II SA/Wa 997/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Andrzej Góraj (spr.), Sędziowie WSA Ewa Grochowska – Jung, Danuta Kania, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Maria Zawada, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. K. na decyzję Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] z dnia [...] marca 2014 r. nr [...] w przedmiocie zawieszenia w czynnościach służbowych 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. stwierdza, że zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu w całości, 3. zasądza od Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] na rzecz skarżącego A. K. kwotę 257 zł (słownie: dwieście pięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z [...] stycznia 2014 r. Dyrektor Zakładu Karnego w [...] zawiesił [...] A. K. w czynnościach służbowych, określając czas zawieszenia od dnia [...] stycznia 2014 r. do [...] kwietnia 2014 r., z uwagi na powzięcie informacji o postawieniu funkcjonariuszowi, przez Prokuratora Prokuratury Rejonowej [...] w [...], zarzutu popełnienia czynu opisanego w art. 228 § 3 K.k. Rozpoznając sprawę wskutek wniesionego przez stronę odwołania, Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej w [...] decyzją z [...] marca 2014 r. utrzymał w mocy skarżone rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu powołał przepis art. 94 i 95 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej, podnosząc że z uwagi na postawienie zarzutów dotyczących popełnienia czynu zabronionego przez funkcjonariusza, zachodziła konieczność zawieszenia go w pełnieniu obowiązków służbowych. Od powyższej decyzji skargę do tutejszego Sądu wywiódł A. K., wnosząc o jej uchylenie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie art. 7, art. 8, art. 9, art. 10 § 1, art. 11, art. 77 i art. 107 § 3 K.p.a. Podkreślił, że skoro organ skorzystał z możliwości, jaką daje przepis art. 94 ust. 2 ustawy o Służbie Więziennej, to winien szczegółowo uzasadnić podstawy takiego zachowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, powielając argumentację zawartą w skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią przepisu art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.), sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem skarżonej decyzji administracyjnej. Jest więc to kontrola legalności rozstrzygnięcia zapadłego w postępowaniu administracyjnym, z punktu widzenia jego zgodności z prawem materialnym i procesowym. Oceniając przedmiotową decyzję według powyższych kryteriów, uznać należy, iż powinna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego jako wadliwa. Jedną z podstawowych kwestii, podlegających badaniu przez sąd administracyjny, jest ustalenie, czy skarżona decyzja zawiera wszystkie niezbędne formalne elementy wymagane prawem. Jednym z takich koniecznych składników decyzji administracyjnej – zgodnie z treścią art. 107 § 1 k.p.a. – jest uzasadnienie. Paragraf 3 ww. przepisu precyzuje zaś dodatkowo, iż uzasadnienie faktyczne decyzji powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Uzasadnienie prawne winno zaś zawierać wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji z przytoczeniem przepisów prawa. Z treści wyżej powołanego aktu prawnego wynika więc, w sposób niebudzący wątpliwości, iż uzasadnienie faktyczne i prawne musi odnosić się do konkretnej decyzji, której przedmiot i podmiot jest szczegółowo określony. Nadto podkreślenia wymaga fakt, iż w sytuacji, gdy przepis prawa materialnego, jaki organ uczynił podstawą rozstrzygnięcia, nie zawiera obligu konkretnego zachowania, a jedynie dopuszcza taką możliwość, organ winien w sposób szczególnie dokładny wyjaśnić w uzasadnieniu decyzji motywy jakie nim kierowały przy jej podejmowaniu. Powinien więc szczegółowo uzasadnić powody, dla których uznał za zasadne skorzystanie z konkretnej możliwości zachowania, jaką daje mu przepis prawa. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, iż treść uzasadnienia skarżonej decyzji nie spełnia ww. kryteriów. W sytuacji, gdy podstawą działania organu był przepis art. 94 ust. 2 ustawy z 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (t. j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1415), w myśl którego funkcjonariusza można zawiesić w czynnościach służbowych w przypadku wszczęcia przeciwko niemu postępowania karnego o przestępstwo umyślne ścigane z oskarżenia publicznego lub umyślne przestępstwo skarbowe albo postępowania dyscyplinarnego, organ powinien dokładnie wskazać wszystkie powody jakie nim kierowały, gdy decydował się zawiesić funkcjonariusza w czynnościach. Powyższa norma prawna nie zawiera bowiem obligu zawieszenia funkcjonariusza w czynnościach. Sposób jej sformułowania wskazuje jedynie na to, że fakt wszczęcia postępowania karnego przeciwko funkcjonariuszowi umożliwia dopiero organowi dane zachowanie wobec strony. To jednak, czy organ z takiego uprawnienia zechce skorzystać, zależy tylko od organu. Korzystając z możliwości zawieszenia, organ bierze jednak na siebie obowiązek uzasadnienia motywów swego działania. Brak szczegółowego wyjawienia przez organ powodów, dla których postanowił zawiesić stronę w czynnościach sprawia, iż niemożliwą jawi się ocena przez Sąd skarżonej decyzji. Nie znając motywów działania organu, Sąd nie posiada materiału nadającego się do oceny. Tym samym, tutejszy Sąd pozbawiony został możliwości oceny poprawności merytorycznej skarżonej decyzji. Badając niniejszą sprawę, tutejszy Sąd nie podzielił natomiast zarzutu skarżącego, sformułowanego w piśmie procesowym z [...] grudnia 2014 r., a sprowadzającego się do stwierdzenia, że skarżona decyzja została podpisana przez osobę nieposiadającą do tego stosownego umocowania. Jak bowiem wynika z upoważnienia udzielonego przez Dyrektora Okręgowego Służby Więziennej w [...] dla [...] G. B., była ona umocowana m.in. do załatwiania w imieniu Dyrektora spraw ze stosunku służbowego. Przedmiotowa sprawa należy zaś niewątpliwie do tej kategorii przedmiotowej. W świetle powyższych rozważań, uznając iż skarżona decyzja narusza prawo i winna zostać wyeliminowana z obrotu prawnego, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji wyroku, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.). Rozstrzygnięcie zawarte w pkt 2 wyroku zostało wydane w myśl art. 152 powołanej ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.