II SA/Gl 284/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Łucja Franiczek, Sędziowie Sędzia WSA Piotr Broda (spr.), Sędzia WSA Grzegorz Dobrowolski, Protokolant specjalista Małgorzata Orman, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 grudnia 2014 r. sprawy ze skargi E. S. na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę. W dniu [...]r. do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M. wpłynęło zawiadomienie z Nadleśnictwa K. o zrealizowanej nielegalnie przez E. S zatoce parkingowej, zlokalizowanej przy ul. [...]w M., na działce nr [...]Zgodnie z protokołem oględzin przeprowadzonych w dniu [...]r. zatoka parkingowa została wybudowana na terenie należącym do PGL- Lasy Państwowe Nadleśnictwo K.. Następnie postanowieniem z dnia [...]r. organ pierwszej instancji, działając na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267 ze zm.), dalej zwanej k.p.a. zawiesił postępowanie w sprawie do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego w postaci uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania terenu objętego przedmiotową inwestycją. W toku dalszych czynności organ pozyskał informację, że teren na którym znajduje się powyższa działka został objęty miejscowym planem zagospodarowania (zatwierdzonym uchwałą Rady Miejskiej M. nr [...]z dnia [...] r.). W związku z tą okolicznością postanowieniem z dnia [...]r. podjął postępowanie zawieszone w sprawie. Przeprowadzając szereg czynności dowodowych organ pierwszej instancji uzyskał w dniu [...]r. oświadczenie E. S., zgodnie z którym inwestorem utwardzenia drogi dojazdowej wraz z zatoką parkingową była około 7 lat temu jego matka L. S, mieszkająca obecnie w[...]. Według jego wyjaśnień droga gruntowa leśna wraz z powierzchnią utwardzoną[...]m2 stanowi jedyny dojazd do posesji nr [...]w kontynuacji drogi gruntowej na terenie lasu. Organ pozyskał także informację, że nie ma ustanowionej służebności przejazdu od strony ul. [...] i nigdy takiej służebności nie było na działce nr [...]do działek nr [...]. Droga gruntowa przy lesie zaczyna się przy ul. [...] a kończy na działkach nr [...]. Służyła ona i służy tylko i wyłącznie do gospodarki leśnej i jako grunt kategorii las nie stanowi użytku drogowego. W oparciu o księgę wieczystą nr [...] organ pierwszej instancji ustalił, że współwłaścicielami działki nr [...]są M.S, A. S., E. S., D.S. i E. S. Zgodnie z oświadczeniem E.S. z dnia [...]r. nie był on inwestorem zatoki parkingowej ani garażu, lecz zgodnie z jego wiedzą utwardzenie zostało wykonane 7 lat temu na zlecenie E. S. i M. S.. Według zeznania A.S. z dnia [...]r. również on nie był inwestorem powyższej inwestycji i nie posiada też wiedzy, kiedy roboty zostały wykonane. W toku dalszych czynności dowodowych organ pierwszej instancji pozyskał informację, że w dniu [...]r. na działce nr [...]odnotowano naruszenia w skutek robót budowlanych wykonywanych na zlecenie E. S.. W wyniku tych robót ułożono kostkę brukową, utworzono parking z oświetleniem, wykarczowano krzewy i zdarto wierzchnią warstwę gleby na terenie leśnym, natomiast trwała jeszcze budowa budynku przy ul. [...], płotu oraz garażu (zeznania leśniczego Leśnictwa [...] K.G. i strażnika leśnego Nadleśnictwa K. T.K.). Wskazano również na protokół z przesłuchania E. S. w dniu [...]r. w siedzibie Nadleśnictwa K. oraz M. S. z dnia [...] r. Nadto, uzyskano informację, że w zasobach archiwalnych Starostwa Powiatowego w M. nie odnaleziono pozwolenia na budowę budynku garażowego i budynku mieszkalnego na nieruchomości oznaczonej nr [...]. Decyzją z dnia [...]r. nr [...]Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w M., działając na podstawie art. 49 b ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane (Dz. U. z 2010 r. Nr 243 poz. 1623 ze zm.) nakazał E. S. rozbiórkę parkingu o powierzchni [...] m2 przy ul. [...] w M. na działce nr [...]. Organ pierwszej instancji, w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, wskazał na brak wątpliwości w sprawie co do faktu, że budowa parkingu została zrealizowana w warunkach samowoli budowlanej w latach [...]. Wobec tego konieczne było wszczęcie procedury legalizacyjnej, lecz z uwzględnieniem różnej kwalifikacji prawnej robót realizowanych przez inwestora (budowa drogi, zatoki parkingowej, realizacja miejsc postojowych, utwardzenie nieruchomości). W zależności od przyjętej kwalifikacji prawnej Prawo budowlane przewiduje bowiem inną procedurę legalizacyjną (budowa drogi – art. 48, budowa parkingu i zatoki parkingowej – art. 49 b, utwardzenie nieruchomości – art. 48 jeżeli uznać, że nie jest to działka budowlana lub art. 51 gdy działka jest budowlaną). W każdej z tych procedur ustawodawca nakazuje jednakże zbadać zgodność zrealizowanych robót z obowiązującymi przepisami planistycznymi. Tymczasem teren objęty działką nr [...]w M. przy ul. [...] został w uchwalonym planie zagospodarowania przestrzennego, zatwierdzonego uchwałą Rady Miejskiej M. z dnia [...]r. Nr X[...] ([...]) oznaczony symbolem 138 ZL jako "tereny lasów bez możliwości zabudowy". Zapis ten uniemożliwia zatem dokonanie skutecznego procesu zalegalizowania wykonanych prac. Nadto, zdaniem organu pierwszej instancji wykonane roboty stanowią budowę parkingu – miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie (art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego). Decydującym kryterium zakwalifikowania samowolnie wykonanego obiektu do określonej kategorii obiektów budowlanych powinna być bowiem zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja obiektu. Przedmiotowy parking został wykonany na potrzeby dwóch działek budowlanych nr [...]i ma urządzoną infrastrukturę (lampy oświetleniowe). Nie można zatem wykonanych robót uznać jedynie jako polegające na utwardzeniu gruntu (art. 29 ust. 2 pkt 5 Prawa budowlanego) ani jako zatoki parkingowej z art. 29 ust. 1 pkt 11 Prawa budowlanego, gdyż nie jest to zatoka zrealizowana na drodze publicznej. Parking ten nie ma dostępu do drogi publicznej i nie można go kwalifikować także jako drogi, gdyż nie spełnia takiej funkcji. Kwalifikując zrealizowany obiekt w powyższy sposób organ pierwszej instancji przywołał regulację art. 49 b Prawa budowlanego określającego w takim przypadku procedurę legalizacyjną i ponownie zwrócił uwagę na przeznaczanie terenu objętego inwestycją w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Dodatkowo organ wskazał, że inwestor nie posiada prawa do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 3 pkt 11 Prawa budowlanego), wbrew obowiązkowi z art. 30 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 4 pkt 2 Prawa budowlanego. Właścicielem działki nr [...]jest bowiem Skarb Państwa (Państwowe Gospodarstwo Leśne "Lasy Państwowe"- Nadleśnictwo K.). Uzasadniając kwestię oznaczenia adresata nałożonego decyzją nakazu organ pierwszej instancji wskazał na regulację art. 52 Prawa budowlanego, ponosząc, że według zgromadzonej w sprawie dokumentacji inwestorem robót był E. S. W odwołaniu od powyższej decyzji E. S wnosząc o jej uchylenie oraz ewentualne ponowne przeprowadzenie postępowania dowodowego w sprawie podniósł zarzuty: podania niewłaściwej podstawy prawnej rozstrzygnięcia, luk dowodowych w uzasadnieniu stanu faktycznego, sprzeczności zeznań poszczególnych świadków oraz braku uzasadnienia okoliczności nieuwzględnienia niektórych dowodów. W uzasadnieniu odwołania wskazał na błędy dotyczące podawania imion i nazwisk stron postępowania, co powoduje jego zdaniem, problem ze zrozumieniem niektórych fragmentów decyzji. Zaznaczył także, że błędnie został oznaczony jako inwestor robót. Podczas, gdy z jego zeznań wynika, że inwestorem utwardzonej drogi wraz z zatoką parkingową była jego matka L. S. Organ nie ustosunkował się natomiast do jego zeznań. Nadto, zgodnie z zeznaniami E.S. inwestorem