VI SA/Wa 1296/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Fronczyk Sędziowie Sędzia WSA Pamela Kuraś-Dębecka Sędzia WSA Magdalena Maliszewska (spr.) Protokolant ref. staż. Julia Murawska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] na decyzję Urzędu Patentowego Rzeczypospolitej Polskiej z dnia [...] września 2013 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia prawa ochronnego na znak towarowy oddala skargę Decyzją z dnia [...] września 2013 r. Urząd Patentowy unieważnił prawo ochronne udzielone na znak towarowy "KRONFOL" o nr [...]. Jak wynika z akt sprawy, w dniu 3 kwietnia 2012 roku do Urzędu Patentowego RP wpłynął sprzeciw K. Sp. z o. o. z siedzibą w Z. wobec decyzji o udzieleniu prawa ochronnego na znak towarowy "KRONFOL" o numerze [...], udzielonego na rzecz F. Sp. z o. o. z siedzibą w N.(dalej: skarżąca). Jako podstawę prawną swojego żądania wnoszący sprzeciw wskazał art. 246 oraz art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy - prawo własności przemysłowej (p.w.p.). Wnoszący sprzeciw podniósł, że jest on uprawnionym do zarejestrowanych z wcześniejszym pierwszeństwem znaków towarowych, mianowicie: międzynarodowego znaku towarowego Kronopol o nr [...], przeznaczonego do oznaczenia towarów w klasie 19; wspólnotowego znaku towarowego kronopol o nr [...], przeznaczonego do oznaczenia towarów w klasie 19. W ocenie wnoszącego sprzeciw, porównywane znaki towarowe są do siebie podobne w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy p.w.p. Pismem z dnia [...] czerwca 2012 roku wnoszący sprzeciw podtrzymał swoje stanowisko i przedstawił dodatkowe argumenty w przedmiotowej sprawie. Wnoszący sprzeciw podniósł, że dokonując oceny podobieństwa towarów w klasie 19, objętych ochroną porównywanych znaków towarowych tj. przeciwstawionego wspólnotowego znaku towarowego KRONOPOL i spornego znaku towarowego KRONFOL należy stwierdzić, iż są to przede wszystkim towary jednorodzajowe, o takim samym charakterze i przeznaczeniu, gdyż towary takie jak surowe i powlekane płyty wiórowe objęte ochroną przeciwstawionego znaku towarowego mieszczą się w zakresie przedmiotowym niemetalowych materiałów budowlanych wyszczególnionych w klasie 19 spornego znaku towarowego. Dodał także, że w odniesieniu do towarów w klasie 19 do oznaczenia których został przeznaczony wcześniejszy znak towarowy [...] kronopol oraz znak [...] kronopol są one po części jednorodzajowe, o takim samym charakterze i przeznaczeniu, a w części są identyczne. W ocenie wnoszącego sprzeciw w niniejszej sprawie zachodzi także podobieństwo samych oznaczeń. W odniesieniu do podobieństwa fonetycznego wnoszący sprzeciw wskazał, że porównywane znaki rozpoczynają się tym samym dźwiękiem "kron" i kończą tym samym dźwiękiem "ol" co powoduje, iż są one wymawiane w podobny sposób. Wnoszący sprzeciw dodał, że występująca graficzna postać znaku KRONOPOL nie eliminuje prawdopodobieństwa pomyłki w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. W ocenie wnoszącego sprzeciw wzajemne powiązanie towarów w klasie 17 oraz usług w klasie 37 należy uznać, że konsument do którego kierowane są towary i usługi opatrzone znakiem "KRONOPOL i KRONFOL będzie wprowadzony w błąd co do źródła pochodzenia w/w towarów i usług bądź będzie utożsamiać ich producentów, tzn. będzie mógł przypuszczać, że podmioty są ze sobą powiązane, chociaż są to dwa niezależne i konkurencyjne wobec siebie przedsiębiorstwa. Pismem z dnia [...] września 2012 r. uprawniony uznał sprzeciw za bezzasadny i wniósł o jego oddalenie, a pismem z dnia [...] lutego 2013 r. doprecyzował swoje stanowisko. Zakwestionował tak podobieństwo towarów jak i samych oznaczeń. Dokonując analizy podobieństwa towarów i usług wyznaczonych do ochrony porównywanych znaków towarowych, uprawniony nie podzielił stanowiska wnoszącego sprzeciw. Podniósł, że przedstawiona przez stronę przeciwną argumentacja, iż towary z klasy 17, do oznaczenia których został przeznaczony sporny znak towarowy, są przedmiotem usług budowlanych i w związku z tym wykazują względem siebie podobieństwo, jest za daleko posunięta . Akceptacja tej argumentacji mogłaby prowadzić do nieprawidłowego wniosku o możliwości powoływania się na ogólnie wskazaną nazwę usługi celem uznania podobieństwa jakichkolwiek towarów wykorzystywanych podczas wykonywania tej usługi. Uprawniony podniósł także, że dokonując analizy porównawczej pomiędzy znakami towarowymi należy przede wszystkim zwrócić uwagę, iż różnią się one liczbą liter, z których się składają. Sporny znak towarowy zawiera 7 liter, natomiast przeciwstawione znaki towarowe zawierają 8 liter. Ponadto dodał, że następstwo liter "NF" w znaku spornym dość rzadko występujące w języku polskim przyciąga wizualnie uwagę przeciętnych odbiorców i pozwala bez większego skupienia na odróżnienie tego znaku od oznaczenia