V SA/Wa 2089/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka (spr.), Protokolant - ref. staż. Małgorzata Skomiał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lutego 2015 r. sprawy ze skargi C. S.A. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] maja 2014 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu dofinansowania ze środków unijnych oddala skargę Zaskarżoną decyzją z dnia [...] marca 2014 r. Minister Infrastruktury i Rozwoju, po rozpatrzeniu odwołania C. S.A. z siedzibą w W. utrzymał w mocy decyzję Dyrektora [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy nr [...] z dnia [...] marca 2014 r. zobowiązującą stronę do zwrotu środków dofinansowania wykorzystanego z naruszeniem procedur obowiązujących w ramach Programu Operacyjnego Kapitał Ludzki (POKL) w związku z realizacją projektu "[...]", w kwocie 36 867,71 zł wraz z odsetkami określonymi jak dla zaległości podatkowych. W uzasadnieniu decyzji Minister Infrastruktury i Rozwoju (MIiR), pełniący funkcję Instytucji Zarządzającej POKL (IZ) wyjaśnił, że I. S.A. na podstawie umowy o dofinansowanie projektu nr [...] z dnia [...].04.2009 r. zawartej z W. - DWUP, zmienionej aneksami nr 1-5 realizował projekt pt. "[...]" w okresie od 1 kwietnia 2009 r. do 31 marca 2011 r. Na realizację projektu wnioskodawcy przyznane zostało dofinansowanie ze środków publicznych w wysokości 2.242.155,52 zł. Zgodnie z § 3 ust. 2 ww. umowy, Beneficjent zobowiązany był podczas realizacji projektu do stosowania Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL, zwanych dalej "Wytycznymi". Na określoną decyzją kwotę przypadającą do zwrotu składa się kwota 34.530,00 zł wydatków poniesionych tytułem wynajmu sal szkoleniowych oraz kwota 2.337,71 zł kosztów pośrednich rozliczanych ryczałtowo, które zgodnie z aneksem z dnia 31.07.2009 r. stanowiły 6,77% poniesionych i udokumentowanych bezpośrednich wydatków projektu pomniejszonych o kwotę wydatków sfinansowanych w ramach cross-financingu. Obowiązek zwrotu kosztów wynajmu wraz z proporcjonalną częścią kosztów pośrednich wynika z faktu, iż Beneficjent naruszył zapisy umowy o dofinansowanie projektu oraz Wytycznych w zakresie kwalifikowania wydatków w ramach PO KL (dalej: "Wytyczne") z uwagi na fakt niezastosowania zasady konkurencyjności. Powodem uznania ww. wydatków za niekwalifikowalne były fakty wykryte podczas kontroli doraźnej projektu przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w W., w trakcie której ustalono, że beneficjent zawarł w sposób powtarzalny i cykliczny następujące po sobie umowy najmu sal szkoleniowych w W. i w W. Umowy dotyczące najmu w W. zostały zawarte z M. C. i opiewały łącznie na kwotę 55.200,00 zł netto (tj. 14 237,45 EUR netto, kurs 1 EUR = 3,8771 PLN) ; było to: 7 umów najmu w 2009 r. oraz 8 umów najmu w 2010 r. - razem 15 umów najmu przewidujących koszt najmu 60 zł/1 godz. oraz 40 godzin szkoleniowych, a następnie 2 umowy najmu w 2010 r. oraz 2 umowy najmu w 2011 r. - razem 4 umowy najmu przewidujące koszt najmu 120 zł/1 godz. oraz 40 godzin szkoleniowych. Umowy dotyczące najmu w W. zostały zawarte z firmą V. Sp. z o.o. i opiewały na łączną kwotę 84.000,00 zł netto (tj. 21 665,68 EUR netto, kurs 1 EUR = 3,8771 PLN), było to 10 umów najmu w 2009 r oraz 13 umów najmu w 2010 r. - razem 23 umowy najmu przewidujące koszt najmu 60 zł/1 godz. oraz 40 godzin szkoleniowych, a następnie 3 umowy najmu w 2010 r. oraz 3 umowy najmu w 2011 r. - razem 6 umów najmu przewidujących koszt najmu 120 zł/1 godz. oraz 40 godzin szkoleniowych. Organ stwierdził, że beneficjent, zgodnie z brzmieniem art.3 ustawy