znak [...] Starosta T. odmówił zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji elektrowni słonecznej o mocy 0,42 MW wraz z infrastrukturą, zlokalizowanej na działce nr [...] w O.. W uzasadnieniu decyzji stwierdzono, iż nie uzupełniono dokumentacji w zakresie punktu 9 postanowienia Starosty T. z dnia 8 listopada 2013 r. Organ I instancji przytoczył treść § 60 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXIII/132/2013 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 1299) w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski przyjętego uchwałą nr XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. (Dz. U. Woj. Małop. Nr 561, poz. 3978), zgodnie z którym, w granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej, niezbędnych dla obsługi terenu pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu. Starosta stwierdził, iż zapis w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego dotyczący możliwości lokalizacji infrastruktury technicznej na terenie nim objętym nie oznacza możliwości lokalizacji obiektu farmy fotowoltaicznej, nazwanej elektrownią słoneczną. Organ I instancji, po sprawdzeniu projektu budowlanego stwierdził, iż energia elektryczna produkowana przez elektrownię będzie dostarczana do sieci elektrycznej [...] S.A. poprzez stację transformatorową SN/nN, a w celu rozliczenia odbioru energii po stronie 15 kV został zaprojektowany układ pomiarowo-rozliczeniowy. Z projektu budowlanego wynika, iż projektowany obiekt elektrowni słonecznej będzie służył obsłudze dwóch tuneli foliowych, każdy o powierzchni (zabudowy) wynoszącej 182 m2, tj. do zasilania przenośnych urządzeń grzewczych NN i pomp systemu nawadniającego. W ocenie organu, zaprojektowana instalacja elektrowni słonecznej o mocy 4 razy większej niż zapotrzebowanie dla tuneli (420 kW) służyć będzie przede wszystkim do produkcji energii elektrycznej w celu jej dalszej dystrybucji. Nie jest to więc instalacja solarna dla własnych potrzeb, lecz farma fotowoltaiczna, której lokalizacja zmienia sposób zagospodarowania działki nr [...] w O. na przemysłowy. Wnioskowana inwestycja może być zlokalizowana jedynie na terenie oznaczonym symbolem I-D.7MN2, gdzie dopuszcza się obiekty produkcyjne, a nie może być lokalizowana na terenie rolniczym oznaczonym symbolem D.12R1. Skoro inwestor nie uzupełnił w nałożonym terminie dokumentacji w zakresie punktu 9 postanowienia z dnia 8 listopada 2013 r., czyli w zakresie wymagań określonych w przepisie art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, Starosta T. obowiązany był wydać decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł inwestor P. K., który zarzucił wydanie jej z naruszeniem art. 6 i 7 w związku z art. 77 § 1 i art. 8 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie oraz art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane poprzez błędne przyjęcie, że złożony projekt budowlany instalacji elektrowni słonecznej nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy R. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez organ l instancji. W uzasadnieniu odwołania stwierdza się, iż organ I instancji pominął dołączoną do akt opinię Wójta Gminy R.z dnia 15 lutego 2013 r. o zgodności planowanej na działce nr [...] w O. elektrowni słonecznej wraz z infrastrukturą techniczną z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy R., a także opinię J. W. (Autorska Pracownia Projektowa w K., ul. B.) z dnia 30 października 2013 r. o instalacji elektrowni słonecznej zlokalizowanej na działce nr [...] w [...] jako niesprzecznej z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla terenów oznaczonych symbolem D.12R1. Zdaniem strony zgodność z planem planowanej inwestycji potwierdza również fakt wydania przez Starostę T. decyzji z dnia 24 grudnia 2013 r., znak [...] o umorzeniu postępowania administracyjnego w sprawie zezwolenia na wyłączenie gruntów z produkcji rolniczej pod budowę