II SA/Kr 1532/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia Iwona Niżnik-Dobosz (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Waldemar Michaldo Sędzia WSA Beata Łomnicka Protokolant: Urszula Czerwińska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia 20 sierpnia 2014 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy uznania naruszenia stosunków wodnych skargę oddala. Decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K., sprostowaną postanowieniem z dnia [...] września 2014 r., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej w skrócie "K.p.a.") oraz art. 29 ust. 1 pkt 1, ust. 2 i ust. 3 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm.), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy K. z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] w sprawie naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...] w miejscowości G. poprzez wykonanie nasypu na tej działce niekorzystnie wpływającego na grunt sąsiedni, tj. działkę nr [...]. Powyższe rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym: Pismem z dnia [...] marca 2012 r. A. B. wystąpił do Wójta Gminy K. o zbadanie sprawy zmiany konfiguracji działki należącej do J. N. poprzez wykonanie na niej nasypu. Organ I instancji wszczął postępowanie administracyjne, w pierwszej kolejności informując właściciela działki – J. N. o jego obowiązkach i obostrzeniach wynikających z przepisów ustawy Prawo wodne. W dniu [...] maja 2012 r. odbyła się wizja lokalna, w trakcie której stwierdzono zgromadzenie na działce nr [...] ok. [...] wywrotek ziemi, która nie była jeszcze rozgarnięta; teren był podniesiony o ok. 70 cm, ale nasyp nie dochodził do ogrodzenia nieruchomości A B. Organ ponowił wizje lokalne na gruncie w dniach [...] czerwca 2012 r., [...] czerwca 2012 r. (nie stwierdzono wówczas zastoisk wodnych mimo wcześniejszych intensywnych opadów), [...] lipca 2012 r. Nadto, został powołany przez organ I instancji biegły z zakresu gospodarki wodnej, który w przedłożonej do akt sprawy opinii stwierdził, że nie doszło do naruszenia stosunków wodnych, bowiem właściciel działki nr [...] wykonując nasyp, uformował go tak, aby nie zmieniać kierunku spływu wód. Decyzją z dnia [...] listopada 2012 r. znak [...] Wójt Gminy K. stwierdził, że nie doszło do naruszenia stosunków wodnych poprzez wykonanie nasypu na działce nr [...] w G., gm. K. W pkt [...] sentencji decyzji nakazano właścicielowi działki nr [...] odtworzenie i utrzymywanie rowu na swoim gruncie do granicy z działką nr [...]. Powyższa decyzja została uchylona decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] lutego 2013 r. znak [...] wskutek odwołania A. B. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że nie zostało w przeprowadzonym postępowaniu wyjaśnione, czy dotychczasowy system odprowadzania wody spowodował rzeczywiste szkody na działce uczestnika A. B. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy, decyzją z dnia [...] lutego 2014 r. znak [...] Wójt Gminy K. orzekł, że w sprawie nie doszło do naruszenia stosunków wodnych na działce nr [...] w miejscowości G. poprzez wykonanie nasypu na tej działce niekorzystnie wpływającego na grunt sąsiedni, tj. działkę nr [...]. W uzasadnieniu podał, że przeprowadził w dniu [...] lipca 2013 r. kolejną wizję lokalną na gruncie, w trakcie której A. B. i J. N. złożyli sprzeczne oświadczenia, co do kierunku spływu wód opadowych. Ponadto organ podniósł, że biegły J. M. podtrzymała swoją opinię o tym, że nie istnieje zjawisko fizyczne, które zmieniałoby stan wód na działkach nr [...] i [...]. Od opisanej decyzji, co do jej części odmawiającej nakazania usunięcia nasypu, odwołanie ponownie złożył A. B., który podał, że niebezpieczeństwo zalewania jego działki związane z wykonanym nadsypaniem ziemi jest duże, obawia się obfitych ulew, podniósł, że jego dom mieszkalny osiada, gdyż grunt jest grząski, ziemia jest wilgotna. Podał, że zlecił zamontowanie odpowiednich urządzeń geodezyjnych na swoim budynku zgodnie z wykonaną ekspertyzą budowlaną. Zaskarżoną w sprawie decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. znak [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. utrzymało w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że właściciel działki nr [...] nadsypał warstwę ziemi o wysokości około 70 cm na części swojej działki. Pozostawił jednak pas około 1,5 metra szerokości, w pierwotnym ukształtowaniu od strony ogrodzenia działki nr [...]