IV SA/Wa 2098/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Piotr Korzeniowski, Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Golat, sędzia WSA Jakub Linkowski (spr.), Protokolant st. ref. Marcin Lesner, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi P.T. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony - oddala skargę - P. T. (dalej: "skarżąca") zwróciła się do Wojewody [...] z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej ze względu na wykonywanie pracy. Wojewoda [...] decyzją z dnia [...] kwietnia 2014 r., orzekł o odmowie udzielenia skarżącej przedmiotowego zezwolenia stwierdzając, że cudzoziemka nie spełnia wymogów określonych w art 53-53b ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (Dz. U. z 2011 r. nr 264 poz. 1573 ze zm.). Uzasadniając powyższą decyzję organ I instancji wskazał, iż pomimo skutecznie doręczonych wezwań, do dnia wydania przedmiotowej decyzji skarżąca nie załączyła do akt sprawy zezwolenia na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, a także aktualnej umowy o pracę, tym samym nie udowodniła, że będzie posiadała stabilne i regularne źródło dochodu wystarczające na pokrycie kosztów utrzymania. Ponadto, skarżąca nie przedstawiła ubezpieczenia zdrowotnego oraz oświadczenia o wywiązywaniu się z zobowiązań podatkowych wobec Skarbu Państwa wydanego przez właściwy urząd skarbowy. W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca powołując się jednocześnie na art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej: "Kpa") wskazała, iż dokumenty niezbędne do rozpatrzenia sprawy dołącza w dniu wniesienia odwołania. Ponadto wyjaśniła, że odmowa udzielenia przedmiotowego zezwolenia, byłaby dla niej równoznaczna z obowiązkiem powrotu do kraju. Do odwołania załączyła: wydane w dniu [...] kwietnia 2014 r. przez Wojewodę [...] zezwolenie typ A nr [...] na pracę skarżącej na rzecz W. Sp. z o.o. z siedzibą w W., na stanowisku przedstawiciela handlowego, na podstawie umowy o pracę, za wynagrodzeniem brutto nie niższym niż 1000 zł miesięcznie, ważne w okresie od 18 kwietnia 2014 r. do 17 kwietnia 2015 r.; zaświadczenie o niezaleganiu skarżącej w podatkach wydane w dniu 7 kwietnia 2014 r. przez Naczelnika Urzędu Skarbowego w P.; umowę najmu pokoju w lokalu przy ul. G. w R. zawartą w dniu 1 marca 2014 r. na czas określony do dnia 28 lutego 2015 r., określającą czynsz najmu wraz z kosztami eksploatacyjnymi na kwotę 300 zł miesięcznie oraz oświadczenia skarżącej z dnia 12 maja 2014 r. iż wraz z mężem posiada na utrzymaniu córkę oraz z dnia 26 maja 2014 r., że nie posiada deklaracji PIT-37 za 2013 r., gdyż w wymienionym roku nie pracowała. Urząd do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] kwietnia 2014 r. W uzasadnieniu wskazał, że zastosowanie wobec skarżącej przesłanki wymienionej w art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach skutkuje obowiązkiem wykazania przez organ administracyjny, że wobec skarżącej faktycznie zachodzi ww. okoliczność. Organ odwoławczy podniósł, że niedołączenie przez skarżącą zaświadczenia z urzędu skarbowego o wywiązywaniu się przez nią ze zobowiązań podatkowych, nie może skutkować automatycznym stwierdzeniem, iż po jej stronie takie zobowiązania istnieją. W związku z powyższym należy stwierdzić, iż powołując w podstawie prawnej decyzji art. 57 ust. 1 pkt 8 ustawy o cudzoziemcach, organ I instancji w uzasadnieniu decyzji nie wykazał istnienia ww. przesłanki. W tej sytuacji zastosowanie przesłanki z art. 57 ust 1 pkt 8 ustawy w decyzji organu I instancji jest nieuzasadnione. Podobnie jak stwierdzenie, iż skarżąca nie posiada wymaganego zezwolenia na pracę. Wprawdzie skarżąca nie dostarczyła w wyznaczonym terminie oryginału zezwolenia na pracę, jednak jak wynika z akt sprawy, w dniu wydania przedmiotowej decyzji organ l instancji posiadał wiedzę, iż takie zezwolenie zostało skarżącej wydane. Mając na uwadze powyższe oraz załączone do odwołania