III SA/Po 476/14

Dnia 18 grudnia 2014 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirella Ławniczak (spr.) Sędziowie WSA Beata Sokołowska WSA Szymon Widłak Protokolant: st. sekr. sąd. Małgorzata Błoszyk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 grudnia 2014 roku przy udziale sprawy ze skargi "A" Spółki jawnej w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu podatku akcyzowego oddala skargę Naczelnik Urzędu Celnego w Poznaniu, decyzją z dnia [...] maja 2013 roku, po rozpatrzeniu wniosku "A" Sp. j., na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. 2012, poz. 749 ze zm.) oraz art. 82 ust. 1 pkt. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym (Dz. U. z 2009 r. nr 3, poz. 11 ze zm.), odmówił zwrotu podatku akcyzowego z tytułu dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa stwierdzonej w dokumencie UDT z dnia [...] marca 2009 roku, który został wypełniony na podstawie faktury WDT nr [...] z dnia [...] marca 2009 roku. W uzasadnieniu decyzji Naczelnik Urzędu Celnego wyjaśnił, że w okolicznościach niniejszej sprawy nie został spełniony podstawowy warunek dla zwrotu akcyzy jakim jest przemieszczenie wyrobów akcyzowych z terytorium kraju na terytorium Czech. W toku postępowania mającego na celu weryfikację dokumentów CMR z dnia [...] kwietnia 2009 roku oraz UDT z dnia [...] marca 2009 roku ustalono, na podstawie materiałów dowodowych pozyskanych z Centralnego Biura Śledczego KGP Zarząd w [...], że w rzeczywistości transport wyrobów akcyzowych do firmy J. A. z siedzibą w Czechach w rzeczywistości nie miał miejsca. Dokumenty UDT zostały sfałszowane, a transporty piwa ładowane w hurtowniach jechały bezpośrednio do Anglii. W odwołaniu od decyzji strona, reprezentowana przed doradcę podatkowego, podniosła naruszenie: - art. 20 ust. 1 Dyrektywy Rady 912/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku w sprawie ogólnych warunków dotyczących wyrobów objętych podatkiem akcyzowym, ich przechowywania, przepływu oraz kontrolowania w związku z art. 46 ust. 2 Dyrektywy Rady 2008/118/WE z dnia 16 grudnia 2008 roku w sprawie ogólnych zasad dotyczących podatku akcyzowego, uchylającą dyrektywę 92/12/EWG (Dz.U. UE L z dnia 14 stycznia 2009 roku) poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów w przedmiotowej sprawie i objęcie dostawy towarów podatkiem akcyzowym na terytorium Polski, - art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 roku o podatku akcyzowym poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, - art. 121, art. 122, art. 180 §1, art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa poprzez brak rzetelnej analizy przedłożonych przez stronę dokumentów, które, zdaniem strony, potwierdzają podjęcie przez stronę niezbędnych kroków w celu weryfikacji czeskiego kontrahenta, a nadto brak podjęcia wszystkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy w zakresie weryfikacji tezy, że towar faktycznie został wywieziony poza granice Polski i dostarczony na terytorium innego kraju członkowskiego; ponadto strona podniosła naruszenie zasady bezpośredniości postępowania poprzez wykorzystanie w postępowaniu podatkowym materiałów z postępowania prowadzonego przez Centralne Biuro Śledcze, a dotyczącego przestępstw gospodarczych. Dyrektor Izby Celnej w [...], po rozpoznaniu sprawy w trybie odwoławczym, decyzją z dnia [...] lutego 2014 roku, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy w całości podzielił ustalenia faktyczne oraz kwalifikację prawną Naczelnika Urzędu Celnego. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor Izby Celnej wyjaśnił, że przepis art. 20 ust. 1 Dyrektywy Rady 92/12/EWG znajduje się w TYTULE III przedmiotowej Dyrektywy, w którym prawodawca unijny uregulował kwestie związane z przemieszczaniem wyrobów akcyzowych, ale wyłącznie w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowym jednoznacznie wskazuje, że w przedmiotowej sprawie nie miało miejsca przemieszczanie wyrobów akcyzowych w procedurze zawieszenia poboru akcyzy. Przepis art. 20 ust. 1 Dyrektywy Rady 92/12/EWG dotyczy sytuacji gdy w trakcie przemieszczania wyrobów akcyzowych, w stosunku do których jeszcze nie został nałożony podatek akcyzowy, dojdzie do nieprawidłowości lub przestępstwa skutkującego naruszeniem warunków procedury zawieszenia poboru akcyzy. Wówczas Państwo Członkowskie zobowiązane jest nałożyć na określony podmiot podatek akcyzowy. Podmiotem zobowiązanym do uiszczenia akcyzy w rozumieniu analizowanego przepisu jest osoba fizyczna lub osoba prawna, która gwarantowała uiszczenie podatku akcyzowego zgodnie z art. 15 ust. 3 Dyrektywy Rady 92/12/EWG. Okoliczności faktyczne niniejszej sprawy nie odpowiadają hipotezie art. 20 ust. 1 Dyrektywy Rady 92/12/EWG, gdyż sprawa dotyczy dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa, od którego została uiszczona akcyza we właściwej wysokości przez producenta. Organ odwoławczy stwierdził także brak naruszenia art. 82 ust. 1 pkt 2 i ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym. Zdaniem organu materiał dowodowy zgromadzony w postępowaniu przed organem pierwszej instancji oraz uzupełniony w postępowaniu odwoławczym jednoznacznie wskazuje, że załączone przez stronę do wniosku dokumenty nie potwierdzają dokonania dostawy wewnątrzwspólnotowej do deklarowanego miejsca przeznaczenia w Czechach. Transporty z piwem trafiały bezpośrednio do Wielkiej Brytanii, a dokumenty UDT podbijane były sfałszowaną pieczątką Urzędu Celnego w Opavie. Dyrektor Izby Celnej jako nieuzasadnione ocenił zarzuty dotyczące naruszenia przepisów postępowania. W tym zakresie organ odwoławczy wyjaśnił, że Ordynacja podatkowa przyjmuje zasadę otwartego systemu dowodów oraz równej mocy dowodowej środków dowodowych, a także zasadę pośredniości postępowania dowodowego. Dowody zgromadzone w postępowaniu karnym, zgodnie z art. 181 Ordynacji podatkowej, są środkiem dowodowym dopuszczalnym w postępowaniu podatkowym. W skardze na powyższą decyzję strona, reprezentowana przez pełnomocnika w osobie doradcy podatkowego, zarzuciła skarżonej decyzji naruszenie : - art. 20 ust. 1 dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r. poprzez jego niezastosowanie i objęcie dostawy towarów akcyzowych podatkiem akcyzowym na terytorium Polski - art. 120 O. p. poprzez prowadzenie postępowania z naruszeniem przepisów, co miało wpływ na wynik sprawy. Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy. W uzasadnieniu skargi wskazano, że materiał dowodowy jest wystarczający do przyjęcia, że dokonano dostawy na rzecz kontrahenta strony skarżącej J. A., nawet jeżeli piwo dostarczono do Anglii, a nie do Czech. Skarżąca nie zgodziła się ze stanowiskiem organów celnych, że mogła wiedzieć o tym, iż sprzedawane piwo nie trafiało do Czech. W ocenie Skarżącej stała się ona ofiarą zorganizowanego procederu przestępczego. W wypadku uznania prawidłowego działania po stronie skarżącego podatek akcyzowy nie