I OSK 904/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Maria Wiśniewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Monika Nowicka Sędzia del. WSA Dariusz Chaciński Protokolant starszy sekretarz sądowy Magdalena Błaszczyk po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2016r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M. S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 19 grudnia 2014 r. sygn. akt II SAB/Ol 175/14 w sprawie ze skargi M. S. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. uchyla zaskarżony wyrok i przekazuje sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie; 2. zasądza od Wójta Gminy B. na rzecz M. S. kwotę 320 (trzysta dwadzieścia) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z dnia 19 grudnia 2014 r., sygn. akt II SAB/Ol 175/14 oddalił skargę M. S. na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu powyższego wyroku zawarto następujące ustalenia faktyczne i ocenę prawną: M. S. wnioskiem z dnia 13 października 2014 r. wystąpił, za pośrednictwem elektronicznej Platformy Usług Administracji Publicznej – EPUAP, do Wójta Gminy B., powołując się w nim na art. 61 Konstytucji RP, o udostępnienie informacji publicznej w następującym zakresie: 1. Podania liczby osób zatrudnionych w Urzędzie Gminy na dzień 21 listopada 2010 r. oraz na dzień złożenia niniejszego wniosku. 2. Podania imion i nazwisk wszystkich kierowników wydziałów, naczelników i innych osób zajmujących kierownicze stanowiska w Urzędzie Gminy (w tym skarbnika i sekretarza Gminy), z podaniem wykształcenia każdej z tych osób, a w przypadku wykształcenia wyższego również kierunku ukończonych studiów, oraz daty zatrudnienia na zajmowanym obecnie stanowisku. 3. Podania wysokości nagród i premii przyznanych i wypłaconych każdemu z pracowników Urzędu Gminy od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem konkretnej kwoty przypisanej do konkretnego pracownika. 4. Podanie listy podróży zagranicznych Wójta i innych pracowników Urzędu Gminy (finansowanych ze środków publicznych) od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, z podaniem miejsca podróży, czasu jej trwania, celu oraz kosztów. 5. Udostępnienia wykazu postępowań sądowych, w których uczestniczyła Gmina, a które zakończyły się w okresie od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku, ze wskazaniem zapadłego rozstrzygnięcia (alternatywnie skany prawomocnych wyroków i postanowień w sprawach, w których uczestniczyła Gmina, wydanych od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku). 6. Podania liczby skarg złożonych na działalność Wójta w okresie od dnia 21 listopada 2010 r. do dnia złożenia niniejszego wniosku z podaniem rezultatu rozpatrzenia tych skarg. Wójt Gminy B. pismem z dnia 28 października 2014 r., za pośrednictwem EPUAP, udzielił wnioskodawcy odpowiedzi na wnioskowane informacje wyłącznie w zakresie punktów 1 i 2. Odnośnie natomiast co do pytań zawartych w pkt 3-6, organ stwierdził, że stanowią one informację publiczną przetworzoną, a w przypadku żądania zawartego w pkt 3, udostępnieniu będzie podlegała tylko informacja o premiach i nagrodach wypłaconych pracownikom pełniącym funkcję publiczną. W związku z tym wezwał M. S. do wskazania szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (tj. Dz.U. z 2014 r. poz. 782, z późn. zm., zwanej dalej "ustawą"). W odpowiedzi na wezwanie M. S., pismem z dnia 29 października 2014 r. wskazał, że w jego ocenie, informacja, o którą wnosi, nie ma charakteru informacji publicznej przetworzonej, a zatem nie musi on wskazywać jakiegokolwiek interesu. Wójt Gminy B., decyzją z dnia [...] listopada 2014 r., nr [...], na podstawie art. 5 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 i 2 ustawy, odmówił M. S. udzielenia wnioskowanej informacji. Zdaniem organu, przedmiotowy wniosek dotyczy informacji o charakterze przetworzonym w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy, zaś wnioskodawca nie