powyższej inwestycji był syn E. S. – M. S. Także do tych zeznań organ nie ustosunkował się. Organ pominął również zeznania M. S. potwierdzające, że inwestorem była L. S. Wnoszący odwołanie wyjaśnił także, że okoliczność, iż zgodnie z relacją robotników z [...] r. roboty zostały zlecone przez niego nie oznacza, że to on był ich inwestorem. Zwrócił uwagę na sprzeczność pomiędzy zeznaniami E.S. i przedstawicieli leśnictwa. Zaznaczył, że do decyzji do załączono dowodów w postaci notatek tych ostatnich. Końcowo podał, że w sprawie ustalono, iż roboty zostały zrealizowane w [...] r. a więc przed wejściem w życie uchwały Rady Miejskiej M. w sprawie miejscowego planu zagospodarowania terenu, na którym znajduje się inwestycja. [...] Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. odwołania nie uwzględnił i decyzją z dnia [...]r. nr [...]utrzymał w mocy decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M.. Organ odwoławczy powołując się na regulację ustawy – Prawo budowlane wskazał, że legalizacja inwestycji jest możliwa pod warunkiem jej zgodności z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz gdy inwestycja nie narusza przepisów, w tym techniczno-budowlanych. Tymczasem przedmiotowa inwestycja jest zlokalizowana na terenie oznaczonym w miejscowym planie jako "tereny lasów bez możliwości zabudowy". Zdaniem organu odwoławczego nie ma znaczenia w sprawie natomiast data realizacji budowy, gdyż legalizacja samowoli budowlanej polegającej na zgłoszeniu dokonywana jest w oparciu o ustawę – Prawo budowlane obowiązującą w dniu wydawania decyzji przez organ nadzoru budowlanego. Ewidentna niezgodność inwestycji z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego powoduje, że jej legalizacja nie jest możliwa. Nadto, działka na której znajduje się parking jest własnością Skarbu Państwa we władaniu Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe- Nadleśnictwo K.. Organ odwoławczy wyjaśnił również, że rozważał zasadność prowadzenia postępowania w sprawie w trybie art. 48 Prawa budowlanego, lecz stanowiłoby to złamanie zakazu reformationis in peius, a decyzja organu pierwszej instancji rażąco nie narusza prawa ani interesu społecznego. Odnosząc się natomiast do kwestii prawidłowego określenia adresata nałożonego obowiązku organ odwoławczy nie znalazł podstaw do podważenia zeznań T.K. i K.G. jako osób, które swoje ustalenia dokonały w ramach czynności służbowych i tym samym nie mieli interesu w tym, aby wskazać E. S jako inwestora przedmiotowego parkingu, a nie kogokolwiek innego. Skargę na decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. wniósł E. S podnosząc zarzuty naruszenia: - art. 7, art.80 i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i nie ustosunkowanie się do wszystkich zarzutów skarżącego oraz nie podanie przyczyn, z powodu których argumentom skarżącego odmówiono wiarygodności; - błędne przyjęcie spełnienia przesłanek do uznania skarżącego za inwestora w związku z art. 17 Prawa budowlanego; - art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez skierowanie decyzji do osoby nie będącej stroną w sprawie. W oparciu o powyższe zarzuty skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji lub uchylenie ich w całości. Wystąpił także z wnioskiem o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że organy obu instancji wbrew dyspozycji art. 80 k.p.a. nie wzięły pod uwagę ani nie ustosunkowały się do wyjaśnień złożonych przez skarżącego oraz M. S., w których wskazywali oni jako inwestora L. S. Tymczasem skarżący był jedynie osobą działającą z upoważnienia inwestora i wyłącznie podczas jej nieobecności. Nadto, uznał, że organ odwoławczy dopuścił się rażących błędów logicznych uznając zeznania składane przez K.G. oraz T.K. za zgodne ze stanem faktycznym, gdyż składane pod rygorem odpowiedzialności karnej za fałszywe zeznania. Skarżący wskazał także na rozbieżności w zeznaniach