powinien być wymierzony w Polsce – zgodnie z art. 20 ust. 1 Dyrektywy 92/12/EWG. Do nieprawidłowości w związku z przedmiotową dostawą nie doszło na terenie Polski. Nie ustalono faktycznie kraju, na którego terenie doszło do takich nieprawidłowości. Jeśli przyjąć, że zeznania świadka D. W. odzwierciedlają faktyczny przebieg zdarzeń, to podatek akcyzowy winien być pobrany na terenie Anglii. Zdaniem Skarżącej, Dyrektor Izby Celnej naruszył art. 120 Ordynacji podatkowej, gdyż w prowadzonym postępowaniu nie rozważył możliwości zastosowania z art. 20 ust. 1 Dyrektywy 92/12/EWG. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Organ odwoławczy podniósł także, że państwem, w którym należny był podatek akcyzowy była Polska, a nie Czechy, czy też Anglia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga okazała się nieuzasadniona. Sąd nie stwierdził naruszenia prawa uzasadniającego stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji, ani naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego w rozumieniu art. 145 §1 pkt lit. b ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. 2012, poz. 270 ze zm.). Zgodnie z art. 82 ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2008 r. o podatku akcyzowym (Dz. U. Nr 3 z 2009 r., poz. 11 ze zm.) w przypadku dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych, od których akcyza została zapłacona na terytorium kraju przysługuje zwrot akcyzy : - podatnikowi, który dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej tych wyrobów albo - podmiotowi, który nabył te wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej - na pisemny wniosek złożony do właściwego naczelnika urzędu celnego przed rozpoczęciem dostawy wewnątrzwspólnotowej wraz z dokumentami potwierdzającymi zapłatę akcyzy na terytorium kraju. W myśl art. 82 ust. 3 ustawy podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy jest obowiązany przedłożyć : - dokumenty towarzyszące przemieszczaniu wyrobów akcyzowych - potwierdzenie otrzymania wyrobów akcyzowych przez odbiorcę z państwa UE na uproszczonym dokumencie towarzyszącym lub na kopii innych wskazanych dokumentów handlowych - dokument potwierdzający zapłatę akcyzy lub złożenie deklaracji w państwie członkowskim UE lub złożenie zabezpieczenia albo dokument potwierdzający, że akcyza w tym państwie nie jest wymagana. Z materiałów dowodowych zgromadzonych w niniejszej sprawie jednoznacznie wynika, że nie doszło do fizycznego przemieszczenia wyrobów akcyzowych (piwa) z Polski na teren Czech, wobec czego nie zaistniała przesłanka zwrotu podatku w postaci zrealizowania dostawy wewnątrzwspólnotowej. Przedłożony przez stronę skarżącą dokument UDT z dnia [...].03.2009 roku nie potwierdza rzeczywistych zdarzeń gospodarczych. Analiza dokumentacji przedłożonej przez stronę, informacje od czeskich organów celnych i czeskich organów ścigania oraz materiał dowodowy zebranych w toku postępowania karnego prowadzonego przeciwko członkom grupy starającej się uzyskiwać od organów podatkowych bezzasadny zwrot podatku akcyzowego jednoznacznie wskazują, że organy podatkowe dokonały w sprawie wyczerpujących i prawidłowych ustaleń faktycznych. Ocena dowodów dokonana przez organy nie ma cech dowolności. Organ I instancji wystąpił w ramach Systemu Weryfikacji Przemieszczania Towarów (MVS ) z zapłaconą akcyzą o zweryfikowanie danych dotyczących dostawy dokonanej na podstawie przedłożonego przez podatnika dokumentu UDT w zakresie potwierdzenia