II SA/Ol 903/14

Dnia 16 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Jażdżyk (spr.) Sędziowie sędzia WSA Marzenna Glabas sędzia WSA Katarzyna Matczak Protokolant specjalista Wojciech Grabowski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 grudnia 2014 roku sprawy ze skargi Parku Krajobrazowego na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy - oddala skargę. Z przekazanych Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 24 listopada 2010 r. W. S. zwróciła się do Urzędu Miasta i Gminy w A o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego na działce nr "[...]" w obrębie A. Decyzją z dnia "[...]" Burmistrz Miasta i Gminy A ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego na działce nr "[...]" w obrębie geodezyjnym A, gmina A. W uzasadnieniu decyzji podano, że gmina A aktualnie nie posiada obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obejmującego teren, który jest przedmiotem wniosku oraz nie ogłosiła o przystąpieniu do sporządzenia planu przed złożeniem wniosku. Projekt decyzji ustalającej warunki zabudowy dla wyżej opisanego zamierzenia inwestycyjnego, na podstawie art. 53 ust. 5c ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, uznano za uzgodniony z Regionalnym Dyrektorem Ochrony Środowiska. W odwołaniu od powyższej decyzji Mazurski Park Krajobrazowy wniósł o jej uchylenie. Podniesiono, że działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy położona jest w granicach Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz obszarów Natura 2000. Wskazano, że na Dyrektorze Parku ciąży obowiązek ustawowej ochrony Parku, wynikający z art. 105 ust. 1 i ust. 4 oraz art. 107 ust. 2 pkt 2 i 4 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody. Ponadto, do terenu działki stosuje się ograniczenia wynikające z rozporządzenia Nr 9 Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006 r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego oraz art. 117 ust. 1 pkt 2 ustawy o ochronie przyrody. Wskazano również, iż nie można zgodzić się z twierdzeniem organu, że projekt decyzji został uzgodniony, bowiem organ współdziałający - Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska - nie zajął w sprawie stanowiska, pomimo przeprowadzenia wizji terenowej z udziałem jego pracowników. Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia "[...]" utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. W motywach tego rozstrzygnięcia wyjaśniono, że zaskarżona decyzja zawiera wszystkie elementy określone w art. 54 w zw. z art. 64 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Mianowicie, działka objęta wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy posiada bezpośredni dostęp do drogi publicznej, a istniejące lub projektowane uzbrojenie terenu jest wystarczające dla planowanego zamierzenia budowlanego. Ponadto teren nie wymaga uzyskania zgody na zmianę przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolnicze i nieleśne. Decyzja jest też zgodna z przepisami odrębnymi. Przeprowadzona została również analiza funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu, która została opracowana zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588). Ponadto wskazano, że działka nr "[...]" położona jest na obszarze Mazurskiego Parku Krajobrazowego i na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, wobec którego obowiązuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie specjalnej ochrony ptaków Natura 2000. Stąd też zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że projekt decyzji należy uzgodnić w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Przy czym stosownie do treści art. 53 ust. 5c cytowanej ustawy niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. W niniejszej sprawie miało miejsce takie "milczące" uzgodnienie, gdyż projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia, wystąpienie o uzgodnienie wpłynęło do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dniu 17 stycznia 2011 r., który nie wydał postanowienia. Uwzględniając zatem okoliczność, że kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów, na których położona jest nieruchomość, nie podlegają badaniu przez organ wydający decyzję o warunkach zabudowy, lecz są przedmiotem oceny w postępowaniu przed organem współdziałającym, na obecnym etapie postępowania organ odwoławczy nie może analizować powyższej, wskazanej w odwołaniu kwestii, nie jest też uprawniony do oceny, czy słusznie Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska odstąpił od uzgodnienia projektu decyzji. Skoro zaś ustawodawca przewiduje tzw. "milczące uzgodnienie" nie można przyjąć, że organ współdziałający nie dopełnił swojego obowiązku w tym zakresie. Skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego wniósł Mazurski Park Krajobrazowy, żądając jej uchylenia, jak też uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Podniesiono, że realizacja zakwestionowanej inwestycji jest sprzeczna z zakazem wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, zabraniającego budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Podano, że pomimo przeprowadzenia wizji