II SA/Ke 1023/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Beata Ziomek po rozpoznaniu w dniu 31 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. P. na czynność Prezydenta Miasta z dnia 30 lipca 2014 r., znak: [...] w przedmiocie nadania numeru porządkowego postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić skarżącemu P. P. kwotę 200 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. Zawiadomieniem z dnia 30 lipca 2014 r., znak: [...], Prezydent Miasta poinformował P. P., zamieszkałego w O. przy ul. S. 101, o zmianie z urzędu numeru porządkowego ww. ulicy z dotychczasowego na: "Aleja D. 39". W podstawie prawnej powołano art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne oraz uchwałę Rady Miasta z dnia 30 czerwca 2014 r. nr [...]. Zawiadomienie powyższe P. P. odebrał w dniu 4 sierpnia 2014 r. W dniu 8 września 2014 r. P. P. wezwał Prezydenta Miasta do "wskazania podstawy prawnej decyzji o zmianie nazwy ulicy". W dniu 9 września 2014 r. wezwał zaś organ do usunięcia naruszenia prawa w postaci ww. czynności Prezydenta Miasta. Odnośnie zachowania terminu, o którym mowa w art. 52 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (p.p.s.a.), autor wezwania wyjaśnił, że pismo z dnia 30 lipca 2014 r. nie zawiera pouczenia w przedmiocie możliwości zaskarżenia wadliwej czynności. Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało zaś wniesione niezwłocznie po wykryciu nieprawidłowości i powzięciu wiadomości o właściwym trybie wzruszenia przedmiotowej czynności. W odpowiedzi na ww. wezwanie, doręczonej jego autorowi w dniu 9 października 2014 r., organ nie stwierdził zarzucanego naruszenia prawa. W dniu 31 października 2014 r. P. P. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skargę na ww. czynność. W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta wniósł o jej odrzucenie, względnie oddalenie. W uzasadnieniu wniosku o odrzucenie skargi organ wskazał, że skarżący uchybił 14-dniowemu terminowi do wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a. Dodał ponadto, że skarżący dużo wcześniej wiedział o planach zmiany nazwy ulicy. W piśmie z dnia 12 sierpnia 2014 r. wezwał bowiem Radę Miasta, w trybie art. 91 ustawy o samorządzie gminnym, do usunięcia naruszenia prawa poprzez wycofanie się z uchwały z dnia 30 czerwca 2014 r. Następnie zrezygnował z kwestionowania ww. uchwały, czego dowodem jest jego pismo z dnia 22 września 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest czynność Prezydenta Miasta polegająca na nadaniu numeru porządkowego nieruchomości. Jako podstawę prawną nadania numeru porządkowego organ wskazał przepis art. 47a ust. 1 pkt 1 i ust. 5 ustawy z dnia 17 maja 1989 r. Prawo geodezyjne i kartograficzne (Dz.U. z 2010 r. Nr 193, poz. 1287 ze zm. ). W orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że czynność właściwego organu gminy, polegająca na nadaniu lub zmianie numeru porządkowego nieruchomości nie następuje w drodze decyzji czy postanowienia, ale ma charakter czynności materialno-technicznej. Postępowanie w tym przedmiocie jest uproszczone i ma w założeniu jedynie sprowadzać się do odpowiedniego oznaczenia nieruchomości m.in. w oparciu o aktualny stan faktyczny i prawny wynikający z odpowiednich dokumentów (por. wyrok NSA z dnia 1 lutego 2008 r., sygn. I OSK 6/07). Kontrola sądowoadministracyjna tego typu czynności odbywa się zatem na zasadach przewidzianych dla czynności o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 z ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm.), dalej "p.p.s.a.". Tym samym przy ocenie dopuszczalności skargi zastosowanie znajduje przepis art. 52 § 3 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli ustawa nie przewiduje środków zaskarżenia, skargę na akt lub czynność można wnieść po uprzednim wezwaniu organu właściwego – w terminie 14 dni od dnia, w którym skarżący dowiedział się lub mógł dowiedzieć o podjęciu czynności lub wydaniu aktu – do usunięcia naruszenia prawa. Jednocześnie w myśl art. 53 § 2 p.p.s.a., termin do złożenia skargi jest zachowany jeśli zostanie ona złożona do sądu w ciągu 30 dni od dnia doręczenia odpowiedzi organu na wezwanie do usunięcia naruszenia prawa lub jeżeli organ nie udzielił takiej odpowiedzi, w ciągu 60 dni od dnia wniesienia wezwania. Z powyższego jednoznacznie wynika, że wystąpienie w terminie z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa stanowi obligatoryjny warunek skutecznego wniesienia skargi do sądu administracyjnego. W niniejszej sprawie zawiadomienie z dnia 30 lipca 2014 r. w przedmiocie nadania numeru porządkowego nieruchomości doręczone zostało skarżącemu w dniu 4 sierpnia 2014 r. Z tego wynika, że w tym dniu dowiedział się o czynności organu. Czternastodniowy termin do wniesienia wezwania do organu upływał więc w dniu 18 sierpnia 2014 r. Tymczasem skarżący wystąpił z wezwaniem do usunięcia naruszenia prawa dopiero w dniu 9 września 2014 r., a więc po upływie wskazanego czternastodniowego terminu. Jednocześnie skarżący, mając świadomość, że uchybił terminowi określonemu w art. 52 § 3 p.p.s.a., nie złożył wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia wezwania do usunięcia naruszenia prawa, poprzestając na twierdzeniu, że wezwanie do usunięcia naruszenia prawa zostało wniesione niezwłocznie po wykryciu nieprawidłowości i powzięciu wiadomości o właściwym trybie wzruszenia przedmiotowej czynności. Tymczasem zgodnie z ugruntowanym orzecznictwem sądów administracyjnych czternastodniowy termin do wezwania na piśmie właściwego organu do usunięcia naruszenia prawa, o którym mowa w art. 52 § 3 p.p.s.a., jest terminem prawa procesowego i w razie jego uchybienia może być przywrócony, przy zastosowaniu w drodze analogii art. 58 i 59 k.p.a. (por. wyrok NSA z dnia 21 listopada 2012 r., sygn. I OSK 1859/12). Wezwanie do usunięcia naruszenia prawa dokonane po upływie terminu określonego w art. 52 § 3 p.p.s.a jest bezskuteczne. Brak skutecznego wezwania do usunięcia naruszenia prawa stanowi z kolei przesłankę niedopuszczalności skargi. Stosownie zaś do art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli z przyczyn innych niż wymienione w pkt 1-5 wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Mając na uwadze powyższe, Sąd działając na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji postanowienia, a w oparciu o art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. z urzędu zwrócił uiszczony wpis od skargi w kwocie 200 zł.