. W poprzek działki nr [...] jest poprowadzony rów i w jego kierunku występuje nachylenie nasypu ziemi. Wedle wniosków opinii biegłego z zakresu postępowania wodnoprawnego inż. J. M. z dnia [...] sierpnia 2012 r. i potwierdzonych w opinii z dnia [...] października 2013 r. nic nastąpiło naruszenia stosunków wodnych przez J. N. poprzez wykonanie nasypu ziemi na działce nr [...]. W ocenie organu II instancji, przedłożona przez A. B. opinia techniczno-budowlana wykonana przez inż. S. M. rzeczoznawcę budowlanego, o specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie spełnia wymagań stawianych opiniom z zakresu prawa wodnego. Opinia dotyczy opisu stanu technicznego budynku mieszkalnego A. B. bez odniesienia się i porównania do stanu sprzed wykonania nasypu. Autor opinii stwierdza, iż występuje niekorzystna zmiana poziomu zwierciadła wody gruntowej w sąsiedztwie, jednocześnie nie wskazuje żadnego dowodu rzeczowego w przedmiotowej sprawie. Natomiast zmiana poziomu zwierciadła wody może mieć różne przyczyny. Sugerowanie przez rzeczoznawcę o specjalności konstrukcyjno-budowlanej, iż nastąpiła zmiana stosunków wodnych na działce sąsiedniej jest nie przekonywujące, gdyż osoba ta nie posiada odpowiednich uprawnień z zakresu oceny gospodarki wodnej. SKO w K. wskazało, że zaskarżona decyzja organu I instancji z dnia [...] lutego 2014 r. uwzględnia w całości wnioski przedstawione przez biegłą mgr inż. J. M. orzekając o braku naruszenia stosunków wodnych na gruncie J. N.. Sam fakt dokonania określonej zmiany na gruncie (np. wykonanie nasypu) nie jest wystarczający do zastosowania sankcji z art. 29 Prawa wodnego. Konieczne jest jeszcze ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości zmiana spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. A ta okoliczność została wykluczona w opinii biegłej i potwierdzona w postępowaniu administracyjnym połączonym z rozprawą wodnoprawną, wizjami w terenie, wykonaniem dokumentacji fotograficznej, która przedstawia stan na gruncie przedmiotowych działek o numerach: [...] i [...]. Odwołując się do wyżej przedstawionych przesłanek prawnych zawartych w art. 29 Prawa wodnego, a to: wystąpienia zmian stanu wody na gruncie, ustalenia szkody na gruncie sąsiednim i w końcu związku przyczynowego pomiędzy zmianą stosunków wodnych a szkodą - należało stwierdzić, że brak wystąpienia pierwszej przesłanki eliminuje konieczność ustalenia, czy pozostałe przesłanki wystąpiły czy też nie. Przepis art. 29 Prawa wodnego nie nakłada bowiem na organ prowadzący postępowanie obowiązku ustalenia wszelkich przyczyn danego stanu wody na gruncie zgłaszającego roszczenie, ale nakazuje właściwemu organowi wyjaśnienie, czy powstałe szkody mogą być następstwem zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim, co do którego zgłoszono roszczenie. Ustalenie, że nie dokonano zmiany stanu wody na gruncie eliminuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy na gruncie art. 29 prawa wodnego. Przepis ten ustanawiający administracyjny tryb postępowania stanowi wyjątek od zasady. Ze względu na swój wyjątkowy charakter nie może być interpretowany rozszerzająco. Oznacza to, że jeżeli roszczenie negatoryjne o przywrócenie stanu zgodnego z prawem przybiera inną postać niż żądanie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom, to takie roszczenie powinno być dochodzone w postępowaniu sądowym. Skargę na powyższą decyzję wniósł do WSA w Krakowie A. B., podnosząc zarzut naruszenia przepisów postępowania, a to: art. 7, art. 8, art. 11, art. 77 § 1, art. 107 § 3 K.p.a. W uzasadnieniu skarżący podniósł, że organy administracji w przedmiotowej sprawie dopuściły się szeregu uchybień, m.in. zaniechały powołania biegłego z zakresu hydrogeologii, przyjęły jako dowód w sprawie opinię biegłej J. M., sporządzoną w oparciu o wizję lokalną w okresie, kiedy opady deszczu nie występowały, pominęły opinię techniczno-budowlaną z listopada 2012 r. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jedn. Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej w skrócie P.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w treści ustawy. Kryterium kontroli wykonywanej przez te sądy określa art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), stanowiący, że jest ona sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zatem kontrola sądów polega na zbadaniu, czy kwestionowana decyzja nie uchybia przepisom prawa materialnego lub procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy albo dającym podstawę do wznowienia postępowania bądź mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Sądy administracyjne – w myśl art. 134 § 1 P.p.s.a. rozstrzygają w granicach danej sprawy, nie będąc związanymi zarzutami i wnioskami skargi, a zatem oceniają legalność decyzji z urzędu. Z brzmienia art. 145 § 1 P.p.s.a. wynika natomiast, że w przypadku, gdy Sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Cytowana regulacja prawna nie pozostawia zatem wątpliwości co do tego, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec braku uzasadnionych podstaw, skargę należało oddalić. W niniejszej sprawie, kontroli Sądu - pod względem legalności - została poddana decyzja SKO w Krakowie, podjęta na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 2014 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. jedn. Dz. U. z 2013 r., poz. 267 ze zm., dalej jako K.p.a.). W pierwszej kolejności wskazać należy na normatywną podstawę orzekania przez organy administracji w kontrolowanej sprawie, którą stanowi przepis art. 29 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (t. jedn. Dz. U. z 2012 r., poz. 145 ze zm., dalej w skrócie P.w.). Zgodnie z powołanym przepisem, właściciel gruntu, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, nie może: 1) zmieniać stanu wody na gruncie, a zwłaszcza kierunku odpływu znajdującej się na jego gruncie wody opadowej ani kierunku odpływu ze źródeł - ze szkodą dla gruntów sąsiednich; 2) odprowadzać wód oraz ścieków na grunty sąsiednie (ust. 1 art. 29). Na właścicielu gruntu ciąży obowiązek usunięcia przeszkód oraz zmian w odpływie wody, powstałych na jego gruncie wskutek przypadku lub działania osób trzecich, ze szkodą dla gruntów sąsiednich (ust. 2), zaś jeżeli spowodowane przez właściciela gruntu zmiany stanu wody na gruncie szkodliwie wpływają na grunty sąsiednie, wójt, burmistrz lub prezydent miasta może, w drodze decyzji, nakazać właścicielowi gruntu przywrócenie stanu poprzedniego lub wykonanie urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 P.w.). Przepis art. 29 ust. 1 P.w. statuuje generalny zakaz zmiany stanu wody na gruncie. Jak słusznie zauważył Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie w wyroku z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SA/Rz 1396/13, "stan wody na gruncie, o którym mowa w art. 29 p.w., to stan rozumiany jako pewien stan faktyczny - zarówno naturalny, jak i czasami powstały w wyniku legalnego zagospodarowania terenu". Z kolei, spowodowanie przez właściciela zmiany stanu wody na gruncie to takie działanie, które ingeruje w naturalny stan wody na danym terenie związany z jego ukształtowaniem, warunkami przyrodniczymi czy hydrologicznymi (por. wyrok WSA w Łodzi z dnia 25 lutego 2014 r., sygn. akt II SA/Łd 1076/13). Z przepisu art. 29 P.w. wynika zatem, że jeżeli - mimo zakazu - właściciel zmienił stan wody na swoim gruncie, a zmiana ta nastąpiła ze szkodą dla gruntów sąsiednich, to stosowny organ administracji uprawniony jest do nakazania mu m.in. wykonania urządzeń zapobiegających szkodom (art. 29 ust. 3 P.w.). Skład rozpoznający sprawę podziela przy tym stanowisko powszechnie aprobowane w orzecznictwie sądowoadministracyjnym, zgodnie z którym: "Ocena zmiany stosunków wodnych wymaga wiadomości specjalnych i odpowiedniej wiedzy z zakresu hydrologii, gospodarki wodnej, melioracji wodnych i postępowań wodnoprawnych oraz ewentualnie przeprowadzenia odpowiednich analiz, badań, pomiarów