z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (j.t. Dz.U. z 2013 r., poz.907) został wyłączony z kręgu podmiotów zobowiązanych stosować jej procedury, zobowiązany był natomiast ponosić wydatki zgodnie z określoną w Wytycznych zasadą konkurencyjności. Zgodnie z § 20 ust.1 umowy o dofinansowanie projektu, w przypadku realizacji zamówień przekraczających kwotę stanowiącą równowartość 14 000 euro beneficjent stosuje się do zasady konkurencyjności i zobowiązany jest stosować określone w Wytycznych procedury, czego w rozpoznanej sprawie beneficjent nie zrobił. MIiR nie podzielił stanowiska beneficjenta, iż że nie można było "z góry" przesądzić, czy suma poszczególnych czynszów najmu za wynajem sal przekroczy ustalony próg 14 tys. EUR netto, ze względu na fakt, iż wstępnego szacunku wartości całego zamówienia beneficjent dokonał we wniosku o dofinansowanie projektu wskazując 162 028,50 zł za "wynajęcie sal szkoleniowych". Organ odwoławczy stwierdził, że nie biorąc pod uwagę ww. szacunku wartości całego zamówienia, strona niezgodnie z zasadą konkurencyjności dokonała rozbicia całego zamówienia na poszczególne umowy najmu i podpisywała w sposób cykliczny i powtarzalny umowy najmu sali, bez zastosowania zasady konkurencyjności. Podkreślił, że zamówienia sumowane są w ramach całego projektu realizowanego przez beneficjenta, co oznacza, że beneficjent powinien dokładnie przeanalizować budżet projektu w celu zidentyfikowania tych zamówień, które będą się powtarzać i w których może powstać ryzyko przekroczenia progu, dla którego zasada konkurencyjności jest obowiązkowa. Organ ustalił, że koszt wynajmu sal we Wrocławiu oraz koszt wynajmu sal w W. przekraczał wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 tys. EUR netto. Zgodnie z § 20 ust. 2 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 14.04.2009 r., wartość zamówienia ustalana jest zgodnie ze średnim kursem złotego w stosunku do EUR, o którym mowa w art. 35 ust. 3 p.z.p. Zgodnie z materiałami dowodowymi, kwoty o których mowa stanowią równowartość 14 237,45 EUR netto oraz 21 665,68 EUR netto, co powodowało konieczność przeprowadzenia zamówienia zgodnie z zasadą konkurencyjności. Beneficjent nie zastosował zasady konkurencyjności w odniesieniu do żadnego z dwóch zamówień (w W. i w W.), przez co naruszył przepisy § 20 umowy o dofinansowanie projektu z dnia 14.04.2009 r., co stanowi naruszenie procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p. Organ odwoławczy stwierdził, że organ I instancji miał prawo zgodnie z §13 umowy uznać całość wydatków związanych z danymi zamówieniami za niekwalifikowane. Jednak dokonał wyliczenia kwoty wydatków niekwalifikowalnych w oparciu o taryfikator, stanowiący załącznik do Zasad finansowania PO KL z dnia 24 grudnia 2012 r. i zamieszczony na stronie internetowej DWUP. W związku z niedopełnieniem przez Beneficjenta obowiązku wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, do wyliczenia ww. kwoty zastosowano wskaźnik korekty finansowej w wymiarze 25% wartości faktycznie poniesionych wydatków niekwalifikowalnych. Organ II instancji potwierdził prawidłowość ustalenia kwoty wydatków niekwalifikowalnych w wysokości 34 530 zł. Stwierdził ponadto, że świadczenie nie uległo przedawnieniu, bowiem decyzja je kształtująca ma charakter deklaratoryjny a nie konstytutywny. Wobec podniesionego w odwołaniu zarzutu braku formalnego wszczęcia postępowania w sprawie, minister wyjaśnił, że postępowanie administracyjne zostało wszczęte przez organ I instancji na podstawie art.61 k.p.a., o czym zawiadomiono stronę pismem z dnia 2 sierpnia 2013 r. Organ II instancji wskazał również, że środki przekazane Beneficjentowi na realizację projektu, z których poniesiono wydatki uznane za niekwalifikowalne, były przekazane zarówno w 2009 roku, jak i w roku 2010. Powołując się na z art. 113 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych, stanowiący, że "dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów", stwierdził, że oznacza to, iż do zwrotu środków, z których poniesione zostały wydatki objęte zaskarżoną decyzją mają zastosowanie dwie ustawy o finansach publicznych, tzn.: dla środków przekazanych beneficjentowi w 2010 r. właściwe są przepisy ustawy z 2009, natomiast dla środków przekazanych i wydatkowanych do dnia 31 grudnia 2009 r. mają zastosowanie przepisy ustawy z 2005 r. W skardze z dnia 7 lipca 2014 r. skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju C. S.A. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej oraz o zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie: 1) art. 207 § 1 pkt 9 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o finansach publicznych (t.j. Dz. U. z 2013 roku, poz. 885, ze zmianami) w związku z art. 104 § 1 i 2 Kodeksu postępowania administracyjnego, polegające na utrzymaniu w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzji Dyrektora [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W., podczas gdy co do istoty zawarto w niej rozstrzygnięcie o części wysokości dofinansowania, podlegającego, zdaniem organów obu instancji, zwrotowi przez skarżącą w ramach PO KL w związku z realizacją projektu pn. "[...]" (nr [...]), 2) art. 207 § 1 pkt 2 w związku z art. 184 ust. 1 ustawy o finansach publicznych i art. 7, art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., polegające na nieuprawnionym przyjęciu, przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, że środki finansowe przyznane C. S.A. na realizację powyższego Projektu zostały przez nią wykorzystane niezgodnie z zawartą umową oraz innymi obowiązującymi w tym zakresie procedurami, podczas gdy ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego wynika, że przy ich wydatkowaniu nie doszło do ich naruszenia, ich ogólna suma nie przekroczyła kwoty, przewidzianej na ten cel w kontrakcie zawartym z Instytucją Zarządzającą Programem Operacyjnym Kapitał Ludzki, a ich wydatkowanie w trakcie realizowanego Projektu, nie było przez tę Instytucję kwestionowane, także w odniesieniu do tych zagadnień, które stały się podstawą wydania decyzji określającej, 3) art. 207 § 1 ustawy o finansach publicznych i 107 § 3 k.p.a. polegające na utrzymaniu w mocy przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju decyzji, określającej wysokość kwoty dofinansowania, podlegającego zwrotowi w związku z realizacją Projektu, z powołaniem się na rzekome naruszenie przez skarżącą zasady konkurencyjności przy wydatkowaniu środków na wynajem sal szkoleniowych, podczas gdy z okoliczności faktycznych tej sprawy wynika, że zasada ta nie znajdowała w niej zastosowania, a jej zakres w odniesieniu do tych usług, został wadliwie zinterpretowany, bez uwzględnienia uwag zawartych w wyjaśnieniu Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia 6 kwietnia 2011 roku, jak też szczegółowych wyjaśnień kierowanych przez skarżącą na etapie poprzedzającym wszczęcie postępowania w tej sprawie, 4) art. 68 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 roku - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity, Dz. U. z 2012 roku, poz. 649, ze zmianami) w związku z art. 60 pkt 6 i art. 67 ustawy o finansach publicznych, polegające na nieuprawnionym przyjęciu, przez Ministra