dokumenty, a także kierując się art. 77 § 1 Kpa, Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców uznał za zasadne dokonanie ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie udzielenia skarżącej przedmiotowego zezwolenia. Podał, że do wniesionego od decyzji I instancji odwołania, skarżąca przedłożyła m.in. zezwolenie na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres od dnia 18 kwietnia 2014 r. do dnia 17 kwietnia 2015 r. W celu zbadania czy skarżąca spełnia przesłanki określone w art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy pismem z dnia 3 lipca 2014 r. wezwał skarżącą do przedłożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, aktualnej umowy o pracę, dokumentów potwierdzających posiadanie przez skarżącą ubezpieczenia zdrowotnego, tj. zgłoszenia skarżącej przez pracodawcę do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz raportów miesięcznych ZUS RMUA za okres od kwietnia do maja 2014 r. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 17 lipca 2014 r. Skarżąca nie uzupełniła dokumentacji w sprawie o wymagane dokumenty. W ocenie organu odwoławczego biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy, uznać należy, że skarżąca nie udokumentowała, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu oraz ubezpieczenie zdrowotne. Nie dostarczenie przez skarżącą jakichkolwiek dokumentów potwierdzających uzyskiwanie przez nią dochodów z tytułu wykonywania pracy na podstawie obecnie posiadanego zezwolenia na pracę, nie pozawala stwierdzić, czy uzyskiwane przez nią zarobki charakteryzują się regularnością i stabilnością, a przede wszystkim ustalić czy skarżąca faktycznie podjęła zatrudnienie, tj. realizuje cel pobytu deklarowany we wniosku o udzielenie przedmiotowego zezwolenia. Ponadto zwrócił uwagę, że skarżąca nie udokumentowała posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Podał, iż zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. poz. 164 nr 1027), skarżąca z tytułu zatrudnienia podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ww. ustawy, a pracodawca skarżącej odprowadzał wymagane z tego tytułu odpowiednie składki. Zdaniem organu odwoławczego, z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, iż wobec skarżącej nie zachodzą przesłanki do udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia z uwagi na fakt, iż nie spełnia ona warunków, określonych w art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Odnosząc się do treści odwołania po przytoczeniu treści art. 37 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, wskazał, że norma konstytucyjna może stanowić podstawę prawną, jeżeli jest skonkretyzowana w stopniu pozwalającym na samoistne jej zastosowanie (wyrok Sądu Najwyższego z dnia 8 stycznia 2009 r. I CSK 482/08). W opinii organu, powołane przez skarżącą przepisy Konstytucji nie rodzą dla niej żadnych szczególnych praw, które można uwzględnić z pominięciem właściwych w przedmiotowej sprawie przepisów ustawy o cudzoziemcach. Podał, że z uwagi na kategoryczne sformułowanie użyte w dyspozycji normy zawartej w art. 57 ust. 1 pkt 1 ww. ustawy podjęcie przedmiotowego rozstrzygnięcia jest obligatoryjne. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Zastosowanie ww. zasady nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Pogląd taki opiera się na założeniu, że zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Skarżąca na powyższą decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] sierpnia 2014 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: - art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach poprzez niewłaściwą wykładnię tego przepisu sprowadzającą się do tego, że mimo wyjaśnienia pewnych niekompletnych informacji złożonych przez poprzedniego pełnomocnika skarżącej organ przyjął, iż powołany wyżej przepis zobowiązuje go do orzeczenia o odmowie udzielenia cudzoziemce zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, przy