lub obliczeń. Oględziny nieruchomości czy zeznania świadków nie posiadających fachowej wiedzy w odnośnym zakresie nie zawsze mogą być wystarczające dla obiektywnej oceny okoliczności danej sprawy, tj. czy doszło do zmiany stanu wody na gruncie ze szkodą dla gruntów sąsiednich. Regułą jest, iż w sprawach o przywrócenie stosunków wodnych na gruncie powinien być przeprowadzony dowód z opinii biegłego, między innymi na okoliczność, czy na działce sąsiedniej powstała szkoda oraz czy istnieje związek przyczynowy pomiędzy zmianą stanu wód na gruncie a szkodą (tak: wyrok WSA w Kielcach z dnia 18 czerwca 2014 r., sygn.. akt. II SA/Ke 373/14, LEX nr 1479326). W ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę, który zapoznał się szczegółowo z aktami sprawy, w tym m.in. z opiniami biegłych, a także z zawartą w aktach sprawy w formie płyty CD wszechstronną dokumentacją fotograficzną - działania właściciela działki nr [...], polegające na nadsypaniu warstwy ziemi o wysokości około 70 cm na części swojej działki, przy pozostawieniu jednak pasa około 1,5 metra szerokości, w pierwotnym ukształtowaniu od strony ogrodzenia działki nr [...] oraz przy uwzględnieniu okoliczności, że zarazem w poprzek działki nr [...] jest poprowadzony rów i w jego kierunku występuje nachylenie nasypu ziemi - nie noszą znamion spowodowania zmiany stanu wody na przedmiotowej działce nr [...]. Po zapoznaniu się z treścią kwestionowanych decyzji administracyjnych, całokształtem materiału dowodowego zawartego w aktach sprawy oraz mając na uwadze obowiązujący, adekwatny dla sprawy stan prawny - Sąd podziela stanowisko organów administracji publicznej, że sam fakt dokonania określonej zmiany na gruncie (np. wykonanie nasypu) nie jest wystarczający do zastosowania sankcji wynikających z treści art. 29 Prawa wodnego. Niezbędne jest bowiem jeszcze ustalenie, że dokonana przez właściciela nieruchomości nr [...] zmiana w postaci nadsypania warstwy ziemi o wysokości około 70 cm na części działki nr [...] - spowodowała zmianę stanu wody na gruncie. W przekonaniu Sądu ta okoliczność została, co ma zasadnicze znaczenie wykluczona w opinii biegłej z zakresu postępowania wodnoprawnego inż. J. M. i zweryfikowana w postępowaniu administracyjnym połączonym z rozprawą wodnoprawną, wizjami w terenie, wykonaniem dokumentacji fotograficznej, która przedstawia stan na gruncie przedmiotowych działek o numerach: [...] i [...]. Po pierwsze, z wniosków opinii biegłego z zakresu postępowania wodnoprawnego inż. J. M. z dnia [...] sierpnia 2012 r. i potwierdzonych w opinii z dnia [...] października 2013 r. - jednoznacznie i bezsprzecznie wynika, że nie nastąpiło naruszenie stosunków wodnych przez J. N. przez wykonanie nasypu ziemi na działce nr [...]. Właściciel działki nr [...], zdaniem w/w biegłej, wykonując przedmiotowy nasyp, uformował go tak, aby nie zmieniać kierunku spływu wód. Teza biegłej inż. J. M. jest spójna z dokumentacją fotograficzną znajdującą się w aktach sprawy oraz zasadami logiki i doświadczenia życiowego podmiotów stosujących i kontrolujących stosowanie prawa. Za takim wnioskiem przemawia okoliczność pozostawienia przez J. N. pasa około 1,5 metra szerokości, w pierwotnym ukształtowaniu od strony ogrodzenia działki nr [...] oraz fakt, że zarazem w poprzek działki nr [...] jest poprowadzony rów i w jego kierunku występuje nachylenie nasypu ziemi. Po drugie, przedłożona przez A. B. opinia techniczno-budowlana wykonana przez inż. S. M. rzeczoznawcę budowlanego, o specjalności konstrukcyjno-budowlanej, nie spełnia wymagań stawianych opiniom z zakresu prawa wodnego. SKO w K. trafnie zauważyło, że w/w opinia dotyczy opisu stanu technicznego budynku mieszkalnego A. B. bez odniesienia się i porównania do stanu sprzed wykonania nasypu. Uzasadnione jest także przekonanie organu II instancji, że Autor opinii jedynie arbitralnie stwierdza, iż występuje niekorzystna zmiana poziomu zwierciadła wody gruntowej w sąsiedztwie, a jednocześnie nie wskazuje żadnego dowodu rzeczowego w przedmiotowej sprawie. Natomiast zmiana poziomu zwierciadła wody może mieć różne przyczyny. Sugerowanie przez rzeczoznawcę