Infrastruktury i Rozwoju, że w dacie wydawania decyzji w pierwszej instancji, nie uległo przedawnieniu uprawnienie [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. do określenia wysokości kwoty dofinansowania otrzymanej przez skarżącą w 2009 i 2010 roku na realizację Projektu, podczas gdy w świetle przytoczonego przepisu Ordynacji uległo wówczas 3-letniemu okresowi tego przedawnienia. W odpowiedzi na skargę MIiR wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach, np. w art. 247 § 1 Ordynacji podatkowej (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą skargi. Wykładnia powołanego wyżej przepisu wskazuje, że Sąd ma prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Badając niniejszą sprawę w ramach powyższych przepisów i w oparciu o akta sprawy, zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a., Sąd nie dopatrzył się takich naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Na wstępie Sąd stwierdza, że trafnie zauważyły organy orzekające, iż w sprawie zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 30 czerwca 2005 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 249, poz.2104 ze zm., dalej: u.f.p. z 2005 r.) oraz ustawy z dnia z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz. 1240 ze zm., dalej: u.f.p.). Stosownie bowiem do art. 113 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. Przepisy wprowadzające ustawę o finansach publicznych (Dz.U. Nr 157, poz.1241 ze zm.) dotacje udzielone przed dniem wejścia w życie ustawy, o której mowa w art. 1, podlegają zwrotowi na podstawie dotychczasowych przepisów. W rozpoznanej sprawie umowa o dofinansowanie projektu została podpisana w kwietniu 2009 r., a środki były wypłacane zarówno przed 1 stycznia 2010r. (data wejścia w życie u.f.p.) jak i po tej dacie. W myśl art.211 ust.1 pkt 3 u.f.p. z 2005 r. w przypadku gdy środki, o których mowa w art. 5 ust. 3 pkt 2, 3a i 4, a także środki przeznaczone na finansowanie programów i projektów realizowanych z tych środków lub dotacji, o których mowa w art. 202, są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 208 podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek wskazany przez organ lub jednostkę przekazujące te środki, w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 4. Przepisy art. 145 ust. 2-5 stosuje się odpowiednio. Natomiast art.207 ust.1 pkt 2 u.f.p. stanowi, że przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 podlegają zwrotowi wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy. Zasady zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich zostały w obu ustawach uregulowane analogicznie. Zarówno art.208 ust.1 u.f.p. z 2005 r. jak i art. 184 ust. 1 u.f.p. nakazują do wydatkowania tych środków stosować procedury określone w umowie międzynarodowej lub inne procedury obowiązujące przy ich wykorzystaniu. Te "inne procedury", to także procedury określone w umowie między Beneficjentem a Instytucją Zarządzającą (projektem. (por. wyrok NSA z 20.11.2014 r., sygn. akt II GSK 917/13). Ponadto w sprawie znalazły zastosowanie Wytyczne dotyczące wymierzania korekt finansowych za naruszenie zasady konkurencyjności dla wydatków współfinansowanych z Europejskiego Funduszu Społecznego", wraz z "taryfikatorem", stanowiącym załącznik do Zasad finansowania PO KL z dnia 24.12.2012 r., co pozwoliło na wymierzenie korekty finansowej w wysokości 25% wydatków poniesionych na wynajem sal. Procedura obowiązująca w przypadku stosowania zasady konkurencyjności została określona w §20 umowy. Na podstawie § 20 umowy Beneficjent zobowiązał się do stosowania zasady konkurencyjności, zgodnie z