IV SA/Wr 722/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Lidia Serwiniowska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale IV wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia skargi w sprawie ze skargi R. D. na decyzję Wojewody D. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie wymeldowania z miejsca pobytu stałego postanawia: odmówić przywrócenia terminu. Uzasadnienie: W dniu 6 sierpnia 2014 r.(data nadania) R. D. (dalej skarżący ), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu za pośrednictwem właściwego organu skargę na opisaną w sentencji decyzję Wojewody D. Wraz ze skargą złożono wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi. Tytułem uzasadnienia wniosku, skarżący wskazał, że uchybienie terminowi nastąpiło wskutek jego choroby. Skarżący podkreślił, że decyzję Wojewody otrzymał w dniu 30 czerwca 2014r., zatem termin do wniesienia skargi upłynął z dniem 30 lipca 2014r. Oświadczył dalej, że sporządził skargę i zamierzał ją nadać na poczcie w dniu 28 lipca 2014 r. ale w tym dniu zasłabł i udał się do lekarza. W konsekwencji otrzymał zwolnienie lekarskie od 28. 07.2014r. do 5.08.2014r. Jak wskazał dalej, po ustabilizowaniu się stanu zdrowia natychmiast nadał skargę na poczcie. Wcześniej nie mógł tego zrobić ponieważ nie miał możliwości poinformowania swoich krewnych zamieszkujących w innych miastach o swoim stanie zdrowia i konieczności nadania skargi na poczcie. Na dowód powyższego skarżący przedłożył zaświadczenie lekarskie. W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. Przepisy art. 86 i art. 87 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012r. , poz. 270 ze zm.) dalej p.p.s.a., przewidują możliwość przywrócenia terminu w sytuacji, gdy strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy i gdy uprawdopodobni okoliczności wskazujące na brak jej winy w uchybieniu terminu oraz gdy wniosek o przywrócenie terminu zostanie złożony w ciągu siedmiu dni od ustania przyczyny uchybienia terminu i wraz z tym wnioskiem zostanie dopełniona czynność, dla której termin był wyznaczony. Podstawowym kryterium przy rozpoznawaniu wniosku o przywrócenie terminu są okoliczności uprawdopodabniające brak winy w uchybieniu terminu. Zarówno w nauce prawa, jak i orzecznictwie sądowym przyjęte jest, iż wskazane kryterium jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu, wiąże się z obowiązkiem strony do szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej oraz, że uchybiony termin nie może zostać przywrócony, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa (postanowienie NSA z 24 marca 2004 r., sygn. akt FZ 13/04, niepubl.). O braku winy w niedopełnieniu obowiązku można mówić tylko w przypadku stwierdzenia, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia (postanowienie NSA z 18 sierpnia 2000 r., sygn. akt III SA 1716/99, LEX nr 45409). Do niezawinionych przyczyn uchybienia terminowi zalicza się z reguły: przerwę w komunikacji, powódź, pożar, inną katastrofę, nagłą chorobę strony, jej przedstawiciela ustawowego lub pełnomocnika, która nie pozwoliła na wyręczenie się inną osobą (...) (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2005, s. 333). W tym kontekście należy wskazać, że zaświadczenie lekarskie jest jedynym dopuszczalnym dowodem na okoliczność niezdolności do pracy (por. wyrok SN z dnia 25 lipca 2006 r., I UK 42/06, OSNP 2007, nr 15-16, poz. 232), który zawiera także kluczowy opis stanu zdrowia chorego. W oparciu o ten opis należy dokonać oceny, czy twierdzenia wnioskującego o przywrócenie terminu znajdują potwierdzenie (uprawdopodobnienia) w przedłożonym dokumencie urzędowym, którym jest zaświadczenie lekarskie. Ponadto, przy ocenie winy lub jej braku w uchybieniu terminu, należy wziąć pod uwagę nie tylko okoliczności, które uniemożliwiły stronie dokonanie tej czynności w terminie, lecz także okoliczności świadczące o podjęciu lub nie podjęciu przez nią działań mających na celu zabezpieczenie się w dotrzymaniu terminu (postanowienie Sądu Najwyższego z 6 października 1998 r., sygn. akt II CKN 8/98, LEX nr 50679). Należy podzielić również pogląd, iż nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu (postanowienie NSA z 28 maja 2004 r., sygn. akt FZ 93/04, niepubl.). Przywrócenie uchybionego terminu ma zatem charakter wyjątkowy i może nastąpić jedynie w przypadku, gdy strona w sposób przekonujący zaprezentowaną argumentacją uprawdopodobni brak swojej winy, a przy tym wskaże, że niezależna od niej przyczyna istniała przez cały czas, aż do wniesienia prośby o przywrócenie terminu (B. Dauter, B. Gruszczyński, A Kabat, M. Niezgódka-Medek "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – Komentarz", Zakamycze 2005, s. 219). Przed przystąpieniem do rozpoznania wniosku, wskazać dla porządku trzeba, iż termin do wniesienia skargi w niniejszej sprawie, upływał w dniu 30 lipca 2014 r. Wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi został zatem złożony z zachowaniem siedmiodniowego terminu (tj. w dniu 6 sierpnia ) od ustania podanej przez stronę przyczyny uchybienia terminu i wraz z nim strona złożyła skargę. Przechodząc zatem do oceny przedmiotowego wniosku, Sąd stwierdza, że skarżący nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak winy w uchybieniu terminu do wniesienia skargi. Podkreślić bowiem trzeba, iż nie każda choroba jest przeszkodą do dokonywania określonej czynności procesowej, a samo zwolnienie lekarskie nie jest jeszcze potwierdzeniem braku winy strony w uchybieniu terminu, niekoniecznie wyklucza bowiem możliwość dokonania czynności procesowej przez stronę, bądź zlecenia tego innej osobie nie koniecznie spokrewnionej , zwłaszcza gdy z treści zwolnienia lekarskiego nie wynika czy skarżący miał możliwość chodzenia czy też nie. Analiza treści przedłożonego zaświadczenia lekarskiego, które zostało wystawione w dniu 28 lipca 2014 r., wskazuje, że niezdolność skarżącego do pracy trwała od 28 lipca 2014 r. do 5 sierpnia 2014 r. Zaświadczenie nie określa jednak ani rodzaju choroby (skarżący podał, że w dniu 28 lipca 2014r. zasłabł i następnie udał się do lekarza) ani wskazań lekarskich czy chory powinien leżeć czy może chodzić. W ocenie Sądu, w tych okolicznościach nie można przyjąć, iż brak winy w uchybieniu terminu został wykazany. Zasadność wniosku wywodzona jest bowiem wyłącznie z faktu bliżej nieokreślonej choroby, która została potwierdzona wystawionym przez lekarza specjalistę chorób wewnętrznych zaświadczeniem potwierdzającym niezdolność skarżącego do pracy w okresie ośmiu dni lekarskim w którym brak jest zaleceń lekarskich . Na przedłożonym druku ZUS-ZLA, z niewiadomych względów lekarz odstąpił m.in. do odznaczenia, czy chory musi leżeć, czy też możliwe jest jego ograniczone funkcjonowanie. Brak jakiekolwiek oceny lekarskiej w tym zakresie na przedłożonym zaświadczeniu znacznie osłabia jego wartość jako dokumentu uprawdopodabniającego twierdzenia wniosku o przywrócenie terminu trudno zatem uznać, że choroba skarżącego, uniemożliwiała dokonanie czynności procesowej w postaci wniesienia skargi. Nie może także odnieść zamierzonego skutku powoływanie się przez stronę na fakt braku zamieszkiwania krewnych w okolicy miejsca jego zamieszkania, poprzez zdawkowe stwierdzenie, że skarżący nie miał możliwości poinformowania swoich najbliższych o konieczności nadania skargi na poczcie. Powyższy fakt nie wyklucza bowiem w żaden sposób możliwości podjęcia przez stronę działań mających na celu dotrzymanie terminu poprzez wyręczenie się np. sąsiadem. Mając zatem na względzie konieczność zachowania obiektywnego miernika staranności skarżącego, jak również charakter wskazanych przez niego przyczyn uchybienia terminowi, których nie można uznać za obłożną chorobę uniemożliwiającą podjęcie czynności procesowych, przyjąć należy, że nie zostało uprawdopodobnione, by uchybienie terminowi do wniesienia skargi było przez skarżącego niezawinione. Z tych przyczyn, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu orzekł jak w sentencji postanowienia