kronopol, które występuje w przeciwstawionych znakach towarowych i którego specyficzna końcówka "POL", często występująca zarówno w znakach towarowych jak i nazwach firm, jest dla polskich odbiorców bezpośrednio kojarzona ze skrótem od nazwy Polska. W ocenie uprawnionego różna ilość liter i różna ilość samogłosek w porównywanych znakach towarowych sprawia, że fonetycznie znaki te wykazują także dostateczne różnice. Urząd Patentowy wydając zaskarżoną decyzję stanął na stanowisku, iż towary w klasach 17 i 19 do oznaczenia których został przeznaczony sporny znak towarowy są podobne, a niektóre identyczne do towarów i usług na jakie zarejestrowano przeciwstawione znaki towarowe. W ocenie uprawnionego uwzględniając powyższe różnice w zakresie towarów oraz różnice pomiędzy znakami oraz wyższy stopień uwagi odbiorców podczas dokonywania zakupu towarów oznaczonych znakiem spornym nie zachodzi w niniejszej sprawie ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do źródła pochodzenia towarów dla których oznaczenia służy sporny znak towarowy. Na rozprawie w dniu [...] września 2013 r. strony podtrzymały swoje stanowiska prezentowane dotychczas w rozpatrywanej sprawie. Wnoszący sprzeciw wskazał, iż uprawniony nie kwestionował podobieństwa towarów w klasie 19 i w części w klasie 17. Ponadto dodał, że folie izolacyjne, paraizolacyjne (np. membrany dachowe), które stanowią produkty przeznaczone do wykańczania dachów, a wykończeniowe elementy dachów niemetalowe są chronione wcześniejszym znakiem towarowym na jego rzecz. Podniósł także, iż jest możliwe, że usługa może mieć nośnik materialny w postaci towaru, tak jak w przypadku towarów w klasie 19. Dodał, że odbiorcami porównywanych towarów i usług są podmioty profesjonalne, jak i zwykli odbiorcy, których poziom uwagi nie musi być wzmożony przy nabyciu tego typu towarów. Uprawniony podniósł, że nie zachodzi podobieństwo pomiędzy porównywanymi towarami z klasy 17 objętymi ochroną znaku spornego, a usługami z klasy 37 do oznaczenia których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki towarowe. Wskazał także na odmienne role między znakami usługowymi a towarowymi. Podniósł, iż w zakresie klasy 19 wnoszący sprzeciw nie wskazał towarów izolacyjnych jako przedmiotu żądanej ochrony, w związku z tym towary te nie są towarami oferowanymi przez wnoszącego sprzeciw. Uprawniony dodał także, że wcześniejsze znaki towarowe z członem "KRON" sprawiają, że nie jest to człon identyfikowany z przedsiębiorstwem wnoszącego sprzeciw i odbiorcy rynkowi są przyzwyczajeni, że istnieje co najmniej kilka lub kilkanaście znaków korzystających z tego członu i są to produkty oferowane przez różnych producentów, a nie wyłącznie przez wnoszącego sprzeciw, natomiast człon "FOL" jest na tyle istotny i sugeruje rodzaj towarów (folie izolacyjne), a przypadku znaku wnoszącego sprzeciw charakterystyczny człon "POL" będzie także mocno zwracał na siebie uwagę jako człon nawiązujący do skrótu nazwy kraju - Polska. W ocenie organu, towary w klasie 19, do oznaczenia których został przeznaczony sporny znak towarowy, takie jak: "materiały budowlane niemetalowe" są identyczne z towarami wymienionymi w przeciwstawionym znaku towarowym [...]" jak: "materiały budowlane niemetalowe". Także towary w tej klasie takie, jak: "dachy niemetalowe" są identyczne względem wymienionych towarów, gdyż zawierają się w tak szerokim pojęciu, jakim są "materiały budowlane niemetalowe", wskazane w wykazie ww. przeciwstawionego znaku towarowego. Zdaniem UP zachodzi co najwyżej podobieństwo między towarami z klasy 17 znaku spornego i przeciwstawionymi towarami z kasy 19 - z uwagi na to samo konkretne przeznaczenie, krąg odbiorców, dostępność w tych samych punktach sprzedaży. Nie ma przy tym znaczenia kwestia aktualnego stosowania znaków wnioskodawcy dla określonych towarów, lecz brzmienie wykazu objętego ochroną znaków. W szczególności w przeciwstawionym znaku towarowym [...] użyte zostały sformułowania takie jak materiały budowlane niemetalowe, lub konstrukcje pokryć dachowych, które z uwagi na ogólne ujęcie mieszczą w sobie pojęcia bardziej szczegółowe zawarte w wykazie znaku spornego, a przynajmniej mają z tymi towarami ścisły związek. Nie ma także znaczenia fakt, że część analizowanych towarów znaku zawarta została w innej klasie (17), niż w przypadku znaków przeciwstawionych bowiem przypisanie do konkretnych klas ma zaznaczenie czysto porządkowe, techniczne. Kolegium uznało, iż towary z klasy 19 i 17 znaku spornego są bądź identyczne, bądź wysoce podobne do towarów i usług zawartych w wykazie znaku przedstawionego, oraz, że dotyczą tego samego kręgu odbiorców. Są one skierowane do osób działających na rynku budowlanym bądź korzystających z usług budowlano - remontowych, dotyczą one tej samej branży budowlanej i ich przeznaczenie jest takie samo. W