wykazał, że uzyskanie przedmiotowej informacji jest szczególnie istotne dla interesu publicznego, o którym mowa w tym przepisie. Dlatego wobec niewykazania przez niego, że zachodzi przesłanka warunkująca uzyskanie tego rodzaju informacji, o której mowa w powołanym przepisie, organ odmówił jej udzielania. M. S., pismem z dnia 31 października 2014 r., które wpłynęło do organu w dniu 6 listopada 2014 r., wniósł skargę na bezczynność Wójta Gminy B. w przedmiocie rozpoznania wniosku o udostępnienie informacji publicznej. Skarżący zwrócił się m.in. o zobowiązanie organu do rozpoznania jego wniosku w zakresie pkt 3-6, w terminie siedmiu dni od daty doręczenia mu prawomocnego wyroku (art. 149 § 1 ppsa). Podniósł, że do dnia wniesienia skargi organ nie udostępnił mu wszystkich żądanych przez niego informacji, ani też nie wydał decyzji odmownej zgodnie z art. 16 ust. 1 ustawy, przez co naruszył czternastodniowy termin na rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy B. wniósł o jej oddalenie, podnosząc, że udzielił odpowiedzi na pytania zawarte w pkt 1 i 2 wniosku, a co do pozostałych pytań, wydał decyzję odmowną. Powołanym na wstępie wyrokiem Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie uznał skargę za niezasadną i na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270, z późn. zm., zwanej dalej "ppsa") ją oddalił. W ocenie Sądu pierwszej instancji, wniosek skarżącego został rozpoznany zgodnie z przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołując się na art. 13 ust. 1 ustawy, wskazał, że udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2. Jeżeli natomiast informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (art. 13 ust. 2 ustawy). Termin ustawowy do załatwienia wniosku skarżącego upłynął w dniu 27 października 2014 r., zaś organ, za pośrednictwem EPUAP, udzielił stosownych informacji co do pkt 1 i 2 wniosku, w dniu 29 października 2014 r. Pozostałe wnioskowane informacje zawarte w pkt 3-6 wniosku, organ uznał za informację przetworzoną i w związku z tym zwrócił się do wnioskodawcy z zapytaniem z jakich przyczyn udostępnienie ich jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Jednocześnie poinformował, że odnośnie do żądania zawartego w pkt 3 wniosku, udostępnieniu będzie podlegała informacja o premiach i nagrodach wypłaconych pracownikom pełniącym funkcję publiczną. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że przedmiotowa ustawa nie reguluje szczegółowej procedury postępowania w przypadku złożenia wniosku o udostępnienie informacji publicznej przetworzonej. W takiej sytuacji zasadne jest zastosowanie art. 14 ust. 2 ustawy, zgodnie z którym jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Przepis ten wskazuje zobowiązanemu podmiotowi sposób zachowania w odpowiedzi na wniosek, który nie może być rozpatrzony zgodnie z intencją wnioskodawcy. Ponadto pomocnicze zastosowanie wspomnianej regulacji prawnej uzasadnione jest również tym, że organ, do którego wpłynął wniosek o udzielenie informacji przetworzonej musi mieć czas na właściwą odpowiedź i wezwanie wnioskodawcy do wykazania przez niego, że takie udostępnienie jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Zdaniem Sądu pierwszej instancji, w przypadku, gdy organ uznaje daną informację za informację publiczną przetworzoną, a skarżący po wezwaniu organu do wykazania przyczyn, z powodu których informacja ta ma być udostępniona stoi na stanowisku, że nie jest ona tego typu informacją, organ musi mieć czas na reakcję w postaci wydania decyzji w tym przedmiocie. Odpowiednie zatem zastosowanie art. 13 ust. 1 ustawy będzie polegało na tym, że organ powinien mieć 14 dni na załatwienie sprawy od momentu wpływu do organu odpowiedzi wnioskodawcy na jego wezwanie. W niniejszej sprawie termin ten rozpoczął bieg od dnia 29 października 2014 r., tj. od dnia, w którym skarżący udzielił organowi odpowiedzi na jego wezwanie. W następstwie powyższego stanu rzeczy, Wójt Gminy B. decyzją z dnia [...] listopada 2014 r. (doręczoną skarżącemu w dniu 6 listopada 2014 r.), odmówił udostępnienia wnioskowanej informacji, a więc załatwił wniosek skarżącego w terminie i w całości, udzielając żądanej informacji, w pozostałym zaś zakresie odmawiając jej udzielenia w ustawowo przypisanej formie, tj. decyzji. Mając zatem na uwadze, że skarżącemu doręczono powyższą decyzję w dniu 6 listopada 2014 r. i w tym samym dniu wpłynęła jego skarga na bezczynność w tym przedmiocie, Sąd pierwszej instancji uznał, że w tym dniu bezczynność organu w rozpoznaniu niniejszego wniosku nie istniała, bowiem organowi nie upłynął jeszcze termin do załatwienia sprawy. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego wniósł M. S. Zaskarżając wyrok w całości, jako podstawę kasacyjną wskazał na naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, a to: - art. 141 § 4 zd. 1 ppsa w zw. z art. 13 ust. 1 ustawy i art. 64 § 2 kpa w zw. z art. 16 ust. 2 i art. 14 ust. 2 ustawy przez nienależyte wyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego wyroku, w tym m. in. zawarcie w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku błędnych ustaleń co do stanu faktycznego sprawy, w tym m. in. rzekomego złożenia przez skarżącego ponownego wniosku o udostępnienie informacji publicznej w dniu 29 października 2014 r., całkowite pominięcie kwestii, że organ pierwsze czynności w sprawie podjął już po upływie 14 dni od otrzymania wniosku, a także uznanie pisma organu z dnia 29 października za wezwanie; - art. 151 ppsa w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2 oraz art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy przez błędne ich zastosowanie i w konsekwencji uznanie, że organ nie pozostawał w bezczynności, co skutkowało oddaleniem skargi; - art. 151 w zw. z art. 83 § 3 ppsa przez przyjęcie, że istotnym dla ustalenia, czy organ pozostawał w bezczynności jest dzień wpłynięcia skargi do organu, a nie dzień wniesienia jej do sądu, tożsamy z dniem nadania jej w polskiej placówce pocztowej operatora wyznaczonego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. – Prawo pocztowe (Dz.U. poz. 1529), ewentualnie również przez uznanie, że dniem wniesienia skargi do sądu jest dzień otrzymania jej przez organ; - art. 151 w zw. z art. 269 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ppsa przez odstąpienie przez Sąd pierwszej instancji od stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w uchwale składu siedmiu sędziów z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08, bez przedstawienia sprawy właściwemu składowi Naczelnego Sądu Administracyjnego i oddalenie skargi, zamiast jej uwzględnienia i umorzenia postępowania; - art. 134 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 zd. 2 ppsa przez nienależyte rozpoznanie sprawy i w konsekwencji nieumorzenie postępowania w zakresie zobowiązania organu do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia 13 października 2014 r. w zakresie pkt. 3-6 wniosku oraz niestwierdzenie, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej zarzucono Sądowi pierwszej instancji nieprawidłowe zastosowanie pomocniczo art. 14 ustawy, w którym uregulowana jest sytuacja wyjątkowa polegająca na niedysponowaniu przez organ określonymi środkami technicznymi, co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Niezależnie bowiem od tego, jakiej informacji udostępnienia dotyczy wniosek (przetworzonej czy prostej), jeśli organ ma świadomość, że z określonych podwodów nie udostępni jej w zakreślonym czternastodniowym terminie, ma on obowiązek, zgodnie z art. 13 ust. 2 ustawy, poinformować o tym wnioskodawcę, wskazując jednocześnie termin do rozpoznania wniosku. Wezwanie natomiast skarżącego do uzupełnienia wniosku dokonane po upływie wskazanego terminu czternastu dni, nie skutkowało rozpoczęciem biegu nowego terminu na rozpoznanie sprawy. Sąd ten błędnie przyjął, że w sprawie, dzięki odpowiedniemu