VI SA/Wa 1465/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka (spr.) Sędzia WSA Magdalena Maliszewska Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi M.B. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia [...] lutego 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę Zaskarżoną decyzją z [...] lutego 2014 r. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej GITD) utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej WITD) z [...] listopada 2013 r., którą nałożono na M. B. (dalej skarżący) karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: 1. wykonywaniu transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji; 2. wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d.; 3. wykonywanie przewozu okazjonalnego samochodem niespełniającym kryterium konstrukcyjnego określonego w art. 18 ust. 4a z zastrzeżeniem przewozów, o których mowa w art. 18 ust. 4b u.t.d. Podstawę prawną skarżonej decyzji stanowiły m.in. art. 4 pkt 11 i 22, art. 5b, art. 18 ust. 4a i ust. 5, art. 87 ust. 1 oraz art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (j.t. Dz. U. z 2013 r., poz. 1414), dalej u.t.d. oraz lp. 1.1, 2.9 i 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Do wydania powyższej decyzji doszło w następującym stanie faktycznym i prawnym; Dnia [...] kwietnia 2012 r. w W. na ul. P. [...] funkcjonariusz Komendy Ruchu Drogowego Komendy Policji zatrzymał do kontroli drogowej samochód osobowy marki V. o nr rej. [...], którym w imieniu skarżącego kierował S. M. Kontrolę przeprowadzono w związku z wezwaniem Straży Miejskiej i w jej toku ustalono, że kontrolowany pojazd był upodobniony do taksówki a mianowicie na pojeździe znajdowały się napisy: "[...]", "[...]", "[...]zł/km", a na jego dachu zamontowany był baner z napisem "[...] Taxi" i numerami: "[...],[...]". Ponadto w kontrolowanym pojeździe znajdował się taksometr elektroniczny zarejestrowany na ów pojazd. Jednakże na pojeździe tym nie stwierdzono pasów barwy żółtej i czerwonej na drzwiach, numeru bocznego, naklejki z herbem W., identyfikatora ze zdjęciem, hologramu na szybie przedniej oraz informacji o opłatach za świadczone usługi. Z kontroli sporządzono protokół, który kierowca podpisał bez uwag. Nadto z podjętych czynności wykonano dokumentację fotograficzną, kserokopię okazanych dokumentów, a także sporządzono notatkę urzędową i przesłuchano kierowcę w charakterze osoby podejrzanej o wykroczenie. Zabezpieczono również następujące dokumenty: wniosek o przeprowadzenie legalizacji pierwotnej/ponownej przyrządów pomiarowych z [...] marca 2011 r.; formularz ustalenia opłaty za taksometry po zainstalowaniu w pojeździe E. z [...] marca 2012 r.; świadectwo legalizacji; świadectwo legalizacji ponownej i pierwotnej taksometru E. o nr fabrycznym [...] oraz raport fiskalny dobowy z dnia kontroli z godz. 20:36 z nazwiskiem oraz numerem NIP należącym do skarżącego. I. WITD w oparciu o powyższe ustalenia kontroli decyzją z [...] grudnia 2012 r. wymierzył skarżącemu karę pieniężną w wysokości 8.000 złotych z tytułu wykonywania transportu drogowego bez wymaganej licencji. Na skutek odwołania skarżącego GITD decyzją z [...] kwietnia 2013 r. uchylił ww. decyzję i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie przesądza w pełni o zasadności nałożenia na skarżącego ww. kary pieniężnej 8.000 złotych tytułem naruszenia z lp. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu brakuje bowiem wpisu Taxi, a skarżący na kontrolowany pojazd nie posiadał licencji. II. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania administracyjnego WITD decyzją z [...] lipca 2013 r. nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych, a to tytułem naruszeń z lp. 2.9, 2.10 oraz 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Od tej decyzji skarżący odwołał się. GITD decyzją z [...] października 2013 r. uchylił decyzję WITD nakładającą na skarżącego karę 10.000 złotych i przekazał mu sprawę do ponownego rozpoznania. Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja organu I instancji została wydana z naruszeniem przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. III. Rozpoznając sprawę po raz trzeci WITD zawiadomił skarżącego o wszczęciu postępowania administracyjnego w zakresie naruszeń z lp. 1.1, 2.9 oraz 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. WITD decyzją z [...] listopada 2013 r. ostatecznie nałożył na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10.000 złotych. Od przedmiotowej decyzji skarżący w terminie odwołał się wnosząc o jej uchylenie oraz o umorzenie postępowania. Wyjaśnił, że w dniu kontroli kierowca nie świadczył usług transportu drogowego taksówką, ani usług krajowego transportu drogowego osób oraz nie przewoził żadnego pasażera. Podał, że ww. pojazd nie miał oznakowania charakterystycznego dla warszawskich taksówek, a baner na jego dachu zainstalował kierowca bez jego wiedzy i wbrew jego zaleceniom. Skarżący podniósł, że kontrolowany pojazd nie oczekiwał na potencjalnych klientów. Stał na parkingu, a nie na postoju Taxi. Na pojeździe tym stwierdzono też brak informacji o opłatach za świadczenie usług. Dodatkowo skarżący wskazał, że w dniu [...] marca 2012 r. na kontrolowany pojazd zostało wydane świadectwo legalizacji ponownej taksometru elektronicznego i był to pierwszy krok w podjęciu starań o udzielenie licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Nadto zwrócił uwagę, że decyzja WITD opiera się na zarzutach niewymienionych w protokole kontroli nr [...]. Wskazał, że nigdy nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego osób. Jest przedsiębiorcą wykonującym usługi transportu drogowego taksówką i posiada na tą okoliczność wymagane przepisami prawa licencje. Zdaniem skarżącego postepowanie w tej sprawie prowadzone było długotrwałe i miało z góry założony wynik końcowy, polegający na nałożeniu na niego kary pieniężnej. Jednocześnie wskazał, że pomimo złożonego przez niego wniosku o przeprowadzenie dowodu ze świadka - kierowcy pojazdu, WITD dowodu tego nie przeprowadził. W odwołaniu zarzucono także, że organ nie wskazał podstawy prawnej do wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów oraz nie poinformował w sposób wyczerpujący o okolicznościach faktycznych i prawnych, które miały wpływ na ustalenia praw obowiązków skarżącego. Zdaniem skarżącego art. 10 § 1 k.p.a. nie daje organowi żadnych podstaw do uzupełnienia zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego. GITD na wstępie zaskarżonej decyzji przywołał brzmienie przepisów mających zastosowanie w tej sprawie, tj. art. 4 pkt 11 i pkt 22; art. 5b ust. 1; art. 18 ust. 4a i ust. 5; art. 87 ust. 1 pkt 1 oraz art. 92a ust. 1 u.t.d., a także lp. 1.1, lp. 2.9 i lp. 2.10 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Dalej wyjaśnił, że transportem drogowym jest podejmowanie i wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie przewozu osób lub rzeczy pojazdami samochodowymi zarejestrowanymi w kraju, za które uważa się również zespoły pojazdów składające się z pojazdu samochodowego i przyczepy lub naczepy (art. 4 pkt 1 u.t.d.) oraz każdy przejazd drogowy wykonywany przez przedsiębiorcę pomocniczo w stosunku do działalności gospodarczej, niespełniający warunków, o których mowa w pkt 4 (art. 4 pkt 3 a u.t.d.) i działalność gospodarczą w zakresie pośrednictwa przy przewozie rzeczy (art. 4 pkt 3 b u.t.d.). Wobec powyższego GITD za bezsporne przyjął w tej sprawie to, że skarżący w dniu kontroli wykonywał przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, gdyż zgodnie z art. 4 pkt 11 u.t.d. przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Jednocześnie organ odwoławczy stwierdził, że powyższe w sposób wystarczający potwierdza zebrany w postępowaniu materiał dowodowy. I tak, podczas kontroli kierowca okazał raport dobowy fiskalny z dnia kontroli z godziny 20:36 wystawiony na nazwisko i z NIP skarżącego, a na ten dzień Prezydent W. nie udzielił skarżącemu licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na skontrolowany pojazd (informacje uzyskane z Urzędu W. w piśmie z [...] kwietnia 2012 r.). Nadto pismem z [...] lipca 2012 r. Urząd W. poinformował WITD, że na dzień [...] kwietnia 2012 r. skarżący nie posiadał także licencji na wykonywanie transportu drogowego osób udzielonej przez Prezydenta W. Zdaniem GITD z dokumentacji fotograficznej sporządzonej w czasie kontroli bezspornie wynika, że na kontrolowanym pojeździe znajdowały się napisy: "[...]", "[...]", "[...]zł/km", a na jego dachu zamontowany był baner z napisem "[...] Taxi" i numerami: "[...],[...]". Ponadto w kontrolowanym pojeździe znajdował się taksometr elektroniczny zarejestrowany na ów pojazd. Z zeznań kierowcy, przesłuchanego w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia, złożonych do protokołu, wynika natomiast, że: "Dnia [...].04.2012 r. ok godz. 2025 w W. na ul. P. [...] kierując samochodem osobowym marki V. [...] zatrzymałem się w celu porozmawiania z kolegą". "Właścicielem oprzyrządowania niezbędnego do wykonywania pracy jest Pan M. B.". "Z uwagi, iż w najbliższym czasie pojazd wraz z zamontowanym osprzętem miał przejść przegląd techniczny i formalności w urzędzie komunikacji w/w pojazdem poruszałem się. Nawiązując do wydruku z kasy fiskalnej oświadczam, że w tym dniu sprawdzałem je kilkakrotnie". Nadto kierowca podał, że jest w trakcie przygotowań samochodu w zakresie przewozu osób (taksówka) i nie jest jeszcze zatrudniony oraz nie posiada licencji. Na podstawie powyższych okoliczności GITD stwierdził, że podmiotem wykonującym przewóz w dniu kontroli był skarżący. Nadto nie dał wiary zeznaniom kierowcy, że w dniu kontroli nie wykonywał on pracy zarobkowej kontrolowanym pojazdem. Zdaniem organu nikt nie prowadzi pojazdu z oznakowaniem zachęcającym do zawierania umów przewozu, należącym do innej osoby, w innym celu niż gospodarczy. Nadto GITD wskazał, iż pojazd jest składnikiem majątkowym szczególnie oznaczonym w zakresie rzeczy, za pomocą którego skarżący wykonywał działalność gospodarczą, polegającą na przewozie osób. W rozumieniu art. 551 pkt 1 Kodeksu cywilnego (Dz. U. nr 16, poz. 93 ze zm.), dalej k.c. jest to oznaczenie wyodrębniające część przedsiębiorstwa. GITD stwierdził, że niewątpliwie zatrzymany do kontroli drogowej pojazd posiadał cechy, które upodobniały go do taksówki osobowej, jednakże przejazdu wykonywanego tym pojazdem nie można utożsamiać z przewozem taksówkowym. Kontrolowany pojazd z całą pewnością nie był oznakowany jako taksówka zgodnie z uchwałą Rady Miasta Stołecznego Warszawy nr XXXIX 1199/2008 z dnia 28 sierpnia 2008 r. w sprawie dodatkowych oznaczeń taksówek osobowych wprowadzającej obowiązek stosowania na pojazdach zarejestrowanych w m. st. Warszawie, użytkowanych jako taksówki osobowe, dodatkowych oznaczeń określonych w załączniku do ww. uchwały. Nadto na dzień kontroli skarżący nie posiadał na kontrolowany pojazd licencji na transport drogowy taksówką, a w dowodzie rejestracyjnym kontrolowanego pojazdu nie znajdował się wpis Taxi. Wobec tego GITD uznał, że z okoliczności faktycznych wynika, iż w trakcie kontroli skarżący prowadził działalność gospodarczą w zakresie okazjonalnego przewozu osób. Pomimo tego na dzień kontroli nie legitymował się stosownym uprawnieniem na transport drogowy osób. Wobec tego GITD uznał, że podjęte przez organ I instancji rozstrzygnięcie w zakresie naruszenia z Ip. 1.