terenowej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ współdziałający i uprawniony do zajęcia stanowiska w kwestii przyrodniczych uwarunkowań, nie zajął stanowiska w przedmiocie ustalenia warunków na działce nr "[...]". Wobec braku postanowienia uzgodnieniowego, organ główny wydał decyzję uzgadniającą zabudowę działki nr "[...]". W ten sposób doszło do paradoksalnej sytuacji - łamania prawa w świetle prawa. Szanując bowiem ustawowe zapisy i możliwość braku zajęcia stanowiska przez Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska łamane są inne przepisy, także ustawowo zapisane (art. 17 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody) i potwierdzone rozporządzeniem Wojewody w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego (§ 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia). Jeśli lokalizacja nowych obiektów budowlanych stoi w sprzeczności z prawem miejscowym, a Park zwrócił na to uwagę, to organ pierwszej instancji posiadał już wiedzę o niezgodności z obowiązującymi przepisami, podobnie jak i organ współdziałający. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wyrokiem z dnia 27 września 2012 r., sygn. akt II SA/Ol 781/12, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uchylił zaskarżoną przez Mazurski Park Krajobrazowy w Krutyni decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" w przedmiocie warunków zabudowy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał, że skarga jest uzasadniona. W uzasadnieniu Sąd wskazał, iż milczące uzgodnienie wyklucza możliwość jego podważania w postępowaniu uzgodnieniowym i jakimkolwiek nadzwyczajnym. Ta okoliczność jest przyczyną dla której należy w takich okolicznościach faktycznych jak w niniejszej sprawie przyjąć interpretację przepisów, umożliwiającą ocenę milczącego stanowiska Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska przez organ odwoławczy w postępowaniu głównym i przez sąd administracyjny. W ocenie Sądu zasadność przyjęcia takiej wykładni prawa wynika też z respektowania aktualnego kierunku orzecznictwa, które stoi na stanowisku, że w wypadku przewidzianego przepisami prawa milczącego uzgodnienia, niezaskarżalności uzgodnienia bądź wydania postanowienia o odmowie uzgodnienia po terminie, organ odwoławczy lub organ nadzorczy, a także sąd administracyjny (w postępowaniach głównych), zobowiązane są do oceny stanowiska organu uzgadniającego (także milczącego). Podkreślono, że główne postępowanie toczące się w niniejszej sprawie jest postępowaniem zmierzającym do uzyskania decyzji ustalającej warunki zabudowy dla domu jednorodzinnego. Sprawa ta obejmuje swoim zakresem także kwestie ograniczeń wynikających z ochrony przyrodniczej terenów na których planowana jest inwestycja, jest to element procedury, do której przeprowadzenia zobowiązane są właściwe organy administracji. Organ odwoławczy tego obowiązku nie zrealizował, a zdaniem Sądu pierwszej instancji milczące stanowisko Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska jest niezaskarżalne. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniosło Samorządowe Kolegium Odwoławcze. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 czerwca 2014r., II OSK 134/13 uchylił zaskarżony wyrok w całości i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania. W piśmie procesowym z dnia 21 października 2014r. uczestnik postępowania W. S. wniosła o oddalenie skargi Mazurskiego Parku Krajobrazowego, nie zgadzając się z zarzutami w niej sformułowanymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż sądowa kontrola działalności administracji publicznej ogranicza się do oceny zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z prawem. Wynika to z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2014r., poz. 1647 j.t.). Sąd administracyjny, kontrolując zgodność zaskarżonego rozstrzygnięcia z prawem, orzeka na podstawie materiału sprawy zgromadzonego w postępowaniu administracyjnym. Obowiązek dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz zebrania i wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego spoczywa na organie orzekającym, a sąd administracyjny nie może zastąpić organu administracji w wypełnieniu tego obowiązku, ponieważ do jego kompetencji należy wyłącznie kontrola legalności rozstrzygnięcia administracyjnego. Oznacza to, że sąd administracyjny nie rozstrzyga merytorycznie o zgłoszonych przez stronę żądaniach, a jedynie w przypadku stwierdzenia, iż zaskarżony akt został wydany z naruszeniem prawa, o którym mowa w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U z 14 marca 2012 r., poz. 270 – zwanej w dalszym ciągu uzasadnienia jako p.p.s.a.) uchyla go lub stwierdza jego nieważność. Nadto wskazania wymaga, iż sąd orzeka na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 ppsa) nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ppsa). W pierwszej kolejności należy wskazać, że zgodnie z art. 190 p.p.s.a. Sąd, któremu sprawa została przekazana, związany jest wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Nie można oprzeć skargi kasacyjnej od orzeczenia wydanego po ponownym rozpoznaniu sprawy na podstawach sprzecznych z wykładnią prawa ustaloną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny. Ocena prawna i wskazania zawarte w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 czerwca 2014 r. (II OSK 134/13) mają zatem pierwszorzędne znaczenie i są wiążące przy rozpoznawaniu niniejszej sprawy. W orzeczeniu tym podniesiono, że istota sporu w tym postępowaniu sprowadza się do tego, czy organy orzekające w sprawie związane są uzgodnieniem w aspekcie skutków, jakie wywołuje ono w postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy dla planowanej inwestycji, możliwości jego zaskarżenia w drodze administracyjnej i sądowej. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego uprawnione jest przyjęcie w okolicznościach niniejszej sprawy, stanowiska, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze nie posiada kompetencji, która znalazłaby odzwierciedlenie w przepisie prawa, do dokonania, w postępowaniu w sprawie ustalenia warunków zabudowy, instancyjnej kontroli postanowienia uzgadniającego w zakresie ochrony przyrody. Niewątpliwie aktualnie obowiązująca regulacja prawna powoduje, że w sposób znaczny ograniczone zostały narzędzia służące ochronie interesów innych, poza inwestorem, stron postępowania w sprawie ustalenia warunków zabudowy. W przypadku bowiem pozytywnego dla inwestora wyniku postępowania uzgodnieniowego (takim jest również milczące uzgodnienie, jak w okolicznościach rozpoznawanej sprawy), strony te nie mają możliwości jego weryfikacji ani w drodze administracyjnej, ani poprzez bezpośrednie zaskarżenie postanowienia uzgodnieniowego do sądu administracyjnego. Tymczasem, w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, nie zasługuje na akceptację stan, w którym brak jest możliwości poddania jakiejkolwiek kontroli postanowienia, które determinuje treść rozstrzygnięcia w przedmiocie warunków zabudowy. Nie może bowiem ulegać wątpliwości, że wobec istotnego ograniczenia – zaistniałego na skutek nowego brzmienia art. 53 ust. 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, nadanego art. 70 pkt 6 lit. b ustawy z dnia 7 maja 2010 r. o wspieraniu rozwoju usług i sieci telekomunikacyjnych – możliwości odrębnej kontroli aktów uzgadniających w administracyjnym toku instancji oraz przed sądem administracyjnym, postanowienie uzgadniające należy traktować jako akt podjęty w granicach sprawy w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy w rozumieniu art. 135 p.p.s.a. W konsekwencji należy zaś stwierdzić, że wniesienie skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego na decyzję w przedmiocie warunków zabudowy rodzi po stronie tegoż sądu obowiązek zbadania również prawidłowości podjętego aktu uzgadniającego, na podstawie którego wydane zostało zaskarżone rozstrzygnięcie. Powyższa zasada może odnosić się wyłącznie do tych aktów uzgadniających, które nie zostały już uprzednio poddane kontroli sądu administracyjnego na skutek wniesienia skargi przez inwestora. Z taką sytuacją na gruncie rozpoznawanej sprawy nie mamy do czynienia, co oznacza, że Sąd pierwszej instancji zobowiązany był do oceny również i spornego postanowienia uzgadniającego podjętego w formie "milczącego uzgodnienia". Nie dokonanie takiej oceny i zobowiązanie Samorządowego Kolegium Odwoławczego do oceny "milczącego uzgodnienia" skutkowało przyjęciem nieprawidłowego zastosowania w tej sprawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, uznano, iż Sąd pierwszej instancji nie przeprowadził właściwej kontroli legalności zaskarżonej decyzji w aspekcie prawidłowości dokonanego w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Niewątpliwe w myśl przytoczonego stanowiska, zaprezentowanego w zapadłym na gruncie niniejszej sprawy wyroku NSA z dnia 18 czerwca 2014r., Sąd zobowiązany jest w niniejszej sprawie do zbadania podjętego przez RDOŚ milczącego aktu uzgadniającego, na podstawie którego m.in. podjęto skarżone rozstrzygnięcie w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Skarżący Mazurski Park Krajobrazowy stanął na stanowisku, że realizacja zakwestionowanej inwestycji jest sprzeczna z zakazem wynikającym z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego, zabraniającego budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Podano, że pomimo przeprowadzenia wizji terenowej Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska jako organ współdziałający i uprawniony do zajęcia stanowiska w kwestii przyrodniczych uwarunkowań, nie zajął stanowiska w przedmiocie ustalenia warunków na działce nr "[...]". W pierwszym rzędzie należy wskazać na treść art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2008r., Nr 25, poz. 150), z którego wynika, że przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu uwzględnia się ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy o ochronie przyrody parku narodowego, rezerwatu przyrody, parku krajobrazowego, obszaru chronionego krajobrazu, obszaru natura 2000, zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, użytku ekologicznego, stanowiska dokumentacyjnego i pomników przyrody oraz ich otulin. Zgodnie zaś z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody Warmińsko-Mazurskiego z dnia 26 stycznia 2006r. w sprawie Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Parku (Dz. U. Woj. Warm.