zastosowaniu art. 14 ust. 2 i art. 13 ust. 1 ustawy doszło do rozpoczęcia biegu nowego czternastodniowego terminu na rozpoznanie wniosku. Zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną, skargę na bezczynność organu sąd administracyjny może i powinien oddalić jedynie wtedy, gdy stwierdzi, że organ nie pozostawał w bezczynności w dacie wniesienia skargi do sądu administracyjnego. Mając na uwadze, że skarżący wniósł skargę do Sądu w dniu 2 listopada 2014 r., a organ w tym dniu pozostawał w bezczynności, która miała miejsce od dnia 28 października 2014 r. i ustała w dniu doręczenia skarżącemu decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej, tj. w dniu 6 listopada 2014 r., to uznać należy, że Sąd pierwszej instancji nie mógł oddalić skargi, gdyż organ pozostawał w dacie wniesienia skargi do tego Sądu w bezczynności. W konkluzji skargi kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i rozpoznanie skargi, stwierdzenie, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa i umorzenie postępowania w pozostałym zakresie oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę kasacyjną, organ wniósł o jej oddalenie i zasądzenie od skarżącego na rzecz organu zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. W jej uzasadnieniu potwierdził, że częściowe udzielenie przez organ żądanej informacji z zapytaniem o wykazanie interesu publicznego nastąpiło z przekroczeniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, tym niemniej wielkość tego przekroczenia, tj. o 2 dni była minimalna, a organ w tym czasie podejmował niezbędne czynności w celu ustalenia charakteru wnioskowanych informacji publicznych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy podkreślić, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz.U. z 2016 r. poz. 718, z późn. zm., zwanej dalej: "ppsa"), z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnej jej podstawami, ogólnie określonymi w art. 174 ppsa. Podstawy te determinują kierunek postępowania Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wychodząc z tego założenia, należy na wstępie zaznaczyć, że wobec niestwierdzenia z urzędu nieważności postępowania (art. 183 § 2 ppsa), Naczelny Sąd Administracyjny ogranicza swoje rozważania do oceny zagadnienia prawidłowości dokonanej przez Sąd pierwszej instancji wykładni wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. Stosownie do art. 13 ust. 1 ustawy, udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z zastrzeżeniem że, jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku (ust. 2). Szczególny natomiast przypadek dopuszczalnego przekroczenia terminu wskazanego w art. 13 ust. 1 ustawy został unormowany w art. 14 ust. 2, który stanowi, że jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot obowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. W takim przypadku, jeżeli w terminie 14 dni od powiadomienia wnioskodawca nie złoży wniosku o udostępnienie informacji w sposób lub w formie wskazanych w powiadomieniu, postępowanie o udostępnienie informacji umarza się. Z uwagi na to, że art. 14 ust. 2 ustawy nie określa terminu na powiadomienie wnioskodawcy o niemożności udzielenia informacji w sposób określony we wniosku, należy zgodnie z art. 13 ust. 1 ustawy przyjąć czternastodniowy termin do dokonania tej czynności od daty złożenia wniosku. W przedmiotowej sprawie nie ulega wątpliwości, że organ pierwszą czynność w sprawie podjął dopiero w dniu 28 października 2014 r., doręczając skarżącemu w dniu 29 października 2014 r. pismo, zawierające informację, o którą się zwracał skarżący w pkt. 1 i 2 wniosku, co do pozostałych pkt. 3-6, wskazał, że żądana informacja stanowi informację o charakterze przetworzonym. W związku z czym wezwał skarżącego do wykazania szczególnie istotnego interesu publicznego, o którym mowa w art. 3 ust. 1 pkt 1 ustawy. Podjęte czynności przez organ nastąpiły z uchybieniem czternastodniowego terminu, o którym mowa w art. 13 ust. 1 