II OSK 1172/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jacek Chlebny Sędziowie NSA Barbara Adamiak del NSA Janina Kosowska (spr.) Protokolant starszy asystent sędziego Anna Pośpiech-Kłak po rozpoznaniu w dniu 22 lutego 2017 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej K[...] w Ś. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 13 stycznia 2015 r. sygn. akt IV SA/Wa 2074/14 w sprawie ze skargi K[...] w Ś. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 13 stycznia 2015 r., sygn. akt IV SA/Wa 2074/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę K[...] w Ś. na decyzję Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] sierpnia 2014 r. nr [...], w przedmiocie umorzenia postępowania. Wyrok ten został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych sprawy: Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2012 r. Regionalny Dyrektor Ochrony Środowiska w G.W. (dalej zwany organem I instancji), powołując art. 31 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego (dalej k.p.a.), wszczął z urzędu postępowanie w sprawie wydania decyzji wstrzymującej prace mogące znacząco oddziaływać na obszar Natura 2000 dla działania polegającego na robotach remontowych lewego brzegu rzeki W. w km 16+200-16+800, 14+100-15+050, 13+600-13+800, 12+200-12+700 oraz dopuścił do udziału w tym postępowaniu na prawach strony K[...] w Ś. (dalej zwany skarżącym). Decyzją z dnia [...] sierpnia 2012 r. organ I instancji, powołując art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody oraz art. 105 § 1 k.p.a., umorzył postępowanie w tej sprawie ze względu na jego bezprzedmiotowość. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia [...] sierpnia 2014 r. Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska (dalej zwany organem odwoławczym) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ odwoławczy podał, że sporne przedsięwzięcie, zrealizowane przez Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. pod nazwą "remont budowli regulacyjnych na rzece W." polegało na zabudowie wyrw powstałych w budowlach regulacyjnych (opaskach brzegowych i tamach faszynowo kamiennych) na lewym brzegu rzeki [...] w km 12+050, 13+050, 13+300, 14+430, 16+190, 16+300, 16 +300, 16+530, 16+950, na terenie gminy S. Wskazał, że prace te przeprowadzono od strony rzeki (tj. "z wody" - z użyciem barek) i zakończono w 2012 r. Wyjaśnił, że przedmiotowe prace zrealizowano w granicach Parku Narodowego "[...]" oraz obszaru mającego znaczenie dla Wspólnoty [...] ([...]), będącego jednocześnie obszarem specjalnej ochrony ptaków, w bezpośrednim sąsiedztwie terenu zalewowego, położonego w lokalnej depresji, stanowiącego część [...] Zbiornika Retencyjnego, określanego według nomenklatury przyjętej przez Park Narodowy "[...]" – Obwodem Ochronnym [...] i Obwodem Ochronnym [...], a przez skarżącego i organ I instancji – jako "Basen [...]". Organ odwoławczy wywiódł, że aby możliwe było zastosowanie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody (tekst jednolity Dz. U. z 2009 r., nr 151, poz. 1220 ze zm.) muszą wystąpić kumulatywnie dwie przesłanki: jedna - podjęcie działań mogących znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub proponowanego obszaru Natura 2000 oraz druga - podjęcie tych działań bez zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub decyzji, o której mowa w art. 35a ustawy o ochronie przyrody. Organ odwoławczy ocenił, że w niniejszej sprawie wystąpiła tylko druga z podanych przesłanek, gdyż realizacja spornych działań nie była poprzedzona oceną oddziaływania przedsięwzięcia na obszar Natura 2000. Odnosząc się natomiast do pierwszej z wymienionych powyżej przesłanek, organ odwoławczy stwierdził, że realizacja spornych działań nie miała znaczącego wpływu na warunki hydrologiczne analizowanego obszaru, a tym samym nie mogła znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Ujście [...] (poprzez istotną zmianę ich siedlisk). Organ odwoławczy, w wyjaśnieniu takiego stanowiska, zajętego w oparciu o własne ustalenia, jak i ustalenia organu I instancji, wskazał, że warunki siedliskowe występujące na terenie zalewowym na obszarze Natura 2000 Ujście [...] zależą od wiosennych zalewów, przy czym likwidacja wyrw w istniejącej opasce brzegowej polegająca na zachowaniu poprzednich jej parametrów, w szczególności jej wysokości, nie uniemożliwiają przelewania się wody na analizowany teren. Podał, że poziom wód na tym terenie zależny jest od ilości opadów atmosferycznych, od wielkości i okresu zalegania pokrywy śnieżnej na obszarze zlewni [...] i [...]; są to czynniki powodujące znaczne wahania poziomu wód w tym rejonie w cyklu rocznym, jak i wieloletnim. Zaznaczył, że z informacji otrzymanych od Dyrektora Parku Narodowego "[...]" wynika, że w roku 2013 poziom wody na analizowanym terenie był wysoki i utrzymywał się długo do połowy lipca, co spowodowane było długo zalegającą pokrywą śnieżną i długo utrzymującym się stanem zagrożenia powodziowego w zlewni rzeki [...]. Podkreślił, iż z reguły woda na tym terenie opada już pod koniec maja, tak jak to miało miejsce w sezonie wiosenno-letnim w 2012 r. Okoliczności te, zdaniem organu odwoławczego, świadczą zarówno o zmienności poziomu wody na tym terenie zalewowym w poszczególnych latach, jak również o braku związku pomiędzy likwidacją wyrw w opasce brzegowej a stanem poziomu wody i długością okresu jej stagnowania na wskazanym terenie, gdyż na zmiany w stanie poziomu wody wpływ ma przede wszystkim poziom wody w [...] i [...]. Skonstatował więc, że skoro w przedmiotowej sprawie wystąpiła tylko jedna z przesłanek z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, to nie było podstawy do zastosowanie tego przepisu i wobec tego stanowisko organu I instancji o umorzeniu postępowania było prawidłowe. W skardze na powyższą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skarżący wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania. W uzasadnieniu skargi za błędną uznał ocenę organu odwoławczego, że sporne działania nie mogły znacząco negatywnie wpływać na obszar Natura 2000, podnosząc, że od dawna woda przelewała się przy średnich stanach [...] na Basen [...] nie ponad opaską, ale przez wyrwy w opasce, a ich zabudowa zmieniła warunki przelewania wody. Zauważył, że choć rzeczywiście poziom wody w Basenie [...] zależy od wielu czynników, to organ odwoławczy nie wykluczył, że jego niski stan w sezonie 2012 r. (co stanowiło bezspornie znaczące pogorszenie w 2012 r. stanu ochrony obszaru Natura 2000) był wynikiem wykonywania spornych działań. Uznał, że z faktu, że w 2013 r. poziom wody w Basenie [...] był wysoki, tj. negatywne oddziaływanie w tym roku nie wystąpiło, zupełnie nie wynika, że znaczące negatywne oddziaływanie wykonanych działań nie mogło i nie może wystąpić. Skonstatował, że oddziaływanie wykonanych działań polega na tym, że woda nie może wlewać się do Basenu [...] w latach o niskich i średnich poziomach wód rzecznych, ponieważ w takich latach znaczenie ma wlew przez wyrwy. Dodał, że organ nie odniósł się do pisma RZGW w P., na które skarżący powołał się w odwołaniu, jak również do ewentualnego oddziaływania wykonania prac w sezonie lęgowym. Wskazał przy tym zwłaszcza na argumenty, że może to w sezonie lęgowym 2012 r. doprowadzić do poważnych start w lęgach, a w konsekwencji do eliminacji z populacji kilku tysięcy ptaków z gatunków wymienionych w zał. I dyrektywy ptasiej, będących przedmiotami ochrony w obszarze Natura 2000; organ nie ustalił, czy takie oddziaływanie nastąpiło ani czy mogło nastąpić. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Oddalając skargę wniesioną w niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżonej decyzji nie można postawić zarzutu naruszenia prawa w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Podał, że w rozpoznawanej sprawie, przedmiotem postępowania organów ochrony środowiska była ocena, czy likwidacja wyrw i przerw w opasce brzegowej rzeki [...] na odcinku w granicach Parku Narodowego "[...][...]" [...], będącym jednocześnie obszarem specjalnej ochrony ptaków Natura 2000, stanowiła działania mogące znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000, tym samym czy ziściły się przesłanki do wydania na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody decyzji nakazującej ich natychmiastowe wstrzymanie lub podjęcie niezbędnych działań zapobiegawczych lub działań naprawczych. Za trafne Sąd I instancji uznał stanowisko organu odwoławczego, że wydanie decyzji na podstawie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody możliwe jest jedynie w przypadku łącznego spełnienia dwóch przesłanek, wynikających z treści tego przepisu, tj. uznania, że określone działanie: po pierwsze - może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszar znajdujący się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, po drugie - zostało ono podjęte bez zezwolenia, o którym mowa w art. 34, lub decyzji, o której mowa w art. 35a. Ocenił, że w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie można odmówić słuszności stanowisku organu odwoławczego, że realizacja spornych działań nie miała znaczącego wpływu na warunki hydrologiczne analizowanego obszaru, a więc nie mogła znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Ujście [...] poprzez istotną zamianę ich siedlisk. Zaznaczył przy tym, że Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie ochrony środowiska w szerokim jej ujęciu. W ocenie Sądu I instancji, z analizy akt administracyjnych wynika, że stan faktyczny sprawy został przez organ należycie wyjaśniony - w zgodzie z art. 7 i 77 § 1 k.p.a., a organ ten dokonał jego oceny zgodnie z zasadą wyrażoną w art. 80 k.p.a., zaś w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przedstawił motywy jakimi kierował się, zajmując kwestionowane przez skarżącego stanowisko. Sąd I instancji zauważył, że skarżący nie zgadzając się ze stanowiskiem organu, nie przedłożył żadnych dowodów potwierdzających lub chociażby uprawdopodabniających, że likwidacja wyrw w istniejącej opasce brzegowej rzeki [...] znacząco mogła, czy też miała znacząco negatywny wpływ na warunki lęgowe gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Ujście [...]. Stwierdził, że podniesione w skardze zarzuty stanowią w istocie polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego, który zasadnie w realiach rozpoznawanej sprawie uznał, że nie ma podstaw do wydania decyzji w trybie art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody. Za prawidłowe Sąd I instancji uznał również stanowisko organu odwoławczego, że w okolicznościach niniejszej sprawy decyzja organu I instancji o umorzeniu postępowania była zasadna. W skardze kasacyjnej od powyższego wyroku skarżący reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zarzucił Sądowi I instancji naruszenie przepisów postępowania, to jest: 1) art. 3 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a., poprzez oddalenie skargi w sytuacji, gdy zachodziły przesłanki do stwierdzenia, że: a) organ odwoławczy nie przeprowadził prawidłowo postępowania dowodowego (naruszając tym samym art. 7 i 77 k.p.a.), ponieważ: ▪ błędnie przyjął, że wykonane prace nie uniemożliwią przelewania się wody przez opaskę brzegową (str. 13 decyzji), podczas gdy sam inwestor spornych prac twierdził, że prace te mają właśnie zapobiegać przelewaniu się wody; ▪ nie wyjaśnił, w jaki sposób zabudowa wyrw w opasce brzegowej może oddziaływać na Basen [...] w latach o niższym poziomie opadów i pokrywy śnieżnej niż miało to miejsce w roku 2013 r.; ▪ nie wziął pod uwagę ustaleń i zaleceń tzw. "pilotażowego programu ochrony" obszaru Natura 2000 "[...]", który był powoływany przez skarżącego w trakcie postępowania; ▪ nie wyjaśnił, jakie oddziaływanie na obszar Natura 2000 miało wykonywanie spornych prac w okresie lęgowym ptaków; b) organ ten błędnie zastosował art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody poprzez przyjęcie, że skoro znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 nie wystąpiło w roku 2013, to w ogóle wykluczona jest możliwość takiego oddziaływania; 2) art. 141 § 4 p.p.s.a., poprzez nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonej przez skarżącego kluczowej w tej sprawie kwestii, a mianowicie do tego, że w postępowaniu administracyjnym nie zostało wyjaśnione w jaki sposób nawadniany będzie Basen [...] w latach o niższym poziomie opadów, w sytuacji gdy przeprowadzone działania spowodowały, iż woda z [...] nie będzie mogła już przelewać się przez wyrwy w opasce, a także nieodniesienie się do zarzutu, że w postępowaniu przed organami obu instancji niewyjaśnione pozostało oddziaływanie na obszar Natura 2000 wykonywania prac w sezonie lęgowym ptaków; 3) art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak szczegółowego odniesienia się do przez Sąd I instancji do materiału dowodowego, a mianowicie do pisma wykonawcy spornych prac z dnia [...] maja 2012 r. W oparciu o te zarzuty skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej podano, że sporne w niniejszej sprawie pozostaje, czy zabudowanie wyrw w opasce brzegowej [...] może powodować znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 poprzez spowodowanie, że Basen [...] będzie zasilany w wodę w stopniu niewystarczającym dla zachowania warunków niezbędnych chronionym ptakom. Zdaniem skarżącego, po zabudowaniu wyrw woda z [...] nie będzie się mogła przez nie przelewać, a przed wykonaniem tych prac, poza wyjątkowymi sytuacjami, woda przelewała się nie tyle przez górna krawędź opaski - co jak twierdzi organ nadal będzie możliwe, co właśnie przez istniejące w niej wyrwy. Za niedopuszczalne skarżący uznał stwierdzenie przez organy, że skoro znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 nie wystąpiło w roku 2013, to w ogóle wykluczona jest możliwość takiego oddziaływania. Podniósł przy tym, że w 2012 r., czyli bezpośrednio po wykonaniu spornych prac, Basen [...] był pokryty wodą przez znacznie krótszy okres. Dodał, że negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 mogło mieć także wykonywanie tych prac w sezonie lęgowym ptaków, co także nie zostało wyjaśnione przez organy, a Sąd I instancji nie odniósł się do zarzutu podnoszonego w skardze co do tej okoliczności. Za nieuprawnione uznał także stanowisko Sądu I instancji, że skarżący składając skargę nie przedstawił żadnych dowodów potwierdzających lub uprawdopodabniających, że likwidacja wyrw mogła czy też miała znacząco negatywny wpływ na warunki lęgowe ptaków. Wyjaśnił, że na etapie postępowania administracyjnego przedstawił wszystkie posiadane argumenty i dowody zmierzające do wykazania po pierwsze, że istnieją przesłanki aby sądzić, że znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 może wystąpić, a po wtóre, że organy administracji nie wykazały, iż oddziaływanie takie jest wykluczone. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna podlega oddaleniu. Stosownie do art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.); dalej jako p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W rozpoznawanej sprawie nie zachodzi żadna z przesłanek nieważności postępowania, wymieniona w art. 183 § 2 powołanej ustawy, tym samym sprawa ta może być rozpoznana przez Naczelny Sąd Administracyjny w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej, które – zgodnie z art. 176 w zw. z art. 174 powołanej ustawy – tworzą, podnoszone przez strony, zarzuty naruszenia prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie albo naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie skarga kasacyjna została oparta na drugiej z wymienionych podstaw kasacyjnych. Sądowi I instancji