instalacji elektrowni słonecznej o mocy 0,5 MW dla potrzeb gospodarstwa rolnego na działce nr [...] w O. W odwołaniu strona przeprowadziła analizę sprawności systemu modułów fotowoltaicznych z uwzględnieniem strat i określiła ilość energii elektrycznej wytworzonej, która wyniesie 368 MWh/rok, przy łącznej (nominalnej) mocy zainstalowanych urządzeń na poziomie 111,4 kW, których cykl pracy wymagać będzie dostarczenia energii elektrycznej w wysokości 456 MWh/rok. W tej sytuacji, zdaniem strony, ilość energii wytworzonej nie pokryje poziomu zapotrzebowania energii dla zasilania urządzeń elektrycznych, ale równocześnie następować będzie sprzedaż nadwyżki wytworzonej energii, ponieważ produkcja rolna w tunelach nie będzie występowała w sposób ciągły i nieprzerwany. W omawianym przypadku sprzedaż nadwyżki energii nie powinna oznaczać zmiany sposobu zagospodarowania terenu. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. nr [...] Wojewoda M. utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu organ odwoławczy podniósł, że analizowana instalacja elektrowni słonecznej o mocy 0,42 MW na działce nr [...] w O. jest obiektem produkcyjnym polegającym m. in. na wykonaniu odcinka linii napowietrznej SN 15 kV, montażu napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4 kV o mocy docelowej 630 kVA z pośrednim układem pomiarowo-rozliczeniowym o napięciu 15 kV, montażu konstrukcji wsporczych i paneli fotowoltaicznych z urządzeniami sterującymi, które będą podłączone do sieci elektroenergetycznej, służąc do produkcji (wytwarzania) energii elektrycznej i jej dalszej dystrybucji. W świetle prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 464/13 produkcja (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej stanowi funkcję przemysłową. Organ II instancji wskazał, że w warunkach przyłączenia z dnia 13 marca 2013 r., Nr [...], wydanych przez [...] S.A., informuje się inwestora o zapewnieniu odbioru z elektrowni słonecznej energii o mocy przyłączeniowej 1000 kW. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki, farma fotowoltaiczna na działce nr [...] w O. składa się z 19 rzędów konstrukcji wsporczych z panelami fotowoltaicznymi, z których niespełna 4 rzędy znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 1-D.7MN2. Zgodnie z § 19 uchwały Nr XXIlI/l 32/2013 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 1299) w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski przyjętego uchwałą XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. (Dz. U. Woj. Małop. Nr 561, poz. 3978), w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu identyfikacyjnym MN2 dopuszczono przeznaczenie uzupełniające m. in. obiektami produkcyjnymi. Zgodnie z projektem budowlanym energia elektryczna będzie produkowana przez elektrownię w większości na terenach rolniczych o symbolu identyfikacyjnym R1 o współczynniku intensywności zabudowy wynoszącym 0,27 (zgodnie z punktem 2.5 na str. 10/24 opisu technicznego) i będzie dostarczana do sieci energetycznej SN 15 kV TD S.A. poprzez napowietrzną stację transformatorową SN/nN, natomiast w terenach rolniczych nie dopuszczono zabudowy produkcyjnej, a systemy fotowoltaiczne w obecnym stanie prawnym zostały zaliczone do zabudowy przemysłowej i nie stanowią urządzeń infrastruktury technicznej. Zgodnie z art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych. Organ odwoławczy zauważył, że pierwotny projekt budowlany z października 2013 r., załączony do wniosku o pozwolenie na budowę instalacji elektrowni słonecznej o mocy 0,5 MW na działce nr [...] w O., nie uwzględniał w ogóle budowy tuneli foliowych, przewidując wyłącznie montaż 21 rzędów konstrukcji wsporczych z zespołami modułów fotowoltaicznych typu REC 250 Wp (1810 szt.) w celu produkcji energii elektrycznej. Według informacji dostępnych w internecie cena panelu 250 W waha się od 650 zł netto za słabej jakości produkt do 1300 zł netto za markowy