II FSK 1201/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący - Sędzia NSA Antoni Hanusz, Sędzia NSA Jolanta Sokołowska, Sędzia del. WSA Marek Olejnik (sprawozdawca), Protokolant Anna Błażejczyk, po rozpoznaniu w dniu 30 maja 2017 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów (obecnie: Szefa Krajowej Administracji Skarbowej) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt I SA/Bk 610/14 w sprawie ze skargi H. P. na interpretację indywidualną Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy działającego z upoważnienia Ministra Finansów z dnia 22 lipca 2014 r. nr ITPB2/415-440/14/IL w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych postanawia: 1) umorzyć postępowanie kasacyjne, 2) zarządzić zwrot przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku na rzecz Szefa Krajowej Administracji Skarbowej kwoty 100 (słownie: sto) złotych uiszczonej tytułem wpisu od skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt I SA/Bk 610/14, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku w sprawie ze skargi H. P. uchylił w części interpretację indywidualną Ministra Finansów z dnia 22 lipca 2014 r. w przedmiocie podatku dochodowego od osób fizycznych. Od powyższego wyroku została przez Ministra Finansów reprezentowanego przez Dyrektora Izby Skarbowej w Bydgoszczy złożona skarga kasacyjna, w której wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA względnie uchylenie wyroku i rozpoznanie skargi oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W piśmie z dnia 29 maja 2017 r. organ cofnął skargę kasacyjną, wniesioną od powyższego wyroku. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 60 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), skarżący może cofnąć skargę. Cofnięcie skargi wiąże sąd. Jednakże sąd uzna cofnięcie skargi za niedopuszczalne, jeżeli zmierza ono do obejścia prawa lub spowodowałoby utrzymanie w mocy aktu lub czynności dotkniętych wadą nieważności. Podstawą do cofnięcia skargi kasacyjnej jest zdanie pierwsze art. 60 w związku z art. 193 p.p.s.a. Również zdanie drugie art. 60 p.p.s.a. ma zastosowanie w postępowaniu kasacyjnym. Natomiast zdanie trzecie tego przepisu, traktujące o uznaniu cofnięcia skargi za niedopuszczalne, nie może być stosowane w odniesieniu do skargi kasacyjnej (por. B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka–Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, str. 572 – 573, wyd. Wolters Kluwer Polska sp. z o.o., Warszawa 2009). Skoro bowiem Naczelny Sąd Administracyjny na mocy art. 183 § 1 p.p.s.a. związany jest granicami skargi kasacyjnej, to tym bardziej wiąże go "brak" skargi kasacyjnej, czyli stan po jej cofnięciu. Wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada dyspozycyjności sprawia, że każde cofnięcie skargi kasacyjnej jest dopuszczalne, i to bez zgody strony przeciwnej. W tych okolicznościach, Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 w związku z art. 193 p.p.s.a., postanowił umorzyć postępowanie kasacyjne. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi kasacyjnej orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.