jednoczesnym uznaniu, że początkowe zastrzeżenia co do braku dokumentacji ze strony skarżącej - na które powoływał się Wojewoda [...] - nie we wszystkich aspektach są trafne, - art. 7, 77 § 1, 80, 107 § 3 oraz art. 138 § 1 pkt. 1 Kpa poprzez nie wyjaśnienie w dostateczny sposób przesłanek przemawiających za tym aby wydana została decyzja odmowna, gdyż nie dokonano odpowiedniej indywidualizacji sytuacji, w której znajduje się skarżąca. Ponadto wniosła o dopuszczenie uzupełniającego dowodu z dołączonych do skargi dokumentów tj. informacji dla osoby ubezpieczonej i umowy o pracę na okoliczność, że skarżąca ma w Polsce stałe źródło utrzymania i że od wykonywanej przez nią pracy odprowadzane są składki ubezpieczeniowe. W skardze podniosła, że z dołączonych do skargi dokumentów wynika, że skarżąca w dacie wydawania zaskarżonej decyzji miała zawartą na czas oznaczony od dnia 1 maja 2014 r. do dnia 17 kwietnia 2014 r. umowę o pracę w charakterze przedstawiciela handlowego z firmą W. Sp. z o.o. Opłacane też były składki na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne. Oznacza to, że przesłanki, które w ocenie Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców przemawiały za tym by odmówić skarżącej zezwolenia na zamieszkiwanie na terytorium Polski w istocie nie były spełnione. Zdaniem skarżącej wydaje się, że dostrzegając zbyt pochopne - bez należytego wyjaśnienia wszystkich istotnych okoliczności sprawy - podjęcie przez organ I instancji decyzji odmownej, a zwłaszcza nie zawsze trafne uzasadnienie tej odmowy, także organ odwoławczy nie ustrzegł się tego, że można i jego decyzji postawić zarzut niepełnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a co się z tym wiąże nie trafnej wykładni przepisów ustawy o cudzoziemcach dających podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Końcowo stwierdziła, że zbyt powolne działania jej pełnomocnika przed organami administracji nie powinny szkodzić skarżącej w załatwieniu tak istotnej dla niej sprawy jaką jest uzyskanie zezwolenia na zamieszkanie na terenie Polski. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Dodatkowo organ wskazał, że przedstawione przy skardze nowe dokumenty istniejące w dacie wydania zaskarżonej decyzji, świadczą co najwyżej o zaniedbaniu strony we wskazaniu dowodów mających istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, o które kilkukrotnie była wzywana w toku przedmiotowego postępowania. Dokumenty te nie mogą stać się obecnie podstawą do uchylenia zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. Nr 153 poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, iż w zakresie dokonywanej kontroli Sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji orzekające w sprawie nie naruszyły prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Stosownie zaś do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - zwanej dalej p.p.s.a., Sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to, że w granicach danej sprawy Sąd dokonuje oceny zgodności zaskarżonego aktu z przepisami prawa, bez względu na zarzuty podniesione w skardze. Rozpoznając skargę w świetle wyżej wskazanych kryteriów należy uznać, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Sąd stwierdza, że postępowanie w rozpoznawanej sprawie zostało przeprowadzone zgodnie z przepisami prawa. Zebrany materiał dowodowy został oceniony w sposób prawidłowy, wyciągnięto z niego logiczne wnioski, które znalazły się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że postępowanie przed organami obu instancji było prowadzone na podstawie przepisów ustawy z dnia 13 czerwca 2003r. o cudzoziemcach. Zgodnie z przepisem art. 53b ust 1 pkt 1 i 2 ww. ustawy cudzoziemiec ubiegający się o zezwolenie na zamieszkiwanie na czas oznaczony na terytorium RP musi posiadać stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenie zdrowotne, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a powołanej ustawy. Sąd stwierdza, że w toku postępowania administracyjnego cudzoziemka nie przedstawiła dokumentów potwierdzających wysokość jej dochodu i opłacanie składek ubezpieczenia zdrowotnego. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców w toku postępowania odwoławczego dokonał ponownej analizy całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Do odwołania wniesionego od decyzji l instancji, skarżąca przedłożyła m.in. zezwolenie na wykonywanie pracy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej na okres od dnia 18 kwietnia 2014 r. do dnia 17 kwietnia 2015 r. W celu zbadania czy skarżąca spełnia warunki określone w art. 53b ust 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach organ odwoławczy pismem z dnia 3 lipca 2014 r. wezwał skarżącą do przedłożenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania, aktualnej umowy o pracę, dokumentów potwierdzających posiadanie przez skarżącą ubezpieczenia zdrowotnego, tj. zgłoszenia skarżącej przez pracodawcę do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych oraz raportów miesięcznych ZUS RMUA za okres od kwietnia do maja 2014 r. Powyższe wezwanie zostało prawidłowo doręczone w dniu 17 lipca 2014 r. Skarżąca nie dostarczyła jednak wymaganych dokumentów. Sąd stwierdza, biorąc pod uwagę zebrany w sprawie materiał dowodowy, że skarżąca nie udokumentowała, iż posiada stabilne i regularne źródło dochodu oraz ubezpieczenie zdrowotne. Niedostarczenie przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego jakichkolwiek dokumentów potwierdzających uzyskiwanie przez nią dochodów z tytułu wykonywania pracy na podstawie posiadanego zezwolenia na pracę, uniemożliwiało stwierdzenie, czy uzyskiwane przez nią zarobki charakteryzują się regularnością i stabilnością, a przede wszystkim czyniło niemożliwym ustalenie czy skarżąca faktycznie podjęła zatrudnienie, tj. realizuje cel pobytu deklarowany we wniosku o udzielenie zezwolenia na pobyt. Sąd stwierdza ponadto, że organ administracji prawidłowo ustalił, że skarżąca nie udokumentowała posiadania ubezpieczenia zdrowotnego. Organ prawidłowo wskazał, że zgodnie z art. 66 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 27 sierpnia 2004 r. o świadczeniach opieki zdrowotnej finansowanych ze środków publicznych (Dz. U. z 2008 r. poz. 164 nr 1027), skarżąca z tytułu zatrudnienia podlega obowiązkowemu ubezpieczeniu zdrowotnemu. Z akt sprawy nie wynika jednak, aby została zgłoszona do ubezpieczenia zdrowotnego w rozumieniu ww. ustawy, a pracodawca skarżącej odprowadzał wymagane z tego tytułu odpowiednie składki. Zdaniem Sądu, z uwagi na powyższe, należy stwierdzić, iż wobec skarżącej nie zachodziły przesłanki do udzielenia jej wnioskowanego zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony, z uwagi na fakt, iż nie spełnia ona warunków, określonych w art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach. Nieprzedstawienie przez skarżącą w toku postępowania administracyjnego wymaganych dokumentów musiało prowadzić do uznania, że skarżąca nie udokumentowała, że posiada stabilne i regularne źródło dochodu wystarczającego do pokrycia kosztów utrzymania w Polsce oraz ubezpieczenie zdrowotne w rozumieniu art. 53b ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy o cudzoziemcach, z uwzględnieniem postanowień art. 53b ust. 5 i 5a powołanej ustawy. W tej sytuacji odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkiwanie na czas oznaczony była w pełni zasadna w świetle art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy o cudzoziemcach. Wbrew zarzutom skargi, zaskarżona decyzja nie jest obarczona wadami polegającymi na naruszeniu art. 7,8, 9, 77 i 80 k.p.a. Mając na uwadze przedstawiony stan faktyczny sprawy, Sąd stwierdza, iż organ dokonał dokładnego wyjaśnienia okoliczności sprawy i uzasadnił należycie swoje rozstrzygnięcie. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270), należało oddalić skargę jako niezasadną