II SO/Lu 77/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia SO del. Arkadiusz Mrowiec po rozpoznaniu w dniu 4 lutego 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy z wniosku K.K. w przedmiocie wymierzenia Prezydentowi Miasta grzywny za nieprzekazanie w terminie Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Lublinie skargi dotyczącej niewykonania wyroku tego Sądu wydanego w sprawie o sygn. akt II SAB/Lu 79/13 p o s t a n a w i a I. wymierzyć Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 1000 (tysiąc) złotych; II. zasądzić od Prezydenta Miasta na rzecz K. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. W dniu 12 listopada 2014 r. K. K. złożył w Biurze Podawczym Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wniosek o nałożenie na Prezydenta Miasta - na podstawie art. 55 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako "p.p.s.a.") – grzywny za nieprzekazania temu Sądowi w terminie skargi z dnia 2 października 2013 r. o wymierzenie grzywny za niewykonanie wyroku Sądu z dnia 23 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Lu 79/13, uwzględniającego skargę na bezczynność Prezydenta Miasta w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. W uzasadnieniu wniosku wnioskodawca wyjaśnił, że przedmiotową skargę na niewykonanie wyroku złożył do Prezydenta Miasta w dniu 2 października 2013 r. za pośrednictwem poczty. W związku z niewykonaniem obowiązku jej przekazania organ ten został następnie – na wniosek skarżącego – ukarany przez Sąd grzywną (postanowienie wydane w sprawie II SO/Lu 144/13). Pomimo wymierzonej grzywny Prezydent Miasta nadal nie przekazał przedmiotowej skargi Sądowi. W odpowiedzi na wniosek Prezydent Miasta - reprezentowany przez Dyrektora [...] - wniósł o jego odrzucenie lub oddalenie. Organ zakwestionował przede wszystkim skuteczność otrzymanego od K. K. wezwania do wykonania wyroku z dnia 23 maja 2013 r. wydanego w sprawie II SAB/Lu 79/13. Stwierdził, że wezwanie to zostało skierowane do niewłaściwego organu. Skarżący skierował je bowiem do Gminy , podczas gdy zobowiązanym do wykonania wyroku był bezpośrednio Prezydent Miasta reprezentowany przez Dyrektora [...] . Organ uznał, że zarówno skarga na niewykonanie wyroku wydanego w sprawie II SAB/Lu 79/13, jak i wniosek o wymierzenie Prezydentowi Miasta grzywny za nieprzekazanie tej skargi Sądowi, powinny zostać odrzucone ze względu na brak wezwania właściwego organu do wykonania wyroku. Organ podkreślił ponadto, że w dniu 25 października 2013 r. Zarząd [...] udzielił skarżącemu informacji publicznej zgodnie z wnioskiem z dnia 23 grudnia 2012 r. Jednocześnie poinformowano K. K., że organ administracji nie dysponuje analizą konieczności zastosowania sygnalizacji świetlnej na skrzyżowaniu ulic S. – Z.. Czynności te stanowiła wykonanie wyroku wydanego w sprawie II SAB/Lu 79/13. Przekroczenie terminu jego wykonania spowodowane zaś było koniecznością wykonania wyroków wydanych w innych podobnych sprawach, co wiązało się z koniecznością przygotowania obszernej dokumentacji oraz znaczną ilością wniosków kierowanych przez K. K.. W ocenie organu administracji okoliczności te uzasadniają zwłokę w wykonaniu wyroku. Odnosząc się do postulowanej przez skarżącego wysokości grzywny autor odpowiedzi na skargę stwierdził, że żądanie wymierzenia grzywny w maksymalnej wysokości ma na celu jedynie ukaranie organu. Skarżący nie wziął natomiast pod uwagę