przedmiocie podobieństwa oznaczeń - organ wskazał na konieczność dokonania jej w trzech płaszczyznach: wizualnej, fonetycznej i znaczeniowej, z uwzględnieniem ich dystynktywnych i dominujących elementów, pomijając drobne lub nieistotne różnice między nimi. Przywołał orzecznictwo Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - wyrok z dnia 7 października 2004 r., w którym (sygn. akt 6 II SA 3321/03), w którym WSA zauważył, że "przy ocenie podobieństwa oznaczeń należy uwzględnić ogólne wrażenie, jakie porównywane oznaczenia wywierają na odbiorcę. Do stwierdzenia podobieństwa nie jest konieczne rzeczywiste pomylenie znaków przez odbiorców. Oceny dokonuje się z pozycji odbiorców towarów (usług), w zwykłych warunkach obrotu tymi wyrobami. Dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy. W doktrynie i orzecznictwie uznaje się, że podobieństwo elementów słownych w znakach słowno-graficznych ma z reguły decydujące znaczenie". Nadto przytoczył zasadę wyrażoną przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 17 października 2006 roku (sygn. akt II GSK 172/06) według której "podobieństwo znaków ocenia się według cech wspólnych, a nie według występujących w nich różnic. Zatem różnice nie wykluczają podobieństwa znaków. Gdy różnice są dominujące - ryzyko pomyłki jest mało prawdopodobne, a zatem podobieństwo w rozumieniu ustawy nie zachodzi. Gdy dominują cechy wspólne, to choć różnice istnieją kupujący może być wprowadzony w błąd. Sprawdzenie podobieństwa powinno więc prowadzić do obiektywnego bilansu podobieństw i różnic, a ich sumę należy odnieść do przeciętnej uwagi rozsądnego kupującego". Organ przytoczył też wskazówki zawarte w wyroku Sądu Pierwszej Instancji z dnia 23 października 2002 roku (sygn. akt: T-6/01) iż "nie można ograniczać się wyłącznie do uwzględnienia jednego z elementów znaku złożonego i porównania z innym oznaczeniem. Wręcz przeciwnie, porównanie należy przeprowadzić całościowo. Nie wyklucza to jednak, iż całościowe wrażenie, jakie znak złożony pozostawia w pamięci właściwego kręgu odbiorców, może w określonych sytuacjach zostać zdominowane przez jeden lub kilka jego składników. Założenie, iż podobieństwo znaków towarowych występuje tylko wówczas, gdy istnieje zgodność pod względem dominującego składnika, dotyczy określonej kategorii sytuacji. Kategoria ta wskazuje, że składnikiem dominującym jest element, który musi być w stanie sam zdominować wrażenie tego znaku towarowego, jakie właściwy krąg odbiorców zachowuje w pamięci, tak że wszystkie inne składniki tego znaku towarowego są bez znaczenia w całościowym wrażeniu przez niego wywołanym". Kolegium Orzekające podkreśliło, że decydujące znaczenie dla oceny podobieństwa przeciwstawionych oznaczeń ma kryterium ogólnego wrażenia, jakie wywierają na przeciętnym odbiorcy. I tak, dokonując oceny porównawczej, organ wskazał, iż KRONFOL jest znakiem słownym, składającym się z siedmiu liter, podczas, gdy przeciwstawiony znak towarowy o nr [...] składa się z ośmiu liter i również jest znakiem słownym. Natomiast przeciwstawiony międzynarodowy znak towarowy KRONOPOL o nr [...] oraz wspólnotowy znak towarowy KRONOPOL o nr [...] są znakami słowno - graficznym, składającymi się z ośmiu liter, przy czym ich grafika to fantazyjny krój liter oraz fantazyjna czcionka. Porównując stronę wizualną UP stwierdził, że obydwa znaki różnią się literami "OP" w przypadku przeciwstawionych znaków towarowych i literą "F" w przypadku spornego znaku towarowego umieszczonych w pośrodku wyrazów, natomiast pierwsze cztery "KRON" oraz ostatnie dwie litery "OL" są identyczne w porównywanych znakach towarowych i różnica występująca pomiędzy znakami nie eliminuje możliwości pomyłki wśród odbiorców, gdyż jest ona trudna do wychwycenia zarówno pod względem fonetycznym jak i wizualnym. Organ podkreślił, iż przeciętny konsument może nie zwrócić uwagi na szczegóły, które różnią znaki. Z tego powodu uznaje się, że o podobieństwie decydują elementy zbieżne, a nie różnice. Organ uznał, iż grafika dwóch znaków przeciwstawionych ([...] i [...]) jest uboga, ma podrzędny charakter względem słowa Kronopol, zaś pozostałe znaki (sporny oraz [...]) nie są ograniczone żadną grafiką, co oznacza, że mogą być używane w obrocie w różnych postaciach, także zbieżnych. W tej sytuacji organ stwierdził, że zachodzi podobieństwo porównywanych oznaczeń w warstwie wizualnej. Zdaniem organu zachodzi także podobieństwo fonetyczne. Kolizyjne znaki będą bowiem postrzegane pod kątem zbieżnych elementów, w tym przypadku pierwszych czterech i ostatnich dwóch liter, a różnica w postaci dodania innych liter wkomponowanych pomiędzy identyczne pierwsze cztery litery oraz identyczne dwie ostatnie będzie, zdaniem organu, trudna do wychwycenia dla przeciętnego odbiorcy. Jednocześnie oznaczenia rozpatrywane jako całość wywołują to samo ogólne