otrzymanej ilości wyrobów akcyzowych i potwierdzenia uiszczenia podatku akcyzowego w Czechach. W odpowiedzi czeskie władze celne nie potwierdziły danych wynikających z powyższego dokumentu, a tym samym nie potwierdziły dokonania procedury dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa. Odpowiedź organu czeskiego była istotnym dowodem w sprawie, wskazującym bezpośrednio na brak przesłanki do zwrotu podatku akcyzowego. Polskie organy podatkowe dokonywały jednak jeszcze dalszych ustaleń faktycznych, które precyzyjnie wskazują na mechanizmy procederu zmierzającego do bezpodstawnego uzyskania zwrotu podatku. W tym zakresie organy opierały się na materiale dowodowym zebranym w ramach prowadzonego postępowania prokuratorskiego sygn. akt VI Ds. [...] i śledztwa CBŚ o sygn. akt RSD [...]. W ramach tych postępowań przeprowadzono m. in. przesłuchania organizatorów grupy przestępczej, właścicieli i kierowców firm transportowych oraz właścicieli hurtowni organizujących dostawy. Możliwość skorzystania z takiego środka dowodowego wynika wprost z art. 181 ustawy – Ordynacja podatkowa. Zgodnie z treścią wskazanego przepisu dowodami w postępowaniu podatkowym mogą być również materiały zgromadzone w toku postępowania karnego lub karnoskarbowego. Przepis określa możliwość odejścia od zasady bezpośredniości postępowania dowodowego, czyli dokonywania ustaleń faktycznych jedynie na dowodach przeprowadzonych przez organ rozstrzygający sprawę. Nie istnieje prawny nakaz powtarzania w postępowaniu podatkowym przesłuchania świadka zeznającego uprzednio w postępowaniu karnym. Korzystanie z tak uzyskanych zeznań nie narusza zasady czynnego udziału strony w postępowaniu podatkowym. Dopuszczalna jest natomiast możliwość powtórzenia przesłuchania osób zeznających w postępowaniu karnym. Jednak przeprowadzenie takiej czynności dowodowej usprawiedliwione jest wówczas, gdy strona wskazuje na konkretne istotne okoliczności faktyczne niezbędne do wyjaśnienia lub sprzeczności zeznań złożonych w sprawie karnej z materiałem dowodowym zebranym w postępowaniu podatkowym. W rozpoznawanej sprawie na podstawie materiałów z postępowania karnego ustalono, że strona skarżąca dokonywała fikcyjnych dostaw wewnątrzwspólnotowych towarów akcyzowych w postaci piwa, do odbiorcy w Czechach z zapłaconym w Polsce podatkiem akcyzowym. Firmę zorganizował w Czechach J. A., współpracujący z D. W., organizującym działanie grupy na terenie Polski. W rzeczywistości dostawy do Czech nie odbywały się, a piwo było wywożone do Wielkiej Brytanii. Wskazywane w dokumentach firmy transportowe dokonywały przewozów piwa bezpośrednio do Anglii. Potwierdzili to właściciele firm transportowych oraz zatrudnianiu przez nich kierowcy i inni pracownicy. Z zeznań tych wynika m. in., że wykonanie przewozu piwa odbywało się na podstawie zlecenia D. W., a płatność była dokonywana gotówką. Z materiału dowodowego zgromadzonego w powyższych postępowaniach przygotowawczych wynika więc jednoznacznie fikcyjny charakter dostaw piwa dokonywanych do Czech. Ten stan rzeczy potwierdzają materiały zebrane w postępowaniu podatkowym, a w szczególności informacje od czeskich organów podatkowych. Zasadnie zatem organy obu instancji uznały, że dokumenty przedstawione przez stronę są niewiarygodne. W tym stanie rzeczy uzasadnione było zakwestionowanie wiarygodności przedłożonych przez stronę dokumentów (CMR, UDT, faktura VAT). Organy szczegółowo wyjaśniły w uzasadnieniach