tego, że udzielono mu żądanej informacji publicznej. Pominął również kwestię ilości złożonych przez niego wniosków o udzielenie informacji publicznej. Powyższe okoliczności – zdaniem organu – uzasadniają żądanie odrzucenia wniosku o wymierzenie grzywny za nieprzekazanie do Sądu skargi, bądź jego oddalenie jako bezzasadnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Wniosek K. K. zasługuje na uwzględnienie. W myśl art. 54 § 1 i 2 p.p.s.a. skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi, organ ten zaś obowiązany jest przekazać skargę sądowi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę w terminie 30 dni od daty jej wniesienia. Trzydziestodniowy termin na wykonanie przez organ obowiązku, o którym mowa w powyższym przepisie, został w przypadku skarg składanych w sprawach o udostępnienie informacji publicznej skrócony przez ustawodawcę do 15 dni, o czym stanowi przepis art. 21 pkt 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 782 ze zm.). Stosownie natomiast do art. 55 § 1 p.p.s.a., w razie niezastosowania się do powyższego obowiązku, sąd – na wniosek skarżącego – może orzec o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, grzywnę wymierza się do wysokości dziesięciokrotnego przeciętnego wynagrodzenia miesięcznego w gospodarce narodowej w roku poprzednim, ogłaszanego przez Prezesa Głównego Urzędu Statystycznego na podstawie odrębnych przepisów. Postanowienie może być wydane na posiedzeniu niejawnym. W ocenie Sądu grzywna, o której mowa w powyższym unormowaniu, nie ma charakteru jednorazowego i w sytuacji, gdy organ, pomimo wymierzenia takiej grzywny, w dalszym ciągu nie wypełnia obowiązku przekazania sądowi skargi wraz z aktami sprawy i odpowiedzią na skargę, dopuszczalne jest ponowne jej wymierzenie. W tej kwestii wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 6 czerwca 2012 r., sygn. akt I OZ 418/12 (LEX nr 1335530) wskazując, że z uwagi na dyscyplinujący charakter wniosku o wymierzenie grzywny, nie sposób przyjąć, że grzywna raz wymierzona czyni niedopuszczalnym kolejny wniosek w tym zakresie. Takie rozumowanie – w ocenie NSA, którą to ocenę skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela – prowadziłoby wprost do ograniczenia konstytucyjnej zasady prawa do sądu. Organ bezkarnie mógłby nadal pozostawać w zwłoce, a skarżący utraciłby instrumenty do zwalczania dalszego łamania prawa przez organ. Przepis art. 55 § 1 p.p.s.a. nie stanowi, że grzywna może zostać wymierzona tylko raz, a nadto art. 55 § 2 p.p.s.a. daje sądowi możliwość rozpoznania skargi na podstawie jej odpisu, gdy stan faktyczny i prawny przedstawiony w skardze nie budzi wątpliwości, ale tylko na żądanie skarżącego. Zatem ponowny wniosek o wymierzenie grzywny organowi w trybie art. 55 § 1 p.p.s.a. nie może być uznany za niedopuszczalny w rozumieniu art. 58 § 1 pkt 4 w zw. z art. 64 § 3 p.p.s.a. tylko dlatego, że grzywna ta została organowi już raz wymierzona, skoro organ nadal nie wywiązuje się z obowiązków określonych w art. 54 § 2 p.p.s.a. Nie zachodzi w takiej sprawie stan tzw. powagi rzeczy osądzonej. Na gruncie niniejszej sprawy powyższe rozważania są o tyle istotne, że rozpoznawany wniosek jest drugim wnioskiem K. K. o wymierzenie Prezydentowi Miasta (reprezentowanemu przez Dyrektora [...] .) grzywny za nieprzekazania Sądowi tej samej skargi na niewykonanie wyroku w sprawie II SAB/Lu 79/13. Poprzedni wniosek K. K. w tym