zarzucono bowiem naruszenie przepisów postępowania, to jest: art. 3 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a.; art. 141 § 4 p.p.s.a. oraz art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. Zarzuty te nie mają jednak usprawiedliwionych podstaw. W okolicznościach niniejszej sprawy nieuprawnione jest stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. Skarżący upatruje bowiem naruszenia tych przepisów w błędnej ocenie Sądu I instancji co do prawidłowości przeprowadzenia przez organ odwoławczy postępowania dowodowego, a w konsekwencji błędnego stwierdzenia przez ten organ, w kontekście wystąpienia przesłanek z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, że skoro znaczące negatywne oddziaływanie na obszar Natura 2000 nie wystąpiło w roku 2013, to w ogóle wykluczona jest możliwość takiego oddziaływania. Zauważyć przy tym należy, że zarzuty te sformułowane zostały uprzednio przez skarżącego w skardze skierowanej do Sądu I instancji na decyzję organu odwoławczego. Rozpatrując tą skargę Sąd I instancji uznał natomiast, że - wobec nie przedłożenia przez skarżącego żadnych dowodów potwierdzających lub chociażby uprawdopodabniających, że likwidacja wyrw w opasce brzegowej rzeki [...] znacząco mogła, czy też miała znacząco negatywny wpływ na warunki lęgowe gatunków ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Ujście [...] - podniesione w skardze zarzuty stanowią w istocie polemikę ze stanowiskiem organu odwoławczego. Naczelny Sąd Administracyjny w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko Sądu I instancji w tym przedmiocie. Jak słusznie bowiem wywiódł Sąd I instancji Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska jest organem wyspecjalizowanym w zakresie ochrony środowiska w szerokim jej ujęciu. Nie może zaś budzić wątpliwości, że ocena, czy określone działanie może znacząco negatywnie oddziaływać na cele ochrony obszaru Natura 2000 lub obszar znajdujący się na liście, o której mowa w art. 27 ust. 3 pkt 1, wymaga wiedzy specjalistycznej. Tym samym, skuteczne zakwestionowanie ustaleń poczynionych w toku postępowania przez organ wyspecjalizowany, a także dokonanej na ich podstawie oceny co do wystąpienia w konkretnej sprawie przesłanek z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, możliwe jest tylko w drodze przeciwdowodu sporządzonego przez podmiot posiadający wiadomości specjalne. Takiego dowodu skarżący kasacyjnie nie przedstawił, zawarł jedynie zarzuty zawierające polemikę odnoszącą się do uzasadnienia skarżonego wyroku oraz ustaleń organów administracji prowadzących postępowanie. Tym samym, zarzut naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 151 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. nie mógł odnieść zamierzonego skutku. Chybiony jest również zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a., czego wyrazem miałoby być nieodniesienie się w uzasadnieniu wyroku do podnoszonej przez skarżącego kwestii, a mianowicie do tego, że w postępowaniu administracyjnym nie zostało wyjaśnione w jaki sposób nawadniany będzie Basen [...] w latach o niższym poziomie opadów, w sytuacji gdy przeprowadzone działania spowodowały, iż woda z [...] nie będzie mogła już przelewać się przez wyrwy w opasce, a także nieodniesienie się do zarzutu, że w postępowaniu przed organami obu instancji niewyjaśnione pozostało oddziaływanie na obszar Natura 2000 wykonywania prac w sezonie lęgowym ptaków. W orzecznictwie sądowym prezentowany jest pogląd, który podzielić należy w rozpoznawanej sprawie, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jedynie wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną zaskarżonego wyroku (por. wyrok NSA z 8 lutego 2012 r., I OSK 275/11, wyrok NSA z 27 lutego 2014 r., sygn. akt. II OSK 930/13 oraz wyrok NSA z 30 września 2014 r., sygn. akt II OSK 723/13, dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z taką sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Ponadto, należy zwrócić uwagę, że w toku postępowania przed organami obydwu instancji oraz w uzasadnieniu wyroku, wyrażona została ocena dotycząca okoliczności wypełniających przesłankę z art. 37 ust. 1 ustawy o ochronie przyrody, którą należy podzielić w toku rozpoznawania skargi kasacyjnej. W kontrolowanej bowiem sprawie organy obu instancji w dostateczny sposób wyjaśniły, że prace polegające na zabudowie wyrw powstałych w większości po powodzi w latach 2010/2011 w budowlach regulacyjnych (opaskach brzegowych i tamach faszynowo kamiennych) na lewym brzegu rzeki [...] w km 12+050, 13+050, 13+300, 14+430, 16+190, 16+300, 16 +300, 16+530, 16+950, na terenie gminy S., nie miały znaczącego wpływu na warunki hydrologiczne analizowanego obszaru, a tym samym nie mogły znacząco negatywnie oddziaływać na gatunki ptaków stanowiących przedmiot ochrony obszaru Natura 2000 Ujście [...] (poprzez istotną zmianę ich siedlisk). Wymaga przy tym podkreślenia, że w toku postępowania, na brak istotnego wpływu spornych prac na poziom wody na Obwodzie Ochronnym [...]i Obwodzie Ochronnym [...]w Parku Narodowym "[...]" zwracił uwagę Dyrektor Parku Narodowego "[...]" (w piśmie z dnia [...]marca 2014 r.). W postępowaniu tym wyjaśnione zostało także, że sporne prace przeprowadzono od strony rzeki (tj. "z wody" - z użyciem barek), a zatem sprzęt nie ingerował w ewentualne siedliska ptaków. Wobec zaś braku przeciwdowodu dla ustaleń i ocen organu odwoławczego nie było podstaw do kwestionowania ich poprawności w postępowaniu sądowoadministracyjnym, a co za tym idzie bardziej szczegółowego odnoszenia się do tych kwestii w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Z tych samych powodów nie może odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 133 § 1 w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. poprzez brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do materiału dowodowego, a mianowicie do pisma wykonawcy spornych prac z dnia 21 maja 2012 r. Z akt sprawy wynika natomiast, co może mieć znaczenie w sprawie, że Regionalny Zarząd Gospodarki Wodnej w P. przed przystąpieniem do prac remontowych w przedmiotowych budowlach regulacyjnych wystąpił ze zgłoszeniem tych prac do Wojewody Lubuskiego ( k.akt-81). Wojewoda Lubuski pismem ( k. akt 77) skierowanym do Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w P., wyjaśnił, że remont jak i odbudowa budowli regulacyjnych na wodach w świetle ustawy z dnia 11 sierpnia 2001r. o szczególnych zasadach odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działań żywiołu (Dz.U Nr.84, poz. 906 ze zm.) nie wymaga zgodnie z art.6 pozwolenia na budowę a nawet zgłoszenia właściwemu organowi. Przy czym w rozporządzeniu Prezesa Rady Ministrów z dnia 4 stycznia 2011r. w sprawie gmin, w których stosuje się szczegółowe zasady odbudowy, remontów i rozbiórek obiektów budowlanych zniszczonych lub uszkodzonych w wyniku działań żywiołu, a także szczególne zasady zagospodarowania terenów oraz zasady i tryb nabywania nieruchomości, w związku z osunięciem ziemi ( Dz.U Nr.5, poz. 14) wymieniono w województwie [...] między innymi [...]. W postępowaniu przed organami administracji istotną kwestią było również to, że rzeka Warta jest rzeką żeglowną, a powstałe w istniejących opaskach wyrwy wymagały remontu, który jak przedstawiono na załączonych fotografiach wykonanych w trakcie oględzin z udziałem skarżącego nie zablokowały przelewania się wody do Basenu [...], na co wskazał też jak wyżej podano Dyrektor Parku Narodowego [...] które to aspekty były brane pod uwagę zarówno w postępowaniu przed organami administracji jak i w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mieć też należało na uwadze, że remont polegający na likwidacji wyrw w opasce rzeki, był tylko naprawą tego, co już wcześniej istniało. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji.