III SA/Lu 975/14

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Achrymowicz,, Sędzia WSA Grzegorz Wałejko (sprawozdawca), Protokolant Referent Paulina Nagajek, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 5 lutego 2015 r. sprawy ze skargi M. G. na postanowienie Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów [...] z dnia [...] września 2014 r. sygn. akt [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego I. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie Przewodniczącego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów [...] z dnia [...] sierpnia 2014 r., sygn. akt [...]; II. zasądza od Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów [...] na rzecz M. G. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Zaskarżonym postanowieniem z dnia 4 września 2014 r., po rozpatrzeniu zażalenia M. G., Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna do Spraw Studentów i Doktorantów [...] utrzymała w mocy postanowienie Przewodniczącego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów [...] z dnia 5 sierpnia 2014 r. sygn. akt [...] o odmowie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej z dnia 17 czerwca 2003 r. w sprawie o sygn. akt [...]. Z akt sprawy wynika, że M. G. pismem z dnia 13 czerwca 2014 r. wniósł o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów z dnia 17 czerwca 2003 r. Do powyższego wniosku M. G. dołączył wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania oraz wniosek o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu swojego wniosku M. G. wskazał, że niezłożenie wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienia postępowania we właściwym terminie spowodowane było złym stanem zdrowia uniemożliwiającym aktywny udział w postępowaniu. Ponadto wnioskodawca wskazał, że podjął kroki zmierzające do zmiany uczelni i wznowienia nauki, co jego zdaniem uzasadnia wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Przewodniczący Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów [...] postanowieniem z dnia 5 sierpnia 2014 r. odmówił przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W uzasadnieniu postanowienia Przewodniczący wskazał między innymi, że wnioskodawca nie uprawdopodobnił w wystarczającym stopniu, że w okresie, kiedy trwało postępowanie i był uprawniony do złożenia wniosku o przywrócenia terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, jego stan zdrowia nie pozwalał na skorzystanie z możliwości złożenia tego wniosku. W szczególności, wnioskodawca nie wskazał na okres, kiedy występowała przeszkoda uniemożliwiająca złożenie wniosku w terminie określonym w art. 217 ust. 7 ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.). Od powyższego postanowienia Przewodniczącego M. G. złożył zażalenie, wskazując, że nie zgadza się z tym, iż nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminowi nie nastąpiło z jego winy. Po rozpatrzeniu zażalenia, Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna do Spraw Studentów i Doktorantów utrzymała w mocy rozstrzygnięcie Przewodniczącego. W uzasadnieniu postanowienia Komisja, powołując się na przepisy § 29 ust. 2 - 4 w związku z § 33 rozporządzenia Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów (Dz. U. z 2006 r. Nr 236, poz. 1707), dalej także: "rozporządzenie o postępowaniu dyscyplinarnym" lub "rozporządzenie’, wskazała, że w pełni podziela argumentację przyjętą w postanowieniu Przewodniczącego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów z dnia 5 sierpnia 2014 r. Komisja powtórzyła więc, że wnioskodawca nie wskazał okresu, kiedy występowała przeszkoda uniemożliwiająca złożenie wniosku o wznowienie postępowania w terminie określonym w art. 217 ust. 7 ustawy. W opinii Komisji, z uwagi na to, że wniosek o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania został złożony dnia 13 czerwca 2014 r., a postępowanie dyscyplinarne zakończyło się prawomocnym orzeczeniem Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów z dnia 17 czerwca 2003 r., nie ma podstaw do przyjęcia, że w tak długim okresie M. G. pozostawał w stanie uniemożliwiającym dokonanie czynności w sposób prawidłowy. Wobec tego wnioskujący uchybił 7-dniowemu terminowi do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, liczonemu od dnia ustania przeszkody. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego M. G. wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia i przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania dyscyplinarnego (wniosek o przywrócenie terminu sformułowany został błędnie – niezgodnie z jego pierwotną treścią). Skarżący zarzucił naruszenie przepisów § 29 ust. 2 i 3 rozporządzenie o postępowaniu dyscyplinarnym. W uzasadnieniu skarżący podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko co do istnienia przyczyn uzasadniających wnioskowane przywrócenie terminu. Ponadto skarżący zauważył, że wnosił o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do wznowienia postępowania dyscyplinarnego. Natomiast z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia wynika, że w rzeczywistości została rozstrzygnięta inna sprawa niż żądana w jego wniosku, to jest kwestia przywrócenia terminu do wznowienia tego postępowania dyscyplinarnego. W odpowiedzi na skargę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna do Spraw Studentów i Doktorantów [...] wniosła o oddalenie skargi, poszerzając argumentację zawartą w zaskarżonym postanowieniu, dotycząca braku podstaw do przywrócenia terminu zgodnie z żądaniem skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje. Skarga podlega uwzględnieniu, niezależnie od oceny jej zarzutów, ponieważ zaskarżone postanowienie wydane zostało z naruszeniem przepisów postępowania, mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stosownie do treści art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 270 z późn. zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Legalność zaskarżonej decyzji badana jest zarówno w zakresie zgodności z prawem materialnym jak i właściwymi dla danej sprawy przepisami postępowania. Zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Oznacza to obowiązek sądu wzięcia z urzędu pod uwagę wszystkich stwierdzonych naruszeń prawa, a więc także tych, które nie były podniesione w skardze. Rozpoznawana sprawa, przedmiotowo ograniczona do wpadkowej kwestii przywrócenia terminu do czynności procesowej przed organem działającym w strukturze szkoły wyższej, dotyczy postępowania dyscyplinarnego obejmującego odpowiedzialność dyscyplinarną studentów, uregulowanego w podstawowym zakresie przepisami rozdziału 6 w dziale IV ustawy z dnia 27 lipca 2005 r. Prawo o szkolnictwie wyższym (tekst jednolity Dz. U. z 2012 r. poz. 572 z późn. zm.). Regulacja postępowania dyscyplinarnego w przepisach ustawy Prawo o szkolnictwie wyższym ustawy jest niepełna, a z art. 223 ustawy wynika, że do postępowania wyjaśniającego i postępowania dyscyplinarnego wobec studentów, z wyjątkiem postępowania przed sądami koleżeńskimi, w sprawach nieuregulowanych w ustawie, stosuje się odpowiednio przepisy ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks postępowania karnego (dalej: K.p.k.) z wyłączeniem art. 82. Ponadto tryb postępowania w tych sprawach reguluje wydane na podstawie upoważnienia zawartego w art. 224 Prawa o szkolnictwie wyższym wymieniane już wcześniej rozporządzenie Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 6 grudnia 2006 r. w sprawie szczegółowego trybu postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego wobec studentów. Przepis art. 223 ustawy, który odsyła do K.p.k., czyni to w odniesieniu do postępowania wyjaśniającego oraz postępowania dyscyplinarnego w całości, nie przewidując wyjątków, bądź ograniczeń co do postępowania instancyjnego. Oznacza to, że przepisy K.p.k. mają zastosowanie także w postępowaniu o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W sprawach tych nie znajdują żadnego zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego (K.p.a.). Można zatem stwierdzić, że w odniesieniu do spraw dyscyplinarnych i to niezależnie od stadium postępowania zwykłego, bądź postępowania o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, mają zastosowanie tylko przepisy rozdziału 6 w dziale IV Prawa o szkolnictwie wyższym, przepisy rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym oraz odpowiednio stosowane - przepisy Kodeksu postępowania karnego (por. wyrok NSA z dnia 1 czerwca 