przedmiocie został przez Sąd uwzględniony postanowieniem z dnia 12 marca 2014 r., sygn. akt II SO/Lu 144/13, wymierzającym Prezydentowi Miasta grzywnę w wysokości 200 zł. Rację ma jednak wnioskodawca podnosząc, że powyższa grzywna nie osiągnęła jej dyscyplinującego celu. Pomimo bowiem doręczenia organowi w dniu 24 kwietnia 2014 r. odpisu prawomocnego już postanowienia w przedmiocie jej wymierzenia (potwierdzenie odbioru – k. 40 akt sądowych w sprawie II SO/Lu 144/13), organ w dalszym ciągu, przez osiem miesięcy, nie wykonywał obowiązku przekazania Sądowi skargi z dnia 2 października 2013 r. (data wpływu do Urzędu Miasta , skarga z dnia 29 września 2013 r.). Obowiązek ten wykonał dopiero w dniu 11 grudnia 2014 r. (data nadania w placówce pocztowej – k. 31 akt sprawy II SA/Lu 1122/14). Dalsze, tak długie uchylanie się przez Prezydenta Miasta od obowiązku przekazania sądowi przedmiotowej skargi, uzasadnia ponowne ukaranie go grzywną z art. 55 § 1 p.p.s.a. przy czym okoliczność, iż organ przed rozpoznaniem ponownego wniosku K. K. obowiązek ten ostatecznie wykonał, nie oznacza, że postępowanie w sprawie tego wniosku stało się bezprzedmiotowe. Jak bowiem wskazał NSA w uchwale 7 sędziów NSA z dnia 3 listopada 2009 r., art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. nie ma zastosowania w przypadku, gdy po wniesieniu wniosku o wymierzenie organowi grzywny w trybie art. 55 § 1 powołanej ustawy organ przekazał skargę sadowi wraz z aktami sprawy i z odpowiedzią na skargę (sygn. akt II GPS 3/09, ONSAiWSA 2010/1/2). Grzywna z art. 55 § 1 p.p.s.a. prócz funkcji dyscyplinującej spełnia również funkcję represyjną związaną z odpowiedzialnością za uniemożliwianie albo utrudnianie realizacji określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji RP prawa do rozpoznania sprawy sądowej bez nieuzasadnionej zwłoki jak i prewencyjną mającą na celu zapobieganie naruszeniom prawa w przyszłości. Skoro zatem nie budzi wątpliwości to, że Prezydent Miasta , pomimo ukarania go grzywną za nieprzekazanie Sądowi skargi K. K. z dnia 2 października 2013 r., w dalszym ciągu przez osiem miesięcy od doręczenia mu prawomocnego postanowienia w tym przedmiocie uchylał się od przedmiotowego obowiązku, należy uznać, że zachodzą podstawy do ponownego ukarania Prezydenta Miasta grzywną na podstawie art. 55 § 1 w zw. z art. 154 § 6 p.p.s.a. Podkreślić należy, że orzeczona kwota grzywny mieści się w granicach wyznaczonych przepisem art. 154 § 6 p.p.s.a. Określając jej wysokość Sąd miał na uwadze wszystkie okoliczności sprawy, w tym przede wszystkim znaczny okres w uchybieniu terminu do przekazania skargi oraz fakt, iż uprzednio wymierzona organowi grzywna w kwocie 200 zł nie była wystarczająca dla osiągnięcia zarówno jej dyscyplinującego, jak i prewencyjnego celu. Sąd tym razem orzekł zatem o wymierzeniu grzywny w kwocie pięciokrotnie wyższej od poprzedniej, uznając ją za adekwatną do naruszenia prawa stwierdzonego na obecnym etapie postępowania. Odstępując od wymierzenia organowi grzywny w jeszcze wyższej kwocie Sąd miał natomiast na uwadze to, że ostatecznie, przed rozpoznaniem niniejszego wniosku, obowiązek przekazania Sądowi skargi K. K. z dnia 2 października 2013 r. został wykonany. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny orzekł, jak w pkt I sentencji postanowienia. O kosztach postępowania w pkt II sentencji orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a.