którą w przypadku realizacji zamówień przekraczających wyrażoną w złotych równowartość kwoty 14 tys. euro netto wykonywanych przez podmioty prowadzące działalność gospodarczą zobowiązany był: - wysłać zapytanie ofertowe do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, o ile na rynku istnieje trzech potencjalnych wykonawców oraz zamieszczenia na swojej stronie internetowej (o ile posiada taką stronę) oraz w swojej siedzibie powyższego zapytania ofertowego; w przypadku, gdy pomimo wysłania zapytania ofertowego do co najmniej trzech potencjalnych wykonawców, beneficjent otrzyma tylko jedną ofertę, uznaje się zasadę konkurencyjności za spełnioną; wybrać najkorzystniejszą spośród złożonych ofert w oparciu o ustalone w zapytaniu ofertowym kryteria oceny; wybór oferty jest dokumentowany protokołem, do którego załączane są zebrane oferty - wszelkie czynności związane z realizacją zamówienia beneficjent dokonuje w formie pisemnej, przy czym dla udokumentowania czynności innych niż zawarcie umowy i sporządzenie protokołu, dopuszczalna jest forma elektroniczna i faks; w przypadku, gdy beneficjent stwierdzi, że na rynku nie istnieje trzech potencjalnych wykonawców, może zostać wezwany do przedstawienia uzasadnienia wskazującego na obiektywne przesłanki potwierdzające jego stwierdzenie. Procedury tej Beneficjent zawierając umowy najmu sal szkoleniowych w W. i w W. nie zastosował , co jest w sprawie niesporne. W pierwszej kolejności Sąd stwierdza, że stan faktyczny będący podstawą wydania decyzji organów obu instancji został ustalony prawidłowo, ponadto nie był kwestionowany przez skarżącą. Z prawidłowych ustaleń organów orzekających wynika, że umowy dotyczące najmu sal w W. zostały zawarte z M. C. i opiewały łącznie na kwotę 55.200,00 zł netto (tj. 14 237,45 EUR netto, kurs 1 EUR = 3,8771 PLN); było to: 7 umów najmu w 2009 r., 10 umów najmu w 2010 r. i 2 umowy najmu w 2011 r., razem 19 umów najmu. Umowy dotyczące najmu w. W. zostały zawarte z firmą V. Sp. z o.o. i opiewały na łączną kwotę 84.000,00 zł netto (tj. 21 665,68 EUR netto, kurs 1 EUR = 3,8771 PLN), było to 10 umów najmu w 2009 r. oraz 16 umów najmu w 2010 r. i 3 umowy najmu w 2011 r., razem 29 umów najmu. Sporną kwestią w sprawie jest to, czy istniały przesłanki aby zawarcie ww. umów najmu podpisanych z jednym podmiotem potraktować jako jedno zamówienie. Konsekwencją pozytywnej odpowiedzi na to pytanie jest przyjęcie, że przedmiot zamówienia przekraczał 14 tys. euro i strona zobowiązana była stosować przy wyborze kontrahenta określoną w § 20 umowy zasadę konkurencyjności i wynikającą z niej procedurę, w przypadku odpowiedzi negatywnej, będzie należało uznać, że taki obowiązek na stronie nie ciążył. W ocenie Sądu jako jedno zamówienie należy potraktować umowy najmu zawarte z tym samym podmiotem, dotyczące sal szkoleniowych wynajmowanych w tym samym mieście, mieszczące się w jednym przedziale czasowym wyznaczonym okresem realizacji projektu. A więc jako jedno zamówienie należy potraktować wszystkie umowy dotyczące najmu sal szkoleniowych w W. zawarte z M.C. i jako kolejne zamówienie wszystkie umowy najmu sal szkoleniowych w W. zawarte z V. Sp. z o.o. Jako zamówienie realizowane "w tym samym czasie" należy niewątpliwie potraktować umowy realizowane w okresie realizacji projektu. Stanowisko przeciwne prezentowane przez Stronę, iż "umowy zawierane w tym samym czasie", oznacza czas gdy umowy najmu obowiązywały równolegle jest nie do zaakceptowania. Realizując projekt Beneficjent miał świadomość, iż po zakończeniu jednej umowy najmu będzie musiał zawrzeć następne, aż do końca okresu