ustawy, bowiem termin do udostępnienia informacji publicznej na wniosek skarżącego upłynął w dniu 27 października 2014 r., w poniedziałek. Błędne jest zatem stanowisko Sądu pierwszej instancji co do faktu, że organ w chwili złożenia skargi do Sądu nie pozostawał w bezczynności, bowiem wezwanie, które wystosował do skarżącego w piśmie z dnia 28 października 2014 r. otworzyło mu nowy czternastodniowy termin do udostępnienia informacji publicznej w nieudzielonym zakresie. W ustaleniach swoich pominął istotną okoliczność, jaką jest podjęcie wszystkich czynności przez organ co do udzielenia informacji po upływie czternastodniowego terminu od dnia złożenia wniosku. Poza tym słusznie zarzucił w skardze kasacyjnej skarżący, że organ nie poczynił żądanych ustaleń w kwestii daty wniesienia skargi na jego bezczynność. W skardze kasacyjnej podał, że skargę nadał na poczcie w dniu 2 listopada 2014 r. W aktach administracyjnych brak jest koperty, w której skarga ta została przesłana, zaś na oryginale skargi organ przystawił prezentatę jej wpływu - "06.LIS.2014" bez adnotacji, w jaki sposób została ona wniesiona. Natomiast organ w odpowiedzi na skargę stwierdził, że skarżący wniósł skargę na jego bezczynność w dniu 31 października 2014 r., a zatem sam niejako potwierdził, że w dniu jej wniesienia jeszcze nie wydał decyzji, a więc pozostawał w bezczynności. W tym stanie rzeczy, nie można przyjąć, że skarga na bezczynność organu została wniesiona po doręczeniu skarżącemu w dniu 6 listopada 2014 r. decyzji z dnia [...] listopada 2014 r. załatwiającej sprawę. Wszystko to świadczy o tym, że ustalenia poczynione przez Sąd pierwszej instancji co do daty wniesienia skargi na bezczynność organu, wbrew regulacji z art. 83 § 3 ppsa, są niepełne i niemiarodajne. Powyższe fakty nie pozwalają na przyjęcie, że w dacie wniesienia przez skarżącego skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej, organ nie pozostawał w bezczynności, wobec czego brak było w związku z tym podstaw do oddalenia przedmiotowej skargi. Wskazane zatem w skardze kasacyjne podstawy kasacyjne w postaci naruszenia przepisów postępowania mającego istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 151 ppsa w zw. z art. 13 ust. 1 i ust. 2, art. 14 ust. 1 i ust. 2 ustawy oraz w zw. z art. art. 141 § 4 zd. 1 i art. art. 83 § 3 ppsa przez nienależyte wyjaśnienie przez Sąd pierwszej instancji podstawy faktycznej i prawnej zaskarżonego wyroku, zasługują w pełni na uwzględnienie. W konsekwencji powyższego stanu rzeczy, zasadne są również podstawy kasacyjne polegające na naruszeniu art. 151 w zw. z art. 269 § 1 w zw. z art. 187 § 1 ppsa oraz art. 134 § 1 w zw. z art. 161 § 1 pkt 3 i art. 149 § 1 zd. 2 ppsa, bowiem jeżeli odmowa udostępnienia żądanej informacji publicznej nastąpiła po wniesieniu przez skarżącego skargi na bezczynność organu, to postępowanie sądowe stało się bezprzedmiotowe, co obliguje Sąd do jego umorzenia na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa (por. uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 listopada 2008 r., sygn. akt I OPS 6/08). Wskazać również należy, że nawet jeśli istnieją podstawy do umorzenia postępowania, nie zwalania to Sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa w zakresie oceny, czy bezczynność miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1 zd. 2 ppsa) oraz w zakresie wymierzenia organowi grzywny z tego tytułu (art. 149 § 2 ppsa). Stanowisko bowiem przyjęte w powołanej uchwale jest aktualne jedynie w kwestii dotyczącej zobowiązania organu do wydania w określonym terminie aktu, gdyż tylko w tym przedmiocie, z uwagi na wydanie decyzji, postępowanie może stać sie bezprzedmiotowe (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 26 lipca 2012 r., sygn. akt II OSK 1360/12, publ., http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 185 § 1 ppsa, orzekł jak w sentencji. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 203 pkt 1 ppsa.