2012 r. w sprawie sygn. akt I OSK 383/12, SIP Lex nr 1215518). Oczywiste jest, że regulacje te, w szczególności dotyczące wznowienia postępowania dyscyplinarnego, dotyczą także postępowań z udziałem osób, które utraciły już status studenta, czy to na skutek upływu czasu i ukończenia studiów, czy skreślenia z listy studentów, czy też orzeczenia kary dyscyplinarnej wydalenia z uczelni. Przepisy rozdziału 6 w dziale IV Prawa o szkolnictwie wyższym w zakresie wznowienia postępowania dyscyplinarnego regulują tylko podstawy wznowienia postępowania (art. 217 ust. 6 ustawy), legitymację i termin do złożenia wniosku o wznowienie postępowania (art. 217 ust. 7 ustawy), na ogólnych zasadach prawo do obrony, niektóre aspekty przebiegu rozprawy, prawo do odwołania od orzeczenia komisji dyscyplinarnej i prawo do skargi do sądu (art. 218 ust. 1 i 2, art. 219 ust. 1 – 3, art. 220 ust. 1 i 2, art. 221). Natomiast w rozporządzeniu o postępowaniu dyscyplinarnym wznowieniu postępowania dyscyplinarnego poświęcony jest rozdział 5, zawierający tylko § 35, w którym określa się organ, który orzeka o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego na posiedzeniu niejawnym i skład tego organu (komisja, dyscyplinarna, która wydała orzeczenie kończące postępowanie, w innym składzie), wskazuje się komu doręcza się postanowienie w sprawie wznowienia postępowania, przewiduje się prawo stron do zażalenia na postanowienie komisji dyscyplinarnej o odmowie wznowienia postępowania, które kieruje się do odwoławczej komisji dyscyplinarnej w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia. Postępowanie o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, mimo że dotyczy go osobny rozdział 5 rozporządzenia, to jest jednak w szerokim ujęciu postępowaniem dyscyplinarnym. Dotyczą go zatem także przepisy rozdziału 3 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym, zatytułowanego "Postępowanie dyscyplinarne", za wyjątkiem tych przepisów, z których treści można wysnuć wniosek, że nie mają zastosowania do postępowania o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Te ostatnie zastrzeżenie jest istotne w niniejszej sprawie, ponieważ w rozdziale 3 rozporządzenia znajdują się przepisy § 29 ust. 2 - 4, na które (w powiązaniu z § 33 rozporządzenia) powoływały się obydwa organy, orzekając w sprawie wniosku o przywrócenie terminu do czynności procesowej w postępowaniu o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Zastosowanie tych ostatnio wymienionych przepisów miało miejsce z naruszeniem prawa, ponieważ w ocenie Sądu orzekającego w niniejszej sprawie przepisy § 29 ust. 2 - 4 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym nie mają zastosowania przy rozstrzyganiu wniosków o przywrócenie terminu do czynności procesowych w postępowaniu o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. W rozpoznawanej sprawie kwestią kluczową jest odpowiedź na pytanie według jakich przepisów powinny być rozpatrywane wnioski o przywrócenie terminu do czynności procesowych w postępowaniu o wznowienie postępowania dyscyplinarnego. Przede wszystkim należy podkreślić, że ani przepisy rozdziału 6 w dziale IV Prawa o szkolnictwie wyższym, ani przepisy rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym nie zawierają jakichkolwiek regulacji ogólnych dotyczących terminów w postępowaniu dyscyplinarnym, w tym również przywracania terminów do czynności procesowych w tym postępowaniu. Oznacza to, że omawiana kwestia jest sprawą nieuregulowaną w ustawie, co sprawia, że co do zasady - zgodnie z art. 223 Prawa o szkolnictwie wyższym - w tym zakresie stosuje się odpowiednio przepisy K.p.k. W ustawie i w rozporządzeniu o postępowaniu dyscyplinarnym uregulowane jest tylko jedno szczegółowe zagadnienie odnoszące się do przywracania uchybionego terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia komisji dyscyplinarnej. Mianowicie zgodnie z art. 224 Prawa o szkolnictwie wyższym minister właściwy do spraw szkolnictwa, określając w drodze rozporządzenia szczegółowy tryb postępowania wyjaśniającego i dyscyplinarnego, miał obowiązek uwzględnić między innymi przywracanie terminu wniesienia odwołania przez studenta ukaranego karą upomnienia