II GSK 1065/15

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Zabłocka (spr.) Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz Sędzia del. WSA Ewa Cisowska-Sakrajda Protokolant Agnieszka Szczepek po rozpoznaniu w dniu 22 marca 2017 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej Skarbu Państwa - Nadleśnictwa [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 5 lutego 2015 r. sygn. akt II SA/Ke 1076/14 w sprawie ze skargi Skarbu Państwa - Nadleśnictwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2014 r. nr [...] w przedmiocie kary za samowolne zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia oddala skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z dnia 5 lutego 2015 r., sygn. akt II SA/Ke 1076/14 oddalił skargę Skarbu Państwa - Nadleśnictwa [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w K. z dnia [...] października 2014 r. w przedmiocie kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia. Sąd I instancji orzekał w następującym stanie sprawy: W trakcie wykonywanej kontroli dróg w dniu [...] kwietnia 2013r. stwierdzono w ciągu drogi powiatowej nr [..] w miejscowości [...] zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi powiatowej, poprzez składowanie drewna uzyskanego z wycinki lasu. Przedmiotowa droga ujęta była w tabeli przebiegu dróg powiatowych na terenie Powiatu [..], stanowiącej załącznik do Uchwały Nr [...] Rady Powiatu w S. z dnia [...] sierpnia 2008r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu [..], ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [..] Nr 232 z dnia 7 listopada 2008r., poz. 3052. Szerokość pasa drogi wynosiła 12m i liczona była od osi jezdni po 6m obustronnie. Drewno ocechowane nr 1613 składowane było częściowo w jezdni, a częściowo na poboczu i mieściło się w liniach pasa drogowego. Powyższe ustalenia zostały potwierdzone także w dniu 23 kwietnia 2013r. Z czynności kontrolnych sporządzono protokoły i wykonano dokumentację fotograficzną. Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] podał do protokołu z oględzin w dniu 9 maja 2013r. informację o usunięciu drzewa w dniu 2 maja 2013r. W toku rozpatrywania sprawy dokonano odtworzenia granic pasa drogowego przez uprawnionego geodetę, a protokół z tej czynności został przez strony podpisany. Stwierdzono, że działka nr 109 uległa podziałowi na działki o nr 109/2 i 109/3. W terminie, w którym dokonano zajęcia pasa drogowego, w obrębie działki nr 109/2 prace z zakresu pozyskiwania i zrywki drewna dla Nadleśnictwa wykonywał [...]. Ze złożonych przez niego wyjaśnień wynikało, że jego firma dokonała wycinki drzew dla Nadleśnictwa [..], a drewno zostało złożone w pasie drogowym w okolicy leśniczówki R., które to miejsce wskazał podleśniczy [..]. Identyfikacja drewna nastąpiła w oparciu o nr 1613, którym posługuje się Nadleśnictwo [..] dla cechowania i numerowania surowca drzewnego. Decyzją z dnia [..] czerwca 2014r. Dyrektor Zarządu Dróg Powiatowych w [..] wymierzył Nadleśniczemu Nadleśnictwa [..] karę pieniężną w wysokości 14.880 zł za zajęcie pasa drogowego drogi powiatowej nr [..] (dz. Nr 109/2) w miejscowości R. bez zezwolenia zarządcy drogi w okresie od dnia 18 kwietnia 2013r. do dnia 2 maja 2013r. Po rozpoznaniu odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w K. (SKO, Kolegium) decyzją z dnia [..] października 2014r. znak: [...] uchyliło w całości decyzję z dnia [..] czerwca 2014r., w to miejsce orzekło o nałożeniu na Skarb Państwa – Nadleśnictwo [..] kary pieniężnej w wysokości 14.880 zł W ocenie organu odwoławczego kara powinna być nałożona na Skarb Państwa - Nadleśnictwo [...], gdyż Nadleśniczy jest wyłącznie reprezentantem tego Nadleśnictwa. W pozostałym zakresie Kolegium w całości podzieliło argumentację zaprezentowaną w treści zaskarżonej decyzji. Przywołując przepisy art. 39 ust. 1, art. 40 ust. 1 – 4 oraz ust. 12 pkt 1 i ust. 13 ustawy z dnia 21 marca 1985r. o drogach publicznych (Dz. U. z 2007 r., Nr 19, poz. 115 ze zm.; dalej: u.d.p.) organ odwoławczy stwierdził, że odpowiedzialność za zajęcie pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi jest obiektywna i niezależna od winy sprawcy naruszenia. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów postępowania Kolegium wskazało, że udział Nadleśnictwa [...] w postępowaniu wyjaśniającym był możliwy po otrzymaniu pisma z Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w r. kierowanego do Nadleśniczego Nadleśnictwa [..], jako właściwej strony. SKO stwierdziło, że stosownie do art. 35 ust. 1 ustawy o lasach stroną postępowania jest Nadleśnictwo [...], które jest kierowane i reprezentowane przez Nadleśniczego. Przedstawiciele Nadleśnictwa [...] brali udział w oględzinach pasa drogowego w dniu 9 maja 2013r. W ocenie Kolegium, kierując się oznaczeniem drewna numerem "...", zgodnie z Zarządzeniem nr 22 Dyrektora Generalnego Lasów Państwowych z dnia 29 maja 1999r. w sprawie cechowania i numerowania surowca drzewnego w jednostkach organizacyjnych Lasów Państwowych oraz wyjaśnieniami [...] wykonującego usługi leśne na rzecz Nadleśnictwa [..] w zakresie wycinki drzew, organ I instancji prawidłowo przyjął, że usunięte drewno należało do Nadleśnictwa [..], a drewno zostało złożone w pasie drogowym w okolicy leśniczówki R., które to miejsce wskazał Podleśniczy Leśnictwa R., podległy Nadleśniczemu Nadleśnictwa [..]. Odwołujący nie przedstawił jakichkolwiek dowodów na okoliczność sprzedaży drewna na rzecz innych podmiotów. Usunięcia drewna z pasa drogowego, dokonało wskazane Nadleśnictwo, co wynika z wyjaśnień strony złożonych w toku postępowania. Nadto w toku postępowania dokonano odtworzenia granic pasa drogowego przez uprawnionego geodetę, ustalając, że szerokość pasa drogowego w okolicy leśniczówki wynosi 10m, a na dalszym odcinku 12m, zaś protokół z tej czynności Nadleśnictwo podpisało bez zastrzeżeń. Za prawidłowe Kolegium uznało ustalenia organu I instancji w zakresie powierzchni zajętego pasa drogowego oraz terminu zajęcia w oparciu o protokoły z kontroli z dnia [..] kwietnia 2013r. oraz wyjaśnienia Nadleśniczego Nadleśnictwa [...] ujęte w protokole oględzin z dnia 9 maja 2013r. W skardze na powyższą decyzję Skarb Państw - Nadleśnictwo [..] wniosło o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach oddalając skargę na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm. dalej: p.p.s.a.) podkreślił, że w rozpoznawanej sprawie zaistniały okoliczności, które uzasadniały wydanie decyzji wymierzającej karę pieniężną w trybie art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. Sąd I instancji uznał, że zarzut skarżącego, iż nie uczestniczył w czynnościach kontrolnych związanych z ustaleniem umieszczenia drewna w pasie drogowym nie zasługuje na uwzględnienie. WSA wskazał, że kontrola w dniu [..] kwietnia 2013r. była prowadzona przed wszczęciem postępowania w sprawie zajęcia pasa drogowego drogi powiatowej nr [...], zaś zawiadomienie o wszczęciu postępowania skierowane do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w R., organ ten przekazał Nadleśniczemu Nadleśnictwa [...]. W zawiadomieniu zawarto informację o przeprowadzeniu w dniu 9 maja 2013r. oględzin, w których jak wynika ze sporządzonego w tym dniu protokołu uczestniczyli przedstawiciele Nadleśnictwa [..]. Strona brała również udział w czynnościach wyznaczenia przez uprawnionego geodetę punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków, a protokół z tych czynności jak podniosło Kolegium, został w dniu 20 grudnia 2013r. podpisany przez przedstawiciela Nadleśnictwa bez zastrzeżeń. Sąd I instancji wskazał, że czynny udział strony w postępowaniu gwarantowało również zawiadomienie na podstawie art. 10 § 1 k.p.a, wskazujące Nadleśnictwu [...] możliwość zapoznania się z dokumentacją dotyczącą zajęcia pasa drogowego, celem złożenia wyjaśnień w sprawie. Sąd I instancji nie podzielił zarzutów skargi akcentujących niedostateczne zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego. Zdaniem Sądu, wywody skarżącego w tym względzie ograniczają się do polemiki z oceną dowodów dokonaną w zaskarżonej decyzji. Podważenie tej oceny byłoby skuteczne, gdyby zostało wykazane, że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń, a tego skarżący nie dowiódł. Ponadto WSA podkreślił, że protokół z oględzin sporządzony w toku wykonanej kontroli dróg w dniu 18 kwietnia 2013r. w ciągu drogi powiatowej nr [...] w miejscowości R. oraz protokół z oględzin przeprowadzonych dnia 23 kwietnia 2013 r. potwierdzający wcześniejsze ustalenia wraz z wykonaną dokumentacją fotograficzną stanowią wiarygodne dowody na okoliczność stwierdzenia zajęcia pasa drogowego poprzez składowanie drewna pochodzącego z wycinki lasu, zaś w protokole oględzin z 9 maja 2013 r. Nadleśniczy Nadleśnictwa [...] wręcz przyznał fakt usunięcia drewna w dniu 2 maja 2013r. Zarzuty co do wadliwości, dowolności bądź błędów w ustaleniach organu I instancji poczynionych na podstawie przywołanych protokołów z 18 kwietnia 2013 r., 23 kwietnia 2013 r. i 9 maja 2013 r. są zdaniem Sądu jedynie luźną polemiką, skoro protokół z dnia 20 grudnia 2013r. z czynności wyznaczenia punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów i budynków jednoznacznie wskazuje granice pasa drogowego, a jak już wcześniej podniesiono, został przyjęty przez stronę bez zastrzeżeń. Wbrew twierdzeniom skarżącego, brak dokumentu potwierdzającego granice pasa drogowego w dacie stwierdzenia zajęcia tego pasa, nie oznacza przeszkody dla wymierzenia kary pieniężnej w trybie art. 40 ust. 12 pkt 1 ustawy. Dokonanie czynności geodezyjnego odtworzenia granic pasa drogowego w dniu 20 grudnia 2013r. z których dokumentacja została przyjęta do państwowego zasobu geodezyjnego i kartograficznego (k. nr 21 akt adm.), w powiązaniu z innymi dowodami, stanowi zdaniem WSA wyłącznie potwierdzenie ustaleń organu w przedmiocie złożenia drewna w pasie drogowym. Zatem bez wpływu na ocenę prawidłowości dokonanego rozstrzygnięcia pozostaje fakt, że wspomnianych czynności dokonano w dniu 20 grudnia 2013r., czyli po dacie stwierdzenia zajęcia pasa drogowego. Ponadto Sąd I instancji podkreślił, że decyzją Wojewody [...] z dnia [..] października 2011r., stwierdzono, że działka nr [..] stała się z dniem 1 stycznia 1999r. własnością Powiatu S.. Podział działki nr 109 zgodnie z wykazem zmian gruntowych wraz z rejestrem gruntowym przyjęto do zasobu Powiatowego Ośrodka Dokumentacji Geodezyjnej i Kartograficznej w dniu 20 kwietnia 2010r. pod nr [..]. Następnie decyzją z dnia 22 stycznia 2013r. Zarząd Powiatu [..] ustanowił na rzecz Zarządu Dróg Powiatowych w S. trwały zarząd dla nieruchomości stanowiącej własność Powiatu S. oznaczonej nr 109/2 o pow. 4,4319ha. Zdaniem WSA nie zasługuje na uwzględnienie pogląd skarżącego, że dla rozstrzygnięcia sprawy istotne jest wyjaśnienie kto był właścicielem drewna, które w trakcie kontroli dróg w dniu 18 kwietnia 2013r. znajdowało się w ciągu drogi powiatowej nr [...] w miejscowości R., albowiem znaczenie w tym zakresie ma tylko ustalenie kto je tam umieścił i w rezultacie dokonał zajęcia pasa drogowego bez zgody zarządcy drogi. Sąd I instancji wskazał, że powyższa kwestia została należycie wyjaśniona przez organ, z zachowaniem reguł i zasad określonych w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego. Kolegium prawidłowo ustaliło, że ocechowanie drewna numerem [...], którym posługuje się Nadleśnictwo S., oraz wyjaśnienia M.S. potwierdzają, że drewno w pasie drogowym przedmiotowej drogi w okolicy leśniczówki R. zostało umieszczone w miejscu wskazanym przez Podleśniczego Leśnictwa R., działającego w imieniu Nadleśniczego Nadleśnictwa S. Zarówno z akt administracyjnych jak i z treści skargi nie wynika w ocenie Sądu, by skarżący kwestionował okoliczność prowadzenia działalności polegającej na pozyskiwaniu i zrywce drewna dla Nadleśnictwa [..] przez [..] Sąd I instancji zaznaczył również, że zgodnie z ust. 4 art. 40 p.d.p., opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego. W ocenie Sądu wymogi te zostały zachowane. Wysokość kary pieniężnej w kwocie 14.880,00zł została ustalona prawidłowo na podstawie