I OSK 745/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 8 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Stowarzyszenia "[...]" w D. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 293/14 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi Stowarzyszenia "[...]" w D. na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 22 grudnia 2014 r., sygn. akt IV SAB/Wr 293/14 odrzucił skargę Stowarzyszenia "[...]" na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Postanowienie zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny sprawy. Stowarzyszenie "[...]" wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na bezczynność Burmistrza D. w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Skarga została podpisana przez Prezesa Zarządu M. K.. Zarządzeniem z dnia 7 listopada 2014 r. skarżące Stowarzyszenie zostało wezwane do uzupełnia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu wykazującego umocowanie M. K. do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej - wyciąg z rejestru sądowego oraz do uiszczenia wpisu sądowego w wysokości 100 złotych w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Oba wezwania zostały skutecznie doręczone stronie skarżącej w dniu 14 listopada 2014 r. Odrzucając skargę na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku stwierdził, że strona nie uzupełniła w przepisanym terminie jej braków formalnych. W wyznaczonym terminie został uiszczony wpis sądowy, natomiast nie przedłożono dokumentu określającego umocowanie do reprezentowania spółki. Stowarzyszenie "[...]" wniosło skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zarzucając mu naruszenie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie i uznanie, iż brak formalny skargi w postaci niedołączenia odpisu z KRS strony skarżącej musi prowadzić do odrzucenia skargi, wskazując jednocześnie na postanowienia art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, który stanowi, że nikt nie może powoływać się na nieznajomość publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wpisów w tym rejestrze. Mając na uwadze powyższe, Stowarzyszenie wnosiło o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu we Wrocławiu do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej – powołując się na postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 marca 2012 r., sygn. akt I OSK 677/12 skarżące Stowarzyszenie podnosiło, że nie każde uchybienie formalne musi prowadzić do wszczęcia procedury określonej w art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Ujemne konsekwencje dla strony mogą być skutecznie zastosowane gdy niewykonanie wezwania spowoduje niemożność nadania biegu wnioskowi, nie zaś w sytuacji, gdy nie wykona jakiegokolwiek wezwania do usunięcia braków. W niniejszym przypadku brak jest przeszkód do nadania biegu przedmiotowej skardze bowiem osoba, która skargę podpisała, jest ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym, jako upoważniona do jednoosobowej reprezentacji spółki. Niedołączenie zatem dokumentu wykazującego umocowanie do występowania w sprawie nie jest przeszkodą do nadania wnioskowi prawidłowego biegu, gdyż sąd zobligowany był działać zgodnie z postanowieniami art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji oraz art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym, który stanowi, że nikt nie może powoływać się na nieznajomość publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wpisów w tym rejestrze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Rozpoznając skargę kasacyjną w granicach określonych w art. 183 § 1 p.p.s.a. i nie stwierdzając przy tym wystąpienia przesłanek nieważności postępowania, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że jest ona niezasadna. Autor skargi kasacyjnej w ramach podniesionego zarzutu naruszenia art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. prezentuje pogląd, że nieuzupełnienie braku formalnego skargi w postaci nadesłania dokumentu określającego umocowanie osoby podpisującej skargę do reprezentowania Stowarzyszenia - odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego - nie może skutkować jej odrzuceniem z uwagi na treść art. art. 7 i 78 Konstytucji RP i art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym. Z tym stanowiskiem nie można się zgodzić. Ocenę zasadności powyższego zarzutu należy rozpocząć od wskazania, że zgodnie z treścią art. 49 § 1 i 2 w zw. z art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. jeżeli skarga nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, Przewodniczący wzywa stronę do jej uzupełnienia lub poprawienia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Jeżeli strona nie uzupełniła braków skargi formalnych skargi, podlega ona odrzuceniu. Za tego rodzaju brak – wbrew stanowisku skargi kasacyjnej – należy uznać brak dokumentu potwierdzającego umocowanie podpisującego skargę w imieniu Spółdzielni Prezesa Zarządu M. K.. Stosownie bowiem do treści art. 28 § 1 p.p.s.a., osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu (art. 29 p.p.s.a.). Z treści powyższych przepisów wynika wprost zobowiązanie podmiotu wnoszącego skargę będącego osobą prawną lub jednostką organizacją posiadającą zdolność sądową do przedłożenia sądowi stosownego dokumentu wykazującego umocowanie do wniesienia skargi i określającego sposób reprezentacji strony skarżącej przez osobę, która w imieniu skarżącego skargę podpisała. W rozpoznawanej sprawie takim dokumentem jest odpis z Krajowego Rejestru Sądowego z którego wynikałoby, że na dzień złożenia skargi osoba ją podpisująca – Prezes Zarządu Stowarzyszenia M.K. był umocowany do jednoosobowej reprezentacji Stowarzyszenia. Mając na uwadze powyższe, nie można uznać, jak twierdzi skarżący kasacyjnie, że nieuzupełnienie rzeczonego braku formalnego skargi nie stanowi przeszkody do nadania jej dalszego biegu. Skoro skarżące Stowarzyszenie przy pierwszej czynności procesowej nie przedłożyło stosownego dokumentu, do czego było zobowiązane na mocy art. 29 p.p.s.a., to zasadnym było wezwanie do jego nadesłania (art. 49 § 1 p.p.s.a.), a następnie wobec nieuzupełnienia braku formalnego skargi, zasadnym było również odrzucenie skargi na mocy art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a. Odnosząc się zaś do twierdzeń skarżącego Stowarzyszenia, że osoba, która skargę podpisała jest ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym jako upewniona do jednoosobowej reprezentacji, zaś zgodnie z art. 15 ust. 1 ustawy o Krajowym Rejestrze Sądowym nikt nie może się powoływać na nieznajomość publikowanych w Monitorze Sądowym i Gospodarczym wpisów w tym rejestrze, wskazać należy, że po pierwsze, z przedstawionego sądowi odpisu z Krajowego Rejestru Sądowego powinno wynikać upoważnienie do reprezentowania skarżącego na dzień złożenia skargi, zaś niemożliwym jest uzyskanie takiej informacji na podstawie wydruku z Centralnej Informacji Krajowego Rejestru Sądowego (wydruk zawiera aktualne wpisy, nie uwzględniając wcześniejszych). Po drugie, cytowany przepis nie zwalnia strony inicjującej postępowanie sądowoadministracyjne z obowiązku nadesłania stosownego odpisu na żądanie sądu. Z treści tego przepisu nie sposób również wywieść, że sąd nie może żądać takiego dokumentu, traktując go jako brak formalny. Jak wyżej wskazano, obowiązek wykazania umocowania do podpisywania skargi w imieniu skarżącego Stowarzyszenia wynika z przepisów ustawy procesowej regulującej postępowanie sądowadministracyjne i ciąży na stronie skarżącej. Brak jest również podstaw do przyjęcia, że odrzucenie skargi naruszało powoływane przez autora skargi kasacyjnej przepisy art. 7 i art. 178 ust. 1 Konstytucji RP, zgodnie z którymi organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa, zaś sędziowie w sprawowaniu swojego urzędu są niezawiśli i podlegają tylko Konstytucji oraz ustawom. Sąd pierwszej instancji działał bowiem w granicach prawa oraz na podstawie obowiązujących w dacie wydania zaskarżonego postanowienia przepisów ustawy. Z tych względów należało uznać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu odrzucając przedmiotową skargę, nie dopuścił się naruszenia wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów i dlatego Naczelny Sąd Administracyjny - na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 p.p.s.a. - orzekł jak w sentencji.