w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminom (art. 224 pkt 3 ustawy). Z przepisów § 29 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym wynika, że regulacja jest nieco szersza niż wskazana w przytoczonych wyżej wytycznych dotyczących treści aktu. Zgodnie z § 29 ust. 2 rozporządzenia Przewodniczący odwoławczej komisji dyscyplinarnej, na wniosek strony, może przywrócić uchybiony termin do wniesienia odwołania, jeśli uprawdopodobni ona, że uchybienie nastąpiło z przyczyn od niej niezależnych. Wniosek o przywrócenie terminu składa się wraz z odwołaniem za pośrednictwem komisji dyscyplinarnej, która wydała zaskarżone orzeczenie, w terminie 7 dni od dnia ustania przeszkody (§ 29 ust. 3 rozporządzenia), a na postanowienie o odrzuceniu odwołania lub odmawiające przywrócenia terminu do wniesienia odwołania przysługuje zażalenie do odwoławczej komisji dyscyplinarnej, w terminie 7 dni od dnia doręczenia postanowienia (§ 29 ust. 4 rozporządzenia). Z przytoczonych przepisów § 29 ust. 2 – 4 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym wynika jednoznacznie, że dotyczą one wyłącznie przywracania terminu do wniesienia odwołania od orzeczenia komisji dyscyplinarnej i nie mają w związku z tym charakteru przepisów ogólnych, które można byłoby stosować do wszystkich przypadków orzekania w sprawie przywracania terminów do czynności procesowych w postępowaniu dyscyplinarnym. Przepisy te nie dotyczą w jakimkolwiek zakresie przywracania terminu do innych czynności procesowych, nie będących wniesieniem odwołania. Nie dotyczą zatem również przywracania terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, ani też wniosków o przywrócenie terminu do innych czynności procesowych związanych z wnioskiem o wznowienie postępowania (np. wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania). Oczywiste jest, że wniosek o wznowienie postępowania nie może być utożsamiany z odwołaniem od orzeczenia komisji dyscyplinarnej, a przepisy ustawy i przepisy rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym nie zwierają żadnej regulacji pozwalającej na stosowanie, choćby odpowiednio, przepisów § 29 ust. 2 – 4 rozporządzenia do postępowania o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania lub wniosków o przywrócenie terminu do innych czynności procesowych związanych z wnioskiem o wznowienie postępowania. Takiej regulacji nie stanowi także przepis § 33 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym, który jedynie przewiduje, że do postępowania przed odwoławczą komisją dyscyplinarną w sprawach nieuregulowanych stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed komisją dyscyplinarną. W opisanej sytuacji, w której w ustawie i w rozporządzeniu brak jest regulacji ogólnych dotyczących terminów w postępowaniu dyscyplinarnym, w tym również przywracania terminów do czynności procesowych w tym postępowaniu, a także brak jest regulacji odnoszących się specyficznie do postępowania o wznowienie postępowania dyscyplinarnego, zastosowanie ma przewidziane w art. 223 Prawa o szkolnictwie wyższym odesłanie do odpowiedniego stosowania przepisów K.p.k. Oznacza powyższe, że w rozpoznawanej sprawie mają zastosowanie przepisy art. 122 – 127 K.p.k. (dział IV, rozdział 14 "Terminy"). Odpowiednie (a nie wprost) stosowanie przepisów K.p.k. pozwala pominąć cechę terminów w postaci ich zawitości w rozumieniu art. 122 § 2 K.p.k. Według tego przepisu zawite są terminy do wnoszenie środków zaskarżenia oraz inne, które ustawa za zawite uznaje. Pominięcie tak rozumianej zawitości pozwala uznać, że w postępowaniu dyscyplinarnym dotyczącym studentów, w tym również w postępowaniu wznowieniowym, stosuje się omawiane przepisy K.p.k. także do terminów, które nie dotyczą wnoszenia środków zaskarżenia i nie są uznane expressis verbis za zawite przez ustawę. Dotyczy to w szczególności terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania w postępowaniu dyscyplinarnym i terminów do wniesienia wniosków o przywrócenie terminu do innych czynności procesowych w tym postępowania, których niedochowanie wywołuje ujemne skutki procesowe. W rozpoznawanej sprawie zastosowanie ma zatem przepis art. 126 § 1 K.p.k., przewidujący podstawę do przywrócenie terminu, bez