panel monokrystaliczny. Zgodnie z punktem 3 na str. [...]opisu technicznego projektu budowlanego z kwietnia 2014 r. przeprojektowana elektrownia słoneczna z uwzględnieniem lokalizacji dwóch tuneli foliowych składa się z 1602 szt. modułów fotowoltaicznych typu REC 250 - 260Wp. Zdaniem organu wojewódzkiego problematyczna wydaje się opłacalność budowy elektrowni słonecznej o mocy 0,42 MW, w której zaprojektowano zespoły modułów fotowoltaicznych w celu wytwarzania energii elektrycznej wykorzystywanej wyłącznie na potrzeby funkcjonowania gospodarstwa rolnego na działce nr [...] w O. z zaprojektowanymi dwoma tunelami foliowymi o powierzchni zabudowy 2 x 182 = 346 m2. Inwestor zobowiązany do doprowadzenia projektu budowlanego do zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego nie usunął nieprawidłowości. Tryb postępowania określony w art. 35 ust. 3 Prawa budowlanego został więc wyczerpany. W takich okolicznościach organ obowiązany był do wydania decyzji o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. Skargę na powyższą decyzję złożył P. K., który podniósł zarzut naruszenia: 1. art. 7 i 8 w zw. z art. 77 § 1, art. 80 i 84 k.p.a. poprzez niewyjaśnienie wszystkich okoliczności sprawy mających istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie, 2. art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w zw. z art. 11 k.p.a., do którego doszło w następstwie niewyjaśnienia w sposób dostateczny podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonej decyzji, 3. art. 35 ust. 1 i 3 P.b. przez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że złożony projekt budowlany instalacji elektrowni słonecznej nie jest zgodny z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego Gminy Rzepiennik Strzyżewski uchwalonym uchwałą Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r., Nr XXIII/132/2013, 4. art. 143 ust. 2 ustawy o gospodarce nieruchomościami poprzez jego bezzasadne zastosowanie i zakwalifikowanie projektowanej instalacji elektrowni słonecznej jako zabudowy przemysłowej. W uzasadnieniu wskazano, że projektowana instalacja elektrowni słonecznej służyć będzie przede wszystkim do obsługi terenu (dla potrzeb własnych), a nie do produkcji energii elektrycznej w celu jej dalszej dystrybucji i jako taka nie zmienia sposobu zagospodarowania terenu na przemysłowy. Sprzedaż nadwyżki wyprodukowanej energii jest oczywista i nieunikniona w sytuacji, gdy produkcja rolna w tunelach (foliach ogrodniczych) nie będzie występować w sposób ciągły i nieprzerwany z powodu jej sezonowości i specyfiki upraw. Ponadto, żaden przepis prawa nie uzależnia zatwierdzenia projektu budowlanego od dokonania oceny ekonomicznej opłacalności planowanej inwestycji. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec braku uzasadnionych podstaw, skargę należało oddalić. W niniejszej sprawie, kontroli Sądu - pod względem legalności - została poddana decyzją z dnia 30 lipca 2014 r. Wojewody M., który działając na podstawie art. 81 ust. 1, art. 82 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 1409 ze zm., dalej w skrócie "u.p.b.") oraz art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Starosty T. z dnia 30 maja 2014 r., o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę instalacji elektrowni słonecznej o mocy 0,42MW wraz z infrastrukturą na działce nr [...] w O., gm. R.. W przekonaniu Sądu, uzasadnionym poniżej, organ II instancji w sposób zgodny z prawem skorzystał z kompetencji, o których stanowi art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. W pierwszej kolejności wskazać należy na normatywną podstawę orzekania przez organy administracji w kontrolowanej sprawie, którą stanowi przepis art. 35 ustawy z dnia 7 lipca 1944 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2013, poz. 1409 t.j.), dalej w skrócie u.P.b. Zgodnie z treścią art. 35 Prawa budowlanego " 1. Przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego właściwy organ sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, oraz dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 6; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. 