II OZ 1396/17

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodnicząca: Sędzia NSA Barbara Adamiak po rozpoznaniu w dniu 14 listopada 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 26 czerwca 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 306/14 w zakresie utrzymania w mocy zarządzenia referendarza sądowego pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy w sprawie ze skargi M. M., J. M. i K. Ł. na decyzję Z. Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w S. z dnia [...] stycznia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki postanawia: odrzucić zażalenie Postanowieniem z dnia 26 czerwca 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego pozostawiającego bez rozpoznania wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że K. Ł. nie zachował określonego w art. 252 § 2 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718 ze zm.) wymogu złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu, w związku z czym został wezwany do usunięcia tego braku. Zarządzeniem z dnia 16 lutego 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. przesłał skarżącemu obowiązujący formularz PPF, zobowiązując do jego wypełnienia i osobistego podpisania w terminie 7 dni od dnia doręczenia, oraz pouczając, że brak przedłożenia uzupełnionego formularza w zakreślonym terminie skutkować będzie pozostawieniem wniosku o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Przedmiotowe wezwanie wraz z formularzem zostało doręczone skarżącemu dnia 10 marca 2017 r. Sąd I instancji wskazał że w ustawowym terminie skarżący nadesłał nie podpisany formularz wniosku o przyznanie prawa pomocy, co było przyczyną utrzymania w mocy zarządzenia w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Na powyższe postanowienie zażalenie wniósł K. Ł. podnosząc naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na nie wyjaśnieniu wszystkich okoliczności uzasadniających wniosek o przyznanie prawa pomocy. W uzasadnieniu wskazał, że winien zostać wezwany do uzupełnienia formularza, bowiem działa bez pełnomocnika i nie wiedział, że brak podpisu pod tym formularzem to jest błąd, który spowoduje nie rozpoznanie wniosku. K. Ł. wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie podlega odrzuceniu. Zaskarżonym postanowieniem Sąd I instancji utrzymał w mocy zarządzenie referendarza sądowego w przedmiocie pozostawienia wniosku skarżącego o przyznanie prawa pomocy bez rozpoznania. Podstawą prawną wydania zaskarżonego postanowienia jest art. 260 § 1 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zgodnie z którym rozpoznając sprzeciw od postanowienia referendarza sądowego w przedmiocie prawa pomocy, sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Orzeczenie o utrzymaniu w mocy zarządzenia referendarza sądowego należy uznać za merytoryczne rozstrzygnięcie, o którym wspomina powołany przepis. Stosownie do § 2 art. 260 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w sprawach, o których mowa w § 1 tego przepisu, Wojewódzki Sąd Administracyjny orzeka jako Sąd drugiej instancji, stosując odpowiednio przepisy o zażaleniu. Oznacza to, że tok instancji przed sądem administracyjnym został wyczerpany, a kognicja Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wykluczona. Z tych względów zażalenie należało odrzucić na podstawie art. 260 w związku z art. 197 § 1 i 2 w związku z art. 180 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.