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym było prawidłowe i odpowiada prawu. Zdaniem GITD w sprawie nie budzi również wątpliwości to, że kontrolowany pojazd nie spełniał kryterium konstrukcyjnego przewidzianego dla pojazdów przeznaczonych do wykonywania przewozów okazjonalnych osób. Pojazd ten był przeznaczony bowiem konstrukcyjnie do przewozu 5 osób wraz z kierowcą, co potwierdza jego dowód rejestracyjny. Mając to na uwadze WITD prawidłowo nałożył na skarżącego karę pieniężną za naruszenie określone w lp. 2.10 załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym. Organ odwoławczy wyjaśniał , że dla oceny naruszenia lp. 2.9 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, popełnionego przez skarżącego, istotne były przepisy obowiązujące właśnie w chwili kontroli. Wobec tego zdaniem GITD zasadnym było stwierdzenie przez WITD naruszenia polegającego na umieszczeniu w pojeździe lamp lub innych urządzeń technicznych. Na pojeździe umieszczono bowiem urządzenie, na którym widniał napis "[...] Taxi" rysunek słuchawki telefonicznej i "[...], [...]". Zdaniem GITD organ I instancji zasadnie uznał to urządzenie za pełniące rolę znaku sygnalizującego, że pojazdem tym wykonywany jest transport drogowy. Każde urządzenie, które upodabnia pojazd do pojazdów wykonujących transport drogowy taksówką, jest uważane za urządzenie techniczne, o którym mowa w art. 18 ust. 5 pkt. 3 u.t.d. W powszechnym odbiorze tego rodzaju urządzenie wywołuje lub może wywołać wrażenie, że pojazd może zatrzymać się w celu zawarcia umowy przewozu. Wykonywanie transportu drogowego osób jest, bowiem nie tylko samo przemieszczanie się pojazdu wraz z kierowcą na określonej trasie, ale też złożenie przez przewoźnika oferty na przewóz, skierowanej do potencjalnych klientów. GITD zaznaczył przy tym, że w sprawie nie ma znaczenia to, że w dniu kontroli kierowca nie przewoził skontrolowanym pojazdem żadnego pasażera. Dalej organ odwoławczy stwierdził, że nie ma także wątpliwości co do tego, że w ww. pojeździe znajdował się taksometr elektroniczny, zarejestrowany na ten pojazd, co stanowiło naruszenie art. 18 ust. 5 pkt 1 (dawniej: pkt a) u.t.d. W związku z powyższym organ odwoławczy stwierdził, że skarżący bezsprzecznie wykonywał okazjonalny transport drogowy osób, a przy tego rodzaju przewozach konstrukcyjnie przystosowanych do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się umieszczania i używania taksometru. Ratio legis wprowadzenia zakazów określonych w art. 18 ust. 5 u.t.d. było bowiem wyeliminowanie przypadków wykonywania transportu drogowego pojazdem upodobnionym do taksówki i omijania restrykcyjnych przepisów, dotyczących uzyskiwania licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Odnośnie nazwy przedsiębiorstwa (firmy) GITD wskazał, że w obrocie gospodarczym przedsiębiorcy nadają różne nazwy wyodrębnionym przez siebie składnikom majątkowym. Częstą praktyką jest, że są to nazwy, które nie mają nic wspólnego z firmą danego przedsiębiorcy, chociaż bezsprzecznie jego działalności służą. Za nie mający zatem znaczenia GITD uznał fakt, że umieszczona na ww. pojeździe nazwa nie pokrywała się z firmą skarżącego, zapisaną w ewidencji działalności gospodarczej. W art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. nie chodzi bowiem o to, aby nazwa przedsiębiorcy ściśle pokrywała się z jego firmą. Mając na uwadze powyższe GITD stwierdził, że skarżący na skontrolowanym pojeździe umieścił swoją nazwę, czym naruszył zakaz z art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. W kwestii zgłoszonego przez skarżącego wniosku dowodowego - o przesłuchanie kierowcy na okoliczność niewykonywania przewozów w dniu kontroli, GITD uznał go za bezprzedmiotowy. Jego zdaniem wskazana przez skarżącego okoliczność nie miała bowiem znaczenia dla sprawy, a ponadto kierowca ów w trakcie kontroli drogowej został przesłuchany w charakterze osoby podejrzanej o popełnienie wykroczenia. Zdaniem GITD w sprawie nie doszło do naruszenia zarzucanych przez skarżącego przepisów postępowania. W toku postępowania WITD zapewnił mu możliwość wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, z czego skarżący skorzystał. Nadto został on pouczony o możliwości przeglądania akt sprawy w siedzibie organu I instancji. W kwestii nie uwzględnionego przez WITD wniosku skarżącego o przesłanie mu uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy GITD powołał się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 16 lutego 2012 r., sygn. akt. VIII SA/Wa 966/11. Za chybione GITD uznał także zarzuty odnoszący się do długotrwałego prowadzenia niniejszego postępowania oraz że niniejsze postępowanie było nakierowane wyłącznie na ukaraniu skarżącego. Przypomniał, że dwukrotnie przekazał sprawę do ponownego rozpoznania WITD, co było podyktowane koniecznością przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego oraz było związane z wystąpieniem naruszeń przepisów procedury administracyjnej. Na koniec GITD stwierdził, że w niniejszej sprawie nie będzie miał zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. bowiem w jej toku nie ujawniły się żadne okoliczności wskazujące, że naruszenie przepisów nastąpiło wskutek zdarzeń, których skarżący - podmiot wykonujący przewóz, nie mógł przewidzieć, co skutkowałoby umorzeniem postępowania. W złożonej w terminie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skardze skarżący wniósł o uchylenie decyzji GITD, jako naruszającej: 1. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.: a. poprzez uznanie, że dobowy raport fiskalny, z którego wynika, że w dniu kontroli nie były wydawane paragony, świadczy o wykonywaniu przewozów okazjonalnych; b. poprzez odmówienie wiarygodności zeznaniom kierowcy w zakresie nie wykonywania przez niego w dniu kontroli pracy zarobkowej kontrolowanym pojazdem; 2. dokonanie ustaleń sprzecznych z zebranym w sprawie materiałem dowodowym i ustalenie, że w dniu kontroli skarżący wykonywał działalność gospodarczą w zakresie okazjonalnego przewozu osób; 3. art. 78 § 1 k.p.a. poprzez niedopuszczenie dowodu z przesłuchania kierowcy na okoliczność niewykonywania przewozów skontrolowanym pojazdem; 4. art. 5b ust. 1 pkt 3, art. 18 ust. 4b i art. 18 ust. 5 lit. b u.t.d. poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w wysokości 10.000 złotych. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł, że z dobowego raportu fiskalnego wynika, że w dniu kontroli nie była świadczona ani jedna usługa przewozowa, a zatem dokument ten wyraźnie wskazuje, że nie był wykonywany przewóz okazjonalny w ramach transportu drogowego osób, a w związku z tym kara pieniężna została nałożona na niego bezpodstawnie. Zdaniem skarżącego organ odmawiając wiarygodności zeznaniom kierowcy naruszył prawo procesowe. Organ nie odniósł się przy tym jednak do zeznań kierowcy, z których zdaniem skarżącego wynika, że skontrolowany pojazd w najbliższym czasie wraz z zamontowanym osprzętem miał przejść przegląd techniczny i formalności w urzędzie komunikacji w celu uzyskania licencji na wykonywanie przewozu osób (taksówką). W świetle tych zeznań oczywiste jest, że samochód miał taksometr i oznaczenia "upodabniające" go do taksówki, ponieważ po załatwieniu formalności miał być wykorzystywany do prowadzenia działalności gospodarczej, polegającej na przewozie osób. Zdaniem skarżącego nie ma nic dziwnego w tym, że pojazd ten został przystosowany do prowadzenia działalności gospodarczej przed oficjalnym uzyskaniem licencji. Zwrócił uwagę, że żaden przepis nie zabrania podejmowania takich działań, a działania te umożliwiały podjąć działalność gospodarczą niezwłocznie po uzyskaniu licencji. W związku z powyższym organ w sposób rażący naruszył przepisy prawa procesowego, odmawiając wiarygodności ww. zeznaniom w sytuacji, w której są one logiczne, spójne i korespondują z pozostałym materiałem dowodowym. Zdaniem skarżącego organ odmawiając dopuszczenia dowodu na okoliczność mającą decydujące znaczenie dla sprawy rażąco naruszył art. 78 § 1 k.p.a. Powyższe wadliwości postępowania doprowadziły do naruszenia ww. przepisów prawa materialnego poprzez ich zastosowanie i nałożenie kary pieniężnej w sytuacji, gdy skarżący nie wykonywał przedmiotowym pojazdem transportu drogowego, w związku z czym nie musiał mieć zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub licencji. Pojazd ów nie musiał więc spełniać kryterium konstrukcyjnego, określonego w art. 18 ust. 4a, a skarżący nie mógł naruszyć zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d. W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o oddalenie skargi jako nieuzasadnionej, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu skarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153 z 2002 r. poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym w świetle § 2 powołanego wyżej artykułu, kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Chodzi więc o kontrolę aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dokonywaną pod względem ich zgodności z prawem materialnym i przepisami procesowymi, nie zaś według kryteriów słuszności. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona decyzja jak i decyzja organu I instancji nie naruszają przepisów prawa materialnego na których zostały oparte, ani też nie zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik rozstrzygnięcia. Zgodnie z art. 4 pkt 11 ustawy o transporcie drogowym przewóz okazjonalny to przewóz osób, który nie stanowi przewozu regularnego, przewozu regularnego specjalnego albo przewozu wahadłowego. Jak stanowi art. 5 ust. 1 u.t.d. wykonywanie transportu drogowego, który obejmuje także przewóz okazjonalny, wymaga uzyskania odpowiedniej licencji. Specjalnym rodzajem licencji, innym od przewidzianej w art. 5 ust. 1 u.t.d., jest licencja na wykonywanie transportu drogowego taksówką. Udzielenie tej licencji wymaga spełnienia przez przedsiębiorcę dodatkowych wymagań określonych w art. 6 u.t.d. Licencji udziela się na pisemny wniosek przedsiębiorcy, który powinien zawierać m.in. rodzaj i liczbę pojazdów samochodowych, którymi dysponuje przedsiębiorca ubiegający się o udzielenie licencji. Do wniosku o udzielenie licencji należy dołączyć m.in. wykaz pojazdów samochodowych wraz z kserokopiami krajowych dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu, a w przypadku gdy przedsiębiorca nie jest właścicielem tych pojazdów - również dokument potwierdzający prawo do dysponowania nimi (art. 8 ust. 1 i 2 pkt 4 oraz ust. 3 pkt 8 u.t.d.). W sprawie zostało ustalone, że w dniu kontroli skarżący nie posiadał licencji na wykonywanie transportu drogowego taksówką na skontrolowany pojazd. Zgodnie z art. 10 ustawy z dnia 16 września 2011 r. o zmianie ustawy o transporcie drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. Nr 244, poz. 1454) przepisy ustawy z dnia 6 września 2001 roku w brzmieniu nadanym niniejszą ustawą, stosuje się w sprawach o nałożenie kary pieniężnej za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego, wszczętych i nie zakończonych decyzją ostateczną przed dniem jej wejścia w życie. Ustawa weszła w życie w dniu 1 stycznia 2012 r. Stosownie do art. 18 ust. 5 ww. ustawy przy wykonywaniu przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą zabrania się: • umieszczania i używania w pojeździe taksometru; • umieszczania w sposób widoczny i czytelny z zewnątrz pojazdu oznaczeń z nazwą, adresem, telefonem, adresem strony internetowej przedsiębiorcy lub innych oznaczeń mających na celu identyfikację przedsiębiorcy, a także reklam usług taksówkowych i przedsiębiorców świadczących takie usługi; • umieszczania na dachu pojazdu lamp lub innych urządzeń technicznych. Wprowadzenie ścisłego rozdzielenia transportu drogowego taksówką od transportu drogowego okazjonalnego polega na wyraźnym rozróżnieniu oznaczenia pojazdów, którymi mogą być wykonywane te dwa rodzaje przewozów. Art. 18 ust. 5 u.t.d. ma więc na celu przeciwdziałanie wprowadzaniu w błąd potencjalnych klientów, którzy mogą uważać, że odbywają podróż taksówką, a w istocie odbywają podróż pojazdem, który nie spełnia standardów wymaganych dla taksówki, zaś kierujący pojazdem nie ma kwalifikacji wymaganych przy transporcie drogowym taksówką. Orzecznictwo sądowe dopuszcza w tym zakresie wykładnię celowościowo – funkcjonalną art. 18 ust. 5 u.t.d. Wprowadzając omawiany zakaz ustawodawca posłużył się m.in. pojęciami "nazwa, adres oraz telefon przedsiębiorcy" nie definiując tych pojęć. Należy przy tym zauważyć, że zakaz objęty art. 18 ust. 5 pkt 2 u.t.d. (wcześniej art. 18 ust. 5 lit. a) zostaje naruszony w przypadku umieszczenia na pojeździe nawet jednego ze wskazanych w tym przepisie elementów gdyż tylko takie rozumienie omawianego przepisu czyni zadość celowi, dla którego przepis ten został wprowadzony. Ustawodawca posłużył się określeniem nazwa, a nie firma. Zatem nie musi to być nazwa, pod którą przedsiębiorca prowadzi działalność gospodarczą. Zakaz obejmuje umieszczanie na pojeździe wszelkiej nazwy przedsiębiorcy, choćby była to tylko nazwa powszechnie używana, nie zaś nazwy np. wpisanej do rejestru (tak NSA w wyroku w sprawie sygn. akt II GSK 1316/11). W tej sytuacji należało przyjąć, że umieszczone na bokach pojazdu napisy; "[...]", "[...]", "[...]zł/km", zamontowany na dachu baner z napisem "[...] Taxi" i numerami: "[...], [...]" organy prawidłowo uznały, iż stanowiły one oznaczenie nazwy przedsiębiorcy, przyjętej przez skarżącego na użytek wykonywanych przewozów. Niewątpliwie pod wskazanym numerem można zamówić usługi przewozu, które to usługi wykonuje skarżący. Ponadto Sąd zauważa, że z notatki urzędowej z dnia [...] kwietnia 2012 r. sporządzonej przez członka patrolu Straży Miejskiej M. C. wynika, iż w trakcie rozmowy podjętej w oczekiwaniu na policję kierowca usiłował zdemontować neon z napisem "[...] Taxi". W kontrolowanym pojeździe znajdował się także taksometr elektroniczny zarejestrowany na ów pojazd. Niewątpliwie jednocześnie został naruszony zakaz wymieniony w art. 18 ust. 4a u.t.d,. zgodnie z którym przewóz okazjonalny wykonuje się pojazdem samochodowym przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu powyżej 7 osób łącznie z kierowcą. Zdaniem Sądu dowody zebrane w sprawie i analizowane w ich całokształcie wzajemnie się uzupełniają i świadczą o tym, że kontrolowany pojazd był przygotowany do świadczenia usług taksówkowych. Nawet stojąc na parkingu pojazd oznaczony w wyżej opisany sposób może być uważany za ofertę zachęcającą do skorzystania z usługi przewozu. Wbrew zarzutom skarżącego fakt, że w dniu kontroli nie była świadczona żadna usługa przewozowa pozostaje bez wpływu na końcowe rozstrzygnięcie sprawy skoro, jak słusznie zauważył organ, samochód ten posiadając wszystkie atrybuty taksówki znajdował się na mieście. W świetle tych ustaleń należy podzielić stanowisko organów transportu drogowego, że tak oznakowany i wyposażony pojazd znajdujący się na parkingu wraz z kierowcą był przygotowany do świadczenia usług przewozowych. Zdaniem Sądu należy w tym zakresie odwołać się w drodze analogii do przepisów uchwały Rady Miasta Stołecznego Warszawy Nr XXVI/314/200 z dnia 28 sierpnia 2000 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami oraz funkcjonowaniem postojów TAXI na terenie m.st. Warszawy (Dz.Urz. Woj. Mazowieckiego z 2004 r. Nr 75 , poz. 1902 ze zm.) obowiązującej w dacie kontroli. W myśl § 22.1 tej uchwały; "Z chwilą zaprzestania działalności związanej z zarobkowym przewozem osób taksówką osobową, oznaczenia zewnętrzne i wewnętrzne taksówki muszą być zlikwidowane. 2. W przypadku czasowego zawieszenia wykonywania działalności przewozu osób taksówką, transparent "TAXI" umieszczony na dachu pojazdu musi być zasłonięty, a dodatkowe oznaczenia taksówki (nr boczny, herb, pasy) zaklejone." Identyczny przepis (stanowiący § 21 uchwały) zawiera obecnie obowiązująca w tej mierze uchwała Nr LXXXV/2185/2014 Rady Miasta Stołecznego Warszawy z dnia 3 lipca 2014 r. w sprawie przepisów porządkowych związanych z przewozem osób i bagażu taksówkami (Dz. Urz. Woj. Mazowieckiego 2014.6873). Dlatego też trudno uznać za usprawiedliwione wyjaśnienia skarżącego, że samochód był przygotowywany do przeglądu technicznego i był w trakcie załatwiania formalności w urzędzie komunikacji. Skoro skarżący jest doświadczonym przewoźnikiem, a mianowicie posiada [...] licencje taksówkowe (vide; pismo Urzędu W. z [...] kwietnia 2012 r. w aktach sprawy), powinien był znać te przepisy prawa miejscowego i stosować je w swojej działalności gospodarczej. Należy przez to rozumieć , że pojazd taki winien być czasowo pozbawiony oznaczeń, o których mowa w cytowanej uchwale. W konsekwencji, zdaniem Sądu, uzasadnione było nałożenie na skarżącego kary za wykonywanie przewozów okazjonalnych w krajowym transporcie drogowym pojazdem przeznaczonym konstrukcyjnie do przewozu nie więcej niż 9 osób łącznie z kierowcą z naruszeniem zakazu, o którym mowa w art. 18 ust. 5 w zw. z lp. 2.9. załącznika nr 3 ustawy o transporcie drogowym oraz kary za wykonywanie transportu drogowego bez wymaganego zezwolenia na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego lub bez wymaganej licencji ( lp. 1.1.załącznika nr 3 do u.t.d.) W tej sytuacji Sąd nie znalazł podstaw aby zakwestionować czynności organów administracji podejmowane w toku sprawy, a zmierzające do jej wyjaśnienia. W szczególności zostały wyczerpująco zbadane istotne w sprawie okoliczności, przeprowadzono w tym celu dowody służące ustaleniu stanu faktycznego zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Z akt administracyjnych nie wynika, żeby skarżącemu ograniczano możliwość wyrażania stanowiska w sprawie. Dokumentacja fotograficzna skontrolowanego pojazdu oraz utrwalone w protokole kontroli stwierdzenia osoby kontrolującej, wynikające z oględzin pojazdu, stanowią wystarczający materiał dowodowy dla wykazania naruszenia, o którym mowa w art. 18 ust. 5 u.t.d., bez konieczności potwierdzania ich innymi dowodami, w tym także przesłuchiwania kierowcy pojazdu, o co wnosił skarżący. Zdaniem Sądu organy oparły się na materiale prawidłowo i wyczerpująco zebranym w toku kontroli, dokonując jego właściwej oceny, a swoje stanowisko uzasadniły zgodnie z wymogami art. 107 § 3 k.p.a. To, że ustalenia te skarżący interpretuje odmiennie, nie może prowadzić do wniosku o ich braku lub wadliwości. Jest bowiem poza sporem, że pojazd był oznakowany w sposób wykazany ustaleniami kontroli. Zatem odmienna interpretacja przez skarżącego, w świetle materiału dowodowego zebranego w sprawie, sprowadza się jedynie do polemiki z organem administracji publicznej co do ich rozumienia. Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.