2. (uchylony). 3. W razie stwierdzenia naruszeń, w zakresie określonym w ust. 1, właściwy organ nakłada postanowieniem obowiązek usunięcia wskazanych nieprawidłowości, określając termin ich usunięcia, a po jego bezskutecznym upływie wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu i udzielenia pozwolenia na budowę. 4. W razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, właściwy organ nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. 5. Właściwy organ wydaje decyzję o odmowie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, jeżeli na terenie, którego dotyczy projekt zagospodarowania działki lub terenu, znajduje się obiekt budowlany, w stosunku do którego orzeczono nakaz rozbiórki. 6. W przypadku, gdy właściwy organ nie wyda decyzji w sprawie pozwolenia na budowę w terminie 65 dni od dnia złożenia wniosku o wydanie takiej decyzji, organ wyższego stopnia wymierza temu organowi, w drodze postanowienia, na które przysługuje zażalenie, karę w wysokości 500 zł za każdy dzień zwłoki. Wpływy z kar stanowią dochód budżetu państwa. 6a. Przepisu ust. 6 nie stosuje się do pozwolenia na budowę wydawanego dla przedsięwzięcia podlegającego ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko albo ocenie oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. 7. Karę uiszcza się w terminie 14 dni od dnia doręczenia postanowienia, o którym mowa w ust. 6. W przypadku nieuiszczenia kary, o której mowa w ust. 6, podlega ona ściągnięciu w trybie przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. 8. Do terminu, o którym mowa w ust. 6, nie wlicza się terminów przewidzianych w przepisach prawa do dokonania określonych czynności, okresów zawieszenia postępowania oraz okresów opóźnień spowodowanych z winy strony, albo z przyczyn niezależnych od organu". W kontrolowanej sprawie - jak wynika z treści kontrolowanych decyzji administracyjnych oraz z całości akt sprawy - zagadnieniem spornym, wiodącym i fundamentalnym dla prawidłowości jej rozpatrzenia jest kwestia zgodności z postanowieniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego zamierzenia inwestycyjnego, którym jest budowa przedmiotowej instalacji elektrowni słonecznej (art. 35 ust. 1 pkt 1 u.P.b.). Zdaniem skarżącego, przedmiotowa instalacja elektrowni słonecznej posiada znamiona infrastruktury technicznej, której usytuowanie w miejscu zamierzonej inwestycji jest zgodne z normami obowiązującego planu miejscowego a nadto sama instalacja elektrowni słonecznej, posiada według skarżącego, w pełni wymiar instrumentalny, subsydiarny w odniesieniu do planowanej działalności zgodnej z przeznaczeniem terenu a związanej z dwoma tunelami foliowymi nastawionymi uprawę roślin. Przeciwnego zdania są w sprawie organy administracyjne, które uważają, słusznie zdaniem Sądu, że realizacja przedmiotowej instalacji elektrowni słonecznej, stanowiącej obiekt produkcyjny, jest sprzeczna z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i zmierza w swej istocie do faktycznej, niezgodnej z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, zmiany sposobu przeznaczenia terenu, w zakresie, w jakim, w planie miejscowym przeznaczony jest na działalność rolniczą – na działalność produkcyjną. Zgodnie z § 19 uchwały Nr XXIlI/l 32/2013 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 1299) w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski przyjętego uchwałą XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. (Dz. U. Woj. Małop. Nr 561, poz. 3978), w terenach zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej o symbolu identyfikacyjnym MN2 dopuszczono przeznaczenie uzupełniające m. in. obiektami produkcyjnymi. Trzeba w tym miejscu zauważyć, że zgodnie z projektem budowlanym energia elektryczna będzie produkowana przez elektrownię słoneczną w większości na terenach rolniczych o symbolu identyfikacyjnym R1 o współczynniku intensywności zabudowy wynoszącym 0,27 (zgodnie z punktem 2.5 na str. [...] opisu technicznego) i będzie dostarczana do sieci energetycznej SN 15 kV TD S.A. poprzez napowietrzną stację transformatorową SN/nN, natomiast w terenach rolniczych prawodawca lokalny nie dopuścił zabudowy produkcyjnej. Zgodnie z projektem zagospodarowania działki, farma fotowoltaiczna na działce nr [...] w O. składa się z 19 rzędów konstrukcji wsporczych z panelami fotowoltaicznymi, z których niespełna 4 rzędy znajdują się w terenie zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej oznaczonej symbolem 1-D.7MN2. Dokonując charakterystyki przedłożonego przedsięwzięcia inwestycyjnego trzeba stwierdzić, że w realiach kontrolowanej sprawy analizowana instalacja elektrowni słonecznej o mocy 0,42 MW na działce nr [...] w O. jest obiektem produkcyjnym polegającym m. in. na wykonaniu odcinka linii napowietrznej SN 15 kV, montażu napowietrznej stacji transformatorowej 15/0,4 kV o mocy docelowej 630 kVA z pośrednim układem pomiarowo-rozliczeniowym o napięciu 15 kV, montażu konstrukcji wsporczych i paneli fotowoltaicznych z urządzeniami sterującymi, które będą podłączone do sieci elektroenergetycznej, służąc do produkcji (wytwarzania) energii elektrycznej i jej dalszej dystrybucji. Za takim rozumieniem charakteru prawnego instalacji elektrowni słonecznej o mocy 0,42 MW na działce nr [...] w O. przemawia m.in. aktualne brzmienie § 3 pkt 52 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2013 r., poz 1397 ze zm.). Zgodnie z brzmieniem § 3 ust. 1 pkt 52) w/w rozporządzenia " 1. Do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zalicza się następujące rodzaje przedsięwzięć (.....) 52) zabudowa przemysłowa, w tym zabudowa systemami fotowoltaicznymi, lub magazynowa, wraz z towarzyszącą jej infrastrukturą, o powierzchni zabudowy nie mniejszej niż: a) 0,5 ha na obszarach objętych formami ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-5, 8 i 9 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, lub w otulinach form ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 pkt 1-3 tej ustawy, b) 1 ha na obszarach innych niż wymienione w lit. a - przy czym przez powierzchnię zabudowy rozumie się powierzchnię terenu zajętą przez obiekty budowlane oraz pozostałą powierzchnię przeznaczoną do przekształcenia w wyniku realizacji przedsięwzięcia; (....)". Przepis ten, w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 2 lit. a tiret 12 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 25 czerwca 2013 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 817), zalicza wprost systemy fotowoltaiczne do zabudowy przemysłowej. Zdaniem Sądu, przywołane rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, pomimo tego, że stanowi akt wykonawczy do ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. Nr 199, poz. 1227 ze zm.), ma zastosowanie, z uwagi na systemowy wymiar wykładni prawa, na etapie rozpatrywania wniosku o pozwolenie na budowę dotyczącym ustalenia zgodności zamierzenia inwestycyjnego z treścią miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Wobec powyższego ustalenia, że systemy fotowoltaiczne w obecnym stanie prawnym, na wysokości aktów wykonawczych do ustawy, zostały wprost zaliczone do zabudowy przemysłowej, zadaniem sądu administracyjnego, jest ustalenie jakie znaczenie ma ta okoliczność dla rozpatrywanej sprawy. W przekonaniu Sądu, wobec wywiedzionego i udokumentowanego faktu, że projektowana instalacja jest nastawiona na produkcję i także sprzedaż energii elektrycznej ponad zaspokojenie potrzeb planowanej produkcji zgodnej z rolniczym przeznaczeniem terenu - nie może być wątpliwości, że nie stanowi ona urządzeń infrastruktury technicznej w rozumieniu przywoływanych postanowień miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i odpowiednio ustawy o gospodarce nieruchomościami na jakie się powołuje skarżący. Z punktu widzenia norm Prawa budowlanego stanowi ona budowlę o charakterze produkcyjnym, służącą bezpośrednio funkcji produkcyjnej. Farma fotowoItaiczna, według poglądów zarówno orzecznictwa (por. np. wyrok Wojewódzkiego (Administracyjnego w Lublinie, z dnia 20 listopada 2012 r. sygn. akt II SA/Lu 696/12), Głównego Urzędu Nadzoru Budowlanego, jest budowlą w rozumieniu prawa budowlanego. Roboty budowlane polegające na montażu połączonych ze sobą kolektorów fotowoltaicznych wymagają przed ich rozpoczęciem uzyskania pozwolenia na budowę, gdyż nie należą do żadnej z kategorii obiektów budowlanych wymienionych w art. 29 ust. 1 i 2 Prawa budowlanego. W szczególności montaż systemu kolektorów fotowoltaicznych nie jest objęty dyspozycją art. 29 ust. 2 pkt 16 tej ustawy. Teren zajęty pod budowę systemu fotowoltaicznego nastawionego na produkcję i zarazem sprzedaż energii elektrycznej powinien posiadać w obowiązującym planie walor terenu produkcyjnego, lub walor terenu w którym funkcja produkcyjna jest dopuszczona, gdyż w tym przypadku instalacja elektrowni słonecznej służy funkcji produkcyjnej. Dodatkowo należy wskazać, że jak trafnie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w motywach prawomocnego wyroku z dnia 19 listopada 2013 r. sygn. akt II SA/Lu 464/13 - produkcja (wytwarzanie) i sprzedaż energii elektrycznej stanowi funkcję przemysłową. Stanowisko Sądu w przedmiocie charakteru prawnego przedmiotowej instalacji elektrowni słonecznej jest zgodnie z poglądami zawartymi wyroku WSA w Gliwicach z dnia 13 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Gl 1563/13, które zarazem skład rozpoznający podziela. Ustosunkowując się do pojęcia infrastruktury technicznej, podnoszonego przez stronę skarżącą, Sąd stwierdza, że zgodnie z art. 2 pkt 13) ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu terenu (dalej u.p.z.p.) ilekroć w u.p.z.p. jest mowa o "uzbrojeniu terenu" - należy przez to rozumieć drogi, obiekty budowlane, urządzenia i przewody, o których mowa w art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami. Z kolei, w myśl art. 143. ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami " Przez budowę urządzeń infrastruktury technicznej rozumie się budowę drogi oraz wybudowanie pod ziemią, na ziemi albo nad ziemią przewodów lub urządzeń wodociągowych, kanalizacyjnych, ciepłowniczych, elektrycznych, gazowych i telekomunikacyjnych". Dokonując wykładni językowej powyższych wypowiedzi normatywno-opisowych trzeba nawiązać do znaczenia pojęcia infrastruktury technicznej w języku polskim. Pojęcie infrastruktury zostało m.in. zdefiniowane przez "Uniwersalny słownik języka polskiego" Wyd. Naukowe PWN pod red. prof. Stanisława Dubisza, Warszawa 2006, zgodnie z którym "infrastruktura to urządzenia i instytucje usługowe (np. w dziedzinie transportu, oświaty, ochrony zdrowia) niezbędne do należytego funkcjonowania życia społecznego i produkcyjnych działów gospodarki". W związku z tym można stwierdzić, że infrastruktura wspiera działalność produkcyjną, służy rozwojowi produkcji i konsumpcji, choć sama nie bierze bezpośredniego udziału w produkcji. Skarżący powołuje się na brzmienie § 60 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXIII/132/2013 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 1299) w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski przyjętego uchwałą nr XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. (Dz. U. Woj. Małop. Nr 561, poz. 3978), zgodnie z którym, w granicach obszaru objętego planem dopuszcza się lokalizowanie niewyznaczonych na rysunku planu urządzeń i sieci infrastruktury technicznej, w tym telekomunikacyjnej, niezbędnych dla obsługi terenu pod warunkiem, że ich lokalizacja nie pozostaje w sprzeczności z pozostałymi ustaleniami planu. Wobec powyższych ustaleń w przedmiocie istoty