wrażenie. Porównując znaki pod względem znaczeniowym organ stwierdził, że obydwa znaki towarowe są oznaczeniami fantazyjnymi względem towarów, do sygnowania których zostały przeznaczone, a zatem nie można mówić o jakimkolwiek podobieństwie, bądź różnicach pomiędzy tymi znakami w warstwie znaczeniowej. Ostatnią badaną przesłankę stanowi zatem ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakami wcześniejszymi. Zdaniem UP analiza podobieństwa przeciwstawionych znaków prowadzi do wniosku, iż są one podobne w stopniu uzasadniającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów, polegające na możliwości skojarzenia znaku spornego ze znakiem należącym do wnoszącego sprzeciw, wobec czego art. 132 ust. 2 pkt 2 ustawy pwp ma zastosowania w niniejszej sprawie. Ryzyko wprowadzenia odbiorców zakłada występowanie identyczności (podobieństwa) towarów lub usług porównywanych znaków towarowych przy jednoczesnej identyczności (podobieństwie) samych znaków w takim stopniu, że dochodzi do pomylenia znaków towarowych przez przeciętnego odbiorcę. W niniejszej sprawie, podobne są towary i usługi dla oznaczania których przeznaczono przeciwstawione znaki, oraz istnieje podobieństwo samych oznaczeń. Organ przywołał w tym kontekście wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego, który w wyroku z dnia 17 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa1332/07), przywołując orzeczenia Trybunału Sprawiedliwości Wspólnot Europejskich, podniósł: "niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd jest tym większe, im większą zdolność odróżniającą posiada znak z wcześniejszym pierwszeństwem oraz bardziej podobne są towary lub usługi opatrzone porównywanymi znakami. Zdaniem ETS ustalając zdolność odróżniającą znaku i oceniając tym samym, czy ma on szczególną zdolność odróżniającą, należy przeprowadzić całościową ocenę jego mniejszej lub większej wagi zdolności do identyfikowania towarów lub usług, dla których został on zarejestrowany. Dokonując tej oceny należy - zdaniem ETS - wziąć pod uwagę wszelkie istotne warunki, a w szczególności cechy samego znaku towarowego, włączając w to fakt posiadania lub nie elementu opisowego towarów lub usług przez znak". Analizując niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców organ rozważył zachowanie odbiorcy przeciętnego. Wskazał, iż porównywane znaki towarowe zostały przeznaczone do oznaczania towarów w klasie 17 i 19 związanych ściśle z rynkiem budowlanym, czy też powiązanym z branżą budowlano - remontową. Wyraził pogląd, że relatywnym kręgiem odbiorców obu znaków są zarówno profesjonaliści (w tym inżynierowie, wykwalifikowani pracownicy z branży budowlanej) jak i przeciętni konsumenci jako odbiorcy końcowi tj. osoby korzystające z usług budowlano - remontowych. Organ doszedł do przekonania, że istnieje niebezpieczeństwo, iż odbiorcy mogą sądzić, że towary oznaczone tymi znakami pochodzą z tego samego przedsiębiorstwa lub przedsiębiorstw powiązanych ekonomicznie. Dotyczy to w szczególności grupy nieprofesjonalnych nabywców (na przykład osób, które zamierzają dokonać remontu lub budowy domu), nie mających zazwyczaj szczegółowej wiedzy co do oferty poszczególnych producentów w zakresie szeroko rozumianych materiałów budowlanych. Organ uznał zatem za zasadny zarzut sformułowany na podstawie przepisu art. 132 ust.2 pkt 2 p.w.p. i uwzględniło żądanie unieważnienia prawa ochronnego na sporny znak towarowy uznając, że istnieje podobieństwo zarówno między oznaczeniami jak i towarami i usługami, do oznaczenia których zostały przeznaczone przeciwstawione znaki towarowe. F. Sp. z o.o. z siedzibą w N. skierowała przeciwko powyższej decyzji skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Powyższej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego i procesowego, w szczególności naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwą interpretację art. 132 ust. 2 pkt. 2 ustawy p.w.p. oraz naruszenie zwłaszcza art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. Skarżąca decyzji zarzuciła: "pominięcie dowodów w sprawie, wybiórczą i powierzchowną ocenę innych, ocenę dowodów w sprzeczności z zasadami doświadczenia życiowego, niewyjaśnienie dlaczego niektóre dowody organ uznał za wiarygodne i wystarczające, a innym odmówił tego przymiotu, a także zarzucił niewyjaśnienie w istotnym zakresie motywów jakimi kierował się organ przy załatwianiu sprawy co w konsekwencji wpłynęło na nieprawidłowe zastosowanie przepisów prawa materialnego". Skarżąca nadto zarzuciła, iż Urząd w sposób wadliwy poprowadził postępowanie, co doprowadziło do błędnej konkluzji w zakresie interpretacji przepisów materialnoprawnych oraz miało istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżąca zarzuciła także brak odniesienia się do powołanej decyzji Urzędu Harmonizacji Rynku Wewnętrznego wydanej w