świadków co do roku wybudowania obiektu. Nie zgodził się przy tym z twierdzeniem organu odwoławczego, że data powstania inwestycji nie ma znaczenia w sprawie, ponownie zwracając uwagę, że budowa miała miejsce przed uchwaleniem miejscowego planu. Jednocześnie wytknął organowi, że w tym ostatnim zakresie powołał się na dominujący pogląd doktryny i orzecznictwa, nie wskazując żadnego orzeczenia. Końcowo skarżący zakwestionował poprawność kwalifikacji inwestycji jako budowy parkingu – miejsc postojowych dla samochodów do 10 stanowisk. W jego ocenie podjęte działania miały na celu utwardzenie gruntu. W odpowiedzi na skargę [...] Wojewódzkiego Inspektor Nadzoru Budowlanego w K., wnosząc o jej oddalenie podniósł, że zebrany w sprawie materiał dowodowy pozwala na dokonanie kompleksowej oceny stanu faktycznego, a dokonana przez organ pierwszej instancji ocena była prawidłowa, wobec tego zasadne było utrzymanie w mocy wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy zwrócił uwagę, że argumentacja przemawiająca za uznaniem skarżącego za inwestora parkingu została przedstawiona w zaskarżonej decyzji. Ponownie zaznaczył, że przy rozstrzyganiu kwestii zgodności inwestycji z przepisami o planowaniu przestrzennym należy brać pod uwagę przepisy z daty orzekania. Wyjaśnił również, że dokonując kwalifikacji inwestycji jako parkingu do 10 stanowisk wzięto pod uwagę funkcję, jaką pełni sporny obiekt. Wobec żądania jednej ze stron postępowania przeprowadzenia rozprawy, w odpowiedzi na wniosek skarżącego o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym, sprawa została skierowana na rozprawę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2002 r. poz. 270 z późń. zm., dalej "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi wymaga stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź podpadało pod przesłanki nieważności decyzji określone w art. 156 kpa, naruszenia przepisów dającego podstawę do wznowienia postępowania i wreszcie innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tymczasem w niniejszej sprawie Sąd nie znalazł takich podstaw do wzruszenia zaskarżonej decyzji. W pierwszej kolejności należało wskazać, że zgodnie z art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane ( tekst jedn. Dz. U. z 2013r., poz.1409 z późn. zm.) roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Wymienione przepisy art. 29 – art. 31 Prawa budowlanego zawierają zamknięty katalog robót budowlanych, do których można przystąpić bez uzyskania pozwolenia na budowę. Zgodzić należy się ze stanowiskiem organów obu instancji, że stanowiące przedmiot postępowania urządzenie budowlane - parking został objęty hipotezą przepisu art. 29 ust. 1 pkt 10 Prawa budowlanego. Przepis ten zezwala na realizację miejsc postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, bez uzyskania pozwolenia na budowę. Jednakże należy pamiętać, że roboty budowlane w tym zakresie nie zostały całkowicie zwolnione spod regulacji Prawa budowlanego, wiążą się bowiem bezpośrednio z art. 30 ust.1 pkt 1 ustawy, który nakłada obowiązek zgłoszenia właściwemu organowi budowy o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 5 - 19 Prawa budowlanego. Do zgłoszenia należało dołączyć oświadczenie pod rygorem odpowiedzialności karnej, o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane (art. 30 ust. 2 ustawy). Zatem ponad wszelką wątpliwość inwestor powinien był dokonać zgłoszenia wykonanych robót budowlanych. W świetle zgromadzonych materiałów bezspornym jest, że inwestor nie dokonał obowiązku zgłoszenia budowy miejsc postojowych. Działania takie jako bezprawne wymagają odpowiedniej reakcji organów nadzoru budowlanego w celu doprowadzenia nielegalnej budowy do stanu zgodnego z prawem, przez co należy rozumieć legalizację samowoli budowlanej, jeżeli istnieją takie możliwości albo rozbiórkę, jeżeli nie ma możliwości doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem. W przypadku samowoli budowlanej wynikającej z braku dokonania wymaganego zgłoszenia w zasadzie powinny mieć zastosowanie przepisy art. 49b ustawy. Natomiast przepisy art. 50 i 51 ustawy powinny mieć zastosowanie w tych przypadkach, kiedy inwestor dokonał zgłoszenia, jednak w trakcie realizacji inwestycji przekroczył zakres, granice tego zgłoszenia. W niniejszej sprawie organy orzekały na podstawie art. 49 b ustawy uznając, że taki tryb jest właściwy skoro budowa miejsc postojowych dla samochodów osobowych, wymagała zgłoszenia (art. 30 ust. 1 pkt 1 w związku z art. 29 ust. 1 pkt 10 ustawy). Procedura naprawcza prowadzona w oparciu o art. 49b ustawy w brzmieniu obowiązującym na dzień wydania decyzji przewidywała możliwość legalizacji samowoli budowlanej, jeżeli budowa była zgodna z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a w szczególności ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo, w przypadku jego braku, ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu oraz nie naruszała przepisów, w tym techniczno-budowlanych, wówczas właściwy organ wstrzymuje postanowieniem - gdy budowa nie została zakończona - prowadzenie robót budowlanych oraz nakłada na inwestora obowiązek przedłożenia w terminie 30 dni dokumentów, o których mowa w art. 30 ust. 2 albo art. 30 ust. 2 i 3, albo art. 30 ust. 2 i 4; projektu zagospodarowania działki lub terenu; zaświadczenia wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego albo ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego. ( art.49b ust.2) Po spełnieniu tych warunków właściwy organ, w drodze postanowienia, ustala wysokość opłaty legalizacyjnej. ( art.49b ust.4), po wniesieniu której zezwala, w drodze postanowienia na dokończenie budowy. (art.49b ust.6) Nie uiszczenie opłaty w terminie, czy też nie wykonanie nałożonych obowiązków skutkuje tym, że właściwy organ nakazuje w drodze decyzji, rozbiórkę obiektu budowlanego, lub jego części, będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganego zgłoszenia bądź pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ.(art.49b ust.1) Zatem legalizacja w niniejszej sprawie samowolnie zrealizowanych miejsc postojowych uzależniona była od zgodności tej inwestycji z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Tymczasem na przedmiotowym terenie obowiązuje od [...] r. plan miejscowy ( uchwała Rady Miasta M. z dnia [...]. nr [...]) i niezależnie od faktu, czy budowa została zrealizowana przed wejściem w życie aktu prawa miejscowego, czy też już w okresie jego obowiązywania, nie jest możliwe wdrożenie postępowania legalizacyjnego, gdyż legalizacja samowoli budowlanej dokonywana jest w oparciu o ustawę Prawo budowlane obowiązującą w dniu wydania decyzji przez organ nadzoru budowlanego, jak również w oparciu o plan zagospodarowania przestrzennego obowiązujący w dacie rozstrzygania przez właściwy organ, nie zaś w oparciu o przepisy i plan obowiązujący w dacie powstania obiektu budowlanego. Jeżeli w dniu orzekania przez organ odwoławczy brak jest podstaw do legalizacji obiektu budowlanego, a to z uwagi na jego niezgodność z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, który na terenie posadowienia przedmiotowego obiektu nie przewiduje możliwości realizacji miejsc postojowych, to organ jest zobowiązany do wydania nakazu rozbiórki na podstawie przepisu art. 49b ust. 1 Prawa budowlanego ( por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2013r., sygn. akt II OSK 293/12, LEX nr 1329723) . Wskazać w tym miejscu należy, że sporny obiekt znajduje się na terenie, oznaczonym symbolem 138ZL opisanym w planie jako: "teren lasów bez możliwości zabudowy", co powoduje, że w świetle powyżej dokonanych rozważań nie jest możliwa skuteczna jego legalizacja. Niezależnie od tego wskazać należy również, że inwestor nie posiada żadnego tytułu prawnego do dysponowania przedmiotową nieruchomością na cele budowlane. Właścicielem działki jest Skarb Państwa, który wykonuje władztwo nad tą nieruchomością za pośrednictwem Państwowego Gospodarstwa Leśnego "Lasy Państwowe" – Nadleśnictwo K.. Na marginesie wskazać należy, że bez względu na to jak zakwalifikować przedmiotową inwestycję, czy jest to miejsce postojowe dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, czy też parking o większej ilości stanowisk, czy wreszcie droga, konsekwencją przeprowadzonego postępowania naprawczego w świetle zapisów obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, byłoby zawsze wydanie nakazu rozbiórki, albowiem nie istnieje w tym stanie faktycznym możliwość legalizacji przedmiotowej inwestycji. Nie można również zgodzić się z twierdzeniem skarżącego, że inwestycję należało uznać za utwardzenie gruntu, bowiem jak wynika wprost z treści art. 29 ust.2 pkt 5 Prawa budowlanego przepis ten dotyczy utwardzenia powierzchni gruntu na działkach budowlanych, a nie ma wątpliwości, że przedmiotowa działka nie jest działką budowlaną. Odnosząc się natomiast do zarzutu skierowania decyzji do niewłaściwej osoby wskazać należy, że zgodnie z art. 52 Prawa budowlanego inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego jest obowiązany na swój koszt dokonać czynności nakazanych w decyzji, o której mowa w art. 48, art. 49b, art. 50a oraz art. 51. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym wyrażony został pogląd, że w pierwszej kolejności obowiązkiem rozbiórki obiektu budowlanego powinien być obciążony inwestor, jednakże pod warunkiem, że posiada on w dacie orzekania uprawnienia do władania obiektem budowlanym, które pozwoliłyby mu na wykonanie nakazu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2007 r. sygn. II OSK 522/06, Lex nr 339391 i z dnia 6 marca 2008 r. sygn. II OSK 158/07, Lex nr 468723). Spór w niniejszej sprawie dotyczył prawidłowego wskazania osoby inwestora, zdaniem skarżącego inwestorem była L. S, podczas gdy organy obu instancji przyjęły, że inwestorem był skarżący E. S. Sąd dokonując analizy zgromadzone w sprawie materiału dowodowego uznał, iż stanowisko organów w tej sprawie było prawidłowe. Wskazują na to zarówno wyjaśnienia złożone przez skarżącego w charakterze podejrzanego o popełnienie wykroczenia z dnia [...]. w których wprost stwierdza, że sam podjął decyzję o realizacji przedmiotowej inwestycji, jak również treść zeznań świadków: K.G. i T.K.. Zasadnie zatem przyjął organ w zaskarżonej decyzji, że odmienne w tej kwestii zeznania syna skarżącego nie dają podstaw do podważenia wiarygodności zeznań wskazanych wyżej świadków. Zgodnie z art. 80 k.p.a., organ administracji publicznej ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego czy dana okoliczność została udowodniona. Zasada ta odnosi się również do sytuacji, w której występują rozbieżności w treści zeznań świadków. Jeżeli organ uzasadnił przekonująco w decyzji (art. 107 § 3 k.p.a.), dlaczego uwzględnił jedne zeznania świadków, a innym odmówił wiarygodności, nie można tylko z tego powodu skutecznie podważyć stanowiska organu, zarzucając mu oparcie rozstrzygnięcia na błędnym ustaleniu stanu faktycznego i - tym samym - błędnej ocenie tego stanu pod względem prawnym. Sąd analizując postępowanie dowodowe prowadzone przez organy w niniejszej sprawie nie dopatrzył się naruszenia przepisów postępowania dotyczących gromadzenia i oceny materiału dowodowego (art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a.), w szczególności w zakresie ustalenia istotnych dla rozstrzygnięcia okoliczności stanu faktycznego. Wbrew temu co twierdzi skarżący również uzasadnienie decyzji ŚWINB zawiera wszystkie niezbędne elementy, które wynikają z treści art.107 §3 k.p.a. Z tych wszystkich względów skarga nie mogła odnieść skutku i jako nieuzasadniona podlegała oddaleniu na podstawie art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.