urządzeń infrastruktury technicznej, nawiązujących do wykładni językowej, Sąd stwierdza, że zamierzona, wskazana we wniosku konkretna instalacja elektrowni słonecznej nie spełnia przesłanek pojęcia urządzenia infrastruktury technicznej w rozumieniu przywołanych postanowień miejscowego planu i art. 143 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, a nadto pozostaje w sprzeczności z ustaleniami miejscowego planu . Sąd zarazem zauważa, że wykładnia § 60 ust. 1 pkt 1 uchwały Nr XXIII/132/2013 Rady Gminy Rzepiennik Strzyżewski z dnia 24 stycznia 2013 r. (Dz. U. Woj. Małop. z 2013 r., poz. 1299) w sprawie zmiany nr 1 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Rzepiennik Strzyżewski przyjętego uchwałą nr XXVI/158/05 z dnia 15 lipca 2005 r. - podjęta przez autora planu oraz organ wykonawczy gminy nie posiada charakteru wiążącego dla Sądu i organów administracji publicznej, gdyż każdy organ administracji publicznej posiada prawo do samodzielnej wykładni prawa na potrzeby aktu stosowania prawa, za wyjątkiem sytuacji, w których jest związany oceną prawną wyrażoną w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego. Z przyczyn podanych powyżej, Sąd nie podziela tej wykładni, na która powołuje się skarżący. Argumentem zasadniczym jest okoliczność, że zaprojektowana instalacja elektrowni słonecznej o mocy 4 razy większej niż zapotrzebowanie dla tuneli (420 kW) służyć będzie także do produkcji energii elektrycznej w celu jej dalszej dystrybucji. Nie jest to więc instalacja solarna dla własnych potrzeb, lecz farma fotowoltaiczna, której lokalizacja potencjalnie zmienia sposób zagospodarowania działki nr [...] w O. na produkcyjny/przemysłowy. Ustosunkowując się końcowo, podsumowująco do wyżej sformułowanego problemu prawnego mającego wiodące znaczenie dla kontrolowanej sprawy, Sąd stwierdza, że systemy fotowoltaiczne w postaci i o parametrach technicznych, o jakich jest mowa w kontrolowanych decyzjach i dołączonej dokumentacji, a więc służące produkcji energii elektrycznej i jej odsprzedaży, niezależnie od ich pomocniczego charakteru względem produkcji rolnej w tunelach foliowych, w obecnym stanie prawnym należy zaliczyć do zabudowy produkcyjnej i w konsekwencji nie stanowią one urządzeń infrastruktury technicznej (sieci uzbrojenia terenu), o jakich jest mowa w przedmiotowym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Tylko w takim przypadku, gdyby te systemy służyłyby tylko i wyłącznie zaspokojeniu potrzeb produkcji rolnej i zarazem z uwagi na parametry techniczne i sposób posadowienia nie zmieniałyby rolniczego przeznaczenia terenu - można by alternatywnie rozważać traktowanie ich jako urządzeń infrastruktury technicznej. Z tych wszystkich powyżej wskazanych przyczyn, Sąd uznał, że Wojewoda M. w K. wydał kwestionowaną przez skarżącego decyzję w sposób zgodny z powszechnie obowiązującym prawem w tym także, że nie można mu było przypisać naruszenia przepisów postępowania ani braków w koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy, uzasadniających powtórne przeprowadzenie postępowania. Kontrola całości przedmiotowego postępowania administracyjnego w sprawie oraz treści kwestionowanych decyzji prawidłowo wykazujących związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy ustalonym stanem faktycznym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz poprawnie ustalonym stanem prawnym - nie wskazuje w żaden sposób na naruszenie zasady prawdy materialnej (art. 7 w zw. z art. 77, art. 80, art. 84 k.p.a.) zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania do administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Decyzja Wojewody M w K. nie narusza także art. 107 § 3 k.p.a. Analiza jej uzasadnienia wykazuje bezsprzecznie, że uzasadnienie faktyczne kontrolowanej decyzji w szczególności zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Wojewody M. w K., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.