analogicznym stanie faktycznym. W powyższej sprawie (sprzeciw nr [...]) OHIM wyraził pogląd, iż towary określone jako "folie z tworzyw sztucznych, inne, niż dopakowania" różnią się od wszystkich wcześniejszych towarów i usług znaku [...], w związku z czym rozpatrywany wówczas znak wspólnotowy KRONOPOL został dla ww. towarów zarejestrowany. Kolejnym stawianym przez skarżącą zarzutem było nieuwzględnienie w zaskarżonej decyzji zwiększonego stopnia uwagi odbiorców, a także nieuwzględnienie przez Urząd faktu powszechnego występowania członu KRON w znakach towarowych zarejestrowanych na rzecz kilku różnych spółek. Organ w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, przywołując dotychczas prezentowaną argumentację. Pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. pełnomocnik spółki KRONOPOL – (uczestnika postępowania) wniósł o odroczenie rozprawy wyznaczonej na dzień 19 grudnia 2014 r. i doręczenie mu odpisu skargi oraz odpisu na skargę. Powołał się na udzielone mu przez mocodawcę na etapie postępowania administracyjnego pełnomocnictwo, obejmujące postępowanie przed sądami administracyjnymi. Na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. Sąd oddalił powyższy wniosek formalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.), Sąd sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem (legalności). Kontrola sądów administracyjnych ogranicza się zatem do zbadania, czy organy administracji (podatkowe) w toku rozpoznawanej sprawy nie naruszyły prawa w sposób przewidziany w art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1b), inne naruszenie przepisów postępowania jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określonych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa. Rozpatrując sprawę pod kątem powyższych kryteriów Sąd doszedł do wniosku, iż skarga jest pozbawiona usprawiedliwionych podstaw. Postępowanie o unieważnienie prawa ochronnego na sporny znak towarowy zostało wszczęte na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego z prawa ochronnego na sporny znak za bezzasadny. Zgodnie z art. 246 ustawy Prawo własności przemysłowej każdy może wnieść umotywowany sprzeciw wobec prawomocnej decyzji Urzędu Patentowego RP o udzieleniu prawa ochronnego w ciągu sześciu miesięcy od opublikowania w "Wiadomościach Urzędu Patentowego" informacji o udzieleniu prawa. W świetle cytowanego przepisu sprzeciw jest powszechnym środkiem prawnym służącym każdej osobie, która nie musi wykazywać interesu prawnego we wszczęciu tego postępowania. W świetle art. 247 ust. 2 ustawy Prawo własności przemysłowej, w sytuacji w której uprawniony w odpowiedzi na zawiadomienie Urzędu podniesie zarzut, że sprzeciw jest bezzasadny, sprawa zostaje przekazana do rozstrzygnięcia w postępowaniu spornym. Zgodnie z art. 255 ust. 1 pkt 9 ustawy Prawo własności przemysłowej sprawy o unieważnienie prawa ochronnego na znak towarowy na skutek sprzeciwu uznanego przez uprawnionego za bezzasadny rozpatrywane są w trybie postępowania spornego. W niniejszej sprawnie podniesiony został zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zgodnie z art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. nie udziela się prawa ochronnego na znak towarowy identyczny lub podobny do znaku towarowego na który udzielono praw ochronne lub zgłoszonego w celu uzyskania prawa ochronnego (o ile na taki znak zostanie udzielone prawo ochronne) z wcześniejszym pierwszeństwem na rzecz innej osoby dla towarów identycznych lub podobnych, jeżeli zachodzi ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, które obejmuje w szczególności ryzyko skojarzenia znaku ze znakiem wcześniejszym. Powyższy przepis ma zatem zastosowanie w danym stanie faktycznym wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostały trzy następujące przesłanki: po pierwsze podobieństwa lub identyczności oznaczeń, po drugie podobieństwa lub identyczności towarów lub usług do oznaczania których przeznaczone są dane znaki towarowe, oraz po trzecie istnienia ryzyka, spowodowania wśród części odbiorców błędu polegającego w szczególności na skojarzeniu między znakami. Orzecznictwo i doktryna wskazują na konieczność porównania wykazów towarów i usług analizowanych oznaczeń przed rozpoczęciem porównywania oznaczeń. R. Skubisz w "Komentarzu do ustawy Prawo znaków towarowych" (Warszawa 1997, str. 84) podkreśla, że "problem jednorodzajowości (podobieństwa) towarów stanowi kwestię rozstrzyganą przed badaniem podobieństwa oznaczeń. Dopiero stwierdzenie jednorodzajowości towarów uzasadnia rozpoczęcie badania podobieństwa oznaczeń. Używanie bowiem nawet identycznych oznaczeń dla towarów niepodobnych nie wywołuje ryzyka wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 17 marca 2008 r. (sygn. akt VI SA/Wa 1332/07) powołując się na orzeczenia Sądu Pierwszej Instancji stwierdził, że "zgodnie