realizacji projektu. Sąd podkreśla, że to na Beneficjencie ciążył obowiązek takiej realizacji projektu, aby nie doszło do naruszenia zasad określonych w umowie, w tym wynikającej z § 20 zasady konkurencyjności. Tytułem przypomnienia Sąd wskazuje, że w szczegółowym budżecie projektu wnioskodawca przewidział na wynajęcie sal szkoleniowych kwotę 162 028,50 zł. Od początku realizacji projektu Beneficjent powinien tak zaplanować działania aby nie naruszyć zasady konkurencyjności. To, że nie można zaplanować gdzie i ile osób zgłosi się na szkolenia Beneficjent powinien był przewidzieć składając wniosek o dofinansowanie realizacji projektu i odpowiednio zaplanować działania. Odnosząc się do podniesionych w skardze zarzutów Sąd wyjaśnia, że nietrafne jest stanowisko skarżącej Spółki, która z art.207 § 1 pkt 9 u.f.p. w zw. z art.104 § 1 i § 2 k.p.a. wywodzi, że w jednej decyzji należało określić wszystkie przypadające do zwrotu kwoty związane z realizacją projektu. W rozpoznanej sprawie orzeczono w drodze decyzji o obowiązku zwrotu wszystkich kwot objętych przeprowadzonym postępowaniem administracyjnym, a więc rozstrzygnięto merytorycznie sprawę co do jej istoty zachowując warunki wydania decyzji określone w art.207 ust.1 i 9 u.f.p. Sąd podziela stanowisko Skarżącej iż sytuacja, w której jeden organ administracji przeprowadzając kontrolę nie stwierdza uchybień, a inny dostrzega naruszenie prawa prowadzące do obowiązku zwrotu określonej kwoty, może być oceniona jako naruszenie art.8 k.p.a. Nie można jednak tego uchybienia przypisać organom administracji prowadzącym postępowanie w rozpoznanej sprawie, ponieważ tu organy działały na podstawie przepisów a stwierdzone przez nie naruszenie zasady konkurencyjności miało miejsce, co Sąd wyżej uzasadnił. Sąd nie dopatrzył się w toku postępowania administracyjnego naruszenia przepisów art. 7, 8 i 77 § 1 k.p.a., które mogłoby mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ zebrał i rozważył materiał dowodowy w sposób wyczerpujący prowadząc postępowanie zgodnie z zasadą prawdy obiektywnej. Sąd nie stwierdził również aby uzasadnienie decyzji obarczone było wadami, które miałyby wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. W uzasadnieniu ustalony został prawidłowo stan faktyczny sprawy, ze wskazaniem uznanych przez organ dowodów, przywołano właściwe przepisy będące podstawą wdania decyzji oraz wyjaśniono przyczyny ich zastosowania. Odnosząc się do podniesionego w skardze zarzutu przedawnienia uprawnienia Dyrektora [...] Wojewódzkiego Urzędu Pracy w W. do określenia w decyzji przypadającej do zwrotu kwoty dofinansowania, Sąd stwierdza, że jest to zarzut nieuprawniony. Sąd podziela pogląd ugruntowany w orzecznictwie sądów administracyjnych, iż decyzja wydana na podstawie przepisu art.207 u.f.p. i odpowiednio art.211 u.f.p. z 2005 r. nie tworzy nowego stosunku prawnego. Obowiązek zwrotu dofinansowania powstaje z chwilą zaistnienia przesłanek przewidzianych przepisami prawa. Decyzja o zwrocie ma więc charakter deklaratoryjny. Zasadnie organ wskazał zatem, iż nie ma zastosowania w sprawie wskazywany przez Skarżącą art. 68 Ordynacji podatkowej a kwestia przedawnienia winna być oceniana na gruncie art. 70 § 1 Ordynacji podatkowej, zgodnie z którym zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku (analogiczne stanowisko zajął WSA w wyroku z dnia 23.10.2014 r., sygn. akt V SA/Wa 858/14, publ. CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z wyżej wyłożonych przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, z mocy art. 151 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę.