VI SA/Wa 959/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Dorota Wdowiak Sędziowie Sędzia WSA Piotr Borowiecki Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant sekr. sąd. Eliza Mroczek po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi T.P. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za wykonywanie przejazdu pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. stwierdza, że uchylona decyzja nie podlega wykonaniu. Decyzją z dnia [...] stycznia 2014r. Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] września 2013 r. o nałożeniu kary pieniężnej w wysokości 5000 zł na T. P., prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą: B. w K. (dalej: skarżąca). Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiło wykonywanie przejazdu po drogach publicznych pojazdem nienormatywnym bez zezwolenia kategorii V. Naruszenie stwierdzono w wyniku przekroczenia dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu [...] lipca 2013 r. w miejscowości M. na drodze krajowej nr [...] zatrzymano do kontroli zespół pojazdów składający się z dwuosiowego samochodu ciężarowego marki [...] o nr rej. [...] wraz z trzyosiową przyczepą marki [...] o nr rej. [...]. Zespołem pojazdów kierował Pan L. P., który wykonywał przejazd drogowy z ładunkiem cementu w workach umieszczonych na paletach (ładunek podzielny) w imieniu przedsiębiorcy Pani T. P. prowadzącej działalność gospodarczą pod nazwą B. Przebieg kontroli utrwalono protokołem z dnia [...] lipca 2013 r., z którego wynika, że ważenie przeprowadzono przy pomocy pary wag typu SAW 10C/II. Skarżąca złożyła od powyższej decyzji odwołanie, w którym zwróciła uwagę, że zawiadomienie o wszczęciu postępowania administracyjnego zawierało błędy w zakresie sygnatur dokumentów, które nie dotyczą przedsiębiorstwa skarżącej. Podniosła, iż zatrudniony personel odbył szkolenia i posiada uprawnienia do wykonywania czynności w zakresie przewozów. Jej zdaniem dopełniła ona wszelkiej staranności podczas wykonywanego przejazdu drogowego. Ponadto skarżąca zwróciła uwagę, iż na terenie załadowcy pojazd został zważony, a kierowca uzyskał informację o nieprzekroczeniu dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu oraz, że wykonując przejazd nie dokonał żadnych czynności mogących zwiększyć jego masę. Strona również wskazała, że kierowca podczas kontroli nie został poinformowany o możliwości wniesienia uwag do protokołu, prawie do odmowy podpisania protokołu kontroli. W jej ocenie odpowiedzialność za powstałe naruszenie powinna zostać skierowana do załadowcy. Mając na uwadze przedstawioną w treści odwołania argumentację skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji. Główny Inspektorat Transportu Drogowego w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji podtrzymał argumentację przyjętą przez organ I instancji i nie podzielił zarzutów skarżącej zawartych w odwołaniu. Od powyższej decyzji strona złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Strona zarzuciła organowi pominięcie istotnych dowodów i wyjaśnień składanych przez stronę oraz jej pracowników. Mianowicie, jak podniosła powstanie naruszenia nie było wynikiem jej działania, a powstało w wyniku niedopełnienia należytych czynności przez załadowcę towaru. Skarżąca zaznaczyła, iż w przypadku kontrolowanego przewozu dochowała należytej staranności oraz nie miała wpływu na powstanie stwierdzonego naruszenia. W konsekwencji wniosła o umorzenie postępowania w oparciu o art.140 aa ust. 4 prd. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie Wojewódzki Sąd Administracji zważył, co następuje: Zaskarżona decyzja została wydana z uchybieniem procedury administracyjnej mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, w rozumieniu art. 145 § 1pkt 1 lit e) p.p.s.a. Sąd doszedł mianowicie do przekonania, iż procedura ważenia przekroczenia parametru dopuszczalnej masy całkowitej pojazdu przy pomocy pary wag typu SAW 10C/II budzi wątpliwości co do prawidłowości, a zarazem zgodności odczytu wyniku z rzeczywistym stanem rzeczy. Do takiego wniosku uprawnia w szczególności treść wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego kwestionujących dopuszczalność takiej praktyki w świetle dokumentów takich jak Świadectwa Homologacji UE ww. wag, jak również ich Instrukcja Obsługi. Na takim stanowisku stanął NSA m.in. w wyroku z dniu 21 października 2014r.- sygn. akt: II GSK 1315/13, w którym stwierdził, iż "ani świadectwo homologacji, ani Instrukcja wag SAW 10 nie określają w sposób jednoznaczny, że przy pomocy stanowiska z jedną parą wag można ważyć pojazdy o liczbie osi większej, niż trzy, ani też, że przy użyciu wskazanych wag można ustalać masę całkowitą ważonego pojazdu". NSA zawarł w powyższym wyroku wytyczne dla organu, dotyczące konieczności stosownego uzupełnienia materiału dowodowego poprzez uzyskanie stanowiska Głównego Urzędu Miar i – ewentualnie – biegłego. Należy zauważyć w tym miejscu, iż w aktach sprawy niniejszej brak jest dokumentów, o którym mowa w wyroku NSA z 21 października 2014r. – a więc Świadectwa Homologacji oraz Instrukcji Obsługi użytych w procedurze ważenia wag. Wobec zasadnych w świetle orzecznictwa NSA wątpliwości co do dopuszczalności badania masy całkowitej pojazdu przy pomocy wag typu SAW 10, organ przy ponownym rozpatrzeniu sprawy obowiązany będzie załączyć ww. dokumenty do akt sprawy, a ponadto – zwrócić się do Głównego Urzędu Miar o jednoznaczne wskazanie, czy jest dopuszczalne wykonanie precyzyjnego pomiaru masy całkowitej pojazdu przy pomocy wag SAW 10. Powyższe braki w dokumentacji stanowią w ocenie Sądu naruszenie zasad postępowania dowodowego – art. 7, 77§ 1 oraz 107§ 3 kpa w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia. W przypadku istnienia dalszych niejasności, organ powoła biegłego celem ustalenia, czy uzyskane w czasie kontroli pomiary pozwalają obliczyć w sposób obiektywny i precyzyjny rzeczywistą masę pojazdu. Z uwagi na powyższe wątpliwości i związane z nimi braki w materiale dowodowym – Sąd na podstawie art.145 § 1 pkt 1 lit C) p.p.s.a. orzekł jak na wstępie, o wstrzymanie wykonalności orzekając w trybie art. 152 p.p.s.a.