z utrwalonym orzecznictwem przy ocenie podobieństwa towarów i usług należy mieć na uwadze wszystkie istotne czynniki, które charakteryzują wzajemny stosunek tych towarów i usług. Czynniki te obejmują między innymi charakter towarów, ich przeznaczenie, sposób użytkowania, jak również to czy konkurują ze sobą, czy też wzajemnie się uzupełniają". Uzupełnienie powyższej tezy stanowi zasada wyrażona w orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 20 grudnia 2007 r., sygn. akt II GSK 279/07), według której "dla uznania identyczności towarów nie jest konieczne używanie identycznych sformułowań. Przy ocenie jednorodzajowości (identyczności) towarów stosuje się różnorakie kryteria, takie jak przeznaczenie towarów, zasadę działania, krąg odbiorców, do których są skierowane towary, sposób działania, sprzedaży (dystrybucji) towarów, czas użytkowania, pomocniczo wygląd towarów". Niedopuszczalna jest rejestracja znaku towarowego, który jest podobny do znaku już zarejestrowanego. O takim podobieństwie rozstrzyga się więc na podstawie kryterium niebezpieczeństwa wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów. Niebezpieczeństwo to polega na możliwości błędnego, nie odpowiadającemu rzeczywistości, przypisaniu przez przeciętnego odbiorcę podmiotowi nieuprawnionemu znaku należącego do innego uprawnionego podmiotu. Niebezpieczeństwo wprowadzenia w błąd odbiorców co do pochodzenia towarów jest rezultatem podobieństwa towarów i podobieństwa oznaczeń. Obydwa te elementy łączą się ze sobą ściśle i przeciętny odbiorca dokonując wyboru towarów, w toku porównywania znaku towarowego (towaru i oznaczenia) nie rozdziela ich. Im bardziej są podobne towary, tym większa możliwość uznania znaków za podobne do siebie. Zakres ochrony prawa ochronnego na znak towarowy sięga tak daleko, jak sięga granica podobieństwa towaru i oznaczenia przy zestawieniu z innym towarem i oznaczeniem. Należy podkreślić, iż przy ustalaniu podobieństwa towarów bierze się pod uwagę rodzaj towaru, przeznaczenie towaru oraz warunki zbytu, nie zaś rzeczywiste pomylenie znaków przez odbiorców. Wystarczy, że istnieje taka możliwość. Przy ocenie podobieństwa oznaczeń natomiast należy mieć na uwadze nie tylko możliwość uznania znaków za identyczne lub ich rozróżnienia przy stwierdzeniu, że dotyczą towarów tego samego przedsiębiorstwa, ale również uznania, że informują o związkach łączących odrębne przedsiębiorstwa. Nabywający towar lub usługę na ogół nie ma możliwości porównania obydwu znaków w tym samym czasie. Chodzi przecież o ocenę pewnego wrażenia jakie znak wywiera na kupującym. Dla nabywcy decydujące znaczenie mają zbieżne elementy obu oznaczeń. Jest to usprawiedliwione z psychologicznego punktu widzenia, gdyż nabywca zachowuje w pamięci jedynie ogólny zarys oznaczenia, którego poszukuje. Kieruje się on przy wyborze jedynie pewnymi przewodnimi elementami oznaczenia z pominięciem drobnych rozbieżności. Dokonanie właściwej oceny ryzyka konfuzji zakłada konieczność przeprowadzenia szczegółowej analizy podobieństwa znaków towarowych i usług oraz podobieństwa oznaczeń, przy czym w pierwszej kolejności należy zbadać podobieństwo towarów oraz usług przy uwzględnieniu ich konkurencyjnego i komplementarnego charakteru. W następnej kolejności należy porównać same oznaczenia, pod względem ich zbieżności na płaszczyźnie graficznej, fonetycznej i wizualnej. Sporny znak towarowy służy do oznaczenia towarów w klasie 17 takich jak: "materiały do uszczelniania i izolowania, folie z tworzyw sztucznych inne niż do pakowania" oraz towarów w klasie 19 takich jak: "materiały budowlane niemetalowe, dachy niemetalowe" Przeciwstawiony znak towarowy [...] przeznaczony została do oznaczenia towarów w klasie 19 takich jak: surowe i powlekane płyty wiórowe"; międzynarodowy znak towarowy [...] przeznaczony został do oznaczenia towarów w klasie 19 takich jak: surowe i powlekane płyty wiórowe (dla budownictwa) oraz przeciwstawiony znak towarowy [...] przeznaczony został do oznaczenia towarów w klasie 19 takich jak: balustrady; baraki; bariery ochronne drogowe niemetalowe; belki niemetalowe; boazerie; bramy niemetalowe; budynki niemetalowe przenośne; deski jako drewno budowlane; deski podłogowe; drewniane forniry; drewniane półfabrykaty tarte; drewno budowlane; drewno częściowo obrobione; drewno do wytwarzania przedmiotów użytku domowego; drewno na bednarska klepka; drewno na fornir; drewno na profile; drewno obrobione; drewno użytkowe; drzwi harmonijkowe niemetalowe; drzwi niemetalowe; dźwigary niemetalowe; elementy konstrukcyjne niemetalowe dla budownictwa; elementy wykończeniowe budowlane niemetalowe; forniry; futryny drzwiowe niemetalowe; grzędy; gzymsy niemetalowe; kolejowe podkłady niemetalowe; konstrukcje altan; konstrukcje budowlane niemetalowe; konstrukcje niemetalowe pokryć dachów; konstrukcyjne