I GZ 238/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Ludmiła Jajkiewicz po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2015 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia D. A. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w K. z dnia 14 stycznia 2015 r. sygn. akt I SA/Ke 724/14 w zakresie odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. A. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym postanawia: uchylić zaskarżone postanowienie i przekazać sprawę do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w K. Postanowieniem z dnia [...] r., sygn. akt I SA/Ke 724/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w K. oddalił wniosek D. A. (skarżący) o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora Izby Celnej w K. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że skarżący w złożonym wniosku nie uprawdopodobnił wystąpienia sytuacji, która spowodowałaby zajście choćby jednej z przesłanek wymienionych w art. 61 § 1 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz.U. z 2012 poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), powołując się jedynie na ogólnie sformułowaną przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zażalenie na powyższe orzeczenie złożył skarżący, wnosząc o jego zmianę i wstrzymanie wykonania decyzji, względnie o uchylenie postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W uzasadnieniu wskazał, że nie będąc profesjonalistą, nie posiada dostatecznej wiedzy, że poza wskazaniem przesłanki z art. 63 § 3 p.p.s.a., należy swoją sytuację materialną szczegółowo udokumentować, a Sąd pierwszej instancji nie wezwał go do uzupełnienia braków wniosku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie zasługuje na uwzględnienie. Należy stwierdzić, iż w okolicznościach niniejszej sprawy, Wojewódzki Sąd Administracyjny wydając zaskarżone postanowienie ograniczył swoje rozważania jedynie do wskazania, iż złożony przez skarżącego wniosek nie zawiera żadnych argumentów, z których skarżący wywodzi konieczność wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji, powołując się jedynie na ogólnie sformułowaną przesłankę spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd pierwszej instancji, uznając, iż rozpatrywany wniosek pozbawiony był odpowiedniego uzasadnienia oraz dokumentów uprawdopodabniających zasadność złożonego wniosku, to winien był zwrócić się do strony skarżącej o uzupełnienie braku tego wniosku, przy jednoczesnym sprecyzowaniu rygorów, jakie zostaną zastosowane, w przypadku nie usunięcia tegoż uchybienia w terminie przez Sąd zakreślonym. Odmienne stanowisko stałoby, bowiem w sprzeczności z art. 6 p.p.s.a., który formułuje zasadę udzielania pomocy, poprzez powinność udzielania stronom występującym w sprawie bez fachowego pełnomocnika potrzebnych wskazówek, co do czynności procesowych. Przepis ten ma na celu zabezpieczenie strony, nie mającej pomocy prawnej, przed pozbawieniem jej wpływu na toczący się proces i realizację jej uprawnień (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 30 czerwca 1999 r. sygn. II UKN 20/99, opubl. OSN 2001 r. Nr 4, poz. 10). Wobec powyższego, jak wspomniano wyżej, Sąd pierwszej instancji przed ponownym rozpoznaniem wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji winien wezwać stronę do jego uzupełnienia, poprzez uzasadnienie wniosku oraz złożenie dokumentów uprawdopodabniających jego zasadność, pouczając przy tym o skutkach uchybienia zakreślonemu przez Sąd terminowi. Z powyższych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 185 § 1 w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a. orzekł jak na wstępie.