swoich decyzji, że zakwestionowane dokumenty nie odzwierciedlały rzeczywistych dostaw wyrobów akcyzowych, a ustalenia w tym zakresie były oparte również na zeznaniach osób organizujących proceder pozyskiwania od Skarbu Państwa nienależnego zwrotu podatku akcyzowego. Zeznania składane w postępowaniu karnym dotyczące organizowania fikcyjnych przewozów towarów do Czech były spójne i wzajemnie się uzupełniały oraz zostały potwierdzone przez właścicieli i kierowców firm transportowych, które miały dokonywać zakwestionowanych przewozów. Także strona skarżąca uznaje, że dostawy piwa nie były wykonywane do Czech, lecz do Anglii, co podkreślono także w samej skardze. Jednak według strony nie jest to okoliczność istotna, gdyż według niej najważniejszym jest to, iż ostatecznie doszło do dostawy wewnątrzwspólnotowej chociaż nie do Czech, ale do Wielkiej Brytanii. Zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, a organy podatkowe trafnie stwierdziły brak podstaw do orzeczenia o zwrocie podatku akcyzowego przyjmując, że nie doszło do fizycznego przemieszczenia wyrobów akcyzowych (piwa) do Czech i nie uiszczono w tym kraju podatku akcyzowego. Niezasadny jest zarzut naruszenia art. 20 ust. 1 i 2 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 r., poprzez jego niezastosowanie i objęcie dostawy towarów akcyzowych podatkiem akcyzowym na terytorium Polski. Artykuł 20 Dyrektywy dotyczy stwierdzenia nieprawidłowości lub przestępstwa w związku z ustawą w trakcie przemieszczenia wymagającego nałożenia podatku akcyzowego i stanowi on, że podatek jest należny w państwie UE, w którym stwierdzono przestępstwo lub nieprawidłowość – od osoby fizycznej lub prawnej gwarantującej uiszczenie podatku. Przepis ten odnosi się do przemieszczeń wyrobów akcyzowych w ramach systemu zawieszenia poboru akcyzy, a nałożenie podatku jest związane z wystąpieniem nieprawidłowości lub przestępstwa w trakcie przemieszczenia wyrobów akcyzowych pomiędzy składami podatkowymi - art. 15 ust. 1 Dyrektywy Rady 92/12/EWG z dnia 25 lutego 1992 roku. Natomiast w niniejszej sprawie chodziło o zwrot podatku akcyzowego w związku ze zrealizowaniem dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. Podkreślić należy, że zwrot podatku akcyzowego, który został odprowadzony do budżetu państwa polskiego jest usprawiedliwiony tylko wówczas, gdy akcyza od tych wyrobów została, co najmniej zadeklarowana w innym państwie członkowskim Przepis art. 20 Dyrektywy dotyczy tylko sytuacji przemieszczania, wyrobów akcyzowych, na które nie został jeszcze nałożony podatek akcyzowy. Zasada powyższa została implementowana do krajowego porządku prawnego w dodanych od dnia 1 września 2010 roku przepisach art. 82 ust. 2 a – 2 g ustawy o podatku akcyzowym. Ustawodawca polski wskazał kompetencje organów polskich do pobrania akcyzy na terytorium kraju w stosunku do wyrobów akcyzowych z zapłaconą akcyzą przemieszczanych przez terytorium Unii Europejskiej. Organy te mają obowiązek powiadomienia właściwych władz podatkowych państwa członkowskiego UE, z którego dokonano wysyłki. Skarżąca podkreśla, że nie może ponosić negatywnych konsekwencji braku dopełnienia obowiązków podatkowych przez jej kontrahenta, który nie dokonał zgłoszenia towarów akcyzowych w kraju ich konsumpcji. W konsekwencji Skarżąca uznaje, że ma prawo domagać się zwrotu podatku akcyzowego, gdy dostawy piwa do Czech były fikcyjne, a dochodziło do wewnątrzwspólnotowej dostawy piwa z zapłaconą akcyzą