o specjalności konstrukcyjno-budowlanej, iż nastąpiła zmiana stosunków wodnych na działce sąsiedniej nie jest, zdaniem Sądu, przekonywujące, gdyż osoba ta nie posiada odpowiednich uprawnień z zakresu oceny gospodarki wodnej. Skoro skarżący kwestionuje opinię biegłego z zakresu postępowania wodnoprawnego, to wskazywana przez niego "kontr-ekspertyza" do wykorzystania w sprawie powinna być przygotowana przez biegłego w tej wiodącej, dla charakteru sprawy, z zakresu postępowania wodnoprawnego dziedzinie. Tymczasem skarżący powołuje się na opinię biegłego wykonaną przez inż. S. M. rzeczoznawcę budowlanego, o specjalności konstrukcyjno-budowlanej Podsumowując powyższe, wskazać należy, wbrew opinii skarżącego wyrażonej w skardze do WSA w Krakowie, że organy I i II instancji w niedostateczny sposób wykazały brak zaistnienia przesłanek zastosowania przepisu art. 29 ust. 3 P.w. - w kontrolowanej sprawie, zdaniem Sądu, nie zachodzi konieczność uzupełniania postępowania wyjaśniającego. Organy oparły swoje stanowisko na opinii biegłego posiadającego odpowiednie przygotowanie do jej sporządzenia dla potrzeb kontrolowanej sprawy, a nadto w treści swoich decyzji samodzielnie ustosunkowały się do zagadnienia zastosowania w sprawie art. 29 Prawa wodnego. Zdaniem Sądu, zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, włącznie z oględzinami w terenie, został zebrany z poszanowaniem zasady wyrażonej w art. 7 w zw. z art. 77 k.p.a., tj. przez podjęcie wszystkich niezbędnych czynności prowadzących do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. W odniesieniu do zarzutu skarżącego podnoszącego, że organy działające w sprawie pominęły opinię techniczno-budowlaną z listopada 2012 r. - Sąd, obok powyższej argumentacji, podziela dodatkowo stanowisko SKO w K., że treść art. 29 Prawa wodnego nie nakłada na organ prowadzący postępowanie obowiązku ustalenia wszelkich przyczyn danego stanu wody na gruncie zgłaszającego roszczenie, ale nakazuje właściwemu organowi wyjaśnienie, czy powstałe szkody mogą być następstwem zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim, co do którego zgłoszono roszczenie. Prawidłowe jest zatem stanowisko organu II instancji stwierdzające, że ustalenie, iż nie dokonano zmiany stanu wody na gruncie eliminuje możliwość rozstrzygnięcia sprawy na gruncie art. 29 prawa wodnego. Przepis ten ustanawiający administracyjny tryb postępowania stanowi - w tej sferze stosunków społecznych - wyjątek od zasady stosowania norm prawa prywatnego. Ze względu na swój charakter publicznoprawny nie powinien być interpretowany rozszerzająco. Oznacza to, że jeżeli roszczenie negatoryjne o przywrócenie stanu zgodnego z prawem przybiera inną postać niż żądanie przywrócenia stanu poprzedniego lub wykonania urządzeń zapobiegających szkodom z uwagi na zmiany stanu wody na gruncie sąsiednim, to takie roszczenie powinno być dochodzone w postępowaniu sądowym przed sądem powszechnym. Z tych wszystkich powyżej wskazanych przyczyn Sąd uznał, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. wydało kwestionowaną decyzję w sposób zgodny z powszechnie obowiązującym prawem w tym także, że nie można mu było przypisać naruszenia przepisów postępowania ani braków w koniecznym do wyjaśnienia zakresie sprawy, uzasadniających powtórne przeprowadzenie postępowania. Kontrola całości przedmiotowego postępowania administracyjnego w kontrolowanej sprawie oraz treści kwestionowanych decyzji prawidłowo wykazujących związki przyczynowo-skutkowe pomiędzy ustalonym stanem faktycznym, zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej oraz poprawnie ustalonym stanem prawnym - nie wskazuje w żaden sposób na naruszenie zasady przekonywania (art. 11 k.p.a.) oraz zasady pogłębiania zaufania do administracji publicznej (art. 8 k.p.a.). Decyzja SKO w K. nie narusza także art. 107 § 3 k.p.a. Analiza jej uzasadnienia wykazuje bezsprzecznie, że uzasadnienie faktyczne kontrolowanej decyzji w szczególności zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - oddalił skargę na zaskarżoną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K., o czym orzekł w pkt I sentencji wyroku.