II FZ 750/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA: Jacek Brolik, , , po rozpoznaniu w dniu 23 września 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia J. G. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 26 maja 2015 r. sygn. akt I SA/Gd 1362/14 w zakresie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi K. G. i J. G. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie nadpłaty w podatku od czynności cywilnoprawnych postanawia oddalić zażalenie. Postanowieniem z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt I SA/Gd 1326/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniosek J.G. o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Ze stanu faktycznego przedstawionego przez Sąd pierwszej instancji wynika, że pismem z dnia 20 lutego 2015 r. Skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 13 stycznia 2015 r. W uzasadnieniu Skarżący wskazał, że w okresie od 14 listopada 2014 r. do 13 lutego 2015 r. korzystał ze zwolnienia lekarskiego i zabiegów rehabilitacyjnych, dlatego nie mógł stawić się na rozprawie. Skarżący stwierdził, że pozostawał w przeświadczeniu, że uzasadnienie wyroku zostanie mu doręczone. Dopiero w dniu 20 lutego 2015 r. dowiedział się telefonicznie o treści wydanego wyroku. Do wniosku Skarżący dołączył kopie zwolnień lekarskich oraz kopię skierowania na zabiegi fizjoterapeutyczne. W odpowiedzi na wezwania Sądu do usunięcia braków formalnych wniosku, Skarżący w terminie nadesłał odpis wniosku z dnia 20 lutego 2015 r., złożył wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku oraz uiścił opłatę kancelaryjną od wniosku o sporządzenia uzasadnienia. Sąd pierwszej instancji wskazał w motywach postanowienia, że przytoczone przez Skarżącego okoliczności nie dawały podstaw do stwierdzenia braku winy w uchybieniu terminu stosownie do treści art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.jedn. Dz.U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.). Sąd podkreślił, że Skarżący odebrał zawiadomienie o rozprawie w dniu 31 grudnia 2014 r. czyli w czasie, gdy przebywał na zwolnieniu lekarskim. W ocenie Sądu powyższe może świadczyć, że stan zdrowia Skarżącego nie uniemożliwiał mu złożenia wniosku. W zażaleniu z dnia 19 czerwca 2016 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz przywrócenie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący ponowił argumenty, podnoszone we wniosku o przywrócenie terminu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Stosownie do treści art. 86 § 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek przywróci termin. Pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana w terminie siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia, uprawdopodobniając równocześnie okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu (art. 87 § 1 i 2 p.p.s.a.). Z powyższego unormowania wynika, że brak winy w uchybieniu terminu stanowi konieczną i podstawową przesłankę przywrócenia terminu. Brak winy jako przesłanka zasadności wniosku o przywrócenie terminu polega na dopełnieniu obowiązku dołożenia szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Oceniając wystąpienie tej przesłanki, sąd przyjmuje obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. O braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy strona nie mogła usunąć zaistniałej przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Dokonane przez Sąd pierwszej instancji ustalenia faktyczne, na podstawie dokumentów zgromadzonych w sprawie, a następnie ich ocena, doprowadziła Sąd pierwszej instancji do trafnych wniosków, że Skarżący nie uprawdopodobnił braku winy w uchybieniu terminu. Przede wszystkim kluczowy dla sprawy jest fakt, że Skarżący odebrał w dniu 31 grudnia 2014 r. zawiadomienie o wyznaczeniu rozprawy na dzień 13 stycznia 2015 r. (k- 28 akt Sądu pierwszej instancji). Ponadto niewątpliwie na stronie 24 akt Sądu pierwszej instancji znajduje się siedmiopunktowe pouczenie dotyczące praw i obowiązków Skarżącego w związku z toczącym się postępowaniem przed sądem administracyjnym. Twierdzenie zatem Skarżącego, że oczekiwał na nadesłanie wyroku z Sądu (nawet w przypadku oddalenia skargi) jest gołosłowne. Skarżący został poinformowany kiedy, w jakim terminie, i w jaki sposób należy złożyć wniosek o sporządzenie uzasadnienia wyroku. Skarżący nie dochował jednak w tej mierze oczekiwanej staranności. Przedstawione natomiast zwolnienia lekarskie nie świadczą o tym, że Skarżący był w ciężkim stanie, uniemożliwiającym złożenie przedmiotowego wniosku. Wobec powyższych konstatacji, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżone postanowienie jest zgodne z prawem i na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a, orzekł jak w sentencji postanowienia.