I OSK 1423/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska Sędziowie: Sędzia NSA Zbigniew Ślusarczyk (spr.) Sędzia del. WSA Rafał Wolnik Protokolant st. inspektor sądowy Tomasz Zieliński po rozpoznaniu w dniu 9 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej J. Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 16 grudnia 2014 r. sygn. akt II SA/Bd 1091/14 w sprawie ze skargi J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2014 r. nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 16 grudnia 2013 r., sygn. akt II SA/Bd 1091/14, oddalił skargę J. Z. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. z dnia [...] lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. W dniu 15 maja 2013 r. do Prezydenta Miasta B. wpłynął wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji w B. o sprawdzenie kwalifikacji skarżącego do kierowania pojazdami z powodu przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów i zasad bezpieczeństwa ruchu drogowego. Wobec powyższego organ ten decyzją z dnia [...] lipca 2013 r. skierował skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami. Od powyższej decyzji J. Z. złożył odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w B. które decyzją z dnia [...] sierpnia 2013 r. utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy wyrokiem sygn. akt II SA/Bd 1193/13 z dnia 15 stycznia 2014 r. oddalił skargę skarżącego od powyższej decyzji SKO. Powyższy wyrok jest prawomocny od dnia 5 kwietnia 2014 r. W związku z powyższym Prezydent Miasta B. decyzją z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] cofnął J. Z. uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi kat. B. Organ I instancji podniósł, iż pomimo osobiście odebranego skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, wydanego w trybie art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 1137 z późn. zm., dalej: p.r.d.) skarżący nie przystąpił do egzaminu w ramach kat. B prawa jazdy, co w myśl art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) tej ustawy stanowi podstawę do cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami. Po rozpoznaniu odwołania, J. Z., w którym twierdził, że decyzję wydano przedwcześnie, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w B. decyzją z dnia [...] lipca 2014 r. utrzymało tę decyzję w mocy. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy powołał się na art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d., który stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji. Kolegium podkreśliło, iż organy były związane ustaleniami i rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie skierowania do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi. Zdaniem SKO skoro skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego z określonym dniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna, a tym samym korzysta z domniemania legalności i prawidłowości. Musiała być ona respektowana przez samego skarżącego, ale także przez organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem. Organ powołując się na orzecznictwo w tego rodzaju sprawach zauważyło, że decyzja, o której mowa w art. 114 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) ustawy - Prawo o ruchu drogowym rozstrzygać może wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie poddania się takiemu sprawdzeniu, tym niemniej wyznaczony półtoramiesięczny termin do poddania się sprawdzeniu kwalifikacji nie był rażąco krótki, a upływ ponad 10 miesięcy od wydania decyzji kierującej na egzamin do dnia wydania decyzji o cofnięciu skarżącemu prawa jazdy, przesądza o prawidłowości stanowiska, iż zainteresowany miał odpowiednią ilość czasu, by temu egzaminowi się poddać. Ponadto skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które uniemożliwiały mu wykonanie obowiązku poddania się egzaminowi sprawdzającemu w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Skargę na powyższą decyzję złożył J. Z. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie przepisów postępowania tj. art. 6 i 7 k.p.a. w zw. z art. art. 77 § 1, 80, 81, 84 i 107 § 3 k.p.a. przez niepodjęcie przez organ II instancji niezbędnych kroków do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, a w konsekwencji nierozpatrzenie w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego, co doprowadziło do błędnego przyjęcia, że w zakreślonym przez Prezydenta Miasta B. terminie winien i mógł poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, oraz naruszenie art. 11 k.p.a. poprzez nieustosunkowanie się w uzasadnieniu decyzji do wszystkich podnoszonych w odwołaniu zarzutów, a nadto powierzchowne i lakoniczne uzasadnienie decyzji w żaden sposób nie wyjaśniające przesłanek jej podjęcia, co w obu przypadkach, miało istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe argumenty. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy, uznając powyższą skargę za niezasadną, orzekł o jej oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). W uzasadnieniu Sąd I instancji zwrócił uwagę na to, że rozstrzygnięcie sprawy w przedmiocie cofnięcia uprawnień na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d., wymaga ustalenia czy decyzja o skierowaniu na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji ma walor ostateczności oraz, czy skarżący takiemu kontrolnemu badaniu kwalifikacji się poddał. Sąd podkreślił przy tym, że orzekające w sprawie organy, opierając się na podstawie materialnoprawnej zaskarżonej decyzji, były związane ustaleniami i rozstrzygnięciem decyzji Prezydenta Miasta B. z dnia [...] lipca 2013 r. w przedmiocie skierowania do kontrolnego sprawdzenia kwalifikacji do kierowania pojazdami mechanicznymi. Ponieważ skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) p.r.d. Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie zależy od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego z określonym dniem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji jest ostateczna, a tym samym korzysta z domniemania legalności i prawidłowości. Musiała być ona respektowana zarówno przez samego skarżącego, pomimo że poddał on ją kontroli organu odwoławczego a następnie kontroli sądowej (które wykazały, że odpowiada ona prawu), ale także przez organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem. Ponadto Sąd, powołując się na jednolite orzecznictwo w tego rodzaju sprawach, przyznał, że decyzja, o której mowa w art. 114 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. rozstrzygać może wyłącznie o obowiązku poddania się sprawdzeniu kwalifikacji, a nie o terminie poddania się takiemu sprawdzeniu. Tym niemniej w ocenie Sądu wyznaczony termin nie był rażąco krótki, a upływ ponad 12 miesięcy od wydania decyzji kierującej na egzamin do dnia wydania ostatecznej decyzji o cofnięciu skarżącemu prawa jazdy przesądza o prawidłowości stanowiska organów, iż miał on dostatecznie dużą ilość czasu, by temu egzaminowi się poddać. Istotne jest przy tym zdaniem Sądu I instancji, że w postępowaniu administracyjnym skarżący nie wskazał żadnych okoliczności, które uniemożliwiały mu wykonanie obowiązku poddania się egzaminowi sprawdzającemu w okresie poprzedzającym wydanie zaskarżonej decyzji. Podsumowując, Sąd wskazał, że w stanie faktycznym niniejszej sprawy organy administracji działały w granicach i na podstawie prawa. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł skarżący, zaskarżając go w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Bydgoszczy oraz zasądzenie od organu na swoją rzecz kosztów postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i art. 151 p.p.s.a. polegające na oddaleniu skargi pomimo naruszenia przez organy art. 6, 7, 77 § 1, 107 § 3, 138 § 2 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 2 k.p.a. w szczególności przez błędne przyjęcie, że decyzja Prezydenta Miasta B. o której mowa w art. 114 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. odpowiada prawu, w sytuacji gdy zachodzi podstawa do orzeczenia o jej nieważności, a także przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w tym brak ustalenia, czy w realiach niniejszej sprawy możliwe było zharmonizowanie interesu publicznego z indywidualnym interesem strony i błędne przyjęcie, że w zakreślonym przez organ terminie skarżący winien i mógł poddać się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji do kierowania pojazdami, podczas gdy w tym zakresie nie poczyniono żadnych ustaleń w prowadzonym