powierzchni zajętego pasa drogowego według obmiaru wynikającego z protokołu z dnia 18 kwietnia 2013r., oraz stawek uchwalonych Uchwalą Nr XXIII/192/2004 Rady Powiatu w S. z dnia 25 marca 20904r. w sprawie wysokości stawek opłat za zajęcie pasa drogowego, zmienionej uchwałą Nr VI/50/2007 Rady Powiatu w S. z dnia 28.03.2007r., podjętą na podstawie art. 40 ust. 8 ustawy. Nadleśnictwo [...] w S. w skardze kasacyjnej od powyższego wyroku wniosło o jego uchylenie lub zmianę i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania: Wyrokowi zarzuciło: 1. naruszenie prawa materialnego tj.; art. 40 ust. 1, ust. 4 i ust. 12 u.d.p., przez jego błędną wykładnię, iż nie wydzielenie prawno-administracyjne pasa drogowego w dacie zdarzenia nie ma znaczenia w sprawie, a ponadto wskazywanie jako podmiotu dokonującego zajęcia pasa drogowego, a tym samym obciążenia karą, Zleceniodawcy robót leśnych lub domniemanego właściciela drewna (Skarżącego Nadleśnictwa [..]) zamiast podmiotu, który faktycznie dokonał zajęcia pasa drogowego, 2. rażące naruszenie przepisów postępowania tj., art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. przez nieuwzględnienie skargi Nadleśnictwa i nieuchylenie zaskarżonej decyzji mimo, że decyzja ta narusza przepisy postępowania administracyjnego, które miały istotny wpływ na wynik sprawy tj. - art. 7 k.p.a - nieprzestrzeganie zasady dochodzenia do prawdy materialnej polegającej na podejmowaniu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, - art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. - brak wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i ocenienia zebranego materiału dowodowego, a także naruszenie przepisu art. 107 § 3 k.p.a. - nieprzedstawienie swego stanowiska w uzasadnieniu odpowiadającym wymogom określonym w tymże przepisie art. 107 § 3 k.p.a Naruszenie przepisu art. 7 Konstytucji Rzeczpospolitej, stanowiącego, iż organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: . Zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. jed. Dz. U. z 2016 r., poz.718 ze zm., dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 ww. ustawy. Wobec takich regulacji poza sporem pozostaje okoliczność, iż wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, a uzasadnione jest jedynie zbadanie przez ten Sąd, czy podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty polegające na naruszeniu przez wojewódzki sąd administracyjny konkretnych przepisów prawa materialnego, czy też procesowego w rzeczywistości zaistniały. Zgodnie z treścią art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W rozpoznanej sprawie skarga kasacyjna oparta została o obie podstawy kasacyjne. Przechodząc do oceny podniesionych w skardze kasacyjnej zarzutów NSA stwierdza, że nie jest uzasadniony zarzut naruszenia przepisów art. 40 ust. 1, 4 i 12 u.d.p. przez ich błędną wykładnię. Skarżący kasacyjnie zarzucił, że do błędnej wykładni ww przepisów doszło poprzez uznanie, że (1) nie wydzielenie prawno-administracyjne pasa drogowego w dacie zdarzenia nie ma znaczenia w sprawie oraz (2) poprzez wskazywanie jako podmiotu dokonującego zajęcia pasa drogowego, a tym samym obciążenia karą, zleceniodawcy robót leśnych lub domniemanego właściciela drewna (skarżącego Nadleśnictwa S) zamiast podmiotu, który faktycznie dokonał zajęcia pasa drogowego. Zarzut naruszenia art. 40 ust. 1 u.d.p, który stanowi, że zajęcie pasa drogowego na cele niezwiązane z budową, przebudową, remontem, utrzymaniem i ochroną dróg wymaga zezwolenia zarządcy drogi, w drodze decyzji administracyjnej jest nieuzasadniony, przede wszystkim dlatego, że wskazany przepis nie miał w sprawie zastosowania, WSA przytoczył wprawdzie jego treść, nie dokonywał jednak jego wykładni, ani nie wskazywał na jego zastosowanie. Podstawę materialnoprawną decyzji o wymierzeniu kary pieniężnej za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia stanowił przepis art. 40 ust. 12 pkt 1 u.d.p. stanowiący (w brzmieniu obowiązującym w dacie zajęcia pasa drogowego), że za zajęcie pasa drogowego bez zezwolenia zarządcy drogi, zarządca drogi wymierza, w drodze decyzji administracyjnej, karę pieniężną w wysokości 10-krotności opłaty ustalanej zgodnie z ust. 4-6. W myśl art. 40 ust. 4 u.d.p. opłatę za zajęcie pasa drogowego w celu, o którym mowa w ust. 2 pkt 1 i 4, ustala się jako iloczyn liczby metrów kwadratowych zajętej powierzchni pasa drogowego, stawki opłaty za zajęcie 1 m2 pasa drogowego i liczby dni zajmowania pasa drogowego, przy czym zajęcie pasa drogowego przez okres krótszy niż 24 godziny jest traktowane jak zajęcie pasa drogowego przez 1 dzień. Żaden ze wskazanych w ramach zarzutu naruszenia prawa materialnego przepisów nie zawiera definicji pasa drogowego, nie można więc zarzucić że nałożenie kary za zajęcie pasa drogowego, który – w ocenie strony skarżącej – nie był wydzielony prawno-administracyjne w dacie zdarzenia stanowi o błędnej wykładni tych przepisów. Definicja pasa drogowego została sformułowana w art. 4 pkt 1 u.d.p., który stanowi, że pas drogowy to wydzielony liniami granicznymi grunt wraz z przestrzenią nad i pod jego powierzchnią, w którym są zlokalizowane droga oraz obiekty budowlane i urządzenia techniczne związane z prowadzeniem, zabezpieczeniem i obsługą ruchu, a także urządzenia związane z potrzebami zarządzania drogą. Zarzut naruszenia tego przepisu nie został podniesiony w skardze kasacyjnej. Należy jednak wyjaśnić, że stanowisko strony o nie wydzieleniu pasa drogowego jest nieuprawnione. Jak wynika z akt sprawy organ I instancji zlecił odtworzenie, a nie wyznaczenie granic pasa drogowego wraz z zastabilizowaniem punktów granicznych ujawnionych uprzednio w ewidencji gruntów. Podzielić należy stanowisko WSA, iż (w powiązaniu z innymi dowodami) dokonanie tej czynności po dacie zajęcia pasa drogowego pozostaje bez wpływu na prawidłowość rozstrzygnięcia organów administracji. W tym kontekście WSA trafnie wskazał, że droga powiatowa nr [..] wykazana jest w tabeli przebiegu dróg powiatowych na terenie Powiatu S. stanowiącej załącznik do Uchwały Rady Powiatu w S. z dnia 28 sierpnia 2008r. w sprawie ustalenia przebiegu dróg powiatowych na terenie powiatu tego powiatu, ogłoszonej w Dzienniku Urzędowym Województwa [..] Nr 232 z dnia 7 listopada 2008r., poz. 3052. Wchodząca w skład pasa drogowego działka nr 109/2 została wydzielona z nieruchomości oznaczonej numerem ewidencyjnym 109. Decyzją z dnia [..] stycznia 2013r. Zarząd Powiatu S. ustanowił na rzecz Zarządu Dróg Powiatowych w S. trwały zarząd dla nieruchomości stanowiącej własność Powiatu S. oznaczonej nr [..] Brak jest również podstaw do uwzględnienia zarzutu błędnej wykładni przepisu art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez wymierzenie kary Nadleśnictwu S. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego wyroku przyczyną uznania, że kara nałożona została na właściwy podmiot było zaakceptowanie jako prawidłowych ustaleń SKO, iż sporne drewno było własnością Nadleśnictwa S. (cechowane cechówką o nr 1613), firma [..] dokonała wycinki drzew dla Nadleśnictwa S., a wycięte drewno zostało złożone w miejscu wskazanym przez Podleśniczego Leśnictwa R., który podlega Nadleśniczemu Nadleśnictwa S. Ustalenia te nie zostały podważone w skardze kasacyjnej. W ocenie NSA nie stanowi naruszenia art. 40 ust. 12 u.d.p. poprzez jego błędną wykładnię nałożenie kary za zajęcie bez zezwolenia pasa drogowego na podmiot, który zadecydował o złożeniu drewna w określonym miejscu znajdującym się w pasie drogowym i wydał w tym zakresie polecenie podmiotowi wykonującemu na jego rzecz usługę wycinki drzew. Nie jest uzasadniony również zarzut naruszenia art. 40 ust. 4 u.d.p., ponieważ strona nie podnosiła, że nałożona kara została ustalona w sposób niezgodny z metodą jej obliczenia określoną w tym przepisie. Przechodząc do oceny zarzutów naruszenia przepisów postępowania, przede wszystkim należy wskazać, iż stosownie do art. 174 pkt 2 p.p.s.a. zarzuty te mogą zostać uwzględnione jedynie wtedy, gdy uchybienie sądu mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W