do Wielkiej Brytanii. W ocenie składu Sądu orzekającego w niniejszej sprawie stanowisko skarżącej jest błędne. Skarżąca nie dostrzega, że przepis art. 82 ust. 3 ustawy o podatku akcyzowym wyraźnie wskazuje na dokumenty, które warunkują zwrot akcyzy. Istotne jest również i to, że zwrot akcyzy następuje na pisemny wniosek złożony do właściwego naczelnika urzędu celnego wraz z dokumentami potwierdzającymi zapłatę akcyzy na terytorium kraju. Naczelnik Urzędu Celnego jest uprawniony i zobowiązany do weryfikacji wniosku o zwrot akcyzy. Podmiot, który nabył wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich dostawy wewnątrzwspólnotowej ma prawo do zwrotu akcyzy, gdy przedłoży dokumenty potwierdzające rzeczywisty przebieg zdarzeń gospodarczych, a obejmujące: - dokumenty towarzyszące przemieszczaniu wyrobów akcyzowych, - potwierdzenie otrzymania wyrobów akcyzowych przez odbiorcę z państwa członkowskiego Unii Europejskiej na uproszczonym dokumencie towarzyszącym lub na kopii dokumentu handlowego, o którym mowa w art. 77 ust. 2; - dokument potwierdzający zapłatę akcyzy lub złożenie deklaracji w państwie członkowskim Unii Europejskiej lub złożenie zabezpieczenia albo dokument potwierdzający, że akcyza w tym państwie nie jest wymagana. Skarżąca zdaje się nie zauważać tego, co zostało ustalone w postępowaniu karnym i jaka była odpowiedź organów czeskich na zapytanie kierowane przez polskie organy celne. Nie można ignorować faktu, że dokumenty, które strona skarżąca złożyła wraz z wnioskiem o zwrot akcyzy zostały sfałszowane i nie potwierdzają tego, co w nich zostało stwierdzone. Niezależnie od treści złożonych wraz z wnioskiem dokumentów organy celne ustaliły, że w Czechach akcyza od piwa jest wymagana, jednak nie została złożona deklaracja i nie została uiszczona akcyza od wewnątrzwspólnotowo nabytego piwa, co koresponduje z ustaleniami poczynionymi w postępowaniu karnym, że transport wyrobów akcyzowych do Czech nie miał miejsca. W tych okolicznościach nie może być mowy o realizacji przesłanek warunkujących zwrot akcyzy. Zarzut naruszenia art. 120 Ordynacji podatkowej uzasadniony argumentacją o braku rozważenia wewnątrzwspólnotowej dostawy piwa do Wielkiej Brytanii jest nieuprawniony. Skarżąca utrzymuje, że nie brała udziału w przestępczym procederze nielegalnego wprowadzania piwa na rynek Wielkiej Brytanii. Zatem nie ma podstaw do przyjęcia ustalenia faktycznego, że Skarżąca jest podmiotem, który nabył wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich dostawy wewnątrzwspólnotowej do Wielkiej Brytanii. Tymczasem zwrot akcyzy przysługuje podmiotowi, który nabył wyroby akcyzowe od podatnika i dokonał ich dostawy wewnątrzwspólnotowej. Ponadto zwrot akcyzy mogą uzasadniać jedynie legalne zachowania określone prawem podatkowym jako "nabycie wyrobów akcyzowych od podatnika i dokonanie ich dostawy wewnątrzwspólnotowej". Natomiast analiza materiału dowodowego zgromadzonego w aktach administracyjnych ponad wszelką wątpliwość wyklucza możliwość kwalifikacji prawnej ustalonego stanu faktycznego jako dostawy wewnątrzwspólnotowej piwa do Wielkiej Brytanii. Podsumowując podkreślić należy, że badanie okoliczności warunkujących zwrot akcyzy w aspekcie wewnątrzwspólnotowej dostawy piwa do Wielkiej Brytanii podmiotowo i przedmiotowo wykraczało poza ramy postępowania wywołanego wnioskiem o zwrot akcyzy. Zgodnie z treścią wniosku, zwrot akcyzy uzasadniała dostawa wewnątrzwspólnotowa piwa do