-Maz. z 2006r., Nr 20, poz. 506), wprowadza się zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej. Niewątpliwie sporna działka nr "[...]" położona jest na obszarze Mazurskiego Parku Krajobrazowego i na obszarze specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 "Puszcza Piska", wobec którego obowiązuje rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 12 stycznia 2011 r. w sprawie specjalnej ochrony ptaków Natura 2000 (Dz. U. Nr 25, poz. 133). Stąd też zasadnie organ pierwszej instancji uznał, że projekt decyzji należało uzgodnić w trybie art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2003r., Nr 80, poz. 717). Przy czym stosownie do treści art. 53 ust. 5c cytowanej ustawy niewyrażenie stanowiska w terminie 21 dni od dnia otrzymania projektu decyzji o warunkach zabudowy przez regionalnego dyrektora ochrony środowiska uznaje się za uzgodnienie decyzji. W niniejszej sprawie miało miejsce takie "milczące" uzgodnienie, gdyż projekt decyzji został przesłany do uzgodnienia, wystąpienie zaś o uzgodnienie wpłynęło do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w dniu 17 stycznia 2011 r., który nie wydał postanowienia. W ocenie Sądu takie uzgodnienie organu jest prawidłowe i zgodne z obowiązującymi przepisami. Nie przeczy temu również okoliczność, że organ uzgadniający nie utrwalił przeprowadzonej przez siebie wizji spornego terenu w postaci protokołu. Nie oznacza to wbrew twierdzeniom strony skarżącej braku uzgodnienia. Bezsprzecznie działka o nr "[...]" znajduje się w pasie 100 m od zbiorników wodnych zlokalizowanych na działkach o nr ew. "[...]" obrębu A, zalegalizowanych decyzjami Starosty A z dnia "[...]" z dnia "[...]". Fakty te wynikają z odwołania Mazurskiego Parku Krajobrazowego w Krutyni od decyzji o warunkach zabudowy z dnia "[...]" (akta adm., k . – 99) oraz z pisma procesowego z dnia 21 października 2014r. uczestnika postępowania W. S. (akta sądowe, k. – 417). Jednakże analiza map satelitarnych (Google maps, Geoportal) prowadzi do wniosku, że wspomniane zbiorniki wodne mają ewidentnie charakter sztucznych akwenów. Świadczy o tym jednoznacznie ich regularny i równy kształt, a więc taki, który w przyrodzie w przypadku naturalnych zbiorników wodnych praktycznie nie występuje. Poza tym wspomniane wyżej decyzje są decyzjami legalizacyjnymi. Nie może być zatem tak, że na skutek dokonanej samowoli, która następnie została zalegalizowania, doprowadzi się do faktycznego zakazu zabudowy na działce sąsiedniej. Taka wykładnia obowiązujących przepisów prowadziłaby do absurdu i w związku z tym jest nie do przyjęcia. Ponadto taka wykładnia prowadziłaby do nierówności wobec prawa i preferowała inwestorów dokonujących samowoli, którzy wskutek ewentualnych późniejszych legalizacji zbiorników wodnych blokowaliby inwestycje właścicielom nieruchomości sąsiednich. Nie ma przy tym znaczenia argument podnoszony przez stronę skarżącą, jakoby wspomniane akweny wodne były uprzednio zbiornikami naturalnymi, a dopiero później na skutek przebudowy zostały przekształcone na zbiorniki sztuczne. Przyjąć należy, że taka ingerencja spowodowała, iż rzeczone zbiorniki wodne straciły swoje walory przyrodnicze. Stosując zaś przepisy odnoszące się do zakazu zabudowy w pasie szerokości 100 m od linii brzegów rzek, jezior i innych zbiorników wodnych, trzeba mieć na względzie ratio legis tych regulacji prawnych. Celem zaś wprowadzenia wspomnianego zakazu była ochrona zbiorników wodnych reprezentujących wartości i walory przyrodnicze. Tych zaś nie można przypisać istniejącym w niniejszej sprawie sztucznym akwenom wodnym. Dodatkowo wskazać należy, że bezpośrednio przy opisanych wyżej sztucznych zbiornika wodnych znajduje się zabudowa mieszkaniowa i to w odległości mniejszej niż projektowana zabudowa na działce nr "[...]". Ponadto stosownie do art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz ocenach oddziaływania na środowisko (Dz. U. z 2008r., Nr 199, poz. 1227) organ właściwy do wydania decyzji wymaganej przed rozpoczęciem realizacji przedsięwzięcia, innego niż przedsięwzięcie mogące znacząco oddziaływać na środowisko, które nie jest bezpośrednio związane z ochroną obszaru Natura 2000 lub nie wynika z tej ochrony, był obowiązany do rozważenia, przed wydaniem tej decyzji, czy przedmiotowe przedsięwzięcie może potencjalnie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000. W ocenie Sądu organ uczynił zadość obowiązkowi przewidzianemu w przywołanym przepisie. Organ w wyniku przeprowadzonych rozważań stwierdził, że przedsięwzięcie polegające na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego, nie będzie znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000, z uwagi na to, że projektowana zabudowa zlokalizowana zostanie w sąsiedztwie istniejących budynków o podobnej funkcji na terenie wsi Wygryny. Reasumując, zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem, również w aspekcie prawidłowości dokonanego w sprawie uzgodnienia warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.