elementy niemetalowe dla budownictwa; korek sprasowany; kostka brukowa drewniana; kratownice niemetalowe; kraty niemetalowe; krokwie dachowe; legary kolejowe niemetalowe; listwy niemetalowe; materiały budowlane niemetalowe; mozaiki dla budownictwa; nadproża niemetalowe; oblicówki niemetalowe dla budownictwa; ogrodzenia żeberkowane niemetalowe; okiennice niemetalowe; okładziny drewniane; okna niemetalowe; okna skrzynkowe niemetalowe; ościeżnice drzwiowe niemetalowe; parkiety; płoty, parkany niemetalowe; płytki niemetalowe dla budownictwa; płytki parkietowe parkiety; płytki podłogowe niemetalowe; płytki ścienne niemetalowe dla budownictwa; płyty budowlane niemetalowe; płyty budowlane niemetalowe; płyty drzwiowe niemetalowe; podkłady niemetalowe; podłogi niemetalowe; podłogowe płytki niemetalowe; podłogowe płyty parkietowe; podpory niemetalowe; pokrycia ścian niemetalowe; pomosty pływające do cumowania niemetalowe; profile niemetalowe do gzymsów; ramy okienne niemetalowe; schodnie niemetalowe; schody niemetalowe; silosy niemetalowe; sklejka; słupy ogłoszeniowe niemetalowe; stopnie schodów niemetalowe; szalówki do ciesielstwa; szalunki niemetalowe do betonu; ścianki palowe niemetalowe; ścianki szczelne niemetalowe; ścienne okładziny niemetalowe dla budownictwa; tarcica; wolnostojące niemetalowe konstrukcje chroniące przed słońcem; wykończeniowe elementy dachów niemetalowe; żaluzje niemetalowe; żaluzje zewnętrzne niemetalowe i nietekstylne, oraz usług zawartych w klasie 37: budowa i konserwacja rurociągów; budowa i naprawy magazynów; budowa pawilonów i sklepów targowych; budownictwo przemysłowe; eliminacja zakłóceń w instalacjach elektrycznych; informacja budowlana;. instalacja, konserwacja, i naprawy maszyn; instalowanie drzwi i okien; instalowanie i naprawa urządzeń elektrycznych; instalowanie, konserwacja i naprawy komputerów; instalowanie, konserwacja oraz naprawy maszyn i urządzeń biurowych; izolowanie budynków; konserwacja mebli; usługi lakierowania; usługi malowania; montaż i naprawa urządzeń grzewczych; montaż i naprawy instalacji grzewczych; montaż rusztowań; nadzór budowlany; regeneracja maszyn zużytych lub częściowo zniszczonych; renowacja mebli; rozbiórka budynków; tynkowanie; układanie nawierzchni drogowych; usługi dekarskie; wynajem buldożerów; wynajem koparek; wynajem sprzętu budowlanego; wynajem żurawi budowlanych; zabezpieczanie budynków przed wilgocią, i towarów i usług zawartych w klasie 1 i w klasie 35, 36, 38, 39, 40, 41, 42 i 43. Zarzuty skarżącej są nieuzasadnione, ponieważ zaskarżona decyzja zawiera dokładną analizę podobieństwa znaków, zarówno pod kątem ich elementów wspólnych, jak i odmiennych a także dokładną analizę podobieństwa towarów do oznaczenie których zostały przeznaczone porównywalne znaki towarowe, przy ocenie której, Urząd, zgodnie z aktualną linią orzeczniczą wziął pod uwagę różnorakie kryteria, mianowicie przeznaczenie towarów, zasadę działania, krąg odbiorców do których są te towary skierowane, sposób działania a także sposób dystrybucji tych towarów. Na aprobatę zasługują poglądy organu zarówno odnoszące się do podobieństwa towarów bądź usług, które w całej rozciągłości co najmniej silnie wiążą się z rynkiem budowlanym, czy też powiązanym z branżą budowlano - remontową. W szczególności dotyczy to kwestionowanego przez stronę skarżącą zakresu towarów (usług) spornego znaku określonego jako: "folie z tworzyw sztucznych, inne, niż do pakowania". W ocenie Sądu, wbrew stanowisku skarżącej popartemu dodatkowo stanowiskiem OHIM (vide – zarzuty skargi), również i tę grupę towarową można zaliczyć do związanej z wyżej wskazanym rynkiem. Na marginesie można jedynie dodać, iż poglądu powyższego nie niweluje okoliczność, iż może być też tak, że ww. rynek nie wyczerpuje wszystkich możliwości produkcyjnych, jakie zawarte są w tak pojemnym znaczeniowo pojęciu, jak "folie z tworzyw sztucznych, inne, niż do pakowania". Fakt, iż tego rodzaju produkt może hipotetycznie występować także na innym zupełnie rynku nie wyklucza występowania tak określonego produktu na szeroko rozumianym rynku budowlanym. Prawidłowa jest zatem ocena organu, iż towary opatrywane spornym znakiem są podobne w stopniu stwarzającym ryzyko wprowadzenia odbiorców w błąd, do towarów wymienionych w przeciwstawionym znaku towarowym. W wydanej decyzji Urząd w sposób prawidłowy określił stopień podobieństwa towarów objętych skargą, uznając je za podobne, i że istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Urząd w należytym stopniu uwzględnił także specyfikę rynku, czyli odbiorców tego typu towarów uznając, że są nimi zarówno profesjonalne podmioty, takie, jak firmy budowlane, jak i osoby fizyczne, prowadzące prace budowlane lub remontowe dla potrzeb własnych. Zwłaszcza dla tej ostatniej grupy odbiorców różnica występująca między znakami