wskazywania szczególnej czynności procesowej, której przywrócenie miałoby dotyczyć. Stosuje się również przepis art. 126 § 2 K.p.k., według którego w kwestii przywrócenia terminu orzeka postanowieniem organ, przed którym należało dokonać czynności. Zgodnie z § 35 ust. 1 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym o wznowieniu postępowania dyscyplinarnego orzeka na posiedzeniu niejawnym komisja dyscyplinarna, która wydała orzeczenie kończące postępowanie, w innym składzie. W rozpoznawanej sprawie organem, który powinien orzekać w przedmiocie wniosku o wznowienie postępowania, a także w przedmiocie związanych z nim wniosków o przywrócenie terminów do innych czynności procesowych w postępowaniu wznowieniowym, jest Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna do Spraw Studentów i Doktorantów [...]. Nie jest takim organem Przewodniczący Komisji, dla którego przepisy K.p.k., nie przewidują żadnej roli orzeczniczej w sprawach wniosków o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej. Przepis art. 126 § 2 K.p.k. postanawia wyraźnie, że w kwestii przywrócenie terminu orzeka organ, przed którym należało dokonać czynności, a nie przewodniczący takiego organu. Należy w związku z tym stwierdzić, że postanowienie Przewodniczącego Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów z dnia 5 sierpnia 2014 r. wydane zostały przez organ, który nie był w ogóle właściwy do orzekania w sprawie. Natomiast zaskarżone postanowienie narusza prawo, ponieważ Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna do Spraw Studentów i Doktorantów powinna była uchylić postanowienie jej Przewodniczącego, jako organu niewłaściwego, i rozstrzygnąć o wniosku. W związku z tym, że od postanowień odwoławczych komisji dyscyplinarnych nie przysługuje zażalenie (bowiem jest to ostatni organ instancyjny, a więc nie stosuje się art. 126 § 3 K.p.k. i nie jest przewidziany wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy), skarżący mógłby uruchomić kontrolę takiego aktu przez sąd administracyjny tylko po uprzednim wezwaniu Komisji do usunięcia naruszenia prawa na podstawie art. 52 § 4 P.p.s.a. Zaskarżone postanowienie narusza przepisy art. 126 § 2 K.p.k w związku z art. 223 Prawa o szkolnictwie wyższym. Naruszenie to prowadzi do uchylenia zaskarżonego postanowienia, ponieważ nie tylko mogło mieć, ale także miało wpływ na wynik sprawy. Jak wyżej wspomniano Komisja powinna była uchylić postanowienie Przewodniczącego i orzec o wniosku jako jedyny właściwy organ. W sprawie nie było podstawy do stwierdzenia nieważności postanowień, ponieważ przepisy K.p.k. nie przewidują w przypadku orzekania przez organ niewłaściwy takiej sankcji jaka przewiedziana jest w art. 156 § 1 pkt 1 K.p.a., to jest nieważności aktu. Należy wspomnieć, że WSA w Lublinie orzekając wyrokiem z 24 października 2013 r. (sygn. akt III SA/Lu 318/13) w innej sprawie dotyczącej wniosku tego samego skarżącego o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania dyscyplinarnego dopuścił możliwość stosowania przepisów § 29 ust. 2 – 4 rozporządzenia o postępowaniu dyscyplinarnym i orzekania przez przewodniczącego odwoławczej komisji dyscyplinarnej jako organ pierwszej instancji. Stanowiska tego Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę nie podziela z przyczyn wskazanych wyżej w uzasadnieniu. Ocena prawna wyrażona w wyroku w sprawie sygn. akt III SA/Lu 318/13 nie wiąże w niniejszej sprawie Sądu i Odwoławczej Komisji Dyscyplinarnej do Spraw Studentów i Doktorantów na podstawie art. 153 P.p.s.a., ponieważ niniejsza sprawa nie jest kontynuacją sprawy, o której wyżej mowa. Sprawa ta została zakończona postanowieniem WSA w Lublinie z dnia 25 czerwca 2014 r. o umorzeniu postępowania (sygn. akt III SA/Lu 366/14). Ponownie rozpatrując sprawę Odwoławcza Komisja Dyscyplinarna do Spraw Studentów i Doktorantów, biorąc pod uwagę wyrażoną wyżej ocenę prawną, orzeknie w sprawie wniosku skarżącego jako jedyny właściwy organ. Z przytoczonych wyżej przyczyn Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie, uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) oraz art. 135 P.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 P.p.s.a. w związku z art. 205 § 1 P.p.s.a.