Czech. Jednocześnie, zarówno w postępowaniu podatkowym, jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Skarżąca konsekwentnie utrzymuje, że nie brała udziału i nie wiedziała o tym, że transport piwa w rzeczywistości zrealizowany został do Wielkiej Brytanii. Co do kwestii zachowania przez skarżącą staranności w celu upewnienia się, czy określone transakcje gospodarcze nie są związane z przestępstwem, Sąd orzekający w niniejszej sprawie wyjaśnia, że prawo do zwrotu akcyzy określone w art. 82 ust. 1 pkt 2 ustawy o podatku akcyzowym jest kategorią obiektywną w tym sensie, że prawo do zwrotu podatku akcyzowego jest niezależnie od istnienie dobrej, czy złej wiary podmiotu ubiegającego się o zwrot akcyzy, co do zaistnienia przesłanek warunkujących realizację tego prawa. Z punktu widzenia ustawowej formuły prawa do zwrotu podatku akcyzowego okolicznością indyferentną jest to czy skarżąca padła ofiarą przestępczego procederu. Podmiot wnioskujący o zwrot akcyzy nabywa prawo do zwrotu akcyzy, jeśli dokonał dostawy wewnątrzwspólnotowej wyrobów akcyzowych. W okolicznościach niniejszej sprawy transporty piwa do Czech nie miał miejsca. Zatem nie może być mowy o zrealizowaniu przez Skarżącą wewnątrzwspólnotowej dostawy wyrobów akcyzowych opisanej we wniosku o zwrot akcyzy. Niemniej Sąd zauważa, że w okolicznościach kontrolowanej sprawy organy celne trafnie przyjmują, że skarżąca spółka wiedziała, a przynajmniej miała dostateczne podstawy, aby podejrzewać nielegalny i fikcyjny charakter dokonywanych z jej udziałem dostaw wewnątrzwspólnotowych piwa do Czech. Składając wniosek o zwrot akcyzy Skarżąca potwierdziła prawdziwość danych dotyczących między innymi danych odbiorcy i przewoźnika. W ten sposób Skarżąca przyjęła na siebie odpowiedzialność podatkową za prawdziwość danych wskazanych we wniosku o zwrot akcyzy. Skarżąca nie wykazała okoliczności, które pozwoliłyby przyjąć ustalenia, że nie mogła nawet przewidywać procederu oszustw podatkowych związanych z dostawą wewnątrzwspólnotową piwa do Czech. Tymczasem z zeznań złożonych w postępowaniu karnym wynika, że wszelkie czynności związane z zamówieniem i transportem piwa były dokonywane osobiście przez D. W. jako przedstawiciela J. A. D. W. dokonywał zamówień piwa u skarżącej oraz organizował firmy transportowe. Hurtownia wypełniała dokumenty przewozowe bez zastrzeżeń, czyli nie sprawdzała ani samego D. W., ani firm transportowych. Przy czym pracownicy hurtowni nie znali ani przedstawicieli, ani kierowców firm transportowych. Tymczasem, zgodnie z prawem, to Skarżąca jako podmiot dokonujący wewnątrzwspólnotowej dostawy piwa ponosiła odpowiedzialność podatkową za transport piwa do Czech. Skoro Skarżąca w tym zakresie wyręczała się innymi osobami, a nadto potwierdzała przed organami podatkowym prawdziwość dokumentów sporządzonych przez te osoby, to na potrzeby postępowania o zwrotu podatku akcyzowego nie można przyjmować ustalenia, że Skarżąca padła ofiarą procederu przestępczego. Jeśli strona skarżąca uznaje, że stała się ofiarą zorganizowanego procederu przestępczego, to powinna poszukiwać ochrony swoich interesów majątkowych na drodze cywilnoprawnej lub karnoprawnej kierując stosowane żądania do podmiotów, które wyrządziły jej szkodę majątkową. Mając powyższe na uwadze, Sąd na podsatwie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. – Prawo o postepowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012, poz. 270 ze zm.) orzekł o oddaleniu skargi.