porównywanymi w przedmiotowej sprawie jest trudna do wychwycenia, a nawet w przypadku zwiększonego stopnia uwagi odbiorców, porównywane znaki wykazują tak duże podobieństwo, że stwarzają ono ryzyko wprowadzenia w błąd odbiorcę co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych. Należy wziąć pod uwagę, iż przeciętny konsument może nie zwrócić uwagi na szczegóły, które różnią znaki. W wydanej decyzji Urząd zasadnie określił stopień podobieństwa porównywanych oznaczeń, uznając je za podobne, zarówno w warstwie fonetycznej, wizualnej, a także koncepcyjnej i w osób kompleksowy przeanalizował wszystkie podobieństwa i różnice, a następnie na podstawie tej analizy uznał, iż przeciwstawione znaki oceniane jako całość są w takim stopniu podobne, że istnieje niebezpieczeństwo wprowadzenia odbiorców w błąd co do pochodzenia towarów nimi oznaczonych w rozumieniu art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. Zdaniem Sądu przeprowadzona przez organ analiza porównawcza spornego znaku towarowego i przeciwstawionych mu znaków towarowych, z której wynika, iż porównywane znaki towarowe są do siebie podobne w stopniu stwarzającym ryzyko pomylenia ich przez przeciętnych odbiorców jest dostatecznie wnikliwa, uwzględnia wymogi stawiane przez art. 7, 77 par. 1, 80 oraz 107 par. 3 k.p.a. nie wykraczając przy tym poza ramy swobodnej oceny zgromadzonych w sprawie dowodów. Ustosunkowując się do zarzutu skarżącego, iż Urząd nie uwzględnił podnoszonego przez skarżącego aspektu powszechnego występowania członu KRON w znakach towarowych, należy zauważyć, że w niniejszej sprawie istotnym jest fakt wysokiego podobieństwa porównywanych oznaczeń wynikającego nie tylko z samego użycia członu KRON, lecz wynikającego z ogólnego wrażenia, jakie wywołują oznaczenia na przeciętnym odbiorcy. Natomiast fakt, iż inni przedsiębiorcy otrzymali prawa ochronne na oznaczenia, podobne wg. skarżącego w sensie ich zdolności odróżniającej od przedmiotowego oznaczenia, nie ma w niniejszej sprawie żadnego znaczenia. Podkreślić należy, iż każdy znak towarowy, ze względu na swój indywidualny charakter musi być oceniany samodzielnie. Zgodnie z poglądem Sądu Pierwszej Instancji, "to czy znak towarowy może zostać zarejestrowany powinno być oceniane na podstawie przepisów prawa, interpretowanych przez sądy, nie zaś na podstawie dotychczasowej praktyki Urzędu" (ETS SPI T-127/02 z 21.04.2004r. ust. 71). Wobec powyższego na aprobatę zasługuje pogląd UP w zakresie istnienia ryzyka wprowadzenia odbiorców w błąd, wyrażony w kontrolowanej decyzji. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja spełnia wszystkie wymogi przewidziane przez k.p.a., a zatem nie jest trafny zarzut naruszenia przepisów postępowania zawarty w pkt 1 zarzutów skargi. Trafne zastosowanie przepisów prawa materialnego przez organ czyni niezasadnym zarzut naruszenia art. 132 ust. 2 pkt 2 p.w.p. poprzez jego niewłaściwą interpretację, zawarty w pkt 2 zarzutów skargi. Końcowo należy uzasadnić postanowienie Sądu zapadłe na rozprawie w dniu 19 grudnia 2014 r. oddalające wniosek formalny uczestnika postępowania o odroczenie rozprawy z powodu nie doręczenia skargi wraz z odpowiedzią .organu pełnomocnikowi ustanowionemu w postępowaniu administracyjnym, zawarty w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. Sąd stanął w tym zakresie na stanowisku, iż wszelkie prawa uczestnika postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie zostały mu w pełni zagwarantowane poprzez następujące działania. Po wpłynięciu skargi, Sąd pismem z dnia 9 lipca 2014 r. zakreślił spółce Kronopol 7-dniowy termin do udzielenia odpowiedzi, czy w toku postępowania sądowoadministracyjnego będzie reprezentowana przez pełnomocnika. W przypadku odpowiedzi pozytywnej, uczestnik został zobowiązany do przedłożenia stosownego pełnomocnictwa wraz z odpisem z KRS oraz poinformowany, że w przypadku nienadesłania w zakreślonym terminie ww. informacji i dokumentów, wszelkie pisma sądowe będą kierowane bezpośrednio do uczestnika postępowania. Powyższe pismo zostało doręczone pracownikowi uczestnika postępowania w dniu 14 lipca 2014. Wobec braku reakcji spółki K., zarządzeniem z dnia 17 listopada 2014 r. wyznaczono termin rozprawy sądowej na dzień 19 grudnia 2014 r. Zawiadomienie zostało doręczone uczestnikowi postępowania w dniu 25 listopada 2014 r. Zdaniem Sądu, dla przyjęcia, iż pełnomocnik jest umocowany do działania w danej sprawie, nie jest wystarczające złożenie pełnomocnictwa do akt jakiegokolwiek, nawet silnie związanego z tą sprawą, postępowania. Konieczne jest ustanowienie pełnomocnika w tej konkretnej sprawie. W opisanej sytuacji, żądanie odroczenia rozprawy zawarte w piśmie z dnia [...] grudnia 2014 r. nie mogło zostać uwzględnione. Z uwagi na powyższe, w myśl art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł, jak w sentencji.