postępowaniu administracyjnym - a uchybienia te miały istotny wpływ na wynik sprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podniesiono w szczególności, że Sąd nie wypowiedział się odnośnie do kluczowych argumentów zawartych w skardze opartych na orzecznictwie NSA. Ponadto nie ulega wątpliwości, że decyzja o skierowaniu skarżącego na sprawdzenie kwalifikacji nie może ustalać terminu poddania się takiemu sprawdzeniu. Zatem decyzja ta zawiera wadę wskazaną w art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., skutkującą jej nieważnością. Sąd nie zauważył, że organ nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego co do wszystkich istotnych okoliczności w sprawie, w szczególności co do możliwości poddania się przez skarżącego, w wyznaczonym mu terminie, egzaminowi sprawdzającemu kwalifikacje. Nie jest dopuszczalne przenoszenie całego ciężaru postępowania dowodowego wyłącznie na skarżącego i uwzględnianie jedynie interesu publicznego, bez próby zharmonizowania go z interesem indywidualnym. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15 § 1 pkt 1 w związku z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm., dalej p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje środki odwoławcze od orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych w granicach zaskarżenia, a z urzędu bierze jedynie pod rozwagę nieważność postępowania, która w niniejszej sprawie nie miała miejsca. Z niezbyt precyzyjnie sformułowanych zarzutów skargi kasacyjnej wywieść przede wszystkim można, że skarżący podważa oparcie się przez organy wydające zaskarżone decyzje dotyczące cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, na decyzji o skierowaniu go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdami, ponieważ jego zdaniem decyzja ta jest nieważna. Jak to prawidłowo przyjęły organy obu instancji wydając zaskarżone decyzje a co zaakceptował Sąd pierwszej instancji, organy były związane ustaleniami i rozstrzygnięciem zawartym w decyzji Prezydenta Miasta B. z [...] lipca 2013 r. w przedmiocie skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji z powodu przekroczenia limitu 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym. W związku zaś z tym, iż skarżący nie poddał się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji, organ miał obowiązek wydać decyzję na podstawie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym. Zastosowanie sankcji w postaci cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami nie zależy bowiem od uznania organu, lecz jest jego obowiązkiem. Decyzja w przedmiocie skierowania skarżącego z określonym terminem, na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jest ostateczna i prawomocna bowiem była także przedmiotem kontroli przez Sąd Administracyjny. Musiała być ona respektowana zarówno przez samego skarżącego, jak i przez organy prowadzące postępowanie w sprawie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdem. Autor skargi kasacyjnej, w swojej argumentacji stara się w istocie zakwestionować zgodność z prawem nie tylko rozstrzygnięcia w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, ale także uprzednio wydanego rozstrzygnięcia w przedmiocie skierowania go na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji. Sąd pierwszej instancji związany granicami sprawy (art. 134 § 1 p.p.s.a.), które w niniejszej sprawie wyznacza jej przedmiot - cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami - nie był jednak uprawniony do badania prawidłowości wcześniejszych, adresowanych do skarżącego decyzji. Decyzja kierująca skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji korzysta z domniemania legalności i prawidłowości (art. 16 § 1 k.p.a.). Zatem Sąd pierwszej instancji nie mógł badać kwestii ważności decyzji kierującej skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, jak by tego chciał skarżący. Podkreślić tu także trzeba, że skarżący reprezentowany przez zawodowego pełnomocnika nie wniósł o stwierdzenie nieważności tej decyzji w stosownym trybie do uprawnionego organu. Niemniej jednak odnosząc się do zarzutu nieważności decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji, Naczelny Sąd Administracyjny informacyjnie stwierdza, że nie jest kwestionowane w orzecznictwie i doktrynie, że w tego typu decyzjach nie jest dopuszczalne, co słusznie podnosi skarżący, określenie terminu do wykonania tego obowiązku. Przepis art. 114 ust. 1 pkt 1 lit. b) p.r.d. stanowi, że kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji podlega osoba posiadająca uprawnienie do kierowania pojazdem, skierowana decyzją starosty na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji, w razie przekroczenia 24 punktów otrzymanych na podstawie art. 130 ust. 1 ustawy. Powołany przepis jednoznacznie wskazuje organ właściwy, procesową formę, charakter oraz przesłanki skierowania kierowcy na sprawdzenie jego kwalifikacji do prowadzenia pojazdu. Skierowania takiego dokonuje starosta w drodze decyzji administracyjnej. Ponadto sformułowanie "sprawdzeniu podlega" dowodzi przy tym, że przedmiotowe orzeczenie ma charakter związany i nie zostało pozostawione swobodnemu uznaniu organu orzekającego. W razie przekroczenia 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego - na wniosek Komendanta Wojewódzkiego Policji - starosta zobowiązany jest zatem skierować osobę uprawnioną do kierowania pojazdem na sprawdzenie omawianych kwalifikacji. Zatem treść owego przepisu mówi wyłącznie o skierowaniu kierowcy na kontrolne sprawdzanie jego kwalifikacji i nie określa terminu sprawdzenia kwalifikacji, ani też nie przyznaje organowi uprawnień do decydowania, w jakim czasie dana osoba zobowiązana jest poddać się stosownemu egzaminowi. Dopuszczalność zamieszczenia takiej klauzuli nie wynika również z innych norm, w tym art. 140 ust. 1 pkt 4 a) p.r.d., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdem silnikowym w razie niepoddania się sprawdzeniu kwalifikacji w trybie przewidzianym w art.114 ust. 1 pkt 1 b). Ustawodawca łączy wskazane skutki prawne z samym niewykonaniem obowiązku nałożonego na kierowcę na określonej podstawie a nie z przekroczeniem ściśle określonego okresu realizacji tego obowiązku, zwłaszcza niedotrzymaniem terminu, który miałby być wyznaczony przez organ w skierowaniu. Brak w przepisach o ruchu drogowym podstawy do określania przez organ terminu wykonania omawianego skierowania oznacza, że decyzja taka w zakresie określającym termin poddania się przez kierowcę kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji została wydana bez podstawy prawnej, a to z kolei może stanowić podstawę do wyeliminowania jej, w tym zakresie (w części) z obrotu prawnego, ale przez uprawniony organ, ponieważ zachodzi przesłanka z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. Trzeba jednak podkreślić, że jeżeli przepisy o ruchu drogowym nie zawierają odmiennych unormowań ustawowych i nie przewidują możliwości innego uregulowania przez organ kwestii wykonalności przedmiotowego skierowania, brak określenia terminu, w którym skierowany zobligowany jest poddać się egzaminowi nie oznacza, że strona nie jest związana żadnym w tym zakresie terminem. Nie ulega wątpliwości, że skierowanie podlega wykonaniu z dniem, w którym stanie się ostateczne. Zasady dotyczące wykonalności decyzji administracyjnej zawierają przepisy art. 130 § 1 – 4 k.p.a. Wynika z nich, że decyzja staje się wykonalna – co do zasady, gdy stanie się ostateczna, chyba, że nadano jej rygor natychmiastowej wykonalności, lub jej natychmiastowa wykonalność wynika z ustawy, ewentualnie gdy decyzja jest zgodna z żądaniem wszystkich stron. Zatem to właściwy do orzekania w trybie art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy Prawo o ruchu drogowym starosta każdorazowo jest zobowiązany ocenić, czy w okolicznościach konkretnej sprawy można mówić o niewykonaniu przedmiotowego obowiązku, a w konsekwencji kiedy zostaną spełnione przesłanki do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami. Adresat takiej decyzji zobowiązany jest zatem do niezwłocznego wykonania tego ostatecznego rozstrzygnięcia, a tym samym niezwłocznego poddania się kontrolnemu sprawdzeniu kwalifikacji. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w zaskarżonej decyzji i Sąd pierwszej instancji wskazały, że brak było podstaw prawnych do określenia terminu poddania się obowiązkowi sprawdzenia kwalifikacji do prowadzenia pojazdów. Wprawdzie organy i Sąd nie odniosły się do wynikającej z tego faktu kwestii nieważności decyzji o skierowaniu na kontrolne badanie kwalifikacji, to jednak w kontekście wyżej przedstawionych w tym zakresie wywodów, uchybienie to nie mało wpływu na wynik sprawy. Tylko w sytuacji istotnego wpływu naruszenia przepisów postępowania na wynik sprawy, skarga i skarga kasacyjna mogły zostać uwzględnione, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) i 174 pkt 2 p.p.s.a. Przy czym należy tu dodać, że organy administracji wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie, odniosły się do możliwości poddania się przez skarżącego egzaminowi kontrolnemu do czasu wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji, o czym będzie poniżej. Trzeba przypomnieć, że decyzja dotycząca skierowania skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji stała się ostateczna z dniem wydania decyzji przez SKO, utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta B. tj. [...] sierpnia 2013 r. Natomiast zaskarżoną decyzję o utrzymaniu w mocy decyzji o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami wydano [...] lipca 2014 r., tj. po ponad 10 miesiącach. Zatem pomimo tego, że organ odwoławczy i Sąd wskazały, że termin wyznaczony przez Prezydenta Miasta B. w decyzji z dnia [...] lipca 2013 r. (bez podstawy prawnej) był wystarczający dla skarżącego do poddania się obowiązkowemu sprawdzenia kwalifikacji, to nie można pominąć tego, że SKO i Sąd przede wszystkim powołały się na wskazany wyżej upływ ponad 10 miesięcy od wydania decyzji o skierowaniu skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji do wydania zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji SKO. Naczelny Sąd Administracyjny podziela stanowisko, że był to okres wystarczający aby skarżący poddał się egzaminowi sprawdzającemu jego kwalifikacje. W skardze kasacyjnej zarzuca się ponadto, że organy nie przeprowadziły w tym zakresie wyczerpującego postępowania dowodowego, przerzucając dodatkowo na skarżącego inicjatywę dowodową. Z tym zarzutem także nie można się zgodzić. Zarówno w skardze jak i w skardze kasacyjnej przeprowadzono szeroki wywód teoretyczny z przywołaniem orzecznictwa sądowego, dotyczący wymogów związanych z prowadzeniem postępowania dowodowego. Jednocześnie nie wskazano w nich w jakim zakresie postępowanie to powinno być jeszcze uzupełnione. Należy tu podkreślić, że skarżący w toku postępowania administracyjnego i w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji a nawet w skardze kasacyjnej nie wskazał okoliczności, które uniemożliwiłyby mu lub chociażby utrudniły poddanie się egzaminowi przez wskazywany ponad 10 miesięczny okres. Nie sposób zatem wymagać od organów administracji aby same podjęły próbę ustalenia tych okoliczności. Skarżący zarzuca także uwzględnienie tylko interesu publicznego bez podjęcia próby zharmonizowania go z interesem indywidualnym skarżącego. W tym zakresie skarżący także nie wskazuje jakie okoliczności zachodzą po jego stronie, które mogłyby mieć znaczenie dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jest to istotne szczególnie w kontekście związanego charakteru kontrolowanych w niniejszej sprawie decyzji. Brak wskazania takich okoliczności w konfrontacji z interesem publicznym, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym w szczególności ochrony życia i zdrowia jego uczestników, czyni niezasadnym także ten zarzut. W związku z powyższym zarzuty naruszenia art. 6, 7, 77 § 1, 107 § 3, 138 § 2 i 156 § 1 pkt 2 k.p.a. w związku z art. 107 § 2 k.p.a. nie mogły być uwzględnione. Skoro z niezakwestionowanych skutecznie ustaleń w sprawie wynika, że skarżący w wymaganym trybie został skierowany na kontrolne sprawdzenie jego kwalifikacji i niezwłocznie po wydaniu ostatecznej decyzji o skierowaniu na sprawdzenie kwalifikacji, nie dopełnił tego obowiązku, to nie może budzić wątpliwości, że w okolicznościach niniejszej sprawy przesłanki przewidziane w art. 140 ust. 1 pkt 4 lit. a ustawy Prawo o ruchu drogowym, zostały spełnione. W rezultacie Sąd pierwszej instancji nie naruszając art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit c) p.p.s.a., zasadnie na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. oddalił skargę kasacyjną.