I SA/Łd 1158/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodnicząca: Sędzia NSA Anna Świderska (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk-Drozda, Sędzia NSA Teresa Porczyńska, Protokolant Pomocnik sekretarza Dominika Borowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 stycznia 2015 r. sprawy ze skargi M. C. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za maj - grudzień 2012 rok oddala skargę. Zaskarżoną decyzją z [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł., po rozpatrzeniu odwołania M. C., utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Ł. z [...] ustalającą M. C. wysokość zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości położonej w Ł. przy ul. A za miesiące od maja do grudnia 2012 roku w kwocie 9.972 zł. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że pismem z 9 października 2013 roku Prezydent Miasta Ł., na podstawie art. 281 § 1, art. 282b § 1 i § 3, art. 283 § 1 pkt 2 i art. 291c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.) – dalej "O.p." zawiadomił M. C. o zamiarze przeprowadzenia kontroli podatkowej w zakresie podatku od nieruchomości za lata 2012 - 2013 dla nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A. Wobec tego, że podatnik nie skontaktował się z organem podatkowym w celu ustalenia terminu kontroli pismem z 18 listopada 2013 roku organ ponowił swoje zawiadomienie o zamiarze dokonania kontroli wyznaczając termin jej rozpoczęcia na dzień 5 grudnia 2013 roku. M. C. nie podjął czynności kontrolnych w tym dniu. Wobec powyższego pracownicy Oddziału Kontroli Podatkowej dokonali oględzin nieruchomości z zewnątrz, oraz wykonali zdjęcia. Z treści protokołu wynika, iż w skład nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A wchodzą: grunt o powierzchni 568 m2 stanowiący działkę nr 173 w obrębie [...] oraz budynek murowany - 4 piętrowy. M. C., zamieszkały w Ł., przy ul. B jest wieczystym użytkownikiem przedmiotowej nieruchomości. Podczas oględzin stwierdzono, że w budynku usytuowanym na nieruchomości prowadzony jest hotel. Obok budynku (od lewej strony) znajduje się parking. Cały teren ogrodzony jest siatką, na ogrodzeniu umieszczona jest tablica z napisem [...]. Na stronie internetowej [...] zawarta jest informacja, iż pod adresem Ł., ul. A znajduje się hotel C. Jest to samoobsługowy hotel nadzorowany i kierowany przez internet. Postanowieniem z [...], Prezydent Miasta Ł. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia M. C. wysokości zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2012 rok, a następnie decyzją z dnia [...] ustalił wysokość zobowiązania w tym podatku za miesiące od maja do grudnia 2012 roku w kwocie 9.972 zł. W uzasadnieniu wskazano, że z aktu notarialnego nr [...] z [...] kwietnia 2012 roku wynika, że podatnik jest wieczystym użytkownikiem nieruchomości położonej w Ł., przy ul. A. Podatnik od [...] marca 2012 roku figuruje w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej jako przedsiębiorca. Przeprowadzone w dniu 5 grudnia 2013 roku oględziny wykazały, że w budynku położonym na przedmiotowej nieruchomości prowadzony jest hotel. W tych okolicznościach nieruchomość została opodatkowana z zastosowaniem stawek przewidzianych dla gruntów, budynków i budowli związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej na podstawie art. 1a ust. 1 pkt 3, art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 3 ust. 1 pkt 4 lit a), art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 5 ust. 1 pkt 2 lit d) oraz art. 6 ust. 1 i ust. 6 ustawy z dnia 12 stycznia 1991 roku o podatkach i opłatach lokalnych (t. j. Dz. U. z 2010 roku Nr 95, poz. 613 ze zm.) – dalej "u.p.o.l." W odwołaniu od powyższej decyzji podatnik wskazał, że w budynku zlokalizowanym na przedmiotowej nieruchomości są świadczone usługi zdrowotne dlatego stawka podatku od nieruchomości winna być ustalona zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.ol. Do odwołania strona załączyła umowę o dzieło zawartą w dniu 1 czerwca 2012 roku z P. L. na prowadzenie rehabilitacji dzieci na podstawie skierowania wydanego przez lekarza rehabilitanta z wykorzystaniem ortezy rehabilitacyjnej DUNAG O2 (§1 umowy) oraz faktury VAT na usługi w postaci zabiegów rehabilitacyjnych. W toku postępowania podatnik w piśmie z 11 czerwca 2014 roku wyjaśnił, że przedmiotowa nieruchomość jest wykorzystywana w całości na potrzeby Ośrodka Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, na parterze znajdują się pomieszczenia rehabilitacyjne do zabiegów kinezyterapii ruchowej natomiast pomieszczenia na piętrach przystosowane są do obsługi osób niepełnosprawnych i wykorzystywane do kwaterowania pacjentów oraz ich opiekunów. Załączone zaś faktury potwierdzają wykonywanie zabiegów rehabilitacyjnych wraz z noclegami. Z kolei w piśmie z 31 lipca 2014 roku podatnik wskazał, że P. L. nie pracuje w ośrodku jako osoba fizyczna prowadząca działalność gospodarczą lecz jako osoba fizyczna posiadająca wymagane kwalifikacje. Podatnik stwierdził, że budynek zlokalizowany przy ul. A w Ł. jest budynkiem mieszkalnym wielorodzinnym. W okresach, gdy nie ma turnusów rehabilitacyjnych wykorzystywany jest jako krótkoterminowy wynajem mieszkań. Na dowód tego M. C. przedstawił zawiadomienie o zakończeniu budowy oraz wniosek z [...] listopada 2010 roku [...] Komisariatu Policji w Ł. o ukaranie K. C. za to, że w okresie od 1 marca 2010 roku do 21 października 2010 roku w Ł., przy ul. A, posługiwała się nazwą D bez uzyskania decyzji Marszałka Województwa [...]. Pismem z 30 czerwca 2014 roku, Wojewódzkie Centrum Zdrowia Publicznego w Ł. nadesłało informację, iż według stanu na dzień 30 czerwca 2014 roku M. C. oraz P. L. nie figurują w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Ł. wskazało, że z treści art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. w brzmieniu obowiązującym od 1 lipca 2011 roku wynika, że dla zastosowania niższej stawki podatkowej konieczne jest spełnienie obu wskazanych w nim przesłanek tj. budynek lub jego część musi być związana z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, z drugiej strony musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. Z zebranego w sprawie materiału dowodowego, w tym z informacji zawartych w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczypospolitej Polskiej wynika, że przeważającą działalnością podatnika jest działalność gospodarcza polegająca na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi Z kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności nie wynika, żeby M. C. deklarował wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Wśród deklarowanych rodzajów prowadzonej działalności jest oznaczona kodem PKD 86.90.A pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej gdzie indziej niesklasyfikowana - opieka zdrowotna i pomoc społeczna. W ramach tej działalności podatnik zlecił P. L. wykonanie dzieła polegającego na prowadzeniu rehabilitacji dzieci na podstawie skierowania wydanego przez lekarza rehabilitanta z wykorzystaniem ortezy rehabilitacyjnej DUNAG 02. Z materiału zebranego w sprawie jasno wynika, iż według stanu na dzień 30 czerwca 2014 roku ani M. C. ani P. L. nie byli wpisani w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą jako osoby fizyczne prowadzące działalność gospodarczą. Ze stron internetowych, do których odsyła sama strona wyraźnie wynika, iż przedmiotowa nieruchomość zajęta jest na hotel. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Ł. preferencyjna stawka podatku przysługuje wyłącznie od budynków lub ich części zajętych na działalność gospodarczą w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, a więc świadczeń o charakterze medycznym, w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty (lecznicze) udzielające tych świadczeń. Stawka ta nie ma zatem zastosowania do budynków lub ich części, w których jest wykonywana działalność o innym, niemedycznym charakterze. Dlatego też prawidłowe jest zastosowanie stawki podatku, jak dla gruntów i budynków związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej, gdyż nawet, gdyby były to pomieszczenia zajęte na wykonywanie działań o charakterze medycznym, to nie są to pomieszczenia zajęte przez podmiot (leczniczy) udzielający tych świadczeń w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. W skardze na powyższą decyzję skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi podatnik zaskarżył ją w części dotyczącej kwoty 4.502 zł i wniósł o jej uchylenie w tym zakresie z uwagi na naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 121 i art. 122 O.p. w zw. z art. 5 ust. 1 pkt. 2 lit. d u.p.o.l. przez niezastosowanie preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości w zakresie części budynku związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej i określeniem łącznie podatku od nieruchomości na kwotę 9.972 zł, zamiast 5.471 zł. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że skarżący nie tylko jako przedsiębiorca prowadzi działalność w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych samodzielnie nie będąc podmiotem leczniczym w rozumieniu ustawy o działalności leczniczej, ale także w ramach prowadzonej działalności udostępnia w części sporny budynek spółce z ograniczoną odpowiedzialnością E z siedzibą w Ł. Spółka ta jest podmiotem leczniczym wpisanym do właściwego rejestru, wykonuje świadczenia zdrowotne i korzysta z lokali mieszkalnych od nr 2 do 23 w spornym budynku w celu zakwaterowania pacjentów przyjmowanych na turnusy rehabilitacyjne, gdzie usługa jest wykonywana w ramach wizyt domowych. Łączna powierzchni użytkowa wykorzystywana do zakwaterowania wynosi 395 m2 i do niej powinna być stosowana preferencyjna stawka podatkowa. Dodatkowo podatnik oświadczył, że powyższe lokale są także wykorzystywane w komercyjnej działalności skarżącego w zakresie funkcjonującego centrum szkoleniowo-konferencyjnego C, bowiem błędnym jest ustalenie organu, że skarżący prowadzi hotel. Do skargi strona załączyła umowę z 31 marca 2012 roku na świadczenie usług zdrowotnych zawartą przez skarżącego z E sp. z o.o. z siedzibą w Ł. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w Ł. wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumentację wyrażoną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Odnosząc się do argumentacji skargi organ wskazał, że przedstawiona umowa ze spółką E nie potwierdza, że podmiot ten zajmuje część spornego budynku na stałe w każdym miesiącu w roku na świadczenie jakichkolwiek usług medycznych. Żaden bowiem z lokali w budynku przy ul. A w Ł. nie został zgłoszony jako adres miejsca udzielania świadczeń zdrowotnych w Rejestrze Podmiotów Wykonujących Działalność Leczniczą przez E sp . z o.o. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Istotę sporu między stronami stanowi kwestia opodatkowania w okresie od maja do grudnia 2012 roku należącego do skarżącego budynku lub jego części przy uwzględnieniu preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. Analizując stan sprawy stwierdzić należy, że art. 5 ust. 1 i 2 lit.d u.p.o.l., w brzmieniu obowiązującym od 1 stycznia 2012 r. stanowił, że Rada gminy, w drodze uchwały, określa wysokość stawek podatku od nieruchomości, z tym że stawki nie mogą przekroczyć rocznie: od budynków lub ich części związanych z udzielaniem świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, zajętych przez podmioty udzielające tych świadczeń - 4,45 zł od 1 m2 powierzchni użytkowej. Treść analizowanego przepisu ukształtowana została przez nowelizację związaną z wejściem w życie ustawy z dnia 15 kwietnia 2011 r. o działalności leczniczej (Dz. U. z 2013 r., poz. 217).W jej ramach ustawodawca odstąpił od warunku by opodatkowane preferencyjnie budynki lub ich części były "zajęte" na prowadzenie działalności w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, zastępując go warunkiem ich "związania" z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i "zajęcia" przez podmioty udzielające tych świadczeń w rozumieniu przepisów ustawy o działalności leczniczej. Powyższe oznacza, że niższa stawka podatku mogła być stosowana nie tylko do budynków lub ich części zajętych na udzielanie świadczeń zdrowotnych, ale szerzej - do budynków lub ich części związanych z udzielaniem tych świadczeń. Omawiany przepis, w brzmieniu ukształtowanym powołaną nowelizacją, podlegał kontroli Trybunału Konstytucyjnego, który w wyroku z dnia 26 września 2013 r. sygn. akt K 22/12 orzekł o jego konstytucyjności, stwierdzając jednocześnie, że jego nowelizacja (z 11 lipca 2011 r.) poza terminologią dostosowującą ustawę do terminologii zawartej w ustawie o działalności leczniczej, potwierdziła wolę ustawodawcy dokonanie jego zmiany merytorycznej, poszerzającej zakres sytuacji, w których stosowana jest "preferencyjna" (niższa) stawka podatku od nieruchomości. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. należy interpretować uwzględniając przesłankę podmiotowo – przedmiotową. "Budynki lub ich części zajęte przez podmioty wykonujące działalność leczniczą muszą jednocześnie pozostawać w związku z działalnością leczniczą. Adresatem tego przepisu, w obydwu jego częściach, jest ten sam podmiot". W komentarzu do omawianego przepisu "Podatek od nieruchomości. Komentarz" autorstwa Leonarda Etela (por. System informacji prawnej LEX, art. 5 u.p.o.l., pkt 12) autor zwraca uwagę, że dla zastosowania preferencyjnej stawki podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie obu przesłanek statuowanych omawianym przepisem. Będą to więc sytuacje, w których z jednej strony budynek lub lokal są związane z działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, z drugiej strony musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. W zgodzie z zaprezentowaną wykładnią Trybunału Konstytucyjnego oraz poglądami doktryny pozostaje więc stanowisko organów podatkowych w sprawie niniejszej, że dla zastosowania przewidzianej w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. obniżonej stawki podatku od nieruchomości konieczne jest łączne spełnienie dwóch przesłanek. Po pierwsze - budynek lub jego część muszą być związane z działalnością w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych, po drugie - musi je zajmować podmiot udzielający tych świadczeń. W stanie prawnym ukształtowanym wymienioną wcześniej ustawą o działalności leczniczej "świadczeniami zdrowotnymi" na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 10 ustawy o działalności leczniczej są działania służące zachowaniu, ratowaniu, przywracaniu lub poprawie zdrowia oraz inne działania medyczne wynikające z procesu leczenia lub przepisów odrębnych regulujących zasady ich wykonywania. Należy przy tym zauważyć, że stacjonarne i całodobowe świadczenia zdrowotne inne niż świadczenia szpitalne to świadczenia opiekuńcze, pielęgnacyjne, paliatywne, hospicyjne, świadczenia z zakresu opieki długoterminowej, rehabilitacji leczniczej, leczenia uzależnień, psychiatrycznej opieki zdrowotnej oraz lecznictwa uzdrowiskowego, udzielane pacjentom, których stan zdrowia wymaga udzielania całodobowych lub całodziennych świadczeń zdrowotnych w odpowiednio urządzonych, stałych pomieszczeniach, (art. 2 pkt 12 ustawy o działalności leczniczej). Świadczenia zdrowotne mogą być realizowane przez różne kategorie podmiotów leczniczych, z których część nie musi posiadać statusu przedsiębiorcy (art. 4 ust. 1 ustawy o działalności leczniczej). Wszystkie one muszą jednak być wpisane do rejestru podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonego przez wojewodę właściwego dla siedziby albo miejsca zamieszkania podmiotu leczniczego (art. 100 ust. 1 i 106 ust. 1 pkt 1 ustawy o działalności leczniczej). Wpis do rejestru podmiotów leczniczych stanowi warunek sine qua non prowadzenia działalności leczniczej i ma na celu zagwarantowanie pacjentom bezpieczeństwa i pewności, że podmiot leczniczy, z którego usług korzystają spełnia podstawowe standardy uznane przez ustawodawcę za niezbędne dla tego rodzaju działalności (por. Ustawa o działalności leczniczej. Komentarz M. Dercz, T. Rek, wyd. ABC, 2012r.). Reasumując dotychczasowe rozważania wskazać należy, że dla opodatkowania budynków lub ich części "preferencyjną" stawką podatku od nieruchomości przewidzianą w art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. niezbędnym jest ustalenie, że przedmioty te są związane (pozostają w związku) z prowadzeniem działalności leczniczej i są zajęte (faktycznie lub prawnie) przez podmioty udzielające świadczeń zdrowotnych. Należy bowiem zauważyć, że zwrot "zajętych" odnosi się do podmiotów udzielających świadczeń zdrowotnych, a więc powierzchni przez nich posiadanych, którymi władają w zakresie wynikającym z udzielanych przez nich świadczeń na rzecz określonego podmiotu jakim jest pacjent. Podkreślenia wymaga także, że stawka podatku od nieruchomości z art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. może być stosowana również przez takiego podatnika - właściciela budynku, który sam nie udziela świadczeń zdrowotnych w rozumieniu przepisów o działalności leczniczej, lecz wynajmuje budynek lub jego część innym podmiotom, udzielającym takich świadczeń na powierzchni, będącej przedmiotem najmu. Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy wskazać należy, że z niekwestionowanych przez stronę ustaleń organów podatkowych wynika, że skarżący jest przedsiębiorcą prowadzącym działalność gospodarczą polegającą na wynajmie i zarządzaniu nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi Z kodów Polskiej Klasyfikacji Działalności nie wynika, żeby M. C. deklarował wykonywanie działalności gospodarczej w zakresie udzielania świadczeń zdrowotnych. Wśród wymienionych deklarowanych rodzajów wykonywanej przez niego działalności wskazana została działalność oznaczona kodem PKD 86.90.A, tj. pozostała działalność w zakresie opieki zdrowotnej gdzie indziej niesklasyfikowana - opieka zdrowotna i pomoc społeczna. Ze stanu faktycznego ustalonego w toku postępowania podatkowego prowadzonego przez organy podatkowe wynika, że w dniu 1 czerwca 2012 roku w ramach tej działalności podatnik zlecił rehabilitantowi P. L. wykonanie dzieła polegającego na prowadzeniu rehabilitacji dzieci na podstawie skierowania wydanego przez lekarza rehabilitanta z wykorzystaniem ortezy rehabilitacyjnej DUNAG 02. Jednak ani skarżący ani rehabilitant P. L., nie byli uprawnieni do wykonywania świadczeń zdrowotnych. Nie figurowali bowiem w rejestrze podmiotów wykonujących działalność leczniczą prowadzonym przez Wojewodę [...]. Okoliczność nie pozostawania podmiotem leczniczym potwierdził także sam podatnik w swojej skardze do sądu. A zatem za prawidłowe uznać należy ustalenia organów podatkowych, że sporny budynek w okresie, którego dotyczy kontrolowana decyzja nie był ani zajęty przez podmiot udzielający świadczeń leczniczych ani związany z udzielaniem tych świadczeń. Wobec powyższego organ podatkowy zasadnie odmówił objęcia go preferencją stawką podatku od nieruchomości i prawidłowo ustalił należy podatek z wykorzystaniem stawki przewidzianej dla budynków związanych z działalnością gospodarczą prowadzoną przez podatnika. Odnośnie podniesionych w skardze zarzutów naruszenia art. 121 oraz 122 O.p. wskazać należy, że wynikająca z art.122 O.p. zasada prawdy obiektywnej wymaga, aby organy podatkowe podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Ramy działania tej zasady w postępowaniu podatkowym wyznacza norma prawa materialnego, która ma być zastosowana w indywidualnej sprawie. W kontrolowanym postępowaniu, w ocenie sądu organy przedsięwzięły wszystkie niezbędne środki dla prawidłowego wyjaśnienia stanu faktycznego i przeprowadziły wszelkie dostępne dowody w celu weryfikacji twierdzeń strony o istnieniu związku spornego budynku z udzielaniem świadczeń zdrowotnych i jego zajęciem przez podmiot udzielający takich świadczeń. Jedynymi dowodami zaoferowanym przez stronę w toku postępowania podatkowego, który pozwalał na ocenę sytuacji podatnika w kontekście normy art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l. były oświadczenie skarżącego z 11 czerwca 2014 roku., oraz umowa o dzieło z 1 czerwca 2012 roku mająca potwierdzać wykorzystywanie spornego budynku w całości na potrzeby Ośrodka Rehabilitacji Osób Niepełnosprawnych, które zostały uwzględnione, jako dowód w sprawie, stanowiąc podstawę podjętego rozstrzygnięcia. Przedstawiona w skardze do sądu umowa mająca potwierdzać wykonywanie w spornym budynku świadczeń zdrowotnych przez inny podmiot - spółkę E nie świadczy o naruszeniu przez organy podatkowe zasady prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.). W stanie faktycznym niniejszej sprawy tylko bowiem podatnik był dysponentem wiedzy co do tego, kiedy i na jakich warunkach w spornym, należącym do niego budynku była prowadzona działalność polegająca na udzielaniu świadczeń zdrowotnych przez podmiot leczniczy. Stąd bez znaczenia w sprawie, jako spóźnione, pozostają dowody dołączone do skargi, w szczególności umowa zawarta w dniu 31 marca 2012 roku, z których wynika, że od kwietnia 2012 roku świadczeń zdrowotnych w spornym budynku udzielała spółka E. Skoro dowodów tych podatnik nie okazał w trakcie prowadzonego z jego udziałem postępowania podatkowego, to nie sposób - z oczywistych względów - zarzucić organom, iż dowodów tych nie uwzględniły wydając w sprawie rozstrzygnięcie. Zwłaszcza, że pismem z 22 maja 2014 roku strona została wezwana przez organ odwoławczy do przedłożenia wszelkich dokumentów mogących przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, w tym potwierdzających fakt zajęcia nieruchomości przez podmiot udzielający świadczeń zdrowotnych. W ocenie sądu w rozstrzyganej sprawie organy działały na podstawie i w granicach prawa, nie naruszyły wynikającej z art. 120 O.p. zasady legalizmu sąd nie dopatrzył się również uchybienia zasadom: prawdy obiektywnej (art. 122 O.p.), budzenia zaufania do organów podatkowych (art. 121 § 1 O.p.), czynnego udziału strony w postępowaniu ( art. 123 P 1 O.p.) zupełności postępowania podatkowego (art. 187 § 1 O.p.) oraz właściwego prowadzenia postępowania dowodowego (art. 180 § 1, art. 188 O.p.), gdyż materiał dowodowy został należycie zebrany, organ wyjaśnił zasadność przesłanek, którymi kierował się przy załatwianiu sprawy, zaś przyjęte rozstrzygnięcie mieści się w ramach swobodnej oceny dowodów, wynikającej z art. 191 O.p. Trafności oceny stanu faktycznego występującego w sprawie niniejszej w kontekście przesłanek zastosowania art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l, nie podważa także argumentacja zaprezentowana przez stronę dopiero na etapie skargi do sądu administracyjnego wraz z zaoferowanymi na jej poparcie dokumentami. Należy bowiem wskazać, że zgodnie z art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." - sąd administracyjny orzeka na podstawie "akt sprawy" organu administracji publicznej, którego działanie lub zaniechanie zostały zaskarżone do tego sądu. Oznacza to, że podstawą orzekania przez wojewódzki sąd administracyjny jest cały materiał faktyczny i dowodowy sprawy, zgromadzony przez organy administracji publicznej w postępowaniu w obu instancjach, zakończony zaskarżonym aktem lub czynnością. Zadaniem sądu administracyjnego jest więc ocena, czy zebrany w postępowaniu administracyjnym materiał procesowy jest pełny, został prawidłowo zebrany i jest wystarczający do wymaganego przez prawo ustalenia determinanty faktycznej decyzji. Dlatego podkreślić należy, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie może zmierzać do dokonania nowych ustaleń faktycznych. Sąd administracyjny nie przeprowadza bowiem w zasadzie postępowania dowodowego – kontroluje jedynie prawidłowość takiego postępowania przeprowadzonego przez organy administracyjne. Na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. w postępowaniu przed wojewódzkim sądem administracyjnym dopuszczalne jest przeprowadzenie uzupełniającego dowodu z dokumentów, ale tylko w sytuacji, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania sądowego. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji (wyrok NSA z dnia 6 października 2009 r., II FSK 615/08, LEX nr 533874). Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza (por. wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2010 r., II FSK 1306/08, LEX 558886). W toku postępowania to na skarżącym jako osobie ubiegającej się o zastosowanie łagodniejszej stawki podatku od nieruchomości leżał obowiązek wykazania, że sporny budynek wykorzystywany jest na potrzeby udzielania świadczeń zdrowotnych przez podmiot leczniczy, skoro w toku postępowania podatkowego strona nie przedstawiła mogących podlegać ocenie organów podatkowych dokumentów powoływanie się na nie w skardze do sądu jest chybione. W podlegającym kontroli sądu stanie faktycznym sprawy uznać należało, że skarżącemu nie przysługiwała możliwość skorzystania z obniżonej stawki podatku od nieruchomości statuowanej przepisem art. art. 5 ust. 1 pkt 2 lit. d u.p.o.l, a wobec powyższego przedmiotowa skarga jako niezasadna podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. m.m.