orzecznictwie, jak i w piśmiennictwie wskazuje się, że zwrot normatywny "mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy" zawarty w art. 174 pkt 2 p.p.s.a. in fine, należy wiązać z hipotetycznymi następstwami uchybień przepisom postępowania. Oznacza to po stronie skarżącego obowiązek uzasadnienia, że następstwa stwierdzonych uchybień były na tyle istotne, iż kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia. Po dokonaniu oceny zarzutów naruszenia przepisów prawa procesowego, to jest art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w związku z art. 7, 77 § 1 i 80 k.p.a. NSA stwierdził, że nie są one uzasadnione. W myśl wskazanych przepisów organ administracji publicznej stoi na straży praworządności i z urzędu lub na wniosek stron podejmuje wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, jest obowiązany w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy i ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Formułując zarzuty naruszenia powyższych przepisów k.p.a. skarżący kasacyjnie nie wskazał jakich dowodów (poza dowodem z książki drogi) organ w toku postępowania nie przeprowadził i jaki wpływ nieprzeprowadzenie tych dowodów miało na wynik sprawy. Nie znajduje usprawiedliwienia zarzut nieprzeprowadzenia dowodu z książki drogi, o której mowa w § 10 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 16 lutego 2005 r. w sprawie sposobu numeracji i ewidencji dróg publicznych, obiektów mostowych, tuneli, przepustów i promów oraz rejestru numerów nadanych drogom, obiektom mostowym i tunelom (Dz.U. Nr 67, poz. 582), gdzie w kolumnie 35 zawarte są dane dotyczące szerokości i powierzchni pasa drogowego. Skarżący kasacyjnie nie wskazał jak dane z książki drogi mogłyby wpłynąć na wydane w sprawie rozstrzygnięcie. Skarżący kasacyjnie nie wyjaśnił też które z przeprowadzonych dowodów nie zostały wzięte pod uwagę przy ocenie materiału dowodowego, ani nie wykazał że naruszone zostały zasady prawidłowego wnioskowania na bazie poczynionych ustaleń. Wbrew twierdzeniu skarżącego kasacyjnie nie stanowi naruszenia wskazanych przepisów brak uczestnictwa skarżącego w oględzinach, gdy drewno było składowane na gruncie. Skarżący istotnie w nich nie uczestniczył. Zauważyć jednak należy, że oględziny te zostały przeprowadzone przed wszczęciem postępowania w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej. Zajęcie pasa drogowego zostało bowiem stwierdzone w trakcie wykonywania kontroli dróg dnia 18 kwietnia 2013 r., wtedy dokonano obmiarów zajęcia pasa drogowego, które to czynności zostały ponowione w trakcie oględzin drogi dnia 23 kwietnia 2013 r. Usunięcie drewna składowanego w pasie drogowym bez zezwolenia, nie może stanowić przeszkody do wymierzenia kary pieniężnej na podstawie art. 40 ust. 12 i ust. 4 u.d.p., a więc i do ustalenia wysokości tej kary. Przyjęcie przeciwnego założenia prowadziłoby do tego, że w wielu przypadkach nałożenie kary byłoby niemożliwe pomimo ewidentnego naruszenia przepisów o zakazie zajmowania pasa drogowego, wyłącznie na skutek usunięcia naruszenia. Należy również zauważyć, że zajęcie pasa drogowego poprzez składowanie drewna zostało udokumentowane nie tylko protokołem przeprowadzonej kontroli, ale również dokumentacją fotograficzną, obrazującą dokonane ustalenia, do której skarżący się nie odnosi. Nie ma usprawiedliwionych podstaw zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. poprzez nieprzedstawienie przez organ administracji stanowiska w sposób odpowiadający określonym w nim wymogom, ponieważ skarżący kasacyjnie nie sprecyzował jakim wymogom z art. 107 § 3 k.p.a. uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie odpowiada. Wobec niewykazania przez skarżącego kasacyjnie, że organy administracji orzekające w sprawie działały niezgodnie z przepisami prawa, nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 7 Konstytucji RP, zgodnie z